( นามิ

"ถึงตาเราแล้ว"ฉัน พูดกะมี

"ไม่ได้ขึ้นตั้งนานแล้วเนอะ"มี

"ว้าววว ขึ้นแล้ว ๆ นั่นไง นามิคุงกับเซโตะอยู่กระเช้าข้างล่างนั่นน่ะ" ฉัน

"จริงด้วย"มี

"ถามจริงเหอะ มีชอบนามิคุงรึป่าว" ฉัน

"ชอบแบบเพื่อนน่ะ ทำไมหรอ"

"ก็เราเห็นนามิคุงมองมีตลอดเลย เราคิดว่านามิคุงอาจจะชอบมีก็ได้มั้ง"

จริง ๆ นะ นามิคุงน่ะ มองมีตลอดเลย เหมือนเป็นห่วงยังงั้นแหละ แต่เพื่อนก็เป็นห่วงเพื่อนได้นี่นา

"ไม่มั้ง เป็นห่วงแบบเพื่อนมากกว่า" ถึงมีจะพูดแบบนั้นแต่แก้มแดงเลย

แต่ฉันก็เหมือนกันแหละ เวลาเขินทีไร แก้มแดงทุกทีเลย เพราะงั้น ก็เลยไม่มีหน้าไปว่าคนอื่นหรอก (แล้วเมื่อกี้อะไรฟะ ....คนเขียน) ใครแต่งล่ะ ชิ

ไม่ต้องไปสนใจยัยคนเขียนหรอก

"แต่จะว่าไป เห็นนามิคุงเคยพูดว่ามีกับนามิคุงเคยเจอกันมาก่อนเนอะ"ฉัน

"จริงด้วย ฉันก็เคยเก็บเอามาคิดเหมือนกันนะ แต่พอคิดเรื่องนั้นทีไรปวดหัวทุกทีเลย" ขนาดนั้นเลยหรอ โห

แต่......ฉันก็เหมือนกับว่าเคยเจอนามิคุงที่ไหนมาก่อนเหมือนกันแฮะ แต่พอคิดแล้ว ไม่ปวดหัวนะ แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกซะที

"ว้าวววว วิวสวยจังเลยดูสิ" มีเปลี่ยนเรื่อง

"โห แสงไฟในเมืองประกายระยิบระยับเลย

"สวยจังเลยเนาะ"

อ๊ะ นั่นมันยัยเอแคลร์ไม่ใช่หรอ ควงมากับหนุ่มที่ไหนก็ไม่รู้ หน้าตาอย่างกับปลาจวด แต่ก็เหมาะกับเธอดีนะ 5555555++ ดูเหมือนมีก็สังเกตเหมือนกัน

"นี่ ลงไปแล้วไปควงนามิคุงกับเซโตะเพื่อ.........มันเถอะ" มีกระซิบที่หูฉัน แล้วฉันก็พยักหน้า

......................................................................... ในที่สุดก็ลงมาซะที

"นามิคุงงงงงงงงต่อไปเราจับคู่กันน้าาาาาา" มีเย้ยมันเต็มที่ 555+ ฉันเอามั่ง

"เซโตะ ต่อไปคู่กับฉันนะ" ฉันพูดพร้อมทำหน้าน่ารัก อาโนเนะ 555+ ยัยเอแคลร์มองมาแล้วทำหน้าแบบ โกรธแค้นสุด ๆ 555555++ สะจายยยยยยยยยยยยยย

แล้วฉันก็มาอยู่บนกระเช้ากับเซโตะ ว้ายยยยย ตื่นเต้นจังเลย (จะตื่นเต้นหาไรฟะ.......คนเขียน) เชอะยุ่งอยู่ได้ เดี๋ยวไม่เป็นนางเอกให้เลยนิ (เดี๋ยวชั้นไปเอายัยเอแคลร์มาเป็นก็ได้) ตามใจ จะเอาคนนิสัยแบบนั้นเป็นนางเอกจริง ๆ เรอะ อยากให้นิยายพังก็เอาเลย (มันก็จริงว่ะ ชิ ) 555+

