24

              ปฏิบัติการทวงกริชคืน

ฮ้าว~ =_= เช้านี้เปงเช้าที่ฉันตื่นมาแล้วรุสึก

สดชื้นอย่างบอกไม่ถูก ฉันยืดหลังให้ตรง

ดัดหลัง เฮ้อ~ ปวดหลังจัง  O___O!!

ฉันทำตาโต ไม่จิงอ่ะ ฉันมองบรรยากาศ

รอบๆ เห็นยัยแพมนอนข้างฉัน ไอวิน

นั่นพิงกำแพงนอน นายอัคก้อเอาหัวซุก

หมอน  นี่ฉันตื่นนอนเป็นคนแรกหรือเนี่ย

วู้ วู้ วู้ ^o^ ภูมิใจค่ะเพราะฉันไม่เคยตื่น

นอน คนแรก เรียกง่ายๆก้อคือตื่นสายตลอด

ไม่เคยตื่นทันชาวบ้านเขาเลย ( -*- มันน่า

ภูมิใจยังไงฟะ______ผู้เขียน )

ไอ้ผู้เขียนแกอย่าทำลายบรรยากาศสิ - -

ฉันเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตาด้วอารมณ์

ที่แสนจะสดชื้น

“ อ่าว ฟาง แกตื่นแล้วเหรอ “ ยัยแพมเดิน

เข้ามาทักฉันทันทีฉันเดินออกจากห้องน้ำ

“ ช่ายยย~ ฉันตื่นแล้ว ^o^ “ 

“ -_-’’ แปลก “   -*- ซะงั้น คำที่ยัยแพมพูด

ช่างเป็นสิ่งที่บั่นทอนบรรยากาศเสียจิง

 =_=*

“ หมายความว่าไงไอ้คำว่าแปลกเนี่ย “

“ ก้อทุกวันหยุดฉันโทรหาแกเวลานี้ทีไร

แกไม่ยักจะตื่น “  -*- เออ...ไม่เถียงเว้ย

“ เช้านี้ไอวินไปไหน ไม่เห็นมันเลย “

=_=’’ สงสัยมันแอบไปจีบหญิง เหอๆ

ยัยแพมงานเข้าแล้ว

“ คิดไรอยู่ฉันรู้นะ วินไม่คนแบบนั้น “

 - - ไอ้เพื่อนวิเศษแกรู้ทุกอย่างแหละ

“ ตกลงไอวินมันไปไหน “

“ ไปเตรียมรถ อัคจะออกจากโรงพยาบาล

วันนี้ “ 

“@_@;; นายนั่นหายซี่ม่องเท่งแล้วรึ

ถึงอยากจะออกมาเฮฮาลันล่าข้างนอก “ 

“ ยังหรอก แต่อัคเขาไม่ชอบอยู่ที่

โรงพยาบาล “ 

“ ทำไมอ่ะ ฉันว่าที่นี่น่าอยู่นะ “

“ คงมีแต่คนพิลึกๆ อย่างแกน่ะแหละที่คิด

อย่างนี้ -*- “  อะไร ฉันไม่ได้พิลึกสักหน่อย

แค่ติ๊งต๊องเฉยๆเท่านั้น

“ แล้วแกมายืนทำไมตรงนี้ “

“ +_+ ฉันจะเข้าห้องน้ำ “  อ๋อเหรอ

ฉันลีกทางให้ยัยแพมเดินเข้าห้องน้ำไป

“ นี่ เธอมารินน้ำให้หน่อยดิ “ ฉันหันขวับ

ไปหาต้นเสียง ที่แท้เจ้าของเสียงก้อคือ

นายอัคนี่เอง  นายมีอะไรกับฉันไม่ทราบ

“ ฉันไม่ใช่ควายที่เจ้าของจะสั่งอะไรก้อทำ “

“ ทำเถอะน่า “ เชอะ เชิดไว้ก่อนค่ะ

“ ถ้ารินน้ำดื่มเองไม่ได้ ก้อปล่อยให้อดตาย

ไปเถอะ “

“ เธอนี่มันนางมารชัดๆ  “

“ นางมารที่ไหนจะสวยขนาดนี้ “

“ พูดมาก มารินน้ำให้ฉันเร็ว อ้อ ดึงฉันให้

นั่งด้วย “ ฉันจำใจเดินเข้าไปดึงนายนั่น

ให้นั่ง เหอะ เรียนจบไปฉันคงสามารถ

เป็นนักมวยปล้ำมือสมัครเล่นได้เลยแน่ๆ 

ดูสิ ช่วยดึงนายนี่หลายรอบจนกล้ามขึ้น

