"การเดินทางของความรัก ใครบอกว่ามันเดินทางง่ายๆ"

เช้าวันนี้เป็นเช้าที่อากาศแจ่มใสของใครต่อใครอีกหลายๆคน

แต่สำหรับชายคนนี้ อากาศในวันนี้สำหรับเค้ามันสลัวเหลือเกิน

เริ่มจากก่อนหน้านี้ไป 1 อาทิตย์ เป็นวันที่เค้าได้เจอเธอเป็นครั้งแรก

ในตอนเช้าขณะที่เค้าไปทำงาน ....  มันอาจจะปุบปับไปหน่อย

แต่เพียงแค่จ้องมองดวงตาของเธอนั้น  ความรู้สึกที่มีก็เออท่วมล้นออกมา

"นี้แหล่ะ  รักแรกพบ "  เค้าลำพึงลำพันบอกกับตัวเอง

จากชายที่ไม่เคยศรัทธาในพระเจ้าแห่งความรัก 

เธอคนนี้ทำให้เค้าเปลี่ยนไป  "พระเจ้าแห่งความรักมีจริงหรือเนี่ย" (^O^)/

เค้าเฝ้ามองเธออยู่ตลอดเวลาที่ป้ายรถเมล์ ในตอนเช้า

นี้คืนสิ่งที่เติมเต็มให้หัวใจเค้ามีแรงใจที่จะทำงานในแต่ละวัน

เหมือนเป็น พรหมลิขิต ที่พระเจ้าแห่งความรัก ขีดเขียนให้เค้าเดิน

ซึ่งที่ทำงานของเธอกับเค้านั้นไม่ได้อยู่ไกลกันเลย ห่างกันแค่ไม่กี่ช่วงตึก

ทำให้เค้ามีโอกาศใกล้ชิดเธออีกมากขึ้น เพราะต้องนั่งรถสายเดียวกันไปทำงาน

ในใจของเค้าเริ่มคิดไปต่างๆนานๆ

"ขึ้นรถเมล์ไปทำงานทุกวันสงสัยต้องยังไม่มีแฟนแน่ๆ"

แน่นอนเค้ามีแรงใจขึ้นมาอีกนิดหนึ่ง  "สู้โว้ย!!!"  \(^_o)/

เค้าเฝ้าภาวนาต่อพระเจ้าแห่งความรักอีกแล้ว  "ขอให้รถติดไฟแดงนานๆ"

นี้คือสิ่งที่เค้าขอ และมันก็เป็นดังที่เค้าหวัง

ทำให้เค้าเชื่อในพระเจ้าแห่งความรักมากขึ้นไปกว่าเดิมอีก

แต่..ไม่รู้ว่าบุญมี หรือ กรรมบัง ขึ้นคันเดียวกันแท้ๆ

แต่ราวอยู่ไกลกันปานฟ้ากับก้นเหว   รถเมล์คันนั้นมันแน่นมาก

ทำให้เธอไปยืนอยู่ข้างหน้า และเค้าก็ถูกเบียดจนกระเด็นไปติดอยู่ข้างหลัง

"เฮ้ออ ช่างห่างไกลกันจริงๆ "  พยายามจะแทรกไปแต่โดนกระปี๋รถเมล์ไล่กลับไปที่เดิม

เค้าพายายามแทรกผู้คน + โดนกระปี๋รถเมล์ด่าเป็นระยะๆ

จนท้ายที่สุดเค้าก็ทำสำเร็จ  แต่  มันถึงป้ายที่ทำงานเค้าพอดี  -*-

"เฮ้ออออออ  ซวยชั้นที่ 2 "  เสียงถอดหายใจยาวๆแบบหมดอาลัยตายอยาก

ซวยชั้นที่ 3 ก็เกินขึ้นอีก  เมื่อตามเธอไม่ทันทำให้คราดสายตาไป

" !!!!!  เธอหายไปแล้ว  !!!  ต้องตั้งต้นกันใหม่ภายในพรุ่งนี้แล้วสิเรา"

