แถลงการณ์ฉบับสุดท้ายแล้วนะคะ
ไม่ต้องงงน๊าว่าทำไมอะ
คือ
จะประกาศปิดเรื่อง
"แผนการร้ายเปลี่ยนหัวใจยัยทอมซ่า"อย่างถาวรค่ะ
เหตุผลหรอ
สมองตีบตัน
คิดไรไม่ออก
ขี้เกียจอัพ
งานเยอะ
ไม่ค่อยมีเวลา
เหตุผลมากมาย
จึงขอปิดเรื่องนี้นับแต่นี้เป็นต้นไปนะคะ
ส่วนเรื่องต่อไปอาจจะเป็นเรื่อง..Yes or No!สลับรักให้ตรงใจนายตัวแสบ..
นะคะ
แต่ยังไม่มีกำหนดพิมพ์นะคะ
อาจจะพรุ่งนี้
ไม่ก็วันอาทิตย์
แล้วแต่อารมณ์และความไวในการทำงานนะคะ
ฝากด้วยคร่า
^^
ตอนนี้เป็นตอนจบแล้วนะคะ จะมีเรื่องใหม่ค่ะ ชื่อเรื่อง'แผนการร้ายเปลี่ยนหัวใจยัยทอมซ่า'นะคะ ช่วยกันติดตามด้วยคร่า~
-------------------------------------------------------------------------------------
~!Ham-saY!~
ตอนนี้ผมนั่งกลุ้นใจเรื่องของยัยหวานอยู่ในห้องเรียน ซึ่งเหลืออีด1คาบก็จะพักกลางวันแล้ว ตอนนี้ชั่วโมงนี้เป็นคาบว่าง ผมเลยมานั่งปรึกษาไอวีกับเฟิร์นว่า ใช่น้ำหวานจริงหรือป่าว เพราะผมชักจะไม่แน่ใจกับท่าทีของยัยมาร์กี้เอาซะเลย ตอนนี้ ยัยมาร์กี้ไม่รู้ออกไปไหนแล้ว ไอวีกับเฟิร์นบอกว่าให้ผมลองไปค้นโต๊ะ+กระเป๋า ของมาร์กี้ดู ผมจึงรีบไปค้น เผื่อว่ายัยมาร์กี้อาจจะทำแบบนั้นจริงๆ ผมค้นใต้โต๊ะ ก็ไม่มี ในกระเป๋าก็ไม่เจอ
"แฮม ทำอะไรค๊า~ อ...เอากระเป๋ามาร์กี้มานะ"มาร์กี้ดึงกระเป๋าออกไปจากมือผม แต่ผมคว้าเอาได้
"ขอฉันดูเถอะ...มาร์กี้"ผมเอ่ยเสียงเรียบ
"ม่ายค๊า~เอามานะคะ...แฮม"
"ฉันว่าแล้วว่าต้องมีพิรุธ"ไอวีกับเฟิร์นโพล่งมาพร้อมกัน
"พ..พิรุธอะไรก๊าน ม่ายมี๊~"ยัยมาร์กี้รีบแก้ตัว
"คนเสียงสูงมักพูดโกหก!"ผม ไอวี เฟิร์น พูดขึ้นพร้อมกัน
"เอามานี่น๊า....แฮม เอามาให้มาร์กี้"
"ม่ายห้ายว้อย~"ผมไอวีเฟิร์นเข้ามาช่วยผมแย่ง
"ปึ้ก"เสียงกระเป๋ายัยมาร์กี้ตก สมุดเล่มนึงแบออกด้วยแรงปะทะกับพื้น
นั่นมันรูปใครน่ะ รูปเหมือนที่ผมได้รับตอนวันบอกเลิกยัยหวานเลย แต่ในนั้นก็มีรูปยัยหวานอยู่ด้วย เป็นรูปเดี่ยวของยัยหวาน แต่หน้าตาเหมือนในรูปนั้นเด๊ะ
"เธอเอารูปแฟนฉันไปตัดต่อใช่มั้ย!"ผมตะคอกใส่หน้ายัยมาร์กี้
"มะ....มาร์กี้ไม่ได้ทำนะ แฮม แฮมต้องเชื่อมาร์กี้นะ"ยัยมาร์กี้ร้อนรนมาก
"ถ้าเธอไม่อยากโดนดี เธอพูดความจริงออกมาดีกว่า"เฟิร์นพูดแทรกขึ้นมา
"กะ...แกจะทำอะไรฉันได้"ยัยมาร์กี้ชี้หน้าเฟิร์น
"งั้น...เธอดูนี่นะ"เฟิร์นทำสายตาเจ้าเล่ห์ แล้วก็
'เพี๊ยะ~'เสียงเฟิร์นตบเข้าเต็มๆที่หน้าไอวี ก๊ากๆๆ โดนหลอกตบ จากหน้าไอวีที่เคยขาวใสไร้สิว ตอนนี้ กลับกลายมาเป็นรอยแดง5นิ้ว
"เป็นไง...นี่แค่พื้นๆนะ มากกว่านี้ฉันก็ทำได้"จากนั้นเฟิร์นก็หยิกเข้าที่แขนของไอวี จนช้ำเลือด
"นี่เธอทำอะไรเนี่ยยัยเฟิร์น"ไอวีกระซิบบ่น
"น่า 2in1 ไง โทษฐานที่นายชอบแต๊ะอั๋งฉันกับเป็นการขู่ยัยมาร์กี้นี่ไง"เฟิร์นอธิบายเหตุผล อ๊ะ 2คนนี้แต๊ะอั๋งกันด้วย เหอๆ