เป็นมัดๆ อี๋ ไม่เอานะ เดี๋ยวไม่สวย

เมื่อดึงนายนี่ให้นั่นแล้ว ฉันจึงรินน้ำใส่แก้ว

ให้นายนี่ดื่ม ฮึ่ย~ สั่งนักใช่ไหม ได้

ระหว่างนี่นายนี่กำลังจะรับแก้วมาดื่ม

ฉันก้อแกล้งทำน้ำหกรดหมอนนายนี่

คริๆ ดื่มน้ำสิ ฉันอุตส่าห์รินให้นะแต่ลำบาก

นิดนึงที่นายต้องใช้ลิ้นเลียกินน้ำที่หมอน -*-

“ เฮ้ย “

“ ตกใจอะไรก้อแค่น้ำหก “ ฉันลอยหน้า

ลอยตาตอบ ทำไม่รู้ไม่ชี้

“ เช็ดเดี๋ยวนี้เลยนะ “

“ ไม่ใช่ธุระฉันสักหน่อย “

“ ถ้าไม่เช็ดก้อเอาหมอนไปตาก “ นายนี่

พูดเสียงขรึม ทุ้มต่ำกว่าปกติ ทำให้ฉัน

รู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูก จึงต้องหยิบหมอน

ไปตากที่ระเบียงตามที่นายนั่นสั่ง

O___O**!!!’’’  ขณะที่ฉันหยิบหมอนเพื่อ

จะนำไปตาก ก้อต้องตกใจ เอ๊ะ ไม่ใช่

ฉันต้องรุสึกกลัวสิ เอ๊ะ หรือตกใจ โอ๊ยๆๆ

-*- สรุปคือฉันรุสึกตกใจ กลัว ปนเปกัน

ไปหมด เมื่อเห็นกริชของตัวเองอยู่ใต้หมอน

ของนายนี่ เฮ้ย ไม่ใช่น่า กริชนี้ของฉัน

ต้องไม่อยู่กะนายนี่ฉันปลอบตัวเองในใจ

“ กริชนี้ เออ..ของใครเหรอ “ ฉันถามนายนี่

พลางเหงื่อแตกพลั่กๆ ไอ้เหงื่อนี่จะไหล

ไปถึงไหน ฮะ คนยิ่งกลัวความลับจะแตกอยู่

ฉันบ่นในใจเงียบๆ -*-

“ ของคนที่ทำร้ายฉันน่ะ ฉันกะจะเก็บไว้ ”

 Y_Y ชัดเลยค่ะ กริชของฉันจิงๆ

ด้วย

“ ฉันว่า..นายทิ้งไปเถอะ อัปมงคลป่าวๆ “

ยิ่งพูดเหงื่อก้อยิ่งไหลค่ะ ฮือๆ ฉันไม่น่า

ทิ้งกริชไว้ที่แขนนายนี่เลยอ่าาา~ T_T

“ ฉันจะไม่ทิ้ง เชื่อว่าสักวันมันต้องกลับมา

เอากริชคืน “ -*- ก้อแน่ล่ะสิ ยังไงฉัน

ก้อต้องทวงกริชคืน

“ ไออัคเอ็งรีบไปเปลี่ยนเสื้อ จะได้รีบไป “

ไอวินเปิดประตูเข้ามาบอกนายนี่

“ เออ “

“ ไปนานจัง อย่าให้รู้นะว่าแอบไปหากิ๊ก “

-*- ยัยแพมออกจากห้องน้ำเมื่อได้ยิน

เสียงวิน ไหนแกบอกว่า ไอวินคนดีของแก

ไม่ใช่คนแบบนั้นนิ

“ ป่าวจ๊ะ กิ๊กอะไรเลิกหมดแล้ว “

“ งั้นก้อดี “ - -* ไม่ทันไรไอวินก้อออก

อาการกลัวซะแล้วเรอะ

“ ไอฟางอากาศร้อนเหรอว่ะ เหงื่อแตก

ซิกๆเชียว “ 

“ อ๋อ เออ ใช่ “ T_T’’ ฉันโง่มากใช่มั๊ยค่ะที่

ตอบไอวินแบบนั้น ทั้งที่อากาศก้อโครตเย็น

“ เออ เดี๋ยวฉันไปรอที่รถนะ “ ฉันผละตัว

ออกไปแล้วรีบไปรอบนรถตู้คันสีดำที่ไอวิน

จัดหามาให้ เฮ้อ ทำไมฉันถึงได้ซวยขนาด

นี้นะ ยังไงฉันก้อต้องเอากริชคืนจากนายนี่

ให้ได้ ปิ๊ง! ความคิดบังเกิดฉันหยิบมือถือ

โทรหาลูกน้องของพ่อ

“ น้าเปล่งเหรอค่ะ “

( น้องฟางมีอะไรเหรอคร้าบบบ~ )

