18

                 ห่วงนะ รู้มั๊ย 

ตอนนี้ฉันยืนอยู่คนเดียว  ทำไมไอผีนั่น

ยังไม่กลับมาอีกล่ะ  นานแล้วนะ  นายจะเปง

อะไรหรือป่าวน้า  ( ห่วงเขาเหรอจ๊ะ______

___ผู้เขียน ) ( เออ... ก้ออะไรประมาณนั้น

แหละ______ฟาง )

"  ฟาง แฮกๆ แย่แล้ว "   -*- นึกว่าแกตกส้วม

ตายแล้วนะเนี่ย  

" ใจเย็นๆ ค่อยๆพูด มีอะไร ญาติแกตาย

เหรอไง "

" บ้า! อย่ามาแช่งญาติฉันนะเฟ้ย "  

" อ่าว  แล้วมีอะไรอ่ะ "

" อัค แย่แล้ว  "  

" หา! นายนั่นตายแล้วเหรอ "  ไม่นะ

นายจะตายด้วยน้ำมือใครไม่ได้นอก

จากฉัน

" ยังไม่ตายแต่ฉันว่าใกล้แล้วล่ะ "

ฉันรีบวิ่งออกจากงานไป แต่ แล้วพวกนั้น

มันอยู่ไหนว่ะ  แฮะๆ เผอิญ ลืมถาม

ยัยแพมฉันเลยวิ่งย้อนกลับมาถามมัน

อีกรอบ

" แพม แล้วพวกนั้นอยู่ไหนอ่ะ "

" อยู่หลังตึก......ฟางฉันไปด้วยเด่  "

ฉันพยักหน้าให้แพมแล้วพวกเราสองคน

ก้อรีบวิ่งออกจากงานไป

หลังตึก

“ หยุดนะ..ะ..ะ “  ฉันแหกปากตะโกน

ออกไป  ก้อไอพวกนั้นกำลังรุมต่อย

ไอผีนั่นอยู่อ่ะดิ ส่วนไอผีนั่น  -*-

วิญญาณพี่จาพนมเข้าสิงแล้วมั้ง บู๊

อย่างกับพระเอกในละคร  

“ ไอพวกนั้นไม่ฟังเลยอ่ะ ทำไง “

ยัยแพมลุกลี้ลุกลน เออ ต้องทำความ

เข้าใจสักนิดนะค่ะว่า เวลาเกิด

เหตุการณ์ในลักษณะแบบนี้

ยัยแพมมันจะทำอะไรไม่ถูก คล้ายๆ

คนสติแตกนั่นแหละค่ะ =_=;;

“ งั้นแก เขาไปช่วยสุดหล่อของแก

แล้วกัน “  ฮึ อยากส่งฉันไปตายนัก

คราวนี้ฉันจะส่งแกไปตายบ้างแล้วกัน

“ ไม่อ่ะ แกแหละ “  -*- มันก้อยังไม่

วายถีบฉันไปตายอยู่ดี

“ ให้ฉันไปสู้กับไอ้ถึกๆ 4 ตัวนั่น

น่ะเหรอ ฉันขอบายเหอะ เผอิญฉันยัง

ไม่พร้อมที่จะเห็นหน้ายมบาลน่ะ i_i “

พอฉันพูดจบ ยัยแพมมันก้อทำหน้า

เอ๋อ หนักกว่าเดิมอีก -*-

“ หยุดสักทีสิโว๊ยยยยยยยยย “

 อยู่ๆยัยแพมก้อตะโกนออกมา

โอ๊ย กุลสตรีไทยหายหมด ( ว่าเขา

ไม่ดูตัวเองเลยเนอะ____ผู้เขียน )

เออ แต่มันก้อได้ผลนะไอพวกนั้น

หยุดทันที

“ อย่ายุ่ง “  แก๊งไถเงินเด็กตะโกนกลับ

มา 

“ ฉันแค่จะบอกว่า พวกนายน่าจะหามีด

คนละเล่มมาสู้กันนะ มันจะรู้ผลเร็วกว่า “

แล้วพวกนั้นก้อหันไปสู้กันต่อ  -*-  เวร

ให้มาห้าม นะไม่ใช่ยุพวกมันให้ต่อยกัน

“ ทำไมแกไม่ห้ามล่ะ ไปพูดอย่างงั้นทำมาย

เดี๋ยวก้อได้มีใครตายหรอก OoO ”