"ฉ....ฉันของโทษ ฉ...ฉันยอมรับแล้ว ฉันเป็นคนตัดต่อรูปยัยหวานเองแหละ แต่ฉันไม่ได้เอาไปให้คนอื่นดูเลยนะ ทุกคนจะทำอะไรฉันก็ได้ แต่ฉันผิดไปแล้ว ที่ฉันทำไปเพราะฉันรักแฮม ฉันไม่ต้องการให้แฮมรักกับหวาน แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าผลที่ตามมามันร้ายแรงกว่าที่คิด ฉันขอโทษนะ ต่อไปฉันจะไม่เป็นคนเลวอีกแล้ว"มาร์กี้ยกมือขึ้นมาไหว้ขอโทษ
"พอเถอะ ขอโทษพวกฉันมันก็ไม่มีประโยชน์หรอก ไปขอโทษยัยหวานเหอะ"ไอวีพูดขึ้น
ได้ๆ เดี๋ยวพักกลางวันฉันจะไปขอโทษน้ำหวานนะ^^"
-
~!Warn-saY!~
พักกลางวัน
ตอนนี้ฉันเดินมากับนายไมค์ และข้าวฟ่าง ตอนนี้เรา3คนลงความเห็นกันว่า จะไปเล่นบาสกันก่อนเพราะว่าง2คาบติดกันเลย อ๊ะพี่นิวหนิ
"ยัยฟ่าง พี่นิวมาแน่ะ"ฉันพูดแซวมัน
"ชิ"ยัยฟ่างทำเป็นไม่สนใจ
"น้องฟ่างครับ พี่ขอโทษนะ พี่รักน้องฟ่างนะครับ คืนดีกับพี่นะ"อ้าก ไอ2คนนี้มันคบกันตอนไหนฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย
"ฟ่างไม่ได้เป็นคนใจง่ายนะคะ เลี้ยงข้าวฟ่างมื้อนี้ด้วย ฟ่างจะคืนดีกับพี่"โห ไม่ใจง่าย ไอเพื่อนบ้า
ฉันกับนายไมค์หัวเราะกับการกระทำของ2คนนี้
เรา4คน รวมพี่นิวอ่ะนะ เล่นบาสกันมาครึ่งคาบแล้ว เหนื่อยชะมัด ฉันเลยไปนั่งพักตรงม้าหินอ่อนใต้ต้นหูกวาง
มีคนเอาผ้าเช็ดหน้ามาซับเหงื่อที่หน้าของฉันให้ ฉันรู้ว่าเป็นนายไมค์แน่นอน เพราะถ้าพี่นิวมาซับให้ฉัน ทั้งฉันและพี่นิวจะได้โดนยัยฟ่างฆ่าหมกส้วมแน่นอน
"ขอบใจนะ แต่ฉันเช็ดเอ...นายแฮม"ฉันรีบปัดมือเขาออกทันที
"นี่ฉันขอโทษนะ"นายแฮมพูดแล้วชูนิ้วก้อยขึ้นมา
"หึ ฉันเจ็บแล้วจำย่ะ!"ฉันรีบลุกออกจากตรงนั้นแล้วเดินไปหานายไมค์ทันที
"แต่ฉันรู้เรื่องหมดแล้วนะ"นายแฮมพูดทำให้ฉันชะงักแล้วเดินต่อไป
"ไมค์ ฟ่าง พี่นิวไปกินข้าวกันค่ะ"ฉันออกปากชวน
"พี่ไปด้วยสิ"พี่วีกับพี่เฟิร์นวิ่งเข้ามาหาฉัน
"ค่ะ" จากนั้น ฉัน ไมค์ ข้าวฟ่าง พี่นิว พี่วี พี่เฟิร์นก็เดินไปกินข้าวกันที่โรงอาหาร หลังจากที่ทุกคนกำลังจะไปเก็บจาน ยัยมาร์กี้กับนายแฮมก็เดินมาที่โต๊ะพวกเรา
"นี่พวกนาย2คนจะมา..."ฉันพูดไปอย่างหัวเสียแต่2คนนั้นก็พูดตัดฉันก่อน
"พวกเรามาขอโทษ"
"แล้วไง"ฉันพูดเหมือนไม่ใส่ใจ
"คือฉันรู้นะฉันผิด ฉันไม่คิดว่ามันจะเป็นถึงขนาดนี้ เธอจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ ทุกอย่างเลย แต่ฉันขอเป็นเพื่อนกับเธอนะ"ยัยมาร์กี้อ้อนวอน ดูจากสายตาแล้วไม่น่าจะมาร้าย
"ส่วนฉันก็ขอโทษนะที่ไม่ยอมฟังเธอเลย ขอโทษที่ทำให้เธอร้องไห้ และขอโทษในทุกๆอย่างที่ฉันทำให้เธอต้องเสียใจ"นายแฮมพูด ฉันมองพวกเขาอย่างพินิจพิจารณา
"ฉันขอโทษ"2คนนี้พูดขึ้นมาพร้อมกัน
"ยกโทษให้เถอะหวาน พวกเขาอุส่าสำนึกได้แล้วนะครับ"นายไมค์สะกิดฉันแล้วกระซิบ