-*- แกเมาอยู่หรือเปล่าเนี่ย

“ ช่วยสืบที่อยู่ของคนชื่ออัคนีให้ฟาง

ได้ไหมค่ะ “

( พ่อหนุ่มคนนั้นเหรอคร้าบบ ได้ๆ

เดี๋ยวผมสืบให้คร้าบบบ ) - - จะได้เรื่อง

หรือป่าวฟะ

“ ต้องได้วันนี้นะค่ะ “

( หา! แล้วผมจะสืบทันเหรอครับ )

-_- สงสัยคงสร่างเมาแล้วล่ะค่ะ

“ ต้องทันสิ “

( ก้อได้คร้าบบบ~ )  ฉันกดวางสายอย่าง

เซ็งๆ สักพักยัยแพมไอวินและไอผีนั่นก้อ

มาขึ้นรถ

“ กินน้ำซะ “ จู่ๆ นายอัคก้อยื่นขวดน้ำให้

ฉันดื่ม

“ ไม่ ถ้านายใส่อย่าพิษให้ฉันกิน ฉันก้อ

ตายดิ “ 

“ เธอบ้าไปแล้วเหรอไง กินซะ เธอไม่ได้

ดื่มน้ำตั้งแต่เมื่อวานแล้ว “ ฉันรับขวดน้ำ

มากระดกดื่ม ฉันพึ่งรู้นะว่านายก้อ

ใส่ใจฉันเหมือนกัน

“ ใครมันกล้ามาทำร้ายไออัคเพื่อนกรูว่ะ “

ioi สะอึกค่ะสะอึก เมื่อไอวินมันพูดขึ้น

ฉันก้มหน้าดื่มน้ำต่อไปเรื่อยๆ

“ ถ้ากรูเจอมันนะ จะจับเผานั่งยางเลย “

พรวด

น้ำที่พึ่งซดไปตะกี้นี้ออกจากปากทันที -*-

จะจับเผาเป็นๆเลยรึ โหดไปมั้ง U_U

“ เป็นไรว่ะ “ ไอวินหันมามองฉันอย่าง

จับผิด นาย นาย อย่ามองฉันแบบนั้นเซ่

“ ฉะ ฉัน สำลักน้ำ “

“ แล้วไป “  เฮ้อ~  เกือบไป =_=  และแล้ว

รถตู้คันสีดำก้อแล่นมาถึงบ้านฉัน ฉันลง

จากรถแล้วรีบเดินเข้าบ้านไป เอ๊ะ นั่น

อะไร ฉันมองเอกสารบนโต๊ะรับแขก

อย่าง งงๆ ก่อนจะหยิบขึ้นมาอ่าน

อ๋อ นี่มันข้อมูลของไอผีนั่นที่ฉันให้น้าเปล่ง

ไม่คิดว่าน้าแกจะได้เรื่องนะเนี่ย บ้าน

นายนั่นไม่มีใครอยู่ด้วยเหรอ มีแต่

พี่เลี้ยงอยู่ อืม ทางสะดวก เริ่มปฏิบัติการ

ทวงของรักคืนคืนนี้เลยแล้วกัน  นั่นมี

จดหมายด้วยรึ ในจดหมายเขียนว่า

‘ ผมจะไปซื้อเหล้าที่ปัตตานีนะคร้าบบบ~

ฝากบอกคุณผู้ชายด้วยน้าาคร้าบบ ‘

-*- แกเพี้ยนไปแล้วหรือไง ที่นี่ก้อมีขาย

ตั้งเยอะ จะไปซื้อที่ปัตตานี -_-;; อย่างงี้

เดี๋ยวบอกพ่อให้ตัดเงินเดือนเลยนิ

ช่างเถอะ ก่อนอื่นต้องขึ้นไปเปลี่ยนชุดให้ดู

ทะมัดทะแมงกว่านี้ดีกว่า แล้วรอให้มืด

ซะก่อนให้ลงมือ

เวลา 22.30 น

ได้เวลาแล้ว โฮ่ๆ -*- ฉันวานลุงสมให้ไปส่ง

ที่บ้านนายนั่น พอไปถึงก้อต้องรอค่ะ เพราะ

บ้านนี้ยังไม่นอนกัน

แปะ แปะ

บ้านไอผีนี่ เลี้ยงยุงไว้เหรอไง ยุง เต็ม

