ก๊อกๆ

''ฮ้าววว~=O= ใครอ่ะ''

''ฉันเอง-*- มีใครอีกเรอะ''

''มาปลุกอีกทำไม ยังนอนไม่พอเลย= =''2ชม.ยังไม่พออีกหรอฟะ= =''

''มีคนมาหานาย''

''ใคร???''

ชั้นล่างของบ้าน.....

''อ้ายยยยย! โฮจินนนนน>O<''

''วาซิน??? มาที่ทำไม''

''พูดเหมือนไม่เต็มใจให้ซินมาเลยนะ โฮจิน...''

''เปล่าๆ แค่..สงสัยนิดๆอ่ะ แฮะๆๆ^^;;;''เหงื่อท่วมตัวเลยแฮะ ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันล่ะ

''ก็ซินน่ะ คิดถึงโฮจินนี่นา''

''เอ่อ..อืม ไปนั่งก่อนนะ รินะทำน้ำส้มให้ทีสิ''

''อือ''ฉันเดินเข้าไปในครัวแล้วทำน้ำส้มให้ ผู้หญิงคนที่ชื่อวาซินน่ารักชะมัด ตาโต แก้มป่องเล็กน้อยแถมยังเป็นสีชมพูอ่อนๆ ริมฝีปากสวย  น่ารักเหมือนตุ๊กตาเลย><

''นี่ค่ะ น้ำส้ม^^''ฉันพูดแล้วเอาน้ำส้มให้...

''ขอบใจ!''วาซินแย่งแก้วน้ำส้มไปจากฉัน เลยทำให้น้ำกระเด็นใส่เสื้อฉันนิดหน่อย แถมทำหน้าไม่พอใจอีก หล่อนเป็นใครกันยะ- -^ นิสัยไม่เห็นน่ารักเหมือนหน้าตาเลย

''โฮจิน ยัยนี่มันเป็นใครน่ะ โสโครกชะมัด!!!''วาซินพูดแล้วชี้หน้ามาที่ฉัน หนอย... เกิดมาไม่เคยมีใครกล้าทำแบบนี้เลยนะ-*-

''เอ่อ..บอดี้การ์ดน่ะ''นายตอบผิดล่ะมั้ง โฮจิน=_= ฉันเหมือนคนใช้มากกว่าอ่านะ

''เป็นแค่บอดี้การ์ด งั้นหล่อนก็หมดสิทธิ์แหละย่ะ คิก''

''พูดเหมือนฉันชอบตาโฮจินเลยนะ  ฉันไม่ได้ชอบหรอก= =''

''ดูท่าทางเธอชอบนี่ แต่ในเมื่อเธอบอกมาแล้วว่าไม่ชอบโฮจิน ก็อย่ายุ่งแฟนฉันเด็ดขาด!!!''

''เฮ้...''โฮจินพูดขัดมานิดนึง แต่ฉันแทรกมาก่อน

''เอ้า ฉันเป็นบอดี้การ์ดนะ บอดี้การ์ด=_=^ โง่รึไง บอดี้การ์ดเขามีไว้ใช้ดูแลเจ้านายนะยะ หรือถ้าไม่ใช่ ยังไงฉันก็เป็นคนใช้ด้วยเหมือนกัน ไม่เชื่อถามโฮจินก็ได้!!''

''โอ๊ยย!! หยุดๆ>O<''โฮจินตะโกนขึ้นมา ทำเอาฉันกับยัยวาซินหยุดทันที

''เห็นมั้ยล่ะ หึ เค้าบอกให้เธอหยุดยุ่งกับเขา สมน้ำหน้า!''

''ฉันบอกให้หยุดทั้งสองเฟ้ยยย''ดูท่าคงรำคาญเต็มทนแล้วล่ะ- -*

''ฉันไม่ได้เป็นแฟนเธอ วาซิน ฉันเป็นแค่เพื่อน แล้วที่รินะบอกน่ะ ก็จริงของรินะเค้า จะให้ไม่ยุ่งกับฉันน่ะ มันไม่ได้หรอก เพราะฉันจ้างเขามา!!! เข้าใจมั้ยยยยยยย>O<''

''รินะ!? ยัยนี่น่ะหรอ อะไรกัน!! โฮจินเข้าข้างยัยนี่หรอ!!!!?''

