เรื่องที่แต่งที่เขียนทุกเรื่องก็ต้องมีวันจบเป็นธรรมดา

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสั้น  เรื่องยาว  มันก็ต้องถึงตอนจบของมัน

ความรัก  ต่อให้รักกันแค่ไหน  พอถึงเวลาเลิกกันก็ต้องจบ

หนังที่ว่าสนุกแค่ไหน มันก็ต้องมีวันจบ

หนังสือต่อให้เขียนดีแค่ไหน สักวันก็ต้องจบ

แต่ชีวิต มันยังคงต้องเดินต่อไป มันจะจบก็ต่อเมื่อ

เรา   หมดลมหายใจ

นี่แหล่ะคือตอนจบของมัน

ผมกำหนดตอนจบในบทของผมไม่ได้

ผมไม่รู้จะให้มันจบแบบสวยหรูดี หรือ จบแบบเศร้าๆดี

รู้แต่ตอนนี้  ความมีมาตรฐาน  มันไม่มี

เขียนไปก็เท่านั้นไม่มีคนสนใจ   กำลังใจคือคนอ่าน

สิ่งที่ทำให้หมดกำลังใจ คือ  ความไม่มีมาตรฐาน

ถ้าคิดจะให้เรื่องสั้นในเย็นตา4 เป็นที่ยอมรับ คงเป็นไปได้ยาก

ถ้าตราบในยังไม่มีคนที่รู้คุณค่าในการอ่าน  รู้จักแต่การปั้ม

เขียนไปก็เท่านั้นไม่มีใครสนใจ แล้วจะมี นักเขียนไว้ทำไม

ปล. ขอปิดสตอรี่ ของ ๑หนูมาลี๑  ไว้  ณ ที่นี้ด้วย