20

                แม่สื่อ ( จำเป็น ) 

ที่ ร.ร

วันนี้เปนวันที่ฉันไม่อยากมา ร.ร เลยอ่า

เพราะร่างกายฉันในตอนนี้มันจะเหมือน

ซอมบี้เข้าไปทุกทีแล้ว  เฮ้อ  T_T;;

หมดสภาพเล้ย

“ อุ๊บ “  OoO มีมือเน่าๆของใครไม่รุมา

ปิดปากแล้วลากฉันไปที่มุมตึก หรือว่า

ไอ้พวกโรคจิต  อ๊าย~ อย่างงี้ต้องกรี้ดดดด

“ อย่าแหกปากนะ ฉันวินเอง “ -*- อ้อ เหรอ

นึกว่าโจรก่อการร้ายทางภาคใต้บุก ร.ร

ซะอีก

“ มือไปคลุกขี้หมามาเหรอไง เหม็นจิงๆ “

“ ป่าว เมื่อกี้ฉันเข้าห้องน้ำมา แล้วลืม

ล้างมืออ่ะ “  แหวะ U_U  จะอ้วก

“ เรื่องที่ฉันขอให้แกช่วยจีบแพมอ่ะ

ไปถึงไหนแล้ว “  I_I อย่าว่าแต่ถึงไหน

เลย ฉันยังไม่ได้เริ่มด้วยซ้ำ

“ ยังไม่ถึงไหนเลย “

“ อ่าว แล้วฉันจะทำยังไงอ่า ioi “

“ นายก้อจีบเองซิ นายก้อออกจะหล่อ

เท่ ดูดี สาวเล็กสาวใหญ่กรี้ดตึม ไม่เหน

ต้องให้ฉันช่วยเลย “

“ ฉันก้อไม่รุนะ แต่ที่รู้ๆ ฉันไม่เคยจีบ

ผู้หญิงคนไหนติดสักคนเดียว แกว่าเพราะ

อะไรอ่ะ “  ก้อเพราะว่านายเลี้ยงหมาไว้

ในปากเยอะน่ะสิ

“ ฉันรู้ และฉันก้อมีวิธีแก้ด้วย “

“ จิง หลอ อะไรล่ะ “

“ เลิกทำฟาร์มสุนัขในปากสักทีเซ่ “

“ หลอกด่าฉันอีกแล้วนะ “

“ เอาน่า เชื่อฉัน แล้วฉันจะช่วยนาย

อีกแรง “

“ อืม “

“ ฉันว่าแพมก้อชอบแกนะ แกดูไม่ออก

เลยเหรอ “   ไอซื่อบื้อ ฉันยังดูออกเล้ย

“ ไม่จิงหรอก “

“ -*- แล้วแต่ จะเชื่อหรือไม่ แต่ตอนนี้

ฉันไปก่อนนะ บ๊าย บาย “  ฉันรีบ

ก้าวเท้าวิ่งไปทันที  โอ๊ย จะบ้าตาย

ทำไมเดี่ยวนี้มันมีแต่เรื่องมายมาย

ให้แก้อยู่เรื่อยเลยนี่ เฮ้อ ชีวิต

ห้องเรียน / 12.00

“ โดนฉุดมาเหรอไง ถึงมาช้าเนี่ย “

-*- ดู ยัยแพมมันพูด  มันน่าเตะให้ฟัน

ล่วง ดีมั๊ย  

“ เมื่อเช้าฉันได้ข่าวมาว่า ไอแก็งไถเงิน-

เด็กน่ะ  อาจารย์จับส่งตำรวจไปแล้ว “

“ เหอๆ ก้อดีแล้วนิ “

“ แพม ฉันมีไรอยากถามแกนิดหน่อยน่ะ “

“ ถามมาดิ “

“ ห้าม มุสาวาทา นะ “ 

“ เออ “

“ แกชอบไอวินมันบ้างไหม “

“ …..”   +_+’’ ทีงี้ล่ะเงียบ 

“ งั้นฉันให้เวลาแกตอบ 10 วินาที “

“ 10..9..8.. “

“ ….. “ -*- ไม่มีความเคลื่อนไหวใดใด

เกิดขึ้น

“ 7..6..5..4..3..2 “  นี่มันจะหมด

เวลาแล้วนะ ถ้าไม่ตอบก้อไม่ต้องตอบ

“1……..”