“ อ่าว ก้อพวกเราห้ามแล้วไม่ฟัง เราก้อยุ

ให้พวกมันฆ่ากันไปเลยไง  “  -*-  นี่แก

หมดปัญญาคิดที่จะห้ามแล้วเหรอ

“ แต่คนที่ถูกรุมมันนายอัคของแกไม่ใช่รึ “

“ เออว่ะ  ทำไงดี  อ๋อ ฉันพึ่งนึกได้ว่าเอา

ไอนี่มาด้วย “ ยัยแพมหยิบเครื่องชอต-

ไฟ้ฟ้าขึ้นมา  - - ไอแพมมันเอามาจาก

ไหนฟะ 

“ แกเอามาจากไหน “

“ เอามาจากแกไง “

“ เฮ้ย แกเอามาตั้งแต่เมื่อไหร่ “

“ ตอนอยู่บนห้อง ฉันแอบจิ๊กมาน่ะ “

-*-  แสดงว่าแกรื้อกระเป๋าฉันอีกแล้วน่ะสิ

“ จิ๊กฉันมาแล้วจะคืนฉันไหมเนี่ย “

“ คืนดิ  อ่ะ  แกเอาไป “   มันคืนจิงๆ

ด้วยแฮะ  แต่ทำไมต้องคืนในสถานการณ์

แบบนี้ด้วยอ่ะ

“ ฟาง ตอนฉันรื้อกระเป๋าแกฉันไม่เห็น

สเปร์พริกไทยเลย แกเอาไปหรือป่าว “

=_=’’  นี่แกจำด้วยเหรอว่าของในกระเป๋า

ฉันมันมีอะไรบ้าง

“ ฉันเอาไปเองแหละ “

“ งั้น แกก้อเอาออกมาดิ๊ “

ยังจะมาสั่งฉันอีกเนอะ ฉันหยิบสเปร์พริกไทย

ส่งให้ยัยแพม

“ เราจะใช้ไอ้ของสองอย่างเนี่ย

ช่วยอัคนะ โอเคป่ะ “  เออ โอเค  -_-;;;

