สายลมอ่อนๆ โบยพัด ผ้าม่านที่หน้าต่างปริวพริ้วไสว
เสียงมู่หลี่ที่แขวนไว้อยู่ริมระเบียงดังเป็นจังหวะชวนน่าฟังยิ่งนัก
แว่วเสียงนาฬิกาปลุก ดัง ติ๊ด ๆ ๆ เป็นระยะๆ ภายในห้องนอน
"เช้าแล้วหรือเนี่ย" เสียงบ่นของร่างที่อยู่บนเตียง ดังขึ้น
เค้าค่อยๆลืมตาอย่างช้า ๆ มองไปที่นาฬิกาเรือนเล็กเสียงก้องดังของเค้า
"โอ๊ะแย่แล้ว ไม่ทันแน่ๆ"เค้ารีบกระโจนทยานลุกขึ้นจากเตียงมุ่งไปสู้ห้องน้ำแบบเร่งด่วน
เพียงแต่หวังว่า วันนี้ต้องไปให้ทัน เธอคนนั้นให้ได้
หลังจากรีบทำภาระกิจส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย เค้าก็มุ่งตรงออกจากบ้านอย่างไม่รีรอ
เค้ามาถึงป้ายรถเมล์แต่ไม่พบกับเธอ "เฮ้อออ... เธอไปแล้วหรือเนี่ย"
เสียงถอดถอยลมหายใจของเค้าดังยาว ชวนฟังให้หมดความหวังยิ่งนัก
หลังจากหมดความหวังที่จะได้พบเธอเพียงไม่นานนัก
พระเจ้าแห่งความรักของเค้า ได้พาเธอวิ่งกระหือกระหอบมายืนหยุดข้างๆเค้า
หัวใจที่หมดหวังของเค้า ได้พองโตพร้อมความหวังอีกครั้งนึ่ง แต่มันเต้นไม่เป็นจังหวะ
"โอ้ย ... ทำไง ทำไง ทำไง ดี เธอมาแล้ว ทำไง ทำไง ย๊ากกก"
"อุบบ" เค้ารวมรวมความกล้าขึ้นมา "เอา วะ เป็นไงเป็นกัน"
เค้าส่งยิ้มให้เธอ เป็นครั้งแรก ตั้งแต่ที่แอบมองเธอมา
เธอยิ้มตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร
เพียงแค่ได้รอยยิ้มจากเธอ ลมหายใจเค้าก็หยุดกึกทันที
"เป็นอะไรมากไหมค่ะ" เสียงเล็กๆของเธอเอ่ยถามขึ้นเพื่อต่อลมหายใจให้แด่เค้า
"ปะ ปะ เป่า เปล่า ครับ มะ ม่ะ ไม่ได้เป็อะไร"เค้าตอบอย่างสั่นๆ
เธออมยิ้มให้กับคำตอบของเค้า
"วะ ว่ะ วันนี้ ออกสายนะครับ" เค้ารวบรวมความกล้าที่จะถามเธอบ้าง
"อ๋ออ เมื่อคืนหนักไปหน่อยค่ะ" เธอตอบเชิงพูดเล่นเพื่อทำลายบรรยากาศความเขอะเขินของเค้า
"หืออ หนักอย่างไงครับ" และมันก็ได้ผลด้วย เค้าเริ่มกลับมาเป็นปกติ
"ล้อเล่น ค่ะ พอดีเมื่อวานงานเข้าเยอะ เลยต้องรีบทำให้เสร็จกว่าจะเสร็จก็เกือบสว่างพอดี"
เธอตอบอย่างอารมณ์ดี "โอ๊ะ รถมาพอดีเลย"
เธอหันไปมองรถ "ไปแล้วนะค่ะ" เธอบอกลากับเค้าและก็ขึ้นรถไปปล่อยให้เค้ายืนเหวอ
"ห๊ะ เดี๋ยวว ก่อน ครับ" เค้าตะโกนเรียก พร้อมวิ่งตามขึ้นรถไป
"มีอะไรหรือค่ะ" เธอถามแบบ งง งง ที่เห็นเค้าวิ่งตามขึ้นมา
"เอ่ออออ ผะ ผ่ะ ผมจะบอก วะ ว่ะ ว่า คะ คะ คุณขึ้นผิดสายครับ"
"โอ้ยยย ตายยย แล้วววว สงสัยเบลอแน่ๆเลย" เธอเอียงอายด้วยความเขิล
โชคดีที่รถยังไม่ออจากป้ายจึงทำให้เค้า 2 คนลงมาได้ทัน ก่อนที่จะเจอกระเป๋ารถเมล์ด่า
"แล้ว คุณรู้ได้ไงค่ะ ว่า ฉันขึ้นผิดสาย"
"ก็ที่ทำงานเราใกล้กันนี่ครับ" เค้าตอบอย่างภาคภูมิใจ
"จริงหรือค่ะเนี่ย โชคดี จริงๆนะเนี่ย เกือบได้นั่งรถเล่นแล้ว ขอบคุณนะค่ะ ^^"
สักพักรถเมล์ที่ผ่านที่ทำงานเค้าทั้ง 2 ก็แล่นผ่านมา แถมคนยังน้อยอีกด้วย
จึงทำให้เค้า ทั้ง 2 คนได้มีโอกาศใกล้ชิดกันอีกมากขึ้น เพราะได้นั่งเบาะเดียวกัน ^^
เค้านั่งคุย + แลกเปลี่ยนทัศนคติกัน จนถึงที่ทำงาน
รถจอดลง ส่ง เค้า และเธอ ลงที่ป้าย อย่างช้าๆ
สายลมพัดมาเบาๆ ผ่าน เค้าและเธอ ขณะที่เดินคุยกันเข้าที่ทำงานของแต่ละคน
สายลมนั้นเป็นสายลมที่ อบอุ่น เป็นสายลมแห่งความรักและความสัมพันธ์ที่กำลัง
มีให้กันแด่เค้า ทั้ง 2 คน นั้นคือ สายลมแห่งความรักนั้นเอง
"และเจอกันอีกเย็นนี้นะค่ะ"
"ครับ และเจอกันครับ ผมจะรอนะ"
และทั้งคู่ก็แยกย้ายกันไปทำงาน
"แต่ เอ๊ะ ทำไมมันเหมือนมันขาดอะไรไปอย่างนะ" เค้าค่อยๆคิด
และในที่สุดเค้าก็คิดออก " อ๊ากกกกกกกก ลืม ถามชื่อเธอ "๐
สมัครสมาชิก