“ เออ ฉันชอบวิน “  กะแล้ว สายตาอัน

เชียบคมยิ่งกว่ามีดของฉัน มองแป๊ปเดียว

ก้อเข้าใจ ทะลุ ปรุโปร่งไปถึงลำไส้ ว่าแก

คิดอะไรอยู่ ( ออกแนวเว่อร์แหละ_____

ผู้เขียน )

“ ไปบอกไอวินซะ “

“ ไม่ “  แม้ สวนทันควันเลยนะ 

“ ทำไม “

“ ฉันไม่กล้า ใครจะไปหน้าหนาเหมือน

กระเบื้องไตลอน อย่างแกล่ะ “  

-*- อ่าว เฮ้ย ไอเพื่อนเลิฟ ฉันเพื่อนแก

นะเว้ย ด่าฉันซะเสียเซล เลย

“ ไปบอกเถอะ แกไม่กินแห้วหรอก “

“ ก้อได้ “ ให้มันได้อย่างงี้สิว่ะ จะได้ไม่

เสียชาติเกิด ที่เกิดมาเปงเพื่อนฉัน

 “ ฉันว่าแกพักเรื่องนี้ไว้ก่อนเถอะ

ดูโน่น คู่กรณีเดินมาแล้ว “ ฉันชี้ให้แพม

ดูยัยปลาร้าที่เดินเข้ามา  เฮ้ย เหนหน้ายัยนี่

แล้วนึกขึ้นได้ ฉันลืมเอาสำลีอุดหูมานี่หว่า

ซวย หูแตกแน่ฉัน =_=    

“ พวกเธอสุมหัวกันแกล้งฉัน “

อะไร ฉันไม่ได้รู้เรื่องสักหน่อย

“ แกล้งอะไร ไม่ทราบ “

“ เธอจับฉันยัดห้องน้ำ ยี้  เหม็น ถ้าพี่ป๋อง

ไม่ผ่านมาเหนฉันคงดิ้นตายในส้วมแล้ว “

ฉันหันมามองหน้ายัยแพม แล้วขำ

คิกๆๆๆๆ  ไอแพมไม่จับแกกดชักโครก

ก้อดีแค่ไหนแล้ว

“ ก้อดีแล้วนิ เปลี่ยนบรรยากาศ “

ยัยแพมมันพูดออกไปได้   คริๆ 

บรรยากาศโรแมนติกน่าดูเลยเนอะ 

“   กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด “

-*- โอ๊ย แก้วหูจะพัง ยัยนี่กินนกหวีดเปง

อาหารว่างเหรอไง เสียงนี่แสบ โหยหวน

เจงๆ

“ หยุดดดดดดดดดด “ ยัยแพมตะโกนสั่ง

ให้ยัยนี่หยุดกรี้ด 

“ เสียงเธอนี่มันเป็นมลพิษต่อสิ่งแวดล้อม

นะ รู้มั๊ย ซีดด~ เยื้อแก้วหูขาดไหมเนี่ย

ฟาง แกดูหน่อยดิ๊ “  ยัยนั่นยืนนิ่งเลยค่ะ

เหอๆๆ  อย่างงี้ต้องแจ้งองการรักษา-

สิ่งแวดล้อมด้วยรึป่าว - -*

“ ฉันน่าจะกรี้ดให้หูเธอแตกไปเลยนะ “

น้อย ยังจะมาย้อนอีก ฮึ แบบนี้ขบวนการ

โจ๋เรนเจ่อร์ต้องออกโรง  ย้าก..ย้ากก

( -*- นางเอกติ๊งต๋อง_____ผู้เขียน )

“ หาเรื่องกันใช่มะ “ ตอนนี้ฉันเบรคยัยแพม

ไว้ก่อนค่ะ ฉันขอต่อสู้เพื่อสันติสุขของมวล

มนุษย์สยชาติฮ่าๆๆๆ ( =_+’’’’ เอาเข้าไป

____ผู้เขียน )

“ ใช่ เข้ามาเล้ย จะตบให้เลี้ยงไม่โตเลย “

-*- ฉันโตพอแล้วย่ะ 

“ เอาสิ ฉันน่ะศิษย์ พี่จีจ้า ญานินนะโว๊ย “

แหะๆ ป่าวเป็นศิษย์หรอกค่ะ  ยัยนั่น

เดินแบบที่มนุษย์เขาไม่เดินกันเข้ามา

หุหุ  เสร็จแน่ยัยปลาร้าเน่า

ปั๊ก ตุ๊บ!

5+5+5+5+ ยัยแพมขัดขายัยนั่นล้ม

ลงไปกองกับพื้น โฮ่ๆๆๆ หน้าแตก

หมอไม่รับเย็บเลยนะ ยัยนั่นมองหน้าฉัน

อย่างเคียดแค้น  ก่อนที่พวกเพื่อนของ

ยัยนั่นจะพยุงขึ้นมา

“ คอยดูนะ ฉันจะทำให้เธอเจ็บที่สุด

เจ็บให้มากกว่าฉัน “

“ จ้า แล้วจะคอยดูนะ “  ฉันทำหน้าเยาะเย้ย

ถากถางยัยปลาร้าเต็มที่  ยัยนั่นเดิน

สะบัดก้นออกไป ฮ่าๆๆ สุดท้ายเธอก้อแพ้

ฉันอยู่ดี

“ ไปกินข้าวกันเหอะ “ ยัยแพมดึงมือฉัน

แล้วพาไปที่โรงอาหาร

ที่โรงอาหาร

“ อ่าว ฟาง บังเอิ๊น บังเอิญเจอกันอีกแล้วนะ”