เค้าเฝ้าบอกตัวเอง พร้อมกับเดินคอตกเข้าออฟฟิต อย่าง เศร้าใจ๐

เรื่องที่แต่งที่เขียนทุกเรื่องก็ต้องมีวันจบเป็นธรรมดา

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสั้น  เรื่องยาว  มันก็ต้องถึงตอนจบของมัน

ความรัก  ต่อให้รักกันแค่ไหน  พอถึงเวลาเลิกกันก็ต้องจบ

หนังที่ว่าสนุกแค่ไหน มันก็ต้องมีวันจบ

หนังสือต่อให้เขียนดีแค่ไหน สักวันก็ต้องจบ

แต่ชีวิต มันยังคงต้องเดินต่อไป มันจะจบก็ต่อเมื่อ

เรา   หมดลมหายใจ

นี่แหล่ะคือตอนจบของมัน

ผมกำหนดตอนจบในบทของผมไม่ได้

ผมไม่รู้จะให้มันจบแบบสวยหรูดี หรือ จบแบบเศร้าๆดี

รู้แต่ตอนนี้  ความมีมาตรฐาน  มันไม่มี

เขียนไปก็เท่านั้นไม่มีคนสนใจ   กำลังใจคือคนอ่าน

สิ่งที่ทำให้หมดกำลังใจ คือ  ความไม่มีมาตรฐาน

ถ้าคิดจะให้เรื่องสั้นในเย็นตา4 เป็นที่ยอมรับ คงเป็นไปได้ยาก

ถ้าตราบในยังไม่มีคนที่รู้คุณค่าในการอ่าน  รู้จักแต่การปั้ม

เขียนไปก็เท่านั้นไม่มีใครสนใจ แล้วจะมี นักเขียนไว้ทำไม

ปล. ขอปิดสตอรี่ ของ ๑หนูมาลี๑  ไว้  ณ ที่นี้ด้วย

วันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่ฝนตกลงมา

ผมได้แต่เงยหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้าและก็ทอดถอนใจ

"เฮ้ออ...จะตกไปถึงเมื่อไรนะ"  แต่ก็ได้แค่รำพึงรำพันกับตัวเองเท่านั้น

จะให้ทำไงได้ เราเกิดมาอยู่ใต้ฟ้านิ  ก็ต้องยอมรับ ในกฎของธรรมชาติ

ตั้งแต่วันที่  เธอ... เลิกกับผมไป  ในตอนนั้นฝนตกหนักมาก

เธอบอกเลิกกับผม  กลางสายฝน  ตัวของเราเปียกปอนด้วยกันทั้งคู่

เราทั้งสองคนแทบไม่ได้เห็น น้ำตาของกันและกันเลย

เพราะว่าฝนตกผ่านใบหน้า มาแทนที่น้ำตาของเราทั้งสองคน

ผมได้แต่ยืนนิ่ง  ตลอดเวลาไม่เคยนึกฝันว่าจะได้ยินคำนี้ออกจากปากของเธอ

"เราเลิกกันเถอะ"  คำพูดเพียงประโยคสั้นๆ มันทำให้ผมคิดอะไรไม่ออก

แล้วเธอก็เดินจากผมไป ปล่อยให้ผมยืนนิ่งกลางสายฝนที่ร่วงหล่นลงมา

"อีกแล้ว...เอาอีกแล้ว ทำไมหน่อเวลาฝนตกแล้วผมชอบคิดถึงเรื่องนี้ทุกที"

อาจเป็นเพราะว่า นั้นคือเรื่องสะเทือนใจที่น่าอดสู่ที่สุดใน เรื่องความรักของผมนั้นเอง

และมันยังเกี่ยวโยงในตอนที่ฝนตกอีกด้วย  ผมจึงไม่ค่อยชอบนักเวลาที่ฝนตกลงมา

ผมจึงเร่งเดินฝ่าฝนให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

เพราะไม่อยากทำให้ใจของผมเองนั้นต้องเปียกอีกแล้ว

"ฝนตก ตัวเปียก เช็ดสักพักก็แห้งได้  แต่ใจที่มันเปียก นี่ต้องใช้อะไรเช็ดมันถึงจะแห้ง"

