"การเดินทางของความรัก ใครบอกว่ามันเดินทางง่ายๆ"

เช้าวันนี้เป็นเช้าที่อากาศแจ่มใสของใครต่อใครอีกหลายๆคน

แต่สำหรับชายคนนี้ อากาศในวันนี้สำหรับเค้ามันสลัวเหลือเกิน

เริ่มจากก่อนหน้านี้ไป 1 อาทิตย์ เป็นวันที่เค้าได้เจอเธอเป็นครั้งแรก

ในตอนเช้าขณะที่เค้าไปทำงาน ....  มันอาจจะปุบปับไปหน่อย

แต่เพียงแค่จ้องมองดวงตาของเธอนั้น  ความรู้สึกที่มีก็เออท่วมล้นออกมา

"นี้แหล่ะ  รักแรกพบ "  เค้าลำพึงลำพันบอกกับตัวเอง

จากชายที่ไม่เคยศรัทธาในพระเจ้าแห่งความรัก 

เธอคนนี้ทำให้เค้าเปลี่ยนไป  "พระเจ้าแห่งความรักมีจริงหรือเนี่ย" (^O^)/

เค้าเฝ้ามองเธออยู่ตลอดเวลาที่ป้ายรถเมล์ ในตอนเช้า

นี้คืนสิ่งที่เติมเต็มให้หัวใจเค้ามีแรงใจที่จะทำงานในแต่ละวัน

เหมือนเป็น พรหมลิขิต ที่พระเจ้าแห่งความรัก ขีดเขียนให้เค้าเดิน

ซึ่งที่ทำงานของเธอกับเค้านั้นไม่ได้อยู่ไกลกันเลย ห่างกันแค่ไม่กี่ช่วงตึก

ทำให้เค้ามีโอกาศใกล้ชิดเธออีกมากขึ้น เพราะต้องนั่งรถสายเดียวกันไปทำงาน

ในใจของเค้าเริ่มคิดไปต่างๆนานๆ

"ขึ้นรถเมล์ไปทำงานทุกวันสงสัยต้องยังไม่มีแฟนแน่ๆ"

แน่นอนเค้ามีแรงใจขึ้นมาอีกนิดหนึ่ง  "สู้โว้ย!!!"  \(^_o)/

เค้าเฝ้าภาวนาต่อพระเจ้าแห่งความรักอีกแล้ว  "ขอให้รถติดไฟแดงนานๆ"

นี้คือสิ่งที่เค้าขอ และมันก็เป็นดังที่เค้าหวัง

ทำให้เค้าเชื่อในพระเจ้าแห่งความรักมากขึ้นไปกว่าเดิมอีก

แต่..ไม่รู้ว่าบุญมี หรือ กรรมบัง ขึ้นคันเดียวกันแท้ๆ

แต่ราวอยู่ไกลกันปานฟ้ากับก้นเหว   รถเมล์คันนั้นมันแน่นมาก

ทำให้เธอไปยืนอยู่ข้างหน้า และเค้าก็ถูกเบียดจนกระเด็นไปติดอยู่ข้างหลัง

"เฮ้ออ ช่างห่างไกลกันจริงๆ "  พยายามจะแทรกไปแต่โดนกระปี๋รถเมล์ไล่กลับไปที่เดิม

เค้าพายายามแทรกผู้คน + โดนกระปี๋รถเมล์ด่าเป็นระยะๆ

จนท้ายที่สุดเค้าก็ทำสำเร็จ  แต่  มันถึงป้ายที่ทำงานเค้าพอดี  -*-

"เฮ้ออออออ  ซวยชั้นที่ 2 "  เสียงถอดหายใจยาวๆแบบหมดอาลัยตายอยาก

ซวยชั้นที่ 3 ก็เกินขึ้นอีก  เมื่อตามเธอไม่ทันทำให้คราดสายตาไป

" !!!!!  เธอหายไปแล้ว  !!!  ต้องตั้งต้นกันใหม่ภายในพรุ่งนี้แล้วสิเรา"

เค้าเฝ้าบอกตัวเอง พร้อมกับเดินคอตกเข้าออฟฟิต อย่าง เศร้าใจ๐