ไปหมด นี่ ฉันตบจนตัวจะลายอยู่แล้วนะ

นอนๆ กันสักทีเด่ ไม่เห็นเขาณรงค์ให้

ปิดไฟเหรอ ( =_= ไอ้ณรงค์ให้ปิดไฟเนี่ย

มาเกี่ยวอะไรด้วยฟะ______ผู้เขียน )

พรึบ

เย้ๆๆ ในที่สุดบ้านไอนี่ก้อปิดไฟนอน

ฉันยืนเกาะรั้วบ้านดูด้วยความดีใจ

ประตูรั้วบ้านนายนี่สูงชะมัด หวังว่า

ฉันคงไม่ต้องปีนมันหรอกนะ ฉันเดิน

เข้าไปเปิดประตู้รั้งจะเข้าบ้าน

แก๊ก แก๊ก

T_T อย่าบอกนะว่าประตูมันล๊อก

ม่ายยยจริง ฉันไม่อยากปีนรั้วนะ

แต่ถ้าฉันไม่ปีนแล้วจะเข้าบ้านนายนี่

ได้ไงล่ะ ในเมื่อไม่มีทางเลือกฉันจึงต้อง

ปืน ฮือๆ ตกไปขาหักแน่

อึ๊บ ปัก

“ โอ๊ย “ ฉันกระโดดลงจากรั้ว บั้นท้ายฉัน

T_T ฉันพยายามลุกแล้วเดินเข้าบ้านไป

โอ๊ยๆๆ เจ็บๆๆ ภายในบ้านที่มืดสลัว

ทำให้ฉันนึกถึง ปะ ป้าช้า อึ๊ย บ้านคนนะ

จะมีผีได้ไงเล่า อ่าา ถึงห้องนายนี่แล้ว

เอี๊ยด

ฉันผลักประตูอย่างเบามือ ทำไมการมา

เอากริชคืนของฉันมันช่างง่ายอย่างนี้ล่ะ

มันแปลกๆ อยู่นะ เอาน่า รีบหากริชซะ

จะได้รีบไป

เอี๊ยด

อะจึ๋ย มีคนมา ทะ ทำไงดี

“ ในที่สุดคุณก้อมาจนได้ “ เสียงนายอัคนี่

หมายความว่าไง ฉันยืนนิ่งไปโต้ตอบ

อะไรทั้งสิ้น ดีนะที่ไม่ได้เปิดไฟจึง

ทำให้ไม่เห็นหน้าฉัน

“ คุณหลงกลผมซะแล้วล่ะ “  T_T

ฉันไม่ฟังอะไร หันซ้ายหันขวาหาทางหนี

ใช่แล้ว หน้าต่างเปิดอยู่ เป็นโอกาสล่ะ

ฉันค่อยๆเดิยย่องไปที่หน้าต่าง

กึก

ขาฉัน ฉันรู้สึกว่ามีบางอย่างคล้ายๆเชือก

คล้องขาฉัน ฉันเลยก้าวขาไม่ได้ นี่ฉัน

ติดกับดักเหรอเนี่ย ทำไงล่ะ

ถ้าความลับแตก หน้าที่ของฉันต้อง

จบลงน่ะสิ

“ ถ้าคุณหนีได้ ก้อหนีสิครับ “ นายนี่พูดด้วย

น้ำเสียงเยาะเย้ย เจ็บใจจิงๆ นายคอยดูนะ

ฉันจะหนี ฉันจะไม่ยอมให้ความลับแตก

แต่นายอย่าเปิดไฟแล้วกัน ถ้าเปิด

ความลับคงแตกก่อนที่ฉันจะได้ทันหนีแน่

                         ติดตามตอนต่อไป

                             ขอบคุณค่ะ

ไม่ได้มาอัพหลายวัน อย่าโกรธกันน้า~

อ่านแล้ว ช่วยคอมเม้นหน่อยนะค่ะ

จะได้มีกำลังใจเยอะๆ ในการเขียนต่อไป

แล้วมาดูกันว่าฟางจะหนีไปได้ไหมนะค่ะ

ขอให้มีความสุขในวันสงกรานต์นะค่ะ

               บ๊าย บาย