''ฉันไม่ได้เข้าข้างใครทั้งนั้น แต่ฉันเลือกที่ถูกเข้าใจมั้ย!? ฉันจะไปอาบน้ำแล้ว=O=^''พูดเสร็จอีตาโฮจินก็เดินปึงปังขึ้นห้องไป  จะขอบใจนายแค่ครั้งนี้เท่านั้นแหละ ชิ! ส่วนยัยวาซิน.. ยัยนั่นเดินดูทั่วบ้าน แล้วบ่นๆ

''ขัดไม่สะอาดเลย...''

''เธอเป็นเจ้าของบ้านหรอ=_=^''

''อนาคตเป็นแน่ย่ะ!''

''ขี้โมเมชะมัด..''

''ว่าไงนะ!?''

''ฉันบอกว่าเธอน่ะ ขี้โมเม= = หูหนวกหรอ น่าสงสารชะมัด ไม่มีตังค์รักษารึไง''

''กรี๊ดดดดดดดดด>O< แกว่าไงนะ ยัยโสโครก!!''

''ถ้าฉันโสโครก เธอคงโสโครกจนเกินไปแล้วล่ะ!!''

''แกมันต่ำต้อย!''

''ถ้าฐานะละก็..ใช่เลยล่ะ  แต่นิสัย ฉันมั่นใจว่าฉันดีกว่าเธอแน่ๆ''

''เธอมันโสโครกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ>O<''ยัยนี่ด่าฉันคำซ้ำๆ เฮ้อ เบื่อเป็นบ้า..

''นี่ ฉันขี้เกียจถูพื้นอีกทีนะ  ช่วยเอาสุนัขในปากของเธอไปไว้หน้าบ้านด้วย- -*''

''ยัยคนเกียจคร้าน!!''

''คำก็ด่า..สองคนก็ด่า ถามหน่อยเถอะ ทั้งหมดเนี่ย เธอด่าตัวเองทำไมกัน ถึงมันจะจริง แต่ไม่ต้องตอกย้ำตัวเองหรอกย่ะ สงสาร!!''

''กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!''

อ๊ะๆ! ฉันเห็นสามคนนั้นยืนอยู่ตรงบันไดนี่นา แต่แล้ว ฉันก็ต้องเอามือปิดหูเพราะสามคนนั้นพร้อมใจกันประสานเสียงใส่วาซินว่า..

''วาซินเงียบซะที!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!''

สะใจชะมัด^^

กินข้าวเสร็จ ดาซองก็มาเรียกฉันที่ห้อง

''นี่ ไปกวาดกับถูบ้านได้แล้ว ล้างจานด้วย ตอนเช้าเธอยังไม่ล้างเลยนะ ขึ้นไปเก็บห้องพวกฉันด้วย  ให้เวลาครึ่งชั่วโมง ทำเสร็จแล้วจะไปเที่ยว เธอเป็นบอดี้การ์ด ตามพวกฉันไปด้วยล่ะ''

สั่งเสร็จเดินกลับไปเลย  อ๊ายยย! จะทันได้ไงเล่า ครึ่งชม.!!!  บ้านนายหยั่งกับวัง มีห้องไม่รู้กี่ห้อง ฮือT T

ฉันเดินไปในบ้านแล้วกวาดอย่างสะอาดให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ อย่างน้อยอยู่บ้านฉันก็ช่วยแม่ทำบ่อยๆ กวาดก็เลยใช้เวลา6นาที ถูก็6นาที  จานนี่ก็เยอะเหลือเกินนะ- -+ ไม่ได้ล้างกี่ชาติฟะ

ล้างจานเสร็จ ก็5นาที 17นาทีแล้วสินะ  ต้องขึ้นไปเก็บห้องอีก ฮึ่ย!

ฉันเดินปึงปังขึ้นไปที่ห้องนอนทั้งสามคนนั่น โอ้โหOoO หรูเป็นบ้า ฉันว่าห้องคนใช้หรูแล้วนะ  นี่หรูกว่าอีก แต่มันใหญ่จังง่ะT^T แถมต้องทำตั้งสามห้อง

ห้องที่1 ห้องของโฮจิน ของอยู่ในเกณฑ์ดี แต่ยังรกนิดหน่อย ใช้เวลาทำความสะอาด3นาที......

ห้องที่2 ห้องของดาซอง อันนี้เละตุ้มเป๊ะT^T ใช้เวลาทำความสะอาด5นาที...