"ก็ได้ฉันยกโทษให้ เธอมาเป็นเพื่อนของฉันอีกคนนะ ส่วนนาย...จะเป็นแฟนกับฉันต่อมั้ย"ฉันพูดออกไป
"แน่นอนครับ"นายแฮมตอบ ฉันเขินนะยะ
"ทุกคน เย็นนี้เราต้องขึ้นเครื่องไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่นแล้วล่ะ"นายไมค์พูดขึ้นมา ทำเอาทุกคนอึ้ง
"งั้น...เย็นนี้เราขอเลี้ยงนะ ถือว่าเป็นการเลี้ยงส่งแล้วก็ขอโทษหวานด้วย"มาร์กี้พูดขึ้นมา
"โอเคเลย ฮ่าๆๆ^^"ทุกคนพูดขึ้นแล้วหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
-
งานเลี้ยงส่งไมค์ หลังจากที่เรากินอาหารกันเสร็จทุกคนก็มาพูดอำลาไมค์กัน
"จำไว้นะครับพี่แฮม ถ้าพี่ทำให้หวานเสียใจเมื่อไหร่ ผมจะไม่ปล่อยหวานให้ไปจาผมอีก"นายไมค์พูดกับนายแฮม
"ฉันจะไม่ให้หวานหลับไปหานายเลย"
"นี่ แล้วก็ทำให้ได้อย่างที่พูดนะ...อุ๊บ0.0"นายแฮมคว้าฉันไปจูบต่อหน้าทุกคน อ้าก~คนบ้า^///^ แต่ฉันรู้สึกดี เพราะมันเป็นจูบที่อ่อนโยน ซึ่งฉันได้รับจากนายแฮมเป็นครั้งที่3แล้ว
รักนายจัง นายแฮม
-----------------------------------------------------------------------------------
ไม่ค่อยหนุกเลยอ่า
แต่แนนสัญญานะ เรื่องหน้าจะไม่ทำให้ทุกคนผิดหวังเลยค่ะ ติดตามด้วยนะคะ
'แผนการร้ายเปลี่ยนหัวใจยัยทอมซ่า'
มาต่อกันเลยน๊าค๊า
-------------------------------------------------------------------------------------
"นี่ เธอจะมาเอาอะไรกับฉันอีกมาร์กี้ แค่เธอตัดต่อรูปฉันมันก็มากเกินไปแล้วนะ อ๊อ แล้วอย่านึกว่าฉันไม่รู้ว่าแผนชั่วๆของเธอนะ ว่ามันคืออะไร"ฉันพูดแบบเหยียดสุดๆ ดูนายแฮมจะชะงักเล็กน้อย หึ คงจะสะดุดกับคำว่า'ตัดต่อ'น่ะสิ
"ต..ตัดต่ออะไรกันยะ เธอนี่ท่าจะเพี้ยนนะ"ยัยนั่นพูดเหมือนว่าฉันจะพูดถูก
"ใช่ เธอน่ะเพี้ยนแถมยังร่านอีกต่างหาก ในรูปไม่ใช่ผู้ชายคนนี้หนิ แล้วนี่อะไร เปลี่ยนคนอีกแล้วหรอ หึ น่าสมเพชที่สุด"เขาพูดเหมือนเกลียดฉันมาก ร่านหรอ ฉันโดนด่าด้วยคำนี้มาเป็นรอบที่2แล้วนะ
"หึ ถ้านายคิดจะด่าฉันและคิดว่าฉันเป็นคนทำอีกล่ะก็ นายจะต้องเสียใจกับการกระทำโง่ๆของนายในภายหลังรู้ไว้ซะด้วย!"ฉันตะโกนใส่หน้านายแฮม
"เธอกล้าตะโกนใส่หน้าฉันงั้นหรอ...ฮึ่ย"นายแฮมโกรดจัดแล้วคว้าแก้วน้ำเบอรรี่พั้นซ์ของฉันมาทำท่าจะสาด แต่นายนั่นกลับหยุดไว้
"แฮม สาดสิคะ สาดใส่มันเลยค่ะ"ยัยมาร์กี้เชียร์สุดๆ มันจะมากไปแล้วนะ
"ฉัน.....ทำไม่ได้"หึ อย่ามาทำท่าทางว่ายังรักฉันอยู่เลยหน่า แค่นี้ฉันก็รู้พอแล้วว่านายเกลียดฉันมากน่ะ
"ถ้าแฮมทำไม่ได้ มาร์กี้ทำให้ได้ค่ะ"แล้วยัยมาร์กี้ก็สาดน้ำเบอรรี่พั้นซ์ใส่หน้าฉันเต็มๆ ฉันไม่ยอมนะยะ ฉันคว้าเค้กช็อกโกแลตแล้วโบ๊ะเข้าที่หน้ายัยนี่เต็มๆหึๆสะใจ
"นี่ ยัยหวาน กรี๊ดดด แกมาทำอย่างงี้กับฉันได้ไง มากไปแล้วนะยะ กรี๊ดดด แฮม มาร์กี้ไม่ยอมนะคะ"แหม๋ แรดเรียกพี่ สตรเบอรร์เรียกป้าเลยนะนั่น ตอแหลสิ้นดี!
