28

                     เสียใจ          

โรงอาหาร

“ ฟาง  ไม่เป็นไรนะ “

“ อืม ฉัน สบายดีแพม “ ฉันตอบแพมด้วย

เสียงเศร้าๆ

“ สบายดีแน่เหรอว่ะไอฟาง ฉันเห็นเอ็ง

นั่งเขี่ย อาหารในจานไม่ยอมกินสักที “

“ ฉันไม่หิวนี่ ไอวิน “

“ กินหน่อยนะ “  ยัยแพมคะยั้นคะยอให้ฉัน

กินข้าว โอ๊ย ก็ฉันกินข้าวไม่ลงอ่ะ T_T

ฉันไม่เข้าใจตัวเองจิงๆ ไม่ได้รักนายนั่น

สักหน่อยแล้วทำไมต้องเสียใจด้วยล่ะ

“ เพราะเพื่อนนายแท้ๆ เลยวิน ทำให้ฟาง

เป็นแบบนี้ “

“ อ่าว ฉันไปเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ แพม“

“ เกี่ยวสิ ก็นายเป็นเพื่อนอัคนิ “

“ ซะงั้น -*-  “

“ อัคก็งี่เง่า “

“ ใช่ ไออัคมันไม่มีเหตุผลด้วย “

“ จะฟังฟางอธิบายก็ไม่ได้ ดื้อจิงๆเลย

อัคเนี่ย “

“ ใช่ ไออัคมันทำให้โลกมีคนเศร้าตั้ง

หนึ่งคน “  -*- เอาเข้าไป ไอสองคนนี้

ตกลง พวกแกทำให้ฉันเลิกเศร้าหรือจะทำ

ให้ฉันสติแตกกันแน่

“ พวกแกไม่ต้องมาสนใจฉันหรอก “

ฉันพูดอย่างเหนื่อยใจ เรื่องแค่นี้ไม่ทำ

ให้ฉันเสียใจขนาดนั้นหรอกน่า

“ ไม่ได้ เพื่อนต้องไม่ทิ้งกัน “

ฉันยิ้มให้กับแพม อย่างน้อยฉันก็มีแก

กับไอวิน

“ คนแบบนั้น ลืมๆ ไม่ซะเถอะ เก็บไว้

ให้รกพื้นที่ความจำของสมอง “

“ อืม “

“ นี่ ฟาง วันหลังฉันจะไปดักตีหัวอัคให้

เอ หรือว่า จะวางยาสลบแล้วจับไป

ให้ยัยตุ๊ดซี่ กระเทยหลังห้องลวนลามดี “

-*- เหอๆ คิดได้ โดยเฉพาะอย่างหลัง

ฉันไม่อยากจะคิด

“ สยองอ่ะ ปล่อยไออัคไปเถอะนะ แพมจ๋า “

ท่าทางไอวินมันจะสงสารเพื่อนอ่ะนะ ฉันไม่

พาไอแพมไปลอบสังหารเพื่อนนาย

ให้ตายคาที่ก็ดีแค่ไหนแล้ว +_=’’

