27 

               ของขวัญ ทำพิษ         

ที่โรงรียน

“ หวัดดีตอนเช้าจ๊ะ “  ฉันสวัสดีเพื่อนๆทุกคน

( ที่ฉันรู้จักนะ ) ด้วยอารมณ์แจ่มใส หุ หุ

“ ฟางมันเพี้ยนหรือป่าวว่ะ ร้อยวันพันปี

มันไม่เคยทักเพื่อนแบบนี้เลย “

“ ใช่ๆ ถ้ามันไม่เพี้ยน ฉันคงต้องฝันอยู่

แน่ๆ เลย “  -*- เสียงนกเสียงกานินทาฉันค่ะ

ทำไมย่ะ ฉันทักพวกแก มันไม่มีตรงไหน

ไม่ทราบ แต่เอาเถอะ วันนี่ฉันอารมณ์ดี

“ ฟาง ฉันยินดีด้วยนะ “

“ ยินดีเรื่องอะไรเหรอแพม “

“ อ่าว ที่แกคบกับอัคไง “  

=_+’’ มันรู้ได้ไงฟะหรือพรายกะซิบมาบอก

“ ของขวัญ รับไปสิ “

“ อะ เอ่อ “ เอ๋อรับประทานเลยค่ะ

อะไรว่ะเนี่ย -*- มีของขวัญให้ด้วย นี่ฉัน

ไม่ได้แต่งงานนะดีที่ไม่มีงานเลี้ยงโต๊ะจีนอีก

ไม่งั้น ฉันต้องบ้าตายแน่ๆ

“ ห้ามแกะของขวัญ ก่อนได้ ฤกษ์ “

=_=’’ แค่แกะของขวัญ ก็ต้องมีฤกษ์ในการ

แกะด้วยเหรอ ไอบ้าเอ้ย บอกแล้วไงว่า

ฉันไม่ได้แต่งงาน

“ -_-;;; “  <<<< หน้าฉัน

“ ฤกษ์ ในการแกะของขวัญที่เหมาะก็คือ

ตอนเย็นหลังเลิกเรียน “ 

- - เอาเข้าไปเพื่อนฉัน ยัยแพมท่าจะบ๊อง

 “ -.,-;;; “  <<<< หน้าฉันอีกครั้ง

“ อย่าลืมที่ฉันบอกนะ “

“ ( - - ) (_ _) ( - - ) (_ _) “ 

“ เข้าเรียนเถอะ เดี๋ยวโดนขึ้นบัณชีดำ “

เหอๆ -*- วันนี้มันวันปล่อยผีเหรอฟะ

เพี่อนรักของฉันถึงถูกผีเข้าจนกลายเป็น

แบบนี้เนี่ย...

หลังเลิกเรียน

“ แกะของขวัญได้เลยนะ ฉันไปล่ะ “

“ อืม “  ได้แกะของขวัญสักที เฮ้อ

ว่าแต่นายนั่นบอกว่าเย็นนี้จะมารับ โอ๊ย

ฉันขี้เกียจยืนรอนะ จะมาให้ตรงเวลา

หน่อยไม่ได้เหรอไง  ระหว่างที่รอ

ฉันแกะของขวัญดีกว่า  ขอมิวสิกด้วยจ้า~

( - -ไม่ใช่เกมโชว์นะเฟ้ย ถึงต้องมีดนตรี

_____ผู้เขียน ) ( น่านะ คนสวย_____

ฟาง ) ( โฮ่ๆ เดี๋ยวฉันจัดให้____ผู้เขียน )

( -*- ไอ้คนเขียนนี่ บ้า ยอจิงๆ____ฟาง )

( อะไรย่ะ ตะกี้พูดไร______ผู้เขียน )

( ป่าวจ้า_____ฟาง )