ห้องสุดท้าย ห้องของซุนโย ทุกอย่างเรียบร้อย ใช้เวลาทำความสะอาด1นาที...

ห้องซุนโยดูดีสุดเลย แต่มีหนังสือเยอะไปน่ะ.. 26นาทีแล้วล่ะ ไปแต่งตัวให้มันดูดีกว่านี้หน่อยดีกว่า=_=

พอฉันแต่งตัวเสร็จ ใช้เวลาไป1นาทีพอดีเป๊ะ  ซุนโยมาเรียกฉันที่ห้องอีก..

''อะไรอีกหรอT T''

''ไปเที่ยวได้แล้ว งานเสร็จหมดแล้วนี่''

''แต่นี่27นาทีเองนะ''

''งานเสร็จก็พอ''พูดเสร็จก็เดินไปที่รถเลย  บอกแค่สองประโยคเนี่ยนะ!?

ที่ห้างเซ็นทรัลเวิร์ลด...

ตอนนี้ฉันต้องถือของเยอะมากมาย  โดยเฉพาะของตาโฮจินกับดาซองน่ะสิ แกล้งฉันชัดๆ ส่วนของซุนโยไม่มีอะไรมาก เป็นของเล็ก แถมถือเองอีกด้วย เลยเบาไปนิด นิดเดียวจริงๆ= =

ผ่านไปได้5ชั่วโมง ตอนนี้กำลังจะกลับ ดี!  เมื่อยจะตายอยู่แล้วT^T

ถึงบ้านฉันเรียงๆๆๆของที่สองคนซื้อมาเข้าตู้เก็บของ แล้ววิ่งไปอาบน้ำ อาบเสร็จก็       ผลอยหลับไปด้วยความเพลียและเมื่อย.....

ตี1

ก่อกๆ แก่กๆ

เอ๋.. ใครทำอะไรน่ะ.. ดึกแล้วนี่

ฉันเดินออกไปนอกห้อง แล้วก็เห็น..

โจรกำลังจะเข้าบ้าน!!

ที่โชคร้ายไปกว่านั้นเพราะฉันยังไม่ได้บอกใครแต่เจ้าโจรนั่น...

มันเห็นฉันพอดี!!

ฮึ่ย ทำไมตอนนี้ฉันต้องมานั่งอยู่ในรถประทุนสีแดงคันนี้ด้วยนะ-*- ถ้าฉันไม่ลืมกระเป๋าไว้ละก็ ป่านนี้คงถึงบ้านคุณยายแล้ว ฮือๆๆT^T  ไอ้รถคันนี้เจ้าของมันคือ ซองโฮจิน ผู้ชายเจ้าเล่ห์ที่นั่งข้างฉันตอนอยู่บนเครื่่องบินน่ะสิ!!

หงุดหงิดชะมัด บ้านตานี่ก็อยู่ลึกซะ...

''เอ้า ถึงแล้ว ลงมาดิ''หมอนั่นสั่งฉัน

''ไม่บอกก็ลงอยู่แล้วล่ะน่า-*-''ฉันตะคอกกลับ

''อ้าว  ฉันเห็นเธอเป็นพวกนอนไม่เลือกที่ แล้วมีขนฟูๆ ชอบวิ่งไล่กัด''อ้ากกกก ฉันเหลืออดแล้วนะยะ- -^ ด่าฉันแบบนี้เลยนะเฟ้ย!!  ฉันตอบกลับไม่ได้ซะด้วย เฮ้อออ

ฉันเดินลงจากรถมาก็เห็นวัง เอ๊ย บ้านที่น่าจะเป็นคฤหาสน์มากกว่าอยู่ตรงหน้า หมอนี่ใช้ไรสร้างฟะ-*-  จะอยู่กันซักกี่คนละหนิ ดีนะเป็นบอดี้การ์ดอย่างเดียว ถ้าเป็นแม่บ้านฉันไม่ต้องทำงานแค่เห็นบ้านก็ขอเป็นลมไปแปปแล้วล่ะ

''เฮ้ย ดาซอง ซุนโย กลับมาแล้วเว้ย''เอ๋ เค้าเรียกใครน่ะ คงเพื่อนล่ะมั้ง ไม่งั้นอยู่บ้านหลังใหญ่แบบนี้คนเดียวคงเหงาอ่ะนะ- -* ว่าแต่อยู่แค่3คนเองหยั่งนั้นหรอ???