"วิวสวยนะ" เซโตะพูดพร้อมเอาหน้าเข้ามาใกล้ฉัน ถอยออกไปเซ่ เดี๋ยวหน้าฉันก็แดงหรอก เดี๋ยวก็รู้หมดพอดีว่าเขินนนนนน

"ใช่" ฉันพูดแล้วถอยหลังมาก้าวนึง ในกระเช้ามันแคบจะตาย

"เดี๋ยวเราจะได้ขึ้นไปจุดสูงสุดแล้ว" แล้วก็เขยิบเข้ามาหาฉันอีกก้าว

"อือ"

"แล้วเธอจะถอยทำไมเนี่ย ฉันแค่จะนั่ง" อ่าวว หน้าแตกเลยเรา (หวังไรอยู่หรอ.......คนเขียน) ช่างฉันเหอะน่าาาา

"ฉันก็จะนั่งเหมือนกันไง" รอดตัวไป

"เธอลองมองลงไปสิ สูงป่ะ" เซโตะคุงพูด

" ไม่เอา ฉันกลัวความสูง" นิดหน่อยน่ะได้ แต่นายคิดว่านี่มันสูง 2 เมตรรึไง บรื๋ออออออออออออ สั่นเลยเรา

"งั้นนั่งดูวิวสิ"

"ก็นั่งอยู่ไง"

"ไม่ใช่ นั่งหันหลังมาทางนี้สิ" เซโตะพูดพร้อมกับจับฉันให้นั่งเก้าอี้อีกฝั่งนึง

"ดีมากกก"

แล้วกระเช้าก็ลอยขึ้นมาจุดสูงสุด ฉันหันไปดูวิวแป็ปนึง แล้วพอหันกลับมา เซโตะก็ยื่นหน้าเข้ามาหา อะไรของนายน่ะ

กระเช้าสั่นเล็กน้อย เลยทำให้.........

เซโตะไม่พูดอะไรเลยกลับยิ้มนิด ๆ อีก คนใจร้ายยย

หลังจากนั้น เราก็กินข้าว แล้วกลับบ้านกัน แต่ฉันมองหน้าเซโตะไม่ค่อยติดนะ

"นา เป็นอะไรรึปล่าว ดูหน้าแดง ๆ ตั้งแต่กลับมาแล้วนะ" มีทัก

"ปะ..ป่าวนี่ คิดไปเองมั้ง" มีทำหน้าสงสัย แล้วหันกลับไปเล่นเน็ตต่อ ตายแล้ว หน้าฉันยังแดงไม่หายเลยหรอ แล้วอย่างนี้ วันจันทร์ฉันจะไปมองหน้าเซโตะติดมั้ยเนี่ย ยัยคนเขียนใจร้ายยยยยยยยยยย

---------------------------------------------------

ฉันไม่ได้ใจร้ายซะหน่อย    เข้าเรื่องดีกว่า  อัพแล้วนะคะ  2 ตอนใน 1 วัน   

คิดว่าเปิดเทอมแล้วคงไม่ได้มาอัพเร็ว ๆ อีก  เลยอัพไว้เลย 555+

ขอขอบคุนผู้ที่เม้นให้ทุกคนด้วยนะคะ   ส่วนนักอ่านเงา  เม้นติชมเล็กน้อยคงไม่เป็นไรเนาะ 

รบกวนด้วยคะ   ตัวหนังสือเป็นไงบ้างคะ

แล้วนู๋กะจะเปลี่ยนชื่อเรื่องเป็น  ฝาแฝดจอมซ่าท้าหัวใจนายขี้เก็ก นะค่ะ เป็นไงบ้างคะ  ดีมั้ย รบกวนตอบด้วยนะคะ