"น้อยไปด้วยซ้ำย่ะสำหรับการกระทำชั่วๆของแกน่ะ!"ฉันตะโกนไว้แค่นั้นแล้วทำท่าจะเดินออกไป
"เอ่อหวาน เดี๋ยวผมไปส่งนะครับ"นายไมค์เป็นสุภาพบุรุษมาก
"อ่อ ได้ค่ะ^^"แล้วนายไมค์ก็พาฉันเดินไปที่รถเก๋งของเขา ระหว่างที่นั่งในรถ ฉันเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง แต่ก็ต้องสะดุ้งเมื่อ
"น้ำหวาน!"เรียกซะตกใจเลยนะ
"ทำไมหรอ"
"เรื่องมันเป็นยังไง เล่าให้ผมฟังได้มั้ยครับ"อืมม ดูๆแล้ว นายไมค์ก็ไม่น่าจะมีพิษมีภัยอะไรนะ น่าคบเป็นเพื่อนซะด้วยซ้ำ ฉันเลยเล่าเรื่องทั้งหมดให้ไมค์ฟัง
"หึ หญิงร้ายชายเลว"นายไมค์สบถออกมา อย่างรังเกียจ2คนนั้นสุดๆ
"ถึงแล้วครับ"นายไมค์พูดขึ้นมา
"ขอบใจนะ เอ้อ ฉันลืมถามนาย นายรู้จักบ้านฉันได้ไงหรอ"ฉันถามไป
"ก็ฉันอยู่บ้านหลังนั้นน่ะ"นายไมค์ชี้ไปตรงบ้านที่ถัดจากบ้านฉันไปซักสองสามหลัง
"ฉันชอบมาแอบดูเธอรดน้ำต้นไม้บ่อยๆน่ะ"ฉันเพ่งหน้าเขาดีๆ
"อ้อ นายเองที่ชอบพาหมามาวิ่งใช่ปะ"ฉันพึ่งนึกออกน่ะ แหะๆ
"อื้ม ที่ฉันวิ่งทุกวันเพราะฉันจะมาแอบดูเธอน่ะ เธอน่ะ น่ารักมากรู้มั้ย^^"
"ขอบใจนะ บ้ายบายจ้า หลับฝันดีนะคะ^^"ฉันโบกมือลานายไมค์แล้วลงจากรถเข้าบ้านไป
"ฮั่นแน่ ออกไปตามนายแฮม แต่กลับมากับใครเอ่ย^^"พี่เฟิร์นพูดขึ้นแบบจับผิดขำๆ แต่โทษนะคะ ฉันไม่ขำหรอก เพราะพี่เฟิร์นพูดสกิดต่อมน้ำตาฉันหนิ
"อย่าพูดถึงคนๆนั้นอีกนะคะพี่เฟิร์น หวานขอร้อง"ฉันพูดแบบแย่สุดๆ เพราะฉันยังทำใจไม่ได้
"เอ่อพี่ขอโทษนะน้องหวาน แล้วกินข้าวมั้ยจ๊ะ พี่ทำเกี๊ยวกุ้งให้กินแหนะ^^"
"ไม่ล่ะค่ะ หวานไม่หิว"ฉันตอบหน้าตายแล้วเดินขึ้นห้องไป ฉันนั่งคิดนอนคิดอยู่บนเตียงลายโดเรมอนสีฟ้า ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะเป็นทอม ฉันลงไปหาพี่เฟิร์นที่กำลังนั่งดูทีวีอยู่กับพี่วี
"พี่เฟิร์นคะ ตัดผมให้หวานหน่อยสิ"ฉันเดินเข้าไปหาพี่เฟิร์น
"แกจะตัดทำไมอ่ะหวาน ผมแกอ่ะ ยาวสวยนะเว้ย จะตัดให้เสียทำม้าย พี่เสียดายแทนว่ะ"พี่วีพูด
"แต่หวานตัดสินใจแล้ว หวานจะเป็นทอม"ฉันพูดออกไป
"แต่ว่า.."พี่วีกับพี่เฟิร์นพูดขึ้นพร้อมกัน แต่ฉันขัดไว้ก่อน
"หวานตัดสินใจดีแล้วค่ะ"หลังจากนั้นก็ไม่มีใครกล้าเถียงฉันอีก
"งั้นขึ้นไปบนห้องสิ เดี่ยวพี่ตามไปนะ ขอไปเอาอุปกรณ์ก่อนจ๊ะ"พี่เฟิร์นพูด
"ค่ะ"
ตอนนี้ฉันมานั่งหลังขดหลังแข็งให้พี่เฟิร์นปฏิบัติการกับผมอันยาวสลวยของฉัน ซึ่งมันจะเป็นผมที่ซอยรากไทรในไม่ช้านี้
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ทรงผมของฉันก็เสร็จเรียบร้อย
"ขอบคุณมากค่ะพี่เฟิร์น หวานว่าพรุ่งนี้หวานจะไปทำไฮไลท์สีน้ำตาล"ฉันพูดตามที่ฉันคิด
"แล้วแต่น้องหวานนะคะ เพราะน้องหวานของพี่ทำยังไงก็น่ารักอยู่แล้ว^^"
"ค่ะ หวานขอตัวนอนก่อนนะคะ กู๊ดไนท์ค่ะ"ฉันบอกพี่เฟิร์น แล้วขึ้นไปนอนบนเตียง
"พี่ปิดไฟนะ"
"ค่ะ"
-
เช้าวันต่อมา ฉันตื่นมาทำไมตั้ง6โมงเนี่ย ง่วงชะมัด แต่ฉันว่า ฉันไปโรงเรียนเช้าๆดีกว่า จะได้ไม่ต้องเจอนายแฮม ฉันอาบน้ำแต่งตัวกินข้าวเสร็จ ทั้งหมดภายใน1ชั่วโมง ตอนนี้7โมงแล้ว ฉันเดินออกจากบ้าน กะว่าจะเดินไปโรงเรียน แต่ก็ต้องชะงัก ฉันเห็นนายไมค์ยืนหาวแล้วบิดขี้เกียจอยู่ตรงระเบียงทางห้องของเขา ฉันอดไม่ได้ที่จะไม่หัวเราะ ฉันยืนขำอยู่แล้วมองไปทางนายไมค์ นายไมค์ชะงักแล้วยิ้มแห้งๆให้ฉัน คงจะเห็นแล้วสินะ