แถ่น..แถ่น....แถ่น...แท้น..แท้นๆๆๆ ~

เมื่อดนตรี ( ในความคิด ) จบลงฉันจึง

แกะของขวัญที่ยัยแพมให้

“ O__O!!! จ๊ากกกก “  ฉันรีบสะบัด

กล่องนั่นทิ้งทันที ฮือๆ T_T ก็ในกล่องนั้น

มันมี นะ หนู อยู่ตั้งหลาย ตัว ง่า~  

ฉันกลัวหนูไอแพม ไอเพื่อนชั่ว

แกแกล้งฉันทำมายยย

“ น้อง ฟาง เป็นไรครับ “ พี่เทปวิ่งมา

จากไหนไม่รุ มาหาฉัน ฉันได้แต่ยืนตัวสั่น

เพราะความกลัว

“ โอ๋...ไม่เป็นไรนะ “ พี่เทปเข้ามาลูบผม

ปลอบใจฉัน

“ ขอบคุณค่ะ “ ฉันขอบคุณพี่เขาเมื่อ

ตั้งสติได้ ฮึ่ย~ ยัยแพมนะยัยแพม

“ ไม่เป็นไรครับ จะกลับบ้านไหมเดี๋ยวพี่

ไปส่ง “

“ อ๋อ ไม่ค่ะ ฟางนัด....เพื่อนเอาไว้ค่ะ “

ฉันตั้งใจจะพูดว่านัดแฟนแหละ แต่ต้อง

เปลี่ยนใจใช้คำว่าเพื่อนแทน

“ อืม งั้นพี่กลับก่อนนะ “  ฉันยืนโบกมือ

บ๊าย บาย ให้พี่เข้าคนพี่เทปเดินลับตาไป

เฮ้อ ~ เมื่อไหร่นายนั่นจะโผล่มาสักทีเนี่ย

30 นาทีผ่านไป

ฉันยืนมองนาฬิกาข้อมืออย่างเซ็งจิต

นี่ มันครึ่งชั่งโมงแล้ว ทำไมยังไม่มาอีกนะ

ตกหลุมรักขึ้นไม่ไหว เธอใช่ไหมเป็นคน

ผลักฉัน~

“ มีไร “

( พูดดีๆ หน่อยดิฟาง )

“ หยุดพูดเลยแพม ของขวัญแกฉัน

แกะแล้วนะ “

( เหรอ เซอร์ไพร์ป่าว )

“ ใช่ โครตเซอร์ไพร์เลย มีหนูอยู่

เต็มกล่องของขวัญ แกจะแกล้งเอาหนู

มาใส่ในกล่องทำไม ทั้งที่รู้ว่า ฉันไม่ถูก

กับหนู “ 

( เฮ้ย เป็นไปได้ไง แกล้อเล่นหรือป่าว )

“ ฉันจิงจังอยู่นะ จะล้อเล่นไปเพื่ออะไร “

 ( ฉันซื้อ ซีดีเรื่องรักใสใสหัวใจเกินร้อย

ที่แกอยากได้ ให้นะไม่ได้เอาไอ้หนูพวกนั้น

มาแกล้งแก )

“ อ่าว แล้วหนูมาจากไหน “

( หรือว่า...ยัยส้มโอ เพราะก่อนที่ฉัน

จะให้ของขวัญแก ฉันวางไว้ในห้อง

พอแกมา ฉันก้อรีบเอาไปให้แกเลย

ในห้องตอนนั้น ก้อมีแต่พวกยัยปลาร้าอยู่ )

“ ชัวร์เลยแก “

( คอยดูนะ พรุ่งนี้ ฉันจะเล่นให้แสบเลย )

“ ใช่ ยัยนั่นเกือบทำให้ฉันทะเลาะกับแก

แล้วไหมล่ะ “

( เออ เมื่อ 20 นาทีที่แล้ว ฉันเห็นอัค

ขึ้นรถ กลับบ้านไปแล้ว ไหนแกบอกว่าเขา

จะมารับแกไง  )   เอ๊ะ นายนี่ มันยังไงกันแน่

บอกให้ฉันรอ แต่ตัวเอง กลับหนี

กลับบ้านซะงั้น ฮึ น่าโมโหจิงๆ

“ แค่นี้ก่อนนะ แบตจะหมดแล้ว “

( อือ ) 

