วันที่ : 30 มิถุนายน 2551
ชื่อเรื่อง : ไม่มีเรื่องเรื่องสั้น :
ชื่อตอน (chapter) : ความสุดท้าย...เเด่คนโกหก
อย่าถามได้ไหมว่า . . . ทำไมฉันต้องเดินจากมา
อย่าถามได้ไหมว่า . . . ทำไมฉันต้องทำแบบนี้
ถามตัวเองก่อนจะดีไหมว่า . . . ทำสิ่งใดลงไปแล้วบ้าง
ถามตัวเองก่อนจะดีไหมว่า . . . สิ่งที่ทำลงไปถูกต้องแล้วหรือ


หลอกลวง . . . ยังพอทน
ทรยศ . . . นั่นอาจเป็นความเข้าใจผิด
เสแสร้ง . . . ก็คิดว่าอาจมีเหตุผล
แต่รู้ไหมเมื่อนำมารวมกัน . . .
มองโลกแง่ดีแค่ไหน . . . โง่อย่างไร
ก็ยังต้องเสียน้ำตา . . .


สิ่งเหล่านี้ . . . ทำร้ายใครต่อใครหลายคน
โดยเฉพาะ . . . คนที่จริงใจมาตลอด
แต่คนเหล่านี้คงไม่มีค่า . . . จึงทำกันได้ลงคอ


ความสัมพันธ์ . . . มันสร้างยาก
ระยะเวลา . . . ไม่อาจยืนยันว่า ทุกสิ่งจะมั่นคง
ระยะเวลา . . . กลับทำให้ทุกอย่างพังทลาย
เพราะระยะเวลา . . . พิสูจน์ความจริงทุกอย่างให้เปิดเผย
ทำลายทุกสิ่ง . . . ง่ายดาย . . . ชั่วพริบตา


คิดให้ดีได้ไหม . . . ก่อนตัดสินใจกระทำ
อย่างน้อยก็รู้สึกตัวว่า . . . กำลังจะทำอะไร
อย่าทำเพียงแค่ส่ายหน้าปฏิเสธว่า . . . ไม่รู้เรื่อง และไม่ได้ทำ
อย่าโทษว่า . . . คนอื่นไม่ดี

อย่าบีบน้ำตา . . . เรียกความสงสาร
อย่าคิดว่า . . . เดินหนีปัญหาแล้วทุกสิ่งจะจบ
เศษซากสิ่งที่โดนทำลาย . . . ยังอยู่
รอยแผล . . . ต่อให้จางเท่าไหร่ ก็ยังเป็นรอยแผล
และบางแผล . . . กาลเวลาก็ไม่อาจลบเลือน

ทำได้แค่มองตาฉัน . . . แล้วบอกว่า
. . . ทุกสิ่งเป็นเพียงข่าวลือใช่ไหม
แต่จะให้ฉันทำอย่างไร . . . ในเมื่อฉันรู้ความจริงแล้ว
. . . จากทุกคนที่ไม่โกหก. . .
ความจริงไม่เคยตาย. . . ไม่รู้หรือ
แต่จนวันนี้. . . ยังมาโกหกกัน ทำไปเพื่ออะไร

รู้ตัวบ้างไหมว่า. . . กำลังมีความสุขบนความทุกข์ผู้อื่น
รู้ตัวบ้างไหมว่า. . . กำลังหัวเราะอยู่บนคราบน้ำตาคนรอบข้าง
เคยคิดว่า. . . ความสัมพันธ์นี้มีค่า...สุดท้ายฉันก็คิดไปเอง
เมื่อพบว่า. . . คนๆหนึ่งที่เคยไว้ใจ กลับสนใจแต่ตัวเอง


เสียใจ. . . ที่ต้องพูดและทำอย่างนี้
นานแค่ไหนแล้ว. . . กับการที่ฉันต้องทนอยู่
จบกันเสียที. . . เส้นความอดทนขาดผึง

อยากให้รู้ไว้สักครั้ง. . .
ไม่มีคำว่า. . . อภัยสำหรับคนไม่สำนึก
บางสิ่งแตกสลายไป. . . ร้องไห้เสียใจ
แต่. . . เมื่อความสัมพันธ์นี้จบลง
ฉันกลับต้องหัวเราะ. . . ดีใจ
จะโกหกต่อไปก็เชิญ. . . แต่โกหกตัวเองให้ได้ด้วยแล้วกัน

เขียนโดย pa-e-hoo : 2008-06-30 17:39:49
วันที่ : 27 มิถุนายน 2551
ชื่อเรื่อง : ไม่มีเรื่องเรื่องสั้น :
ชื่อตอน (chapter) : รัก

สวัสดีครับเพื่อนทุกคน...ผมมีเรื่องอยากจะเล่าอีกครั้ง..ก็เรื่องเดิมไท่ผมเคยเล่าไปในเรื่อง ..อยากบอกทุกๆคนที่กำลังมีความรัก..