"พึ่งตื่นหรอ"ฉันตะโกนขึ้นไป นายไมค์พยักหน้าตอบ
"แม่คร้าบ~ช่วยรับแขกให้ไมค์หน่อยครับ ไมค์ขออาบน้ำแต่งตัวแปปนึงคร้าบ~"นายไมค์วิ่งเข้าไปในห้องแล้วตะโกนโหวกเหวกโวยวาย เหอๆ ตลกชะมัด
"อ้าว มาหาไมค์เหรอจ๊ะ หนู?^^"ผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งพูดขึ้น คงจะเป็นแม่นายไมค์สินะ หน้าตาสวยมากๆเธอดูสง่า ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมนายไมค์ถึงหน้าตาดี
"อ๋อค่ะ แวะมาทักทายน่ะค่ะ^^"ฉันตอบไป
"งั้น เข้าบ้านก่อนสิจ๊ะ"
"ขอบคุณค่ะ คุณน้า^^"
"เรียกน้าทำไมกันจ๊ะ เรียกแม่ก็ได้ เพื่อนของไมค์ทุกคนก็เรียกแม่กันหมดแหละ^^"
"ค่ะ คุณแม่^^" ฉันเข้าไปนั่งในบ้านนายไมค์ซักพัก นายไมค์ก็ลงมาแล้วพูดกับฉันว่า
"ป่ะ ไปโรงเรียนกัน"
"อืม"ระหว่างที่เราเดินไปโรงเรียนกันนายไมค์ก็ชวนฉันคุยไปเรื่อยๆ
"ทำไมเธอถึงตัดผมแบบนั้นล่ะ"
"อ๋อ ฉันตั้งใจว่าจะเป็นทอมน่ะ แต่ฉันก็ทำไม่ได้"ฉันพูดตอบนายไมค์ไป
"อืม แต่ตัดแบบนี้ก็ดูดีไปอีกแบบนะ^^"รักยิ้มข้างเดียวทำฉันละลายอีกแล้ว
"ขอบใจนะ^^" ตอนนี้นายไมคืมานั่งคุยกับฉันอยู่ในห้องเรียนของฉันซึ่งขณะนี้ ยัยฟ่างก็พึ่งมาโรงเรียนเหมือนกัน
"หวาดดีจ้ายัยหวาน อ้าว แล้วนี่ใครอ่ะ"ยัยฟ่างทัก
"อ๋อ ลืมแนะ นี่ ไมค์ อยู่ห้องA...ไมค์นี่ฟ่างนะ เพื่อนสนิทที่สุดของหวานน่ะ^^"ฉันแนะนำ2คนนี้ให้รู้จักกัน
"เห้ย อย่าเกินหน้าเกินตามากนะเฟ้ย เดี๋ยวพี่แฮมจะหึงเอา^^"ยัยฟ่างพูดขำๆ
"เลิกแล้วล่ะ"ฉันบอกยัยฟ่างแล้วก้มหน้างุด น้ำตามันจะไหลอีกแล้ว
"เห้ย ไหงงั้นวะ"ยังฟ่างพูดขึ้นอย่างตกใจ
"แกรู้นิสัยฉันใช่มะ ถ้าฉันพร้อมเมื่อไหร่ฉันจะเล่าให้ฟัง"
"เออแต่อย่านานมากนะ"
อออดดดดดด~
"ไมค์ขอตัวนะ ออดดังแล้วอ่ะ เดี๋ยวตอนเที่ยงนี้ไปกินข้าวพร้อมกันนะครับ ฟ่างด้วยก็ได้ครับ"
"จ้า~"
------------------------------------------------------------------------------------
ขอบคุณมากนะคะที่ติดตามผลงานของแนน และขอบคุณทุกๆคอมเม้น ทุกๆคะแนนโหวตค่ะ
ทู๊กค๊นนน~ถ้าอ่านเรื่องนี้แล้วไม่ต้องตกใจนะคะ ถ้าผู้แต่งคนนี้จะสอดแทรกความโรแมนติก ปนสาระ และความเศร้าไว้มากกว่าตอนอื่นๆ ขนาดผู้แต่ง เป็นคนเขียนเอง ยังน้ำตาซึมเลย หึๆ
-------------------------------------------------------------------------------------
~!Warn-saY!~
ตอนนี้ ฉันกับนายแฮม ก็คบกันมาประมาณ2อาทิตย์แล้วล่ะ การเป็นแฟนของเราก็ไม่ได้โรแมนติกอะไรมากมาย ก็ยังกัดกันเหมือนเดิม และเรา2คนจะไม่ค่อยพูดคำว่า 'รักเธอ' มากแบบเต็มปากเต็มคำ เพราะความรักมันไม่ได้สำคัญที่คำพูด คำพูดของคนเรา ไม่สามารถจะเป็นตัวชี้วัดได้ ว่าจริงหรือไม่จริง เรา2คนจะสามารถสื่อคำว่ารักถึงกันในเรื่องท่าทีของการกระทำ และสายตา....
[เรื่องนี้ผู้แต่งรู้ดี เพราะเคยเจอมาแล้ว เหอๆT^T]
ตอนนี้เรา2คนกำลังนั่งเล่นเกมส์เพล์ทูกันอยู่
'ครืด~ครืด~' -0- เสียงโทรศัพท์นายแฮมที่วางอยู่บนโต๊ะรับแขกสั่น ราวกับว่าจะทำให้เกิดเหตุแผ่นดินไหว10.9ริตเตอร์ ที่มีศูนย์กลางอยู่ที่บ้านยัยน้ำหวานคนนี้(เวอร์ไปมั้ยคะ)
"ฮัลโหลครับ เอ่อซักครู่นะครับ...นี่ยัยหวาน ขอไปคุยข้างนอกแปปนะ"นายแฮมรับโทรศัพท์ แล้วหันมาขออนุญาตฉัน