แนวความคิดนี้ผมคงต้องนั่งคบคิดไปตลอดจนหมดหน้าฝนเลยแน่ๆ

ว่าผมต้องใช้อะไรเช็ดหัวใจที่มันเปียกปอนของผมให้แห้งอีกครั้งได้หลังฝนตกลงมา

ไม่แน่นะ พอหมดหน้าฝน ผมก็คงไม่คิดถึงเรื่องนี้แล้วหล่ะ

อาจจะไปคิดถึงตอนหน้าหนาว ว่า  "ผมจะหาใครให้ความอบอุ่นแก่ผมดีในตอนหน้าหนาว"

ถ้าหาไม่ได้ หน้าร้อนค่อยว่ากันอีกที ^^

ปล.เรื่องนี้ไม่ใช่ชีวิตจริงนะ

เรื่องจริงๆของผมนั้น ตอนฝนตก ผมก็หลับสบายเลยแหล่ะ

อาจจะเหงานิดๆ แต่พอฝนหยุดตกมันก็หายไปเอง

แต่ที่แน่ๆ ถ้าเปียกฝน ก็ต้อง รีบสระผม เช็ดให้แห้ง

เดี๋ยวจะไม่สบายนะครับ ^^

"แก๊ก ๆ ๆ" เสียงจัดโต๊ะทำงานของผู้ชายคนนึ่งที่กำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความรัก

วันที่ทั้งวันเค้าไม่มีกระจิตกะใจที่จะทำงานเลย  เพียงเพราะคำพูดของเธอในตอนเช้า

"แล้วเจอกันอีกเย็นนี้นะค่า" เพียงแค่ประโยคเดียว ทำให้โลกของเค้าหมุนช้าลงไปมาก

เค้าเฝ้ามองแต่นาฬิกา  "ติ๊ก. . . . ต่อก. . . . ติ๊ก . . . ต่อก" "โอ้ย..ทำไมมันหมุนช้าจริงๆ"

พนักงานบริษัทเล็กๆอย่างเค้า ก็คงได้แค่รอให้เวลามันผ่านพ้นไปอย่างช้า ช้า.......

"ว่าไงไอ้คุณอนุรักษ์ ...  จะนั่งใจลอยไปถึงไหนเพื่อน คืนนี้ไปดื่มกันหรือเปล่า"

เสียงเพื่อนของเค้าทักขัดจังหวะความคิดเค้าขึ้นมา

"คงไม่ไปละ ต้องรีบกลับ"  เค้าตอบเพื่อที่จะตัดปัญหา

"เฮ้ยย... ได้ไง ฟงแฟนก็ยังไม่มี  จะรีบกลับไปไหนหว้า"  ซึ่งเพื่อนของเค้าก็ไม่ยอม

"เออน่า ไว้วันอื่นก็แล้วกัน วันนี้มีธุระจริงๆ" เค้าเลยต้องบอกปัดเพื่อที่จะเอาตัวรอด

"ข้าชักสงสัยเอ็งและ วันนี้มาแปลก ทุกครั้งไม่เคยชิ่งกลับก่อนนี่หว่า"เพื่อนเค้าเริ่มสงสัย

"........................" เค้านั่งเงียบไปโดยไม่ตอบคำถาม

"แน่ะ ... เอ็งจะแอบไปรับสาวที่ไหนหรือไงว่ะ" เพื่อนของเค้าเริ่มเดาสุ่ม

"ไม่มีๆ ไม่ได้ไปรับที่ไหน ไม่มีอะไรทั้งนั้น"  อาการทางหน้าเค้าเริ่มฟ้องออกมา

"จริงอะ" เพื่อนเค้ากระเซ้าเข้าไปอีกหนึ่งดอก "และไมเอ็งต้องหน้าแดงด้วยวะ"

"อากาศมันร้อนน่า คิดมากไปได้" เค้าเปลี่ยนประเด็น ทั้งๆ ที่ห้องนั้นแอร์เย็นยะเยือก

