19

              สร้อยหัวใจสองเส้น

ห้องพัก

“ แพม  แกเอายัยส้มโอไปไว้ไหนอ่ะ “

“ อ๋อ ฉันจับยัยนั่นยัดห้องน้ำไปแล้วล่ะ “

-*-  ถึงขนาดจับยัดห้องน้ำเลยเหรอเนี่ย

“ แล้วแกไปปล่อยยัยส้มโอหรือยัง “

“ ยัง ฉันกะว่าจะให้ยัยนั่นนอนเฝ้าห้องน้ำ

สักหนึ่งคืนน่ะแล้วค่อยไปปล่อย ถ้ายั่ยนั่น

โชคดีก้ออาจจะมีคนมาเห็นแล้วปล่อย

ก้อได้นะ “   =_+  กรรม น่าฉงฉาน ต้อง

ทนดมกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์ทั้งคืน ก๊ากๆๆๆ

“ ว่าแต่แกกับอัคอ่ะ “  โฮ่ๆ ไม่อยากจะเอ่ย

สะใจสุดๆ

“ ฉันก้อทำแผลให้ไง ฉันราดแอลฮอล์บน

แผลที่มีเลือดซิบๆ แล้วก้อกดแผลนั่น

แรงๆ “

“ เฮ้ย  แสบตายห่า  ถ้าเป็นฉันนะ

ฉันถีบแกตกเก้าอี้ไปนานแล้ว”

“ แต่เผอิญนายนั่นไม่ใช่แกไง “

“ ถ้าฉันเป็นไรไป ฉันจะไม่ยอมให้แกทำ

แผลเด็ดขาด “   -_-;; กลัวมากไปป่ะ ถ้า

เป็นแก ฉันจะทำแผลอย่างทะลุทะหนอม

ไม่ให้บุบสลายเลยแหละ

“ เออ นอนซะ พรุ่งนี้ต้องเดินทางกลับแล้ว “

ฉันปิดไฟ แล้วนอนทันที

เวลา 02.12 น

ตกหลุมรักขึ้นไม่ไหว เธอใช่ไหมเป็นคน

ผลักฉัน~

ฮ้าว~ ดึกป่านนี้ ใครมันโทรมาว่ะ  ฉันกด

รับมือถือ

“ ฮาโหล~ “

( ฟาง นี่ฉันวินนะ )

“ งืม มีไร~”

( แกช่วยฉันจีบแพมหน่อยดิ )

“ โทรมาเพราะเรืยงแค่เนี๊ย “

( อืม  ขอหน่อยนะเบอร์แพมหน่อยนะ )

“ เออๆๆๆ อ่ะ 08++++++++ “

( แกต้องช่วยฉันน้าาาา *o* )

“ เออๆๆแค่นี้ใช่ไหม “

( ใช่ ขอบใจล่วงหน้านะ )

ฉันวางมือถือ  โอ๊ย เรื่องแค่นี้ คุยกัน

พรุ่งนี้ก้อได้ ทำไมต้องโทรมากวน

เวลาอันมีค่าของฉันด้วยฟะ

ฉันล้มตัวลงนอนอีกครั้ง

  ตกหลุมรักขึ้นไม่ไหว เธอใช่ไหมเป็นคน

ผลักฉัน~

-*- น่าน อะไรของมันอีกเนี่ย

“ มีอะไร “

( ฉันไม่กล้าโทรไปอ่ะ )

“ ไม่กล้าก้อไม่ต้องโทรสิ แล้วก้ออย่า

โทรมาอีก คนจะหลับจะนอน “  ฉันวาง

มือถือ  นี่มันไม่กล้าโทรไปหายัยแพม

เลยโทรมาหาฉันเหรอ  มันใช่ตาตุ่มคิด

แทนสมองเหรอไง  -*- เจริญ  ชาติเจริญ

แน่ถ้ามีคนอย่างมัน ( แล้วมันเกี่ยวอะไรกับ

ชาติเจริญเนี่ย____ผู้เขียน )( มันเป็นแค่คำ

บ่นน่ะ ______ฟาง)  ง่วงจะตาย

ถ้าโทรมาอีกนะฉันจะจับมันกรอกยา

ปฏิชีวะณะ  ให้ชัก แง็กๆๆ เลยคอยดู

ตกหลุมรักขึ้นไม่ไหว เธอใช่ไหมเป็นคน

ผลักฉัน~

-o-*;;  โธ่โว๊ย!  นี่มันจะตีสามแล้วนะเว้ย

ทำไมมันไม่รุจักหลับจักนอน หา!

