วันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่ฝนตกลงมา

ผมได้แต่เงยหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้าและก็ทอดถอนใจ

"เฮ้ออ...จะตกไปถึงเมื่อไรนะ"  แต่ก็ได้แค่รำพึงรำพันกับตัวเองเท่านั้น

จะให้ทำไงได้ เราเกิดมาอยู่ใต้ฟ้านิ  ก็ต้องยอมรับ ในกฎของธรรมชาติ

ตั้งแต่วันที่  เธอ... เลิกกับผมไป  ในตอนนั้นฝนตกหนักมาก

เธอบอกเลิกกับผม  กลางสายฝน  ตัวของเราเปียกปอนด้วยกันทั้งคู่

เราทั้งสองคนแทบไม่ได้เห็น น้ำตาของกันและกันเลย

เพราะว่าฝนตกผ่านใบหน้า มาแทนที่น้ำตาของเราทั้งสองคน

ผมได้แต่ยืนนิ่ง  ตลอดเวลาไม่เคยนึกฝันว่าจะได้ยินคำนี้ออกจากปากของเธอ

"เราเลิกกันเถอะ"  คำพูดเพียงประโยคสั้นๆ มันทำให้ผมคิดอะไรไม่ออก

แล้วเธอก็เดินจากผมไป ปล่อยให้ผมยืนนิ่งกลางสายฝนที่ร่วงหล่นลงมา

"อีกแล้ว...เอาอีกแล้ว ทำไมหน่อเวลาฝนตกแล้วผมชอบคิดถึงเรื่องนี้ทุกที"

อาจเป็นเพราะว่า นั้นคือเรื่องสะเทือนใจที่น่าอดสู่ที่สุดใน เรื่องความรักของผมนั้นเอง

และมันยังเกี่ยวโยงในตอนที่ฝนตกอีกด้วย  ผมจึงไม่ค่อยชอบนักเวลาที่ฝนตกลงมา

ผมจึงเร่งเดินฝ่าฝนให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

เพราะไม่อยากทำให้ใจของผมเองนั้นต้องเปียกอีกแล้ว

"ฝนตก ตัวเปียก เช็ดสักพักก็แห้งได้  แต่ใจที่มันเปียก นี่ต้องใช้อะไรเช็ดมันถึงจะแห้ง"

แนวความคิดนี้ผมคงต้องนั่งคบคิดไปตลอดจนหมดหน้าฝนเลยแน่ๆ

ว่าผมต้องใช้อะไรเช็ดหัวใจที่มันเปียกปอนของผมให้แห้งอีกครั้งได้หลังฝนตกลงมา

ไม่แน่นะ พอหมดหน้าฝน ผมก็คงไม่คิดถึงเรื่องนี้แล้วหล่ะ

อาจจะไปคิดถึงตอนหน้าหนาว ว่า  "ผมจะหาใครให้ความอบอุ่นแก่ผมดีในตอนหน้าหนาว"

ถ้าหาไม่ได้ หน้าร้อนค่อยว่ากันอีกที ^^

ปล.เรื่องนี้ไม่ใช่ชีวิตจริงนะ

เรื่องจริงๆของผมนั้น ตอนฝนตก ผมก็หลับสบายเลยแหล่ะ

อาจจะเหงานิดๆ แต่พอฝนหยุดตกมันก็หายไปเอง

แต่ที่แน่ๆ ถ้าเปียกฝน ก็ต้อง รีบสระผม เช็ดให้แห้ง

เดี๋ยวจะไม่สบายนะครับ ^^