3

               ซวยซ้ำ  ซวยซ้อน

" แกจะฆ่าคนอีกแล้วเหรอ "  โอ๊ยยัยแพมฉัน

สาธยายขนาดนี้แล้วแกยังไม่เข้าอีก

" ใช่ ชัดไหมจ๊ะไอ้คุณหนูแพม " ถ้ามันไม่เข้า

ใจฉันก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงแล้วล่ะค่ะ แล้วมันก็

ทำหน้าซีดต่อ  คือที่มันหน้าซีดคงเป็นเพราะ

มันสยองมั้งค่ะ คราวก่อนยัยนี่เคยเห็นฉันฆ่า

คนมาแล้ว หลังจากนั้นมันก็ช็อคไป 3 คืน 4

วันเลยค่ะ( เวอร์ ) 

" แต่ฉันกลัว กลัวว่าแกจะฆ่าเขาไม่ลงน่ะสิ "

โฮ ยัยนี่คิดได้ไงว่าฉันจะฆ่าเขาไม่ลง ขนาด

เจอกันครั้งแรกฉันแทบจะควักมีดมาเฉาะหัว

ไอ้ผีชีวะนี่เลยแหละ

" ไม่มีทาง ฉันฆ่าเขาได้ชัวร์ " โฮะ โฮะ

ฉันตอบไปด้วยความมั่นใจสุดสุด

" ฉันว่าเปลี่ยนเรื่องเถอะ เนี่ย ฉันอุตสาห์ทำ

คัพเค้กมา กะว่าจะให้แกชิม เดี๋ยวแกจะกินไม่

ลงเสียเปล่าๆน่ะ " หา คะ คะ คัพเค้กสุดสยอง

พองสกิ๊ว กิ้ว YoY ทำไมแกขยันทำมาให้ฉัน

ชิมบ่อยจัง ฉันยังไม่อยากตายก่อนอายุควรนะ

" เออ...ฉันยังไม่หิวน่ะ "

" ทำไม แกกลัวคัพเค้กของฉันจะกระโดดงาบ

หัวแกหรือไง " อึ๋ย ยัยแพมมองฉันด้วยสายตา

ที่นางร้ายเขาใช้มองนางเอกเวลาโกรธนาง

เอกอย่างไงอย่างงั้น  ไม่ใช่โว้ยแต่ฉันไม่อยาก

กิน" กะ กะกินก็ได้ ToT " และแล้วฉันก็ต้อง

ฝืนรับกรรม ชิมคัพเค้กที่ยัยนี่ทำมา แหวะ

อยากจะอ้วก

ที่ห้องเรียน

หลังจากที่ฉันโดนยัยแพมทรกรรมแล้ว ก็ขึ้น

มาเรียนวิชาคาบแรก เฮ้อ เซ็ง ไม่เข้าใจ

อาจารย์จริงๆเลย ว่าแกสอนนักเรียนหรือบ่น

งึมงำๆอะไรกับกระดาน หนูจะหลับแล้วค่า

อาจารย์" นี่ๆ แกง่วงป่ะ " ยัยแพมสะกิดฉัน ฮึ

ง่วงไม่ง่วงดูจากหนังตาฉันดิ มันปิดเกือบจะ

180 องศา แล้ว

" โค-ตะ-ระ ง่วงเลย "

" เอ้า ส้ม กินซะ " ฉันรับส้มที่ยัยแพมส่งให้

ฉัน   นี่แกไม่มีส้มจี๊ดหรือไง

" แกไม่มีส้มจี๊ดหรือว่ะ "

" อย่าเรื่องมากได้ไหม กินๆไปเถอะ "

แหนะ แกยังมาด่าฉันอีก

" แต่ฉันมี " ถ้ามีก็เอามาดิ เอ๊ะ ทำไมเสียง

ยัยแพมมันแก่จัง

" ยัยแพมทำไมเสียงแกแก่จังอ่ะ แกนี่ทำเสียง

แก่เหมือนมากเลยนะ " 