ฉันกดรับมือถือ ( อีกแล้ว )

“ นี่ไอวิน ฉันถามจริง ฟาร์เทอร์นายเป็น

นักโทรหรือไง ถึงได้โทรมาอยู่ได้เนี่ย  “

( โหเล่นของสูงน่ะแก ว่าถึงพ่อฉันเลย

เหรอ  )  

“ เออ โทษที “

(  ฉันโทรหาแพมไม่ติดอ่า ToT )

ขันติ เถอะ ขันติ  อย่าถือสาคนแบบนี้

เลย  เย็นไว้โยม  ปั๊ดโธเว้ย เย็นไม่ไหว

แล้ว

“ ห้องนายมีนาฬิกาไหม หรือมีแต่

ถ่านหมด ดูสินี่ มันกี่โมงกี่ยามแล้ว คนบ้า

ที่ไหนจะแหวกตาขึ้นมาหลับโทรศัพท์

ฮะ! “   เออ ฟังแล้ว เหมือนฉันว่าตัวเอง

เลยเนอะ [ งั้นแกก้อคนบ้าน่ะสิ ตื่นขึ้นมา

รับโทรศัพท์เนี่ย______ผู้เขียน ]

(  อะ เออ.. )

“ ไม่ต้องโทรมาอีกนะเฟ้ย “  ฮึ่ย~

ฉันปิดมือถือ แล้วนอน ถ้าขอบตาฉัน

เหมือนหมาแพนดี้ ( หมีแพนด้า )