ฉันรีบวางสาย ขืนฉันคุยกับยัยแพมต่อ

ฉันต้องใส่อารมณ์โกรธนายนั่นกับมันแน่ๆ

ดูสิ เสียเวลาชะมัด ฉันเดินบ่นๆโกรธๆ

กับตัวเองออกจากโรงเรียนไป

ที่บ้าน

โทร ไม่โทร โทร ไม่โทร ฉันนั่งเด็ดกลีบ

กุหลาบเสี่ยงดวงดู ว่าจะโทรไปหา

นายนั่นดีมั๊ยฉันจะโทรไปทำไม

นายนั่นแหละที่เป็นคนผิด เบี้ยวนัดฉัน

โอ๊ย คิดไปปวดหัว นอนเถอะ พรุ่งนี้ค่อย

ไปถามก็ได้นิ

ที่ ร.ร

“ ตกลงเมื่อวานอัคมารับแกหรือป่าว “

“ ไม่เลยแพม “

“ แย่ๆ “   ยัยแพมสบสออกมา

“ ไหนแกบอกว่าจะเอาคืนยัยปลาร้านั่นไง “

“ ไว้วันหลังได้มะ ตอนนี้ฉันโกรธแทนแก

ไม่มีอารมณ์ มาแกล้งใคร “

-*- นายอัคนั่น มันแฟนแกหรือแฟนฉัน

กันแน่ว่ะ  

“ กรี้ดดดดดดดดดด “  -*- เสียงเพื่อนหญิง

ในห้อง ดังขึ้น โอ๊ย จะกรี้ดทำไม แสบหู

“ อัค มาฟาง “  จิงอ่ะ ไหนๆ ไม่น่าล่ะ ถึง

กรี้ดกันซะดังเลย  แต่แล้วฉันก้อต้องหุบยิ้ม

เมือนายนั่นเดินผ่านฉันไปโดยไม่สนใจฉัน

เลย

“ ไม่จิงอ่ะ “ ยัยแพมพูดออกมา ทำให้ฉัน

หันไปมองอัคอีกครั้ง O_O นายนั่นเดิน

ไปหายัยส้มโอนี่

“ ไปทานข้าวกันนะครับ “ 

“ กรี้ดดดดด วู้ๆ เย้ๆ “ เสียงเพื่อนในห้อง

ต่างส่งเสียงดีใจกันที่นายนั่นชวนยัยส้มโอ

ไปทานข้าว

“ คนที่อัคควรจะชวนน่าจะเป็นแก

มากกว่านะ “  ยัยแพมหันมาเอ่ยขึ้น

ตอนนี้ฉันรู้สึก เจ็บ ปวดตรงหน้าอกข้างซ้าย

ไม่อยากเห็นภาพนี้  ทำไม นี่มันเกิดอะไร

ฉันเกิดคำถามมากมายขึ้น ฉันงงแล้วนะ

ในที่สุดฉันทนไม่ได้เข้าไปกระชากอัค

พาออกมานอกห้อง

“ นายทำอะไร “

“ชวนส้มโอไปทานข้าว ไม่ได้ยินเหรอ “

นายนี่ตอบฉัน ด้วยเสียงที่เย็นชา

มันเย็นชามากจนฉันใจหาย

“ ทำไม ต้องไปชวน ด้วย “

“ ก็ฉันอยากทานข้าวกับส้มโอ “

“ นายไม่เกรงใจฉันที่เป็นแฟนนาย

เลยเหรอ”  ฉันเริ่มขึ้นเสียงสูง โมโหค่ะ

“ แล้วเธอล่ะ เกรงใจฉันบ้างไหม วันก่อน

ที่ฉันจะมารับเธอไปส่งบ้าน ฉันก็เธอ

อี๋อ๋อ กับไอ้รุ่นพี่นั่น “  -*- ประสาท

สัมผัสนายพิการเหรอป่าว ฉันไม่ได้อี๋อ๋อ

กับพี่เทปนะ มองยังไงฟะ

“ ฉันไม่ได้อี๋อ๋อกับพี่เขานะ “

“ โกหก ฉันเชื่อในสิ่งที่เห็น “

“ แต่ที่ฉันพูดมันเป็นความจิง “

“ ฉัน – ไม่ – เชื่อ “ นายนี่เน้นคำให้ชัดขึ้น

ก่อนเดินเข้าห้อง แล้วออกมาพร้อมยัยส้มโอ

ฉันได้แต่ยืนนิ่งอยู่กับที่ งั้นวันนั้นนายตั้งใจ

มารับฉันแต่เพราะนายเห็นฉันอยู่กับพี่เทป

เลย กลับไปงั้นเหรอ  บ้าจิง  เรื่องพวกนี้

ทำไมต้องเกิดกับฉันคนเดียวด้วยนะ

                             ติดตามตอนต่อไป

                                  ขอบคุณค่ะ

มาอัพแล้ว

เม้นให้ด้วยน้า~

แล้วจะรีบมาอัพอีกคร่า~