" ฉันไม่ได้พูดเว้ย " อ่าวแล้วผู้ใดพูดล่ะ

ฉันกับยัยแพมค่อยๆหันไปตามเสียงแก่ๆนั้น

" อาจารย์ " ฉันกับยัยแพมพร้อมใจกันพูด

ฮือ ฮือ ชีวิต ตายแหงม

" ใช่พวกเธอเห็นฉันเป็นซุปเปอร์วู๊แม่นหรือไง

เย็นนี้พวกเธอไปบำเพ็ญประโยชน์หลังร.รเลย

นะ โทษฐานที่พวกเธอไม่ตั้งใจฟังฉันพูด

อ้อ แล้วเธอก็ยืนเรียนนะ ฉันไม่ให้เธอนั่ง "

" ค่าอาจารย์ " ฉันสองคนตอบรับอาจารย์

โธ่เว้ย ซวยอีกแล้ว  อะไรมันจะซวยได้ซวยดี

อย่างงี้เนี่ย ตอนเช้าก็เจอไอ้ผีชีวะนั่น ตกเย็น

ก็ต้องไปบำเพ็ญประโยชน์หลังร.ร อีก แล้ว

ต่อไปฉันจะเจออะไรอีกไหมเนี่ย

ตกเย็น

" สุขกายสบายใจจัง สุขอีกครั้งก็ยังทำงาน "

แหมยัยแพมรู้สึกว่าแกจะมีความสุขซะเหลือ

นะที่โดนทำโทษ ถึงได้ร้องเพลงอย่างนั้นน่ะ

" ฉันเบื่อออออ อยากกลับบ้านแล้ว "

ไม่ไหวแล้วค่ะพี่น้อง เหนื่อยมากกกกค่ะ

กวาดขยะมาตั้งนานแล้ว ( แกกวาดได้แค่

ใบไม้สองสามใบเองนะ แค่นี้ทำบ่น ยัยแพม

ทั้งกวาด ทั้งเก็บมากกว่าแกมันยังไม่บ่นเล้ย

_____ผู้เขียน )

" บ่นเป็นยายแก่ไปได้รีบทำเร็วจะได้กลับบ้าน

ฉันอยากกลับแล้ว " ทีฉันบ่นไม่ได้เลยนะ

" ฉันโทรมาเพื่อจะบอกว่าร้ากกกกกถึงเวลา.."

เสียงโทรศัพท์ของยัยป้าแพมดัง

ขึ้นเสียงริงโทนเมื่อไรแกจะเปลี่ยนสักที

" ฮัลโหล ค่ะเดี๋ยวหนูกลับเดี๋ยวนี้แหละ

บายค่ะ "ยัยแพมรับโทรศัพท์  คุยอยู่แป๊ปหนึ่ง

ก็วางสายแล้วมันก็หันมามองฉัน เฮ้ยอย่าบอก

นะว่าแม่แกโทรตามให้กลับบ้านน่ะ

" แม่ฉันโทรมาให้กลับบ้าน แกกวาดคนเดียว

ไปน่ะ ฉันไปแหละเดี๋ยวแม่ว่า บาย "

ไปเฉยเลย ยัยนี่ไปก่อนที่ฉันจะทันได้พูดอะไร

เสียอีก แกจะหนีใช่ไหม เห็นไหมค่ะ ฉันเดา

ผิดซะเมื่อไหร่ละค่ะสุดท้ายฉันก็ต้องทำเดียว

ฉันก็พยายามกวาดไปเรื่อยๆ........................

เฮ้อเสร็จสักที  พอฉันกวาดเสร็จก็เข้าไปล้าง

หน้าในห้องน้ำ  สดชื่นขึ้นเยอะแหะ  ฉันเดิน

ออกมาจากห้องน้ำ กำลังจะกับบ้าน สายตา

อันเฉียบคมของฉันก็บังเอิญเห็น ไอ้ผีชีวะ !

หรือนายอัคนีนั่นเอง ฮึ ฮึ นายนั่งอยู่คนเดียว

ซะด้วยอะไรจะเหมาะเจาะ ขนาดนี้ เป็น

โอกาสที่ฉันจะได้ฆ่านาย นายเสร็จฉันแน่ไอ้ผี

ชีวะ

                           ติดตามตอนต่อไป

                                     ขอบคุณค่ะ

 

ช่วยเม้นเป็นกำลังใจให้ด้วยนะค่ะ