"อ้าวว... ได้เวลาเลิกงานพอดีเลย ข้าไปก่อนนะ" เค้ารีบตัดบทก่อนที่จะเจอยิงคำถามมาอีกหลายนัด โดยการลุกเดินหนีออกไป

"อะไรหว้า ไอ้นี่นิ สู้ไม่ได้หนีเฉยเลย"เพื่อนเค้าพูดแบบเซ็งๆ ที่ไล่เค้าไม่จนกับคำถาม

"เออ ๆ  ไว้เจอกันพรุ่งนี้ก็แล้วกันโชคดีโว้ยย" เพื่อนเค้าตะโกนบอกลาออกตามออกมา

ในที่สุดเวลาที่เค้ารอคอยก็มาถึงจนได้ นั้นก็คือ  เวลาเลิกงานนั้นเอง

"ยะหิ้ววว" เค้าแอบดีใจอยู่คนเดียว  เดินยิ้มออกจากที่ทำงานโดยไม่สนใจใครๆทั้งนั้น

จุดหมุ่งหมายของเค้าตอนนี้ มีอยู่จุดเดียว เค้าต้องรีบไปดักรอที่ที่ป้ายรถเมล์ตรงที่ทำงานเธอนั้นเอง

"ต้องถามชื่อเธอให้ได้"  สิ่งแรกที่เค้าคิดโดยไม่สนว่าจะได้เจอเธอหรือเปล่า

"แต่เอ๊ะ!! ... ให้ได้เจอเธอก่อนดีกว่า" เค้าเริ่มคิดใหม่ทำใหม่อีกครั้ง

เค้าเริ่มรอเธอแบบไม่รู้ทิศทางซะแล้ว นั้นก็เพราะว่าไม่รู้เธอจะมาทางไหน

จนในที่สุด สิ่งที่เค้ารอก็เป็นจริง  "เธอเดินมาโน่นแล้วละ" ต่อมความคิดเค้าเริ่มทำงาน

"เดินมากับเพื่อนด้วย แย่แล้ว"  เค้าเริ่มใจไม่ดี เพราะถ้ามีเพื่อนของเธอด้วยนี่คงแย่แน่ๆ

แต่ยังไม่ทันถึงป้ายรถเมล์เพื่อนของเธอก็แยกกลับไปอีกทาง ปล่อยให้เธอเดินมาคนเดียว

ทำให้เค้าเริ่มมีกำลังใจมาอีกหน่อย เพราะ ยังไงก็ได้กลับกัน 2 คน อย่างแน่นอน

เธอเดินมาถึงป้ายรถเมล์ที่เขารออยู่ พร้อมส่งยิ้มให้เค้าเล็กน้อย

"นึกว่ากลับไปแล้วนะคะเนี่ย" เธอพูดด้วยเสียงใสๆ

"อ๋อ  รอรถอยู่ครับ" เค้าตอบโดยไม่คิดอะไร

"แหม๋...นึกว่ารอ เนตร ซะอีก"  เธอพูดแกรมงอนๆ

"เยสสสสสสส !!!  เธอชื่อเนตร " เธอเรียกแทนตนเองว่า เนตร

เค้าแอบดีใจเพราะอย่างน้อยเค้าก็ไม่ต้องถามชื่อของเธอ

"ผมก็รอคุณเนตรอยู่ด้วยนั้นแหล่ะครับ"  เขารีบไหลไปตามน้ำแบบอายๆ

"จริงหรือเปล่าคะ" เธอย้ำคำถามนั้นเพื่อความแน่ใจ

เค้าส่งยิ้มให้เธอ โดยไม่ตอบอะไร 

"จริงสิ เนตรยังไม่รู้เลยว่าคุณชื่ออะไร" คราวนี้เธอเป็นฝ่ายถาม

"ผมชื่อ อนุรักษ์ ครับ เรียกสั้นๆ รักษ์ก็ได้ครับ"