''เออ วันนี้เป็นไรวะ กลับมามือติดผู้หญิงมาด้วย-*-''

''อ๋อ ยัยเบ๊อะนี่ลืมกระเป๋า ฉันเลยเอาไปคืน ค่าตอบแทนก็เอาเป็นบอดี้การ์ดให้พวกนายกับฉัน3คนนี่แหละ''3คนจริงๆด้วย แต่ เฮ้ย!!!

OoOฉันต้องเป็นบอดี้การ์ดให้เขาทั้ง3คนเลยหรอ!?

''เอ่อ...ฉันต้องเป็นบอดี้การ์ดให้นายสามคนเลยหรอ_ _''ฉันก้มหน้าถาม อ้ากกกกก อย่าตอบว่า ใช่ นะT^T

''ถูก''

โธ่ ไอ้บ้า! ถึงไม่ตอบใช่แต่ความหมายมันอันเดียวกันนี่ ซวยๆๆๆๆๆๆๆ ซวยที่สุดเลยฉันToT

''ซุนโย ไม่พูดอะไรบ้างหรอ''คนที่น่าจะชื่อดาซองหันไปถามอีกคนที่ชื่อซุนโย

''อะไร''ผู้ชายคนที่ชื่อซุนโยตอบกลับมาน้ำเสียงเย็นชา ท่าทางนิสัยคงเป็นคนเงียบๆละมั้ง

''ฉันถามว่าไม่พูดอะไรบ้างเลยหรอ-*-''ดาซองถามย้ำ

''เกี่ยวกับอะไรล่ะ''

''ก็ยัยนี่อ่ะ''

''ก็เฉยๆ-*- อย่ากวนฉันได้มั้ย อ่านหนังสืออยู่''

ไม่แต่งงานกับหนังสือเลยหรอคะ...

''เหอะ เอาเถอะ ส่วนเธอชื่อไร''คนที่ชื่อดาซองถามฉัน

''อิซามิ รินะ..''ฉันตอบเบาๆ

''หา ว่าไงนะ ดังๆหน่อย ไม่มีใครหาว่าเธอเสียงนกแก้วหรอก''กรี๊ดดดดดด>O<  เดี๋ยวจัดให้ ชิ!

''อิซามิ รินะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"ฉันตะโกนสุดเสียงทุกคนเอามือปิดหูหมด แม้แต่ซุนโยที่อ่านหนังสืออยู่ และสิ่งที่ได้กลับมาคือ.... 

''โอ๊ย เบาๆหน่อยดิ ยัยเบ๊อะ!''

ดับเบิ้ล3เลยT^T 

หนอย งั้นตาดาซองลองทบทวนคำพูดนายบรรทัดบนหน่อยซิ=_=^

''ก็นายบอกว่าให้ดังๆ ฉันก็ตอบเสียงดังฟังชัดแล้วนี่ อ้อ อย่าด่าฉันนะ เพราะนายบอกเองว่าไม่มีใครหาว่าฉันเสียงนกแก้วหรอก คิๆ^^''ฉันหัวเราะเล็กๆน้อยๆเป็นการเยาะเย้ยดาซอง 555+

''ฮึ่ย งั้นคืนนี้ นอนไปเลย! ที่หน้าบ้าน''

''เฮ้ย!''

''ถ้าเห็นตอนกลางคืนเธอแอบเข้ามานอนในบ้านละก็...- -^''

''ท..ทำไมยะ"เอาซี่T Tพูดมาเลยๆ ไม่กลัวหรอก ฮึก~

''ฉันจะซื้อกรงให้เธอนอนในสนามหญ้าแทน"

อ้ากกกกกกกก ตาบ้า เอาอีกแล้ว ด่าฉันว่าเป็นหมาเหมือนอีตาโฮจินเปี๊ยบT T อย่าให้ได้เอาคืนนะ ชิ!!

ฮือๆๆ แม่จะส่งฉันไปเกาเหลา เอ๊ย เกาหลีจริงๆหรอเนี่ยT T

''ขึ้นรถสิ เดี๋ยวไปสนามบินไม่ทันหรอก-*-''

ไม่ทันแหละค่ะ ดีแล้ว....