แฟนผมได้ทิ้งผมไปหาคนอื่นได้เดือนนึง  เขากลับมาแต่การกลับมาครั้งทำให้ผมเจ้บ เจ็บ กว่าเดิม  ผมเคยไม่สนใจเทอไม่มีเวลาไห้เธอ  แต่พอเธอกลับมาผมดีใจมาก  ดีใจจนผมยอมทุกสิ่งทุกอย่าง  แต่..การกลับมาครั้งนี้เพราะว่า แฟนไหม่เค้าคงไม่ได้อะไรๆดั่งใจเค้า  และ ตอนนี้ เขาบอกว่า เขา รักผมมากแต่.. ไม่รุว่าเขาเปลียนไปมาก มาก จริงๆ  เขา แอบ มี ใคร อีกหลาย คนไว้เผื่อเลือก เก็บ ผมไว้เปน ของ ตาย เมื่อก่อนเราอยู่ด้วยกัน  แต่ตอนนี้เราแยกกันอยู่  วันดีคืนดี มาหา  มาครั้งแล้วหายไป เปนอาทิตย์  ไม่โทรหา  ผมโทรหาไม่ไขบอกว่าแม่เขาเอาโทรศัพย์ไป  ติดต่อเค้าไม่ได้  ไม่บอกแม้แต่ว่า หอพัก อยู่ไหน  บอกไห้ผมรอ รอ และ รอ  ผม รอ รอ อย่างไร้ความหมาย  เมื่อวันที่ 28 กุมพา  เอาเบอร์ตู้โทรหา บอกว่า กลับ บ้าน นอก เปิด เทอม กลับมา บอกไห้ผมรอ  จะโทรหา บ่อยๆ  ผม รอ จน มาวันนี้  5 มีนา  ก็ไม่มีแม้แต่เสียงโทรศัพย์ เขาไม่โทรมาหา  แต่เขา บอกไห้ผมรอ  และวันนี้เปนวันที่ผมรอไม่ไหว  ผมแทบบ้า  คิดถึง คิดต่างๆนาๆ เพื่อนก็มาบอกว่า เหน ขี่รถไปคนอื่น มั่ง ไปเที่ยวกับคนนี้มั่ง ผมเจ็บ ผมร้องไห้ แทบทุกคืน อ้อ ผมคบกันมา 5 ปี หมั้นกันเรียบร้อย  เขาทิ้งผมไปมีคนอื่น ผมอภัยได้กลับมาหาผม   ผมดีใจทั้งน้ำตา แต่..เค้ากลับไม่เหมือนเดิม    วันนี้เปนที่ผมรู้สึกว่าควรจะทำบางอย่างเพื่อตัวผมเอง  ไม่รู้ว่าผมทำถูกไหม ผมปิดเครื่องเปลี่ยน ซิม  ใช้เบอร์ไหม่  และตอนนี้ผมกำลังจะมีความรักไหม่กับคนไหม่ ..เพื่อนๆว่าผมทำถูกไหม  ช่วยบอกผมที ว่า ผมควรจะทำแบบนี้หรือว่ารอเขา รอแบบไม่มีความหวังอีกต่อไป หรือ ไปสร้างความรุ้สึกไหม่ๆกับคนที่กำลังจะเข้ามาดีกว่าไหมครับ


เขียนโดย pa-e-hoo : 2008-06-27 18:31:19
วันที่ : 22 มิถุนายน 2551
ชื่อเรื่อง : ไม่มีเรื่องเรื่องสั้น :
ชื่อตอน (chapter) : รักที่มองเห็นด้วนจัย
คุณเคยเห็นคนตาบอดไม๊ ?