"ไม่มีใครว่าหนิ"ฉันตอบกวนๆใส่เขา แล้วเขาก็หันมาค้อนให้ฉัน1ที น่ากลัวตายแหละ
ผ่านไปครึ่งชั่วโมง นายนี่มันจะคุยอะไรกันนักกันหนาเนี่ย เฮ้อ~
"อ๊ะ! มาแล้วหรอ...เอ่อ...ดูสีหน้าไม่ค่อยดีไม่สบายไรรึป่าว"ฉันถามพลางเอามือแตะหน้าผากแตะคอเขา เพื่อดูว่าตัวร้อนมั้ย..แต่...เขากลับปัดมือฉันออกอย่างแรง
"น..นายเป็นอะไรน่ะ"ฉันถามแบบอึ้งๆ เพราะนายนั่นไม่เคยทำแบบนี้กับฉันน่ะสิ มีแต่ฉันนั่นแหละ ที่เคยเสียมารยาทกับนาย
"หวาน"เขาเรียกเสียงเบา เหมือนคนมีเรื่องทุกข์ใจ
"นี่นายแฮม นายเป็นไรก็บอกฉันได้นะ เราเป็นแฟนกันไม่ใช่หรอ หน้าที่ของแฟนก็ต้องคอยดูแลซึ่งกันและกันสิ"ฉันพูดด้วยสายตาที่ห่วงใย
"หึ แฟนหรอ แล้วนี่อะไร!"เขาตวาดลั่น พลางหยิบรูปถ่ายประมาณ10ใบออกมาจากซองสีน้ำตาลขนาดใหญ่ ตอนนี้ พี่วี พี่เฟิร์นก็ลงมาดูเหตุการณ์แล้วล่ะ
"-0- ม...ไม่จริง"ฉันพูดเสียงเบาเหมือนคนไม่มีแรง ใครกันที่บังอาจเอารูปฉันไปตัดต่อ ในรูปเป็นรูปฉัน(ตัดต่อน่ะ)นอนอยู่กับผู้ชาย กำลังจูบกันอีกต่างหาก หน้าฉันร้อนขึ้นมาไม่ใช่เพราะความอายอะไรหรอกนะ ฉันกำลังโกรธ! โกรธไอคนที่มันแบล็กเมล์ฉัน แล้วก็โกรธทั้งนายแฮม ที่ไม่ยอมเชื่อฉันเลย ฮือๆT.T
"ยังจะมาปฏิเสธอีกหรอ! หลักฐานมันก็ชัดอยู่แล้ว!"นายแฮมตวาดดังลั่นจนฉันกลัว เลยร้องไห้ออกมา
"เห้ยไอแฮม มันอาจจะเป็นแค่คนหน้าเหมือนก็ได้นี่หว่า น้องฉันไม่ทำแบบนั้นหรอก"ขอบคุณมากๆค่ะพี่วี หวานรักพี่ที่สุดT^T
"ใช่ แฮม อย่าพึ่งด่วนตัดสินใจอะไรสิ ดูสิ น้องกลัวจนร้องไห้แล้ว"พี่เฟิร์นพูดขึ้นอีกคน ขอบคุณมากค่ะ
"พวกแกไม่ต้องมาพูดเลยนะ แล้วก็ไม่ต้องมาเข้าข้างยัยร่านนี้ด้วย แค่คนหน้าเหมือนห่า(ขออนุญาตใช้คำหยาบ แหะๆ)อะไร ใส่ต่างหูเหมือนกันอีก!"ใช่ ในรูปนั้นเหมือนฉันมาก ไอคนตัดต่อทำไมไม่เอาความสามารถนี้ไปใช้ในทางที่ดีวะ เอามาใช้กับงานชั่วๆแบบนี้ทำไมกันT^T
"แต่นั่นมันไม่ใช่ฉัน! T0T"ฉันตะโกนเสียงดังมาก เพื่อยืนยันว่าฉันไม่ได้ทำจริงๆ
"..."นายแฮมจ้องหน้าฉันแบบเหยียดสุดๆ
"นายแฮม เราเป็นแฟนกันไม่ใช่หรอ เป็นแฟนก็ต้องเชื่อใจกันสิ ฮึก!(เสียงฉันสะอื้นน่ะ)อย่าว่าแต่เชื่อใจเลย นายเคยถามฉันซักคำมั้ยว่าใช่ฉันรึป่าว!"ฉันตะโกนดังมากๆ
"หึ หวาน ถ้าเธอยังคิดว่าฉันยังจะเป็นแฟนกับเธออีกล่ะก็ เธอหยุดความคิดนั้นไปเหอะ เราเลิกกัน!"นายแฮมพูดแล้วเดินออกไป ฉันกำลังอึ้งอยู่กับคำนั้น ล..เลิกงั้นหรอ
"ม่าย!ฉันจะไม่เลิกกับนาย!"ฉันตะโกนแล้ววิ่งตามรถนายแฮมไป ฝนก็เริ่มตกลงมา บวกกับเวลาค่ำ ทำให้ฉันรู้สึกเดียวดายสุดๆ ฉันวิ่งตามรถนายแฮมไปเรื่อยๆ เหนื่อยก็ต้องวิ่งต่อ ถึงล้มก็ต้องลุก ฉันจะไม่ปล่อยให้นายไปจากฉัน ฮึก ฮือๆT^T ตอนนี้รถนายแฮมเลี้ยวเข้าไปจอดที่ลานจอดรถของผับชื่อดังแห่งหนึ่ง อ๊ะ I.N.PUB หรอ ห๊า นี่ฉันวิ่งมา2กม.เลยหรอเนี่ย เอื้อก~ถึกชะมัดฉัน ฉันกะว่าจะเดินเข้าไปตามหาเขาข้างในผับ
"ขอบัตรประชาชนด้วยครับ"พนักงานชายพูดขึ้น
"อ๊ะ อ๋อ นี่ค่ะ^^"ฉันยื่นบัตรประชาชนให้เขาไป แล้วเขาก็ดูแล้วก็คืนกลับมาให้ฉัน
ฉันเดินเข้าไปข้างในเพียงแค่3-4ก้าว ก็
"ขอโทษนะครับ มาคนเดียวหรอครับ"ว้าว หน้าตาดีจัง ตาตี่ๆ..อ๊ะ ไม่ใช่เวลาที่จะมาอธิบางหน้าตาของเขาเอาเป็นว่าตี๋แบบอินเตอร์แระกาน ดูถ้าเขาไม่น่าจะใช่คนไม่ดี ดูจากรอยิ้มของเขา แล้วก็คำพูด ดูอบอุ่นจัง