"งั้นเนตร เรียก รักษ์ เฉยๆนะ จะได้ดูเป็นกันเองดี"

"ครับ ๆ  เรียกอย่างไงก็ได้ครับ" เค้ายิ้มตอบอย่างมีความสุข

นี่แหล่ะความสุขทั้งปวงที่เค้าพึ่งจะเคยได้รับจากผู้หญิงคนนึ่ง

เพียงถ้อยคำที่ดูเป็นกันเองๆ รอยยิ้มใสๆ แค่นี้ก็ทำให้เค้ามีความสุขแล้ว

และต่อจากนี้ไป ความรักของเขาทั้ง 2 คนจะเป็นอย่างไรคงพอจะเดาออกกันแล้วนะ๐

**********************************************************************

ท้ายสุดของความรัก      ความรักขึ้นอยู่กับคน 2 คน

ถ้าไม่มีกันและกัน มันก็คงไม่เรียกว่า ความรักหรอก

เข้าใจ ให้อภัย มีความซื่อสัตย์ต่อกันและกัน แค่นี้ก็พอแล้วสำหรับผม

นานๆทีเขียนที ขอเน่าหน่อยก็แล้วกันนะ  

ขอขอบคุณเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ทุกคนที่ต้องมาทนนั่งอ่านเรื่องที่ผมแต่งนะ

ไม่ต้องห่วง   เดวมีเรื่องต่อไปอีกแน่ๆ  ทนๆอ่านหน่อยแล้วกัน หึหึ

สายลมอ่อนๆ โบยพัด ผ้าม่านที่หน้าต่างปริวพริ้วไสว

เสียงมู่หลี่ที่แขวนไว้อยู่ริมระเบียงดังเป็นจังหวะชวนน่าฟังยิ่งนัก

แว่วเสียงนาฬิกาปลุก ดัง ติ๊ด ๆ ๆ เป็นระยะๆ ภายในห้องนอน

"เช้าแล้วหรือเนี่ย" เสียงบ่นของร่างที่อยู่บนเตียง ดังขึ้น

เค้าค่อยๆลืมตาอย่างช้า ๆ มองไปที่นาฬิกาเรือนเล็กเสียงก้องดังของเค้า

"โอ๊ะแย่แล้ว ไม่ทันแน่ๆ"เค้ารีบกระโจนทยานลุกขึ้นจากเตียงมุ่งไปสู้ห้องน้ำแบบเร่งด่วน

เพียงแต่หวังว่า วันนี้ต้องไปให้ทัน เธอคนนั้นให้ได้

หลังจากรีบทำภาระกิจส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย เค้าก็มุ่งตรงออกจากบ้านอย่างไม่รีรอ

เค้ามาถึงป้ายรถเมล์แต่ไม่พบกับเธอ "เฮ้อออ... เธอไปแล้วหรือเนี่ย"

เสียงถอดถอยลมหายใจของเค้าดังยาว ชวนฟังให้หมดความหวังยิ่งนัก

หลังจากหมดความหวังที่จะได้พบเธอเพียงไม่นานนัก

พระเจ้าแห่งความรักของเค้า ได้พาเธอวิ่งกระหือกระหอบมายืนหยุดข้างๆเค้า

หัวใจที่หมดหวังของเค้า ได้พองโตพร้อมความหวังอีกครั้งนึ่ง แต่มันเต้นไม่เป็นจังหวะ

"โอ้ย ...  ทำไง ทำไง ทำไง ดี เธอมาแล้ว ทำไง ทำไง ย๊ากกก"

"อุบบ" เค้ารวมรวมความกล้าขึ้นมา "เอา วะ เป็นไงเป็นกัน"