''ค่ะ''

ไอ้บรรทัดบนสองบรรทัดเนี่ย บรรทัดแรกอยากตอบอยู่หรอกนะ... แต่มันเป็นเพียงการคิดเท่านั้นแหละ ขืนตอบจริงๆฉันไม่โดนหามส่งโรงบาลเรอะ ไม่แน่โรงบาลอาจไม่ส่ง ไปส่งยมบาลเลยT^T แม่ฉันโหดจะตาย ทำอะไรผิดๆเสียมารยาทนิดหน่อยในที่สาธารณะชน ระหว่างขับรถกลับบ้าน แม่จะนั่งเทศน์แบบยาวเหยียดชนิดพระเรียกแม่ กลับบ้านเสร็จ เพลียๆเพราะฟังแรพแม่ ก็.....รินะ อย่าพึ่งไป ยังไม่จบ- -^   เนี่ยยยย โหดมั้ยล่ะToT ถึงบ้าน2ทุ่ม  ได้นอนอีกทีก็เที่ยงคืน เฮ้อออ~

ถึงสนามบินจนได้ แม่ไม่ได้อยู่กับฉันด้วย พูดง่ายๆคือฉันอยู่คนเดียวน่ะแหละY Y ชีวิตน้า

ฉันได้ที่นั่งคู่  ฉันมองวิวของสนามบินอย่างเหม่อๆ แต่แล้วสิ่งที่ทำให้ฉันหลุดจากภวังค์คือ....

''หมายเลขสิบหกเชิญทางนี้ค่ะ ข้างๆสุภาพสตรีท่านนี้นะคะ''สงสัยจะเป็นผู้โดยสารอื่นละมั้ง เฮ้อ

''ผมนั่งข้างนอกนะครับ''

''ค่ะ''ฉันตอบเหม่อๆ เบื่อๆๆๆๆๆๆ>O<

ขณะที่เครื่องเริ่มออก ฉันก็เริ่มง่วง ขอหลับหน่อยแล้วกัน ฮ้าวววว~-0-

''ตื่นครับๆ ได้เวลาอาหารแล้ว-*-''

หืม... ใครปลุกฉันเนี่ย- -*

เย้ยO_O   ผู้ชายคนที่นั่งข้างๆฉันปลุกฉันนี่นา แต่ เอ๊ะ เค้าหน้าตาดีเหมือนกันแฮะ^O^

''เอ่อ ค่ะ''ฉันค่อยๆตาสว่าง คงเดินทางไปได้ครึ่งทางแล้วสินะ... ป่านนี้แม่ฉันจะทำอะไรอยู่น้า.. คงนั่งฉลองเจ็ดวันเจ็ดคืนอยู่แน่ๆเลย เซ็งจริง-"-

ฉันกินข้าวไปเรื่อยๆจนหมด ซึ่งแอร์ก็มาเก็บจานพอดี จะถึงแล้วสินะ

"ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ    ขณะนี้ เครื่องกำลังจะจอดในสนามบินในโซลค่ะ โปรรัดเข็มขัดด้วยค่ะ ขอบพระคุณ.."

เดาไม่ผิดเลยฉัน=_= จะถึงแล้วจริงๆด้วย

ว่าแล้วฉันก็รัดสายเข็มขัด แล้วเครื่องก็ลงจอด   อืม ฉันลงเครื่องไปได้พักนึงก็นึกได้ว่าลืมไปเอากระเป๋าน่ะสิ!!

ฉันรีบวิ่งไปที่เอากระเป๋า มันวนแล้ววนเล่าฉันก็ไม่เห็นกระเป๋าฉัน โอ้ววว ไม่นะToT

''นี่ ยัยเบ๊อะ''ใครเรียกฉันฟะ แถมเรียกแบบนี้ด้วยนะ-*- ฮึ่ย

''อะไรย....OoO''พูดไม่ทันจบฉันก็ต้องตกใจเพราะคนที่เค้าเรียกฉันคือ....

ผู้ชายที่นั่งข้างฉันตอนอยู่บนเครื่องบิน!!!!!

''เธอลืมเอากระเป๋า ฉันเลยเอามาคืนให้''อ๋อ แบบนี้นี่เอง

''ว่าแต่ นายพูดญี่ปุ่นได้ด้วยหรอ ดูท่านายเป็นคนเกาหลีนะ''ฉันถามงงๆ

''อืม ฉันไปเรียนที่ญี่ปุ่นมาน่ะ นี่ฉันกลับมาที่บ้าน''

''อ่อ อื้อ ขอบใจนะ เรื่องกระเป๋าน่ะ''ฉันพูดพลางจะหยิบกระเป๋า แต่ว่า...