"อ่อ ค่ะ มาคนเดียวค่ะ^^"ฉันยิ้มตอบไป แล้วก็ชะเง้อหานายแฮมอยู่
"คุณ เอ่อ...?" ถามชื่อฉันงั้นหรอ
"อ๋อ น้ำหวานค่ะ เรียกหวานอย่างเดียวก็ได้ค่ะ^^ แล้วคุณล่ะคะ.?"ฉันบอกชื่อฉันไปแล้วฉันก็ถามเขากลับ
"ผม ไมค์ครับ^^"เวลาเขายิ้มเห็นลักยิ้มข้างเดียวของเค้า น่ารักจัง แต่ฉันต้องหานายแฮมก่อน
"เอ่อ หวานหาเพื่อนหรอครับ"เพื่อนงั้นหรอ นายไมค์สกิดต่อมน้ำตาฉันแท้ๆ
"ค่ะ..เพื่อนจริงๆ แต่ช่างเถอะค่ะ ฉันจะไม่หาเขาแล้ว^^"ฉันหน้าเจื่อนลง แต่ต้องพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้แล้วฝืนยิ้มต่อไป
"เป็นไรรึป่าวครับ"นายไมค์ถามอย่างเป็นห่วง
"อ๋อ ป่าวค่ะ ถ้าไมค์ไม่รังเกียจ ไปนั่งเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้มั้ยคะ"ฉันถาม เวลานี้ ฉันต้องการใครสักคน ใครก็ได้จริงๆที่มาทำให้ฉันมีความสุข ทำให้ฉันลืมจากนายแฮมสักที
"ครับ ยินดีครับ งั้น นั่งโต๊ะนั้นแล้วกันนะครับ เพราะว่าเหลืออยู่โต๊ะเดียวในร้านน่ะครับ ^^"ฉันมองไปตามที่ไมค์ชี้ น..นายแฮมกับยัยมาร์กี้หนิ แต่ ช่างเถอะ
ฉันกับไมค์เดินไปนั่งที่โต๊ะดังกล่าว แล้วไมค์ก็เรียกพนักงานมา
"หวานทานอะไรดีครับ"ไมค์ถามฉันขึ้นมา
"เอ่อ ขอเป็นเบอรรี่พันซ์ค่ะ^^"ฉันบอกพนักงานไป
"ผมสปายครับ^^ เอ่อ แล้วก็เค้กช็อกโกแลต2ชิ้นนะครับ"ไมค์กินสปายหรอ ฉันยังไม่อยากกินตอนอายุยังไม่ถึง18หรอก โดยปกติแล้วผับทั่วไปจะให้แต่อายุมากกว่า18เข้า แต่ผับนี้อายุเกิน15ค่ะ
"เอ่อ น้ำหวานอายุเท่าไหร่หรอครับ^^"ไมค์ถามฉันแล้วยิ้มอย่างอบอุ่น นายทำให้ฉันละลายรู้มั้ย ฉันชอบลักยิ้มของนายจัง
"เอ่อ 16น่ะค่ะ^^"ฉันตอบไปตามความจริง
"งั้นก็รุ่นเดียวกันน่ะสิ ผมอยู่ St.Bernard (รู้สึกชื่อทะแม่งๆ) น่ะ แล้วหวานล่ะ"
"อ้าวโรงเรียนเดียวกันหรอเนี่ย ฮิๆ"ฉันหัวเราะเล็กน้อย แค่รู้สึกว่าบังเอิญน่ะ
"ครับ แล้วหวานอยู่ห้องอะไรหรอ"นายไมค์ถามฉัน
"เอ่อห้องBค่ะ"ฉันตอบ ห้องBมันเป็นห้องที่เรียนเก่งอันดับ2นะ
"ผมอยู่ห้องAน่ะครับ"นายไมค์พูด
"ว้าว เก่งจังอยู่ห้องAแหนะ^^"ฉันยิ้มชื่นชมออกมาจากใจจริง
"เอ่อ หน้าหวานมีอะไรติดอยู่รึป่าวคะ"ฉันถามพลางเอามือลูบหน้าตัวเอง
"ฮะๆ ป่าวหรอกครับ แค่หวานยิ้มแล้วน่ารักน่ะครับ"ไมค์หัวเราะแล้วก็บอกฉัน
"โฮะๆ ใครๆก็ว่าอย่างนั้นแหละค่ะ^^"ฉันบอกไมค์แบบขำๆ
"หวานนี่ตลกจังเลยนะครับ ผมชอบคนแบบนี้จัง"เขาว่าพลางยกแก้วสปายขึ้นมาจิบ และเป็นเวลาเดียวกันที่ฉันกำลังดื่มเบอรรี่พันซ์แล้วสำลัก
"แค้กๆๆ" ฉันเอามือทุบอกตัวเอง
"ฮ่าๆๆๆ" ไมค์หัวเราะฉันแล้วเอามือกุมท้อง
"มันขำมากเลยรึไง นี่แน่ะ"แล้วฉันก็เอานิ้วจิ้มครีมที่เค้กแล้วป้ายไปที่หน้าเขา
ไมค์จับมือฉัน-///- ฉันเขินนะยะ แล้วฉันก็ชักมือกลับ
"แหม๋ มาสวีทกับคนใหม่อยู่นี่เองนะจ๊ะ เร็วจังเลยแม่คู๊ณ^^"หน็อยยัยมาร์กี้ นางมารชัดๆ ฉันพอจะมีลางสังหรณ์มาแล้ว ว่าคนที่เอาภาพฉันไปแบล็คเมล์คือใคร
-------------------------------------------------------------------------------------
อะไรจะเกิดขึ้นติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอเม้น+โหวตเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ
เห้อ~คู่น้ำหวานกับแฮมก็ลงตัวกันไปเรียบร้อยและ แต่เรื่องยังไม่จบแค่นั้นนะคะ ติดตามด้วยคร่า~
-------------------------------------------------------------------------------------
~!Vee-saY!~
ม่ายอ๊าวววว(ไม่เอาไรแก:ผู้เขียน)ผมขอไม่เป็นตัวดำเนินเรื่อง~(แหม๋ๆดูอ้อน ไม่มีทาง:ผู้เขียน)ก็ได้ก๊าบ เข้าเรื่องๆครับ
ตอนนี้หนังจบแล้วครับ สิ่งที่ฮิตที่สุดกันทั้งโลกตอนหนังจบก็คือลุกจากเก้าอี้แล้วเดินออกจากโรงครับ แล้วพวกเราก็กลายเป็นเด็กอินเทรนส์เพราะพวกเราทำสิ่งที่ฮิตที่สุดในโลกเข้าแล้ว ผมเดินมากับยัยเฟิร์น ไอนิว แล้วก็น้องข้าวฟ่าง
"เฮ้ยๆ หยุดเดินก่อน นี่เราเดินออกจากโรงกันมานี่มีใครเห็นไอแฮมกับไอหวานมั้ยเนี่ย"ผมถามทุกคน
"พวกเค้าเดินออกมาก่อนเราตั้งครึ่งชั่วโมงแล้ว ตาเนี่ย หัดสังเกตอะไรมั่งมั้ย นั่งดูเลิฟซีนอย่างเดียว บ้ากาม!"ยัยเฟิร์นบอกผมแล้วเอานิ้ว2นิ้วมาจิ้มๆที่ลูกกะตาผม
"นี่ถ้ามันบอดขึ้นมาเธอจะรับผิดชอบยังไง"ผมพูดออกไป
"ก็เรื่องของนาย"ยัยเฟิร์นตอบแบบไม่สนใจ
"หน็อย เธอนี่แสบจริงๆเลยนะ"ผมพูดแล้วชี้ไปที่หน้าเฟิร์น
"อ๊ะ! แน่นอน"ยัยเฟิร์นสวนทันควัน
"อย่าทะเลาะกันเลยไอวี นี่3ทุ่มครึ่งแล้ว รีบๆหาน้องน้ำหวานสิ จะได้รีบๆกลับบ้าน"ไอนิวพูดห้ามทัพเรา2คนไว้
"เอ่อ ใช่แล้วค่ะพี่วี โทรหายัยหวานเลยค่ะ"น้องฟ่งออกความเห็น ผมก็เลยกดโทรๆๆ
>อยากถูกเธอเรียกว่าแฟน อยากควงแขน เธอ..<
"เสียงโทรศัพท์ยัยหวานหนิ!"ทุกคนพูดขึ้นพร้อมกัน ทั้งที่บริเวณที่เรายืนอยู่มีคนประมาณ10คน แต่ไม่มียัยหวานกับนายแฮมเลย
"พี่วีๆ นี่โทรศัพท์ยัยหวานหนิคะ ฟ่างเห็นตกอยู่"น้องฟ่างวิ่งเอาโทรศัพท์ยัยหวานมาให้ผม
"แล้วทำไงดีวะเนี่ย"ผมสบภออกไป
"งั้นเดี๋ยวฉันโทรหาไอแฮมนะ"ไอนิวพูดแล้วเอามือถือขึ้นมากดโทรออก แล้วไอนิวก็เปิดลำโพงให้ทุคนได้ยินกัน
'ฮัลโหล ว่าไงไอนิว'ปลายสายพูดขึ้น
"ไอแฮมแกอยู่ไหนวะ"ผมถามอย่างรน
'อยู่บ้านแกแหละไอวี'มันตอบผม ห๊ะอยู่บ้านผม
"แล้วพี่แฮมกลับไปกับยัยหวานด้วยรึป่าวคะ"น้องฟ่างถามนายแฮม
'ครับ พี่พาหวานกลับมาด้วย'ไอแฮมตอบ
"แล้วนั่นแกกลับรถอะไรอ่ะ"ไอนิวถาม
'รถไอวีอ่ะดิ'ไอแฮมตอบ
"รถไอ/นาย/พี่วี"ทุกคนพึมพำออก
"เฮ้ย แล้วพวกฉันจะกลับยังไง!"ทุกคน(และผมด้วย)พึ่งนึกได้ก็เลยตะโกนออกมาอย่างเสียงดัง
'แท๊กซี่'โห ไอแฮม แกตอบหน้าตายมาก จากนั้นพวกเราก็เดินไปหาแท๊กซี่ที่หน้าห้าง แต่มันหายากมากครับ พวกเราเลยตัดสินใจเดินกลับบ้านกันเอง คงประมาณครึ่งชั่วโมงนะ ถ้าเดินเนี่ย
-------------------------------------------------------------------------------------
~!Ham-saY!~
กลับมาที่ผม นายแฮม ดำเนินเรื่องนะครับ ตอนนี้ ผมอยู่กับน้ำหวาน2ต่อ2ที่บ้านไอวี ฮึ่ย~อยู่กัน2ต่อ2ด้วย อิอิ^^ เธอกำลังทำกับข้าวอยู่
"หวานครับ คืนนี้จะให้ผมนอนห้องไหนดี"ผมเดินเข้าไปกอดเอวเธอด้านหลัง
"เห็นมั้ย นี่อะไร"หวานเอ่ยเสียงเรียบ อะไรอ่ะ
"ไหนครับ"ผมถามอย่างงงๆ
"ปล่อยก่อนสิ"แล้วผมก็ปล่อยเธอ เธอหันมายิ้มให้ผมเหมือนคนโรคจิต
"ม..มีด หรอครับ แหะๆ^^'"
------------------------------------------------------------------------------------
ตอนนี้ขอแค่นี้นะคะ สมองไม่แล่นเลย เดี๋ยวขอไปวางโครงเรื่องมาใหม่นะ
เพราะว่าไม่รุ้ว่าสาระหายไปไหนหมด
อิอิ
/4