-*- เจอไอวินค่ะ นี่ ฉันคงเชื่ออ่ะนะว่า

บังเอิญเจอนาย

ปึก

“ โอ๊ย “ ไอวินมันกระทืบเท้าฉัน ไอบ้า

เจ็บนะเฟ้ย แล้วมันก้อขยิบตาให้ฉัน

คล้ายๆ ไล่ฉันน่ะค่ะ

“ เปนไรอ่ะ แก “ ฉันส่งสายตาที่บ่งบอก

ถึงว่าฉันเจ็บเท้าให้ไอแพม  แต่ขณะ

เดียวกันไอวินกะไอผีนั่นก้อส่งสายตา

อำมหิตมาให้  T_T พวกนายจะฆ่าฉัน

หรือไงเล่า

“ อ๋อ เหน็บกินน่ะ “ ต้องจำใจบอกไปค่ะ

“ งั้นฉันพา ฟางไปห้องพยาบาลนะ “

ไอผีนั่นพูดขึ้น อะไร ฉันไม่ได้เปนน้า

Y_Y  ไอผีนั่นฉุดฉันเดินไปอีกทาง

“ ปล่อยได้แล้ว “

“ เธอจะยืนเปง ก.ข.ค ไอวินทำไม “

“ แล้วทำไมฉันต้องเปง ก.ข.ค ด้วยล่ะ “

“ ไอวินมันจะสารภาพรักกับแพม เธอนี่

ไม่รุเรื่องเลยเหรอ “

“ ใครจะรู้ล่ะ “

“ มานี่ “  โอ๊ย นายจะพาฉันไปไหน

อีกเนี่ย  นายนี่พาฉันมาแอบตรงซอกประตู

ทางเข้าโรงอาหาร นี่นายจะแอบฟัง

ไอแพมกับไอวินคุยกันเหรอ

ไร้มารยาทจิงๆเลย  แฮะ ว่าแต่นายนั่น

ฉันก้ออยากรู้เหมือนกันแหละ

“ แพม เธอ เออ ..เออ รุสึกยังไงกับ

ฉันเหรอ “

“ ก้อรู้สึกดีนะ “

“ แล้วรู้สึกดีของเธอมันเปงยังไงอ่ะ “

“ ก้อรู้สึกดีนั่นแหละ “  -*- โธ่ รีบๆ บอก

ไปเซ่ อ้ำอึ้งอยู่ได้

“ แพม ฉันมีไรจะบอก “

“ ฉันก้อมีไรจะบอกนายเหมือนกัน “

“ งั้นเธอพูดก่อน “

“ นายพูดก่อนก้อได้ “

“ เธอพูดก่อนแหละดีแล้ว “

“ ไม่เปนไรนายแหละพูดก่อน “

-*- ปั๊ดโธ่  พูดพร้อมๆกันนั่นแหละ

หมดเรื่อง

“ เราพูดพร้อมกันนะ “

“ อืม “

“ คือ ฉันชอบเธอ / ฉันชอบเธอ >///< “

-*- ตั้งแต่รุจักกะไอวินเนี่ย พึ่งเหน

มันเขิล ครั้งแรกนะเนี่ย ไอแพมก้อใช่ย่อย

บิดไปบิดมาจนตัวเปนเกลียวแล้ว

โป๊ก

โอ๊ย หัวไอผีนี่ มันโดนหัวฉัน เจ็บนะ

“ เจ็บนะเฟ้ย “

“ ฉันก้อเจ็บเหมือนกันแหละ “

“ แต่ฉันเจ็บกว่า “

“ ฉันต่างหาก “

“ เอ๊ะ นายเถียงฉันเหรอ “

“ ป่าวเถียง “

“ ฮึ่ย~/ ฮึ่ย~  “  

“ นี่พวกเอ็งแอบฟังฉันเหรอ “

นั่นไง ไอวินจับได้แล้ว เพราะนาย

เปงต้นเหตุ

“ ฟังนิดน่อยว่ะ “  โห ไอผีนี่บอกว่าแอบ

ฟังนิดหน่อย ฉันว่ามันไม่นิดแล้วนะ

ฟังตั้งแต่ต้นเลยแหละ

“ หิวแล้ว ไปกินข้าวเถอะ “

“ ตอนนี้ฉันไม่หิวแล้วล่ะแพม “

“ โหย ไปเหอะ “  โดนลากไปอีกแล้ว

นี่ฉันเกิดมาเพื่อโดนลากเหรอไง T_T

                            ติดตามตอนต่อไป

                                     ขอบคุณค่า

คอมเม้นให้ด้วยน้า *o*

จะได้มีกำลังใจเขียนต่อไป