“ หยุดกันได้แล้ว..ว..ว..ว “

ฉันตะโกนสุดเสียง  ถ้าพวกนั้นไม่หันมา

ก้อแสดงว่าพวกนั้นหูตึง  พวกนั้นชะงัก

แล้วหันมาทางฉันกับยัยแพมอีกรอบ

“ บอกว่าอย่ายุ่ง เข้าใจมั๊ย “

ไอหัวหน้าแก๊งไถเงินเด็กพูด  น้อย

บังอาจมาสั่งฉันนะไอหน้ามักกะโรนี

“ ถ้าไม่หยุดนะ เดี่ยวจับชอตไฟฟ้า

ให้หมดเลย ”  ต้องขู่พวกนั้นไว้ก่อนค่ะ

ไม่งั้นมีเหรอที่จะหยุดต่อยกัน 

“ ไม่กลัวเว้ย “ ไอหัวหน้าแก๊งตอบกลับมา

เดี๋ยวก้อรู้ว่านายจะกลัวมั๊ย ฉันกดสวิช

เครื่องชอตไฟฟ้าทำท่าเหมือนจะชอต

พวกมัน 

“ เฮ้ยยยยย “  5+5+5+ ไหนว่าไม่กลัวไง

แล้วทำไมถึงตกใจล่ะ

“ ปล่อยอัคนีเดี๋ยวนี้ “   ยัยแพมมันรีบใช้

โอกาสตอนที่พวกนั้นกำลังกลัว ให้ปล่อย

อัคนี

“ ปล่อยก้อโง่ดิ “  แล้วทีนี้ฉันจะทำไงว่ะ

มันไม่ปล่อย งั้นก้อปล่อยไอผีนั่นให้

พวกนั้นรุมต่อแล้วกัน

“ เอะ อะ อะไรกัน “   *-* เย้ โชคช่วยค่ะ

เสียงอาจารย์รินฤดีที่พวกฉันการันตีว่าโหด

โครตๆดังขึ้น ขัดจังหวะพร้อมด้วยพวก

เพื่อนๆอีกเป็นโขง ( คนนะไม่ใช่ช้าง

_____ผู้เขียน ) พวกแก๊งไถเงินเด็กเห็น

พวกมันก้อปล่อยทันทีเลยค่ะ 

“ ว๊าย! อัคเปนอะไรหรือป่าว “  ยัยปลาร้า

รีบวิ่งมาประคองไอผีนั่น ชิ หมั่นไส้

“ 4 คนนี้ขายยาบ้าค่ะ “  ฉันพูดขึ้น

อาจารย์ทำสีหน้าตกใจ แบบนี้ O___O

“ เธอมีหลักฐานอะไรไหม “

“ มีค่ะ อยู่ในมือถือของอัคนี “

ฉันเดินไปหยิบมือถือจากมือไอผีนั่น

เชอะ ยัยปลาร้านี่ก้อออเซาะไอผีนี่อยู่ได้

เห็นแล้ว อยากกระโดดถีบสองขาเจงๆเลย

“ นี่ค่ะอาจาย์ “  อาจารย์รับมือถือไปเปิดดู

“ นักเรียน จับ 4 คนนั่นไว้แล้วตามครูมา “

ไอพวกนั้น มองไปรอบๆตัว คงคิดจะหนี

อ่ะดิ ฮึ หนีไม่ได้หร้อก  หันไปทางไหน

พวกแกก้อเจอแต่เพื่อนที่ยืนล้อมรอบแก

“ พาอัคนีไปทำแผลด้วย “ อาจารย์สั่ง

ครั้งสุดท้ายแล้วเดินขึ้นตึกไป

“ ฟาง แกไม่ไปดูอัคเขาหน่อยเหรอ “

“ ไม่จำเป็น อีกอย่างนายนั่นก้อมียัยปลาร้า

คอยดูแลอยู่แล้ว  ฉันว่าเราขึ้นห้องเถอะ

แพม “  ถึงปากจะพูดอย่างนั้น แต่สายตา

ของฉันคอยเหลือบดูนายนั่น  นายคง

ไม่เป็นอะไรมากหรอกนะ

“ ถ้าห่วงเขา ก้อไปดูเขาสิ ส่วนยัยปลาร้า

เดี๋ยวฉันจัดการเอง “   ยัยแพมพูดเสร็จ

มันก้อเดินไปคุยอะไรไม่รุกะยัยปลาร้า

สักพักยัยนั่นก้อเดินออกไปพร้อมกับ

ไอแพม   

“ คนไทยหรือป่าว ถึงไม่มีน้ำใจ ช่วยฉัน

เนี่ย “  เสียงโอดครวญของผีตัวหนึ่ง

ฉันเลยจำใจพานายนี่ไปทำแผล

ห้องพยาบาล

“ โอ๊ย เจ็บ “   อ๋อ เจ็บใช่ไหม 

ฉันราดแอลฮอล์  บนแผลนายนั่น ฮึ

เจ็บ ซะ ก้อดี

“ โอ๊ยยยย  เจ็บนะเฟ้ย  ทาเบาๆหน่อยดิ “

ฮึ ไม่ย่ะ  ฉันยิ่งกดแผลนายนั่น  ทีฉัน

แก้แค้นนายมั้งแหละ

“ โอ๊ยย พอได้แล้ววว  แสบชิบ “

ฉันหยุดทำแผลให้นายนั่น  ร้องอยู่ได้

ทำเองแล้วกัน

“ เป็นไง  เดี้ยงเลยดิ “

“ เออ เดี้ยงเลย “

“ สมน้ำหน้า “  ฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆ

“ เดินไว้ไหม “

“ สภาพฉันตอนนี้คงเดินไหวเนอะ “

“ เดินไม่ไหวก้อคานไปแล้วกัน “

“ ใจร้าย ช่วยพยุงหน่อยก้อไม่ได้ “

“ เสียดาย ทำไมพวกนั้นไม่ทำให้นายพิการ

ไปเลยนะ “ 

“ ถ้าฉันพิการแล้วใครจะคอยดูแลเธอล่ะ “

ฉันชะงักทันที  อะไรนะ ฉันหูฝาดไปรึป่าว

ชิ อย่ามาทำเป็นซึ้งนะ 

“ เหอๆ ฉันดูแลตัวเองได้ “ 

“ พยุงหน่อยดิ “

“ เออๆๆ”

“ เฮ้ย ไออัค เอ็งเดี้ยงขนาดนี้เลยเหรอว่ะ “

ขณะที่ฉันกำลังจะพยุงนายนั่น ไอวินก้อ

เสนอหน้าโผล่มาซะก่อน  ดี ฉันจะได้ไม่

ต้องพยุงไอผีนี่

“ เอ็งก้อเหนนิ ว่ากรูเดี้ยง “

“ ไอวินงั้นฉันไปก่อนนะ นายพยุงเพื่อนแก

กลับห้องนะ “

“ อืม “  ฉันรีบผละตัวออกจากห้องพยาบาล

แต่ฉันอยากรู้ว่าไอสองตัวนั้นคุยไรกันอ่ะ

( พูดง่ายๆสอดรู้สอดเห็น_____ผู้เขียน )

ฉันเลยแอบฟังตรงประตู

 “ โธ่ ไอวินเอ็งจะเข้ามาขัดทำไมว่ะ “

“ อ่าว แล้วใครจะไปรู้ว่ะ “

พูดเรื่องไรกันเนี่ย

ปั๊ก

ขาฉันเผลอไปเตะประตู โอ๊ยเจ็บ  

ไอประตูบ้า  ฉันรีบวิ่งขึ้นห้องไปก่อนที่

จะโดนไอสองตัวนั้นจับได้ว่าแอบฟัง

                           ติดตามตอนต่อไป

                                    ขอบคุณค่ะ

ช่วยคอมเม้นเปงกำลังใจหน่อยนะค่ะ

โชคดีทุกคนค่ะ  บาย ^o^