คนตาบอด...ที่เดินไปไหนต่อไหนด้วยกันเป็นคู่....
คุณอาจเจอพวกเขาได้ ในที่ที่มีคนอยู่กันเยอะๆ
เช่น..ตลาดนัด...
พวกเขาไปที่นั่น เพราะหวังว่า... คงจะมี คนใจบุญ
ไปเดินอยู่ที่นั่นบ้าง...
คนสองคน...ที่จับมือกัน...ค่อยๆ เดินกระเถิบไปด้วยกันทีละนิด..ทีละนิด.
เพราะต่างคน ต่างก็มองไม่เห็นอะไรกันทั้งคู่...
นอกจากไม้เท้าคนละอันแล้ว...ในมือพวกเขาถือวิทยุเก่า ๆเครื่องนึง...
กับไมค์อีกอีกหนึ่งอัน...ที่ขาดไม่ได้
ก็คือขันอลูมิเนียม...
อาวุธสำคัญที่ใช้หากินอยู่ทุกวัน..
ผมไม่ คุ้นหู กับเพลงที่เขาร้องนักหรอก..
แต่ก็ดูว่าเขาตั้งใจร้องเหลือเกิน...
และดูเหมือนเขาก็ หวัง ว่าคุณจะต้องชอบมัน...

ผมเห็นเขาจับมือกัน...

วินาทีนั้น...
ทำให้ผมนึกถึงอะไรบางอย่างที่ผมเคยมองข้ามมาตลอด..
คุณเคยนึกถึงความรักของ..คนตาบอด..หรือเปล่า....
ตนตาบอดรักกันได้ยังไงนะ...
เพราะคนตาบอด...ไม่เคยรู้เลยว่า...

คนรักของเขา..มีหน้าตาเป็นอย่างไร..

คนตาบอด..จะรู้จักก็เพียงจิตใจของคนรักของเขาเท่านั้ น.
เมื่อเขามีความพอใจกันและกัน....
ไม่มีเกียรติยศ ศักดิ์ศรี
ให้กังวลใจ...เพราะต่างคนก็ต่างไม่มีสิ่งนี้...
ต่างคน..ต่างก็ไม่มีเงิน...
ตาสองข้าง ปิดสนิท....แต่เปิดใจเข้าหากัน..
คนสองคนที่อยู่ด้วยกัน ด้วย " ใ จ " ล้วนๆ...

ความรัก....ก็เกิดจากตรงนั้น.

คนตาบอด พาคนที่เขารัก ไปด้วยกันทุกหนทุกแห่ง...
คนตาบอด ไม่เคยกลับบ้านดึก...
คนตาบอด ออกจากบ้านพร้อมกัน...และกลับถึงบ้านพร้อมกัน...
พวกเขาเคยแยกกันบ้างหรือเปล่านะ.... ?
คุณรู้หรือเปล่า.....คนตาบอด
จับมือของคนที่เขารักไว้ตลอดทั้งวัน...


คุณเคยทำอย่างเขาบ้างไม๊... ?

ผมกลับมานึกถึงความรักของคนที่ตาดี...
หลายๆ คน มีเกียรติยศ หน้าที่ การงาน ที่ดีเหลือเกิน...
หลายๆ คน ทั้งหล่อ ทั้งสวย...ทั้งรวย ทั้งฉลาด...
แต่พวกเราหลายๆคนกลับต้องมาเสียใจเพราะความรัก...

หรือว่าพวกเรามองเห็นกัน....เพื่อจะเรียกร้องสิ่งที่ เราต้องการให้มากขึ้น..

เอ....พวกเราคาดหวังอะไรจากคนที่เรารัก....มากเกินไป หรือเปล่านะ...
อนาคตของคนตาบอด..อยู่ตรงไหนก็ไม่รู้...
ดูเหมือนเขาจะ...สงสัยก็เพียงแต่ว่า...
วันพรุ่งนี้...จะมีคนใจบุญซักกี่คน...
ที่ทำให้พวกเขากลับบ้านด้วยกันอย่างมีความสุข....
ตอนที่ผมเขียนกระทู้นี้อยู่...พวกเขาก็คงนอนหลับกันแ ล้ว...
พวกเขาคงไม่มีงานที่ต้องทำดึกๆ เหมือนผมหรอก...คุณว่าไม๊ ??

ขอบคุณตลาดนัด...ที่ทำให้ผมเห็นภาพดีๆในวันนี้....
ผมเชื่อว่าครั้งหน้า.ที่คุณเห็นคนตาบอด...ใจของคุณจะ เปิดกว้างขึ้น...
คุณอาจมองเห็นภาพที่คุณไม่เคยมองเห็น...
ไม่ใช่ด้วยตา...แต่เห็นด้วยหัวใจ...
เหมือนกับภาพที่ผมได้เห็นในวันนี้...



เขียนโดย pa-e-hoo : 2008-06-22 14:18:04

/1