นายจะรับผิดชอบไหม

บนรถ

หลังจากที่ฉันนอนได้ไม่ถึง 2 ชั่วโมง

ก้อต้องลุกขึ้นมาอาบน้ำ เก็บกระเป๋า

และไปเช็คชื่อกับรุ่นพี่แล้วก้อมาขึ้นรถ

ด้วยจิตใจห่อเหี่ยวบนรถค่ะ ด้วยว่ามี

สาเหตุ2 ประการ คือ 1 ต้องนั้งกะนายอัค

อีกแล้ว  2 TT_TT  ฉันได้กลายร่าง

เป็นหลินฮุ่ยเรียบร้อยแล้วค่ะ  ก้อดูดิ๊

ขอบตาดำปิ๊ดปี๋เลย เพราะไอ้วินคนเดียว

ที่ทำให้วันนี้ฉันหมดสวย 

“ จะนั่งเป็นรูปปั้นประติมากรรมอีกนานมั๊ย“

หยุดหาเรื่องฉันสักวันได้มะไอผี         ตอนนี้

ฉันไม่มีอารมณ์จะทะเลาะด้วยนะ

“ ฉันจะนั้งยังไงมันก้อเรื่องของฉัน “

“ ไม่ลงไปซื้อของฝากกลับบ้านเหรอ “

“ ถ้าฉันลงไปนายจะเห็นฉันอยู่บนรถ

เหรอ “

“ ฉันพูดกับเธอดีๆนะ “

“ แต่ฉันไม่อยากพูดดีด้วย “

“ เอาเถอะ เธอลงไปซื้อของฝากกับฉัน “

วันนี้นายนี่มาแปลกนะ แผลนายเมื่อคืน

ติดโรคแซกซ้อนหรือป่าวหรือนายกินยา

ไม่เขย่าขวด ถึงมาทำดีกับฉันเนี่ย

“ ทำไมฉันต้องไปกับนาย “

“ บอกให้ไปก้อไป “   โอ๊ย ปล่อยมือฉันนะ

นายนี่ลากฉันลงจากรถ พามาที่ร้านแห่ง

หนึ่ง 

“ นายจะพาฉันมาที่นี่ทำไม “

“ เอาสร้อยเส้นนี้ครับ “  -*- นายนี่ไม่ฟัง

ฉันเลย นายนี่ซื้อสร้อย 2 เส้น เป็นรูป

หัวใจประกบกัน

“ อ่ะ ฉันให้เธอ “  ไอผีนี่ยื่นสร้อยรูปครึ่ง

หัวใจ ให้ฉัน 

“ ถ้านายให้ฉันแล้วสร้อยอีกเส้นของนาย

มันจะประกบกันเป็นรูปหัวใจได้ไง “

“ เธอดูสิ ว่าสร้อยที่ฉันให้เธอกับสร้อย

ของฉันพอประกบกันก้อเป็นรูปหัวใจไง “

นี่นายคิดจะทำอะไร - -

“ ทำไมถึงให้ฉัน “

“ ก้อ ก้อ ตอบแทนที่เธอช่วยทำแผลให้น่ะ “ 

หา! ตอบแทน ฉันว่า ฉันไม่ได้ช่วย

ทำแผลหรอกนะแต่ช่วยซ้ำเติมแผลนาย

มากกว่า -*-

“ แต่มีเหตุผลอีกข้อนะ ที่ฉันให้เธอ “

“ อะไร “

“ ให้ฉันมั่นใจก่อนแล้วฉันจะบอกเธอ “

ฮึ ฉันไม่อยากจะรู้หรอกนะ  ฉันรีบ

เดินขึ้นรถ  เฮ้อ ของฝากก้อไม่ได้ เออ

แต่ก้อดี ไม่เปลืองเงิน( ยัยงก___ผู้เขียน )

ที่บ้าน

ถึงบ้านสักทีเหนื่อย ชะมัด 

“ ฟาง กลับมาแล้วเหรอลูก ไหน

ของแม่ฝากอ่ะ “ -*-  พอมาถึงแม่ก้อถาม

เรื่องของฝากก่อนเลยนะ

“ หนูไม่ได้ซื้อค่ะ “

“ YoY อ่าว ไม่เปงไรจ๊ะ “  +_+ ท่าทาง

แม่อยากได้ของฝากมากเลยนะ

“ ลูกฆ่าเขาหรือยัง “  หนีไม่พ้นกับคำถาม

แบบนี้

 “ ยังค่ะ เออ หนูขอตัวนะค่ะ “

ฉันรีบผละตัวออกจากแม่วิ่งขึ้นไป

บนห้องนอน

ตกหลุมรักขึ้นไม่ไหว เธอใช่ไหมเป็นคน

ผลักฉัน~

“ ฮัลโหล “

( แกเหนยัยส้มโอไหม ) ยัยแพมโทรมาค่ะ

“ อ่าวไหน แกบอกว่าจะปล่อยตอนเช้าไง “

( ฉันลืมอ่ะ )  -*- ซวย  แล้วตอนนี้ยัยนั่น

อยู่ส่วนไหนฉันจะไปรู้มั๊ย

( ยัยนั่นยังอยู่ที่ชลบุรีหรือป่าวอ่ะ )

“ ไม่รุดิ  “

( โหย ฉันจะโดนข้อหากักขังหน่วง

เหนี่ยวไหมอ่ะ T_T )  -*- คิดไปโน่น

“ แกไม่ต้องซีเรียสหรอก ฉันว่ายัยนั่น

ออกมาตั้งนานแล้วล่ะ แต่เราไม่เหน “

( อืมๆ ฉันโทรมาถามแกแค่นี้แหละ

บายนะ )  สงสัยไหมค่ะว่าทำไมฉันถึงรู้

ก้อตอนที่ฉันไปเช็คชื่อฉันเหลือบไป

เหนยัยนั่นกำลังขึ้นรถตู้น่ะสิค่ะ เฮ้อ~

พรุ่งนี้ต้องเตรียมสำลีอุดหูไป

ด้วยล่ะกัน รับรองยัยนั่นมาเอาเรื่องแน่ 

                            ติดตามตอนต่อไป

                                    ขอบคุณค่ะ

ช่วยเม้นเปงกำลังใจด้วยน้า

อย่างที่เคยบอกค่ะว่า ได้อ่านคอมเม้น

แล้วรุสึกอยากแต่งต่อเรื่อยๆ

ไปแหละค่า บายค่า >o<