เค้าส่งยิ้มให้เธอ เป็นครั้งแรก ตั้งแต่ที่แอบมองเธอมา

เธอยิ้มตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร

เพียงแค่ได้รอยยิ้มจากเธอ ลมหายใจเค้าก็หยุดกึกทันที

"เป็นอะไรมากไหมค่ะ" เสียงเล็กๆของเธอเอ่ยถามขึ้นเพื่อต่อลมหายใจให้แด่เค้า

"ปะ ปะ เป่า เปล่า ครับ มะ ม่ะ ไม่ได้เป็อะไร"เค้าตอบอย่างสั่นๆ

เธออมยิ้มให้กับคำตอบของเค้า  

"วะ ว่ะ วันนี้ ออกสายนะครับ" เค้ารวบรวมความกล้าที่จะถามเธอบ้าง

"อ๋ออ เมื่อคืนหนักไปหน่อยค่ะ" เธอตอบเชิงพูดเล่นเพื่อทำลายบรรยากาศความเขอะเขินของเค้า

"หืออ หนักอย่างไงครับ" และมันก็ได้ผลด้วย เค้าเริ่มกลับมาเป็นปกติ

"ล้อเล่น ค่ะ  พอดีเมื่อวานงานเข้าเยอะ เลยต้องรีบทำให้เสร็จกว่าจะเสร็จก็เกือบสว่างพอดี"

เธอตอบอย่างอารมณ์ดี "โอ๊ะ รถมาพอดีเลย" 

เธอหันไปมองรถ "ไปแล้วนะค่ะ" เธอบอกลากับเค้าและก็ขึ้นรถไปปล่อยให้เค้ายืนเหวอ

"ห๊ะ  เดี๋ยวว ก่อน ครับ" เค้าตะโกนเรียก พร้อมวิ่งตามขึ้นรถไป

"มีอะไรหรือค่ะ" เธอถามแบบ งง งง  ที่เห็นเค้าวิ่งตามขึ้นมา

"เอ่ออออ ผะ ผ่ะ ผมจะบอก วะ ว่ะ  ว่า คะ คะ คุณขึ้นผิดสายครับ"

"โอ้ยยย  ตายยย แล้วววว  สงสัยเบลอแน่ๆเลย" เธอเอียงอายด้วยความเขิล

โชคดีที่รถยังไม่ออจากป้ายจึงทำให้เค้า 2 คนลงมาได้ทัน ก่อนที่จะเจอกระเป๋ารถเมล์ด่า

"แล้ว คุณรู้ได้ไงค่ะ ว่า ฉันขึ้นผิดสาย"

"ก็ที่ทำงานเราใกล้กันนี่ครับ" เค้าตอบอย่างภาคภูมิใจ

"จริงหรือค่ะเนี่ย โชคดี จริงๆนะเนี่ย เกือบได้นั่งรถเล่นแล้ว  ขอบคุณนะค่ะ ^^"

สักพักรถเมล์ที่ผ่านที่ทำงานเค้าทั้ง 2 ก็แล่นผ่านมา  แถมคนยังน้อยอีกด้วย

จึงทำให้เค้า ทั้ง 2 คนได้มีโอกาศใกล้ชิดกันอีกมากขึ้น เพราะได้นั่งเบาะเดียวกัน ^^

เค้านั่งคุย + แลกเปลี่ยนทัศนคติกัน จนถึงที่ทำงาน

รถจอดลง ส่ง เค้า และเธอ ลงที่ป้าย อย่างช้าๆ

สายลมพัดมาเบาๆ ผ่าน เค้าและเธอ ขณะที่เดินคุยกันเข้าที่ทำงานของแต่ละคน

สายลมนั้นเป็นสายลมที่ อบอุ่น  เป็นสายลมแห่งความรักและความสัมพันธ์ที่กำลัง

มีให้กันแด่เค้า ทั้ง 2 คน  นั้นคือ สายลมแห่งความรักนั้นเอง

"และเจอกันอีกเย็นนี้นะค่ะ"

"ครับ  และเจอกันครับ ผมจะรอนะ"

และทั้งคู่ก็แยกย้ายกันไปทำงาน 

"แต่ เอ๊ะ ทำไมมันเหมือนมันขาดอะไรไปอย่างนะ" เค้าค่อยๆคิด

และในที่สุดเค้าก็คิดออก  " อ๊ากกกกกกกก  ลืม ถามชื่อเธอ "๐