''ใครบอกจะให้เธอง่ายๆแบบนี้ล่ะ''

เฮือก!!

''ค่าความเบ๊อะ ค่ากระเป๋าหนัก ค่าเดิน ทุกอย่างเธอต้องชดใช้ด้วย...''

ไม่นะ!!

''มาเป็นบอดี้การ์ดให้ฉันซะ"

อ้ากกกกก  ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ ฮือๆT T

''ว่าไง ถ้าเธอไม่ตกลง เธอก็ไม่ได้กระเป๋าคืนนะ หืม^^''ชิ ลุงบ้าเอ๊ย(ตาใช้เยอะและ 55+) แค่ครั้งนี้เท่านั้นแหละ อุตส่าห์หลงคิดว่าเป็นสุภาพบุรุษ ฮึ่ย!

''ก็ได้!"ฉันกระแทกเสียง พลางเอากระเป๋าคืน เอาแหละว่ะT^T เดี๋ยวแกล้งคืนก็ได้ แง่ม!

อ้ายยยยยย why my point of test is soน้อยแบบเน้ToT แงๆ ทุกทีก็ชิวๆนี่นา ทำไมวันนี้มันยากแบบนี้ล่ะ ฮือT T กลับไปแม่ต้องว่าฉันแน่ๆเลย

แอ๊ดดดดด

ฉันค่อยๆเปิดประตูบ้านให้เงียบที่สุดแต่ว่า...

''กลับมาแล้วหรอ รินะ ขอแม่ดูผลสอบหน่อย''แม่ที่อยู่ในครัวพูดออกมา จึ๋ย จะรอดมั้ยเนี่ย>_<

''เอ่อ...''ฉันอ้ำอึ้งๆ อิดๆออดๆ ก็มันกลัวนี่นา ทุกทีสอบได้90+ นี่-50อ่ะ แง

''เอ้า ส่งมาซิ รอต้นข้าวโตหรอลูก-*-''นั่นพูดกับหนูแน่หรอคะ แม่...

''นี่ค่ะ..''ฉันก้มหน้างุดเตรียมรอบทเทศนาวิวาห์นรกในเร็วๆนี้ ซึ่งมันเริ่มทันทีตั้งแต่แม่เห็นคะแนนผลสอบ

''นี่ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ อธิบายกับแม่มาสิ รินะ ทุกทีลูกได้90+นะ ครั้งนี้ทำไมมันถึงได้แค่36คะแนนล่ะ แม่ไม่เข้าใจเลย บอกแม่ทีเถอะ ว่า......บลาๆๆๆ''แม่เปิดคอนเสิร์ต         แรพแบบไม่หายใจ โธ่ แม่ขาT^T

''ถ้าลูกเป็นแบบนี้ล่ะก็ แม่จะส่งลูกไปอยู่เกาหลี!!!!"

ฉึก!!

"ว่าไงนะคะ แม่!!!!!!!!"ฉันถามอย่างไม่เชื่อหู ไม่จริงน่า ถึงฉันจะฟัง-พูดภาษาเกาหลีได้ แต่ว่า จะให้ฉันไปอยู่เกาหลีเนี่ยนะ เป็นไปไม่ได้ๆๆๆๆๆ>O< ฉันต้องฟังแม่แรพจนหูฉันเพี้ยนไปเองแน่ๆเลย

''แม่บอกว่าจะส่งลูกไปอยู่เกาหลีไง หูหนวกหรอ ลูกฉัน!!"ถ้าหูหนวกจริงก็ดีสิคะT^Tจะได้ไม่ต้องรู้ว่าแม่จะส่งหนูไปเกาหลี ฮือๆๆ

"ไปเก็บเสื้อผ้า ไป!!''เอ๋!?

''ไปคืนนี้เลยหรอคะ!?''ฉันถามอย่างไม่เชื่อหู

''ก็ใช่น่ะสิ ไปเก็บสิ สั่งแล้วยังไม่ยอมทำตามอีก''

แงๆๆๆ คุณแม่คะT T แค่ครั้งเดียวเอง ทำไมกันล่ะ ทำไม๊>O<

ฉันเดินอย่างคนไร้ชีวิตชีวาขึ้นไปบนบ้าน  แค่ครั้งเดียวเนี่ยนะ!! ฮือTT.,TT.....