“ แพม ฉันว่าที่แกพูดมา มันไม่ดีหรอก “

“ ใช่ๆ ไอฟางพูดถูก บาปเปล่าๆ “ - -*

ไอวินเริ่มเปลี่ยนพรรค มาอยู่ข้างฉัน

แล้วค่ะ นี่ ฉันยังพูดไม่จบ

“ ฉันว่า จับนายนั่นมัดมือมัดท้าวแล้วถีบ

ตกเหว จะสะใจกว่านะ “

“ อ่าว ไหนแกบอกว่าจะไม่ทำอะไรไออัค

มันนี่หว่า “  - - ฉันพูดตอนไหนค่ะ

“ ยังไม่ได้พูดสักคำ “

“ ตกลงนายอยู่ข้างฉันหรือข้างอัค

กันแน่ หึ “  ยัยแพมเริ่มโมโหค่ะ เหอๆ -*-

น่ากลัวใชย่อยเลยค่ะ

“ ฉะ ฉันขอเป็นคนกลาง ได้ไหมอ่ะ T_T “

“ ไม่ได้ ! “

“ โธ่ T^T “  -_-’’’ รังสีอำมหิตแผ่ออกมา

จากตัวยัยแพม เรื่องแค่นี้มันจะโกรธอะไร

กันนักหนาฟะ คนสวยไม่เข้าใจ - -

“ ไม่ต้องโกรธไอวินขนาดนั้นหรอก “

“ ฉันไม่โกรธก็ได้ “

“ ดีจ๊ะ แพมจ๋า โกรธคือโง่ โมโหคือบ้า “

-*- ไอวินรีบเสริมต่อทันที ช่างประจบเสียจิง

“ เรื่องอัคน่ะไม่เป็นไร แต่เรื่องเมื่อวานนี้

ขอเคลียหน่อย ว่า คนที่ชื่อ เชอรรี่ เนี่ย

เป็นใครเหรอ  อย่านึกว่าฉันไม่รุนะ“

น่าน อยู่ดีๆไม่ว่าดี โดนยัยแพมวกเข้า

มันจนได้ ฉันว่ากิ๊กไอวินชัวร์ ฉันขอ

สนับสนุนให้เอาเลือดหัวมันออกเลย

“ อะ อ๋อ เพื่อนสนิทน่ะ “

“ สนิทมากมั๊ย “  เอาแล้ว ฉันควรจะออกจาก

สถานการณ์ที่น่ากลัวนี้ใช่ไหมค่ะ เผลอๆ

ฉันอาจเจอแจ๊กพ็อตโดนลูกหลงไปด้วย -*-

“ ก็ไม่มากเท่าไหร่จ๊ะ “

“ เหรอ..อ ..อ จ๊ะวินจ๋า “  

“ ไอฟาง ฉันไปก่อนนะ ขืนอยู่ต่อ ฉันอาจ

ได้ไปเกิดใหม่ “

“ ( - - ) (_ _) ( - - ) (_ _) “ 

ฉันพยักหน้างึกๆ มองไอวินวิ่งหนีไป

มันจะหนีไปไหนก็ไม่รอดหร้อก

“ อ่าว แล้วแกไม่ตามไปเหรอ “

“ หึ ตามไปหลังเลิกเรียนดีกว่า “

“ แล้วแต่แก “  เฮ้อ~ ฉันรุสึกสบายใจ

ขึ้นเยอะเลยค่ะ ฉันคงลืมนายนั่นไปแล้วมั้ง

หลังเลิกเรียน

“ อย่าลืมไปคืนหนังสือที่ห้องสมุดแทนฉัน

ด้วยนะ “

“ จ้า “

“ มีไรโทรมาระบายกับฉันได้ คิดซะว่า

ฉันเป็นห้องน้ำไว้ปลดทุกข์ก็ได้ “

“ โอเค “

“ ฉันไปก่อนนะ จะรีบไปถามเรื่องกิ๊กวิน “

“ เออ “

“ ฉันไปจิงๆนะ “

“ ไปเหอะ “  - -* กว่ายัยแพมจะไปได้

ลีลา จิงๆเล้ย  แล้วหน้าที่ต่อไปก็คือเอา

หนังสือที่ยัยแพมยืมมาจากห้องสมุดไปคืน

ที่ห้องสมุด

“ อาจารย์ค่ะ หนูเอาหนังสือมาคืนค่ะ “

“ อืมมม เสียค่าปรับ 20 บาท “

“ หา! “ =_= เสียค่าปรับด้วยเรอะ ไม่น่าล่ะ

ยัยแพมถึงให้ฉันมาคืน พรุ่งนี้ฉันจะ

ไปทวงเงินจากแก ยัยเพื่อนบ้า

“ ช่วยไปบอก 2 คนนั้นให้หน่อยได้ไหมจ๊ะ

บอกว่า ห้องสมุดจะปิดแล้วให้รีบออกไปน่ะ“

“ ค่ะ “  T_T โดนใช้เลยอ่า~  ฉันเดินไปที่

2 คนนั้น น่าจะเป็น ชาย 1 คน หญิง 1 คน

ลำบากฉันอีกแหละ - - 

“ นี่พวกเธอออกไปได้แล้ว ห้องสมุดจะปิด

แล้วไม่ดูเวลาเลยหรือไงนะ “  ฉันใส่อารมณ์

ไม่ยั้งค่ะ

“ นี่ เธอ อุ๊ย “

กึก

ฉันชะงักค้างเติ่งอยู่กับที่ นี่มันยัยส้มโอนี่

ยัยนี่ยิ้มเหยียดๆมาให้ฉัน ฉันอยากจะ

ไปกระชากหัวยัยนี่มาโขกกับพื้นโต๊ะจิงๆ

แต่ติดอยู่ที่ว่า เป็นห้องสมุดน่ะสิค่ะ -*-

“ มีอะไรเหรอ “

กึก

ฉันชะงักอีกครั้ง แต่คราวนี้มีอึ้งด้วยค่ะ

ผู้ชายที่นั่นอยู่กับยัยนี่ คือนายอัค อ๊อกกก

อยากตายยย T^T  ฉันอุตส่าหหนีนาย

แล้วนะ กำลังจะลืมได้แล้วด้วย ทำไม

ทำไม  ทำมายยยย

ตุ๊บ เพล้ง

ไอ้เสียง ตุ๊บ เพล้ง นี่เป็นเสียงหัวใจของฉัน

ที่ล่นลงพื้นแล้วแตก เพล้ง ไม่เหลือเศษ

เมื่อเห็นอัคจับมือส้มโออยู่ T_T

การทำงานของสมองฉันเริ่มทำงานช้าลง

เรื่อยๆ..... รู้สึกเจ็บจี๊ดๆ ที่หน้าอกข้างซ้าย

อีกแล้ว สายตาที่ว่างเปล่า ใบหน้าที่เรียบเฉย

ของนายนี่ในตอนนี้ทำให้ฉันรู้สึกอยากจะ

ร้องไห้ อยากจะตายๆ ไปให้พ้น ตอนนี้

ฉันกล้าตอบได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่า

ฉันรักนาย ยังลืมไม่ได้ ไม่ได้ จริงๆ.......

“  ขอโทษ....ที่ฉันเข้ามา.... “ ฉันรีบ

เดินหนี ออกจากห้อสมุดทันที น้ำตา

ที่ฉันกลั้นไว้ ไหลลงอาบแก้ม นาย

คงไม่ได้รักฉัน ที่ผ่านมา ฉันคงคิดไปเอง

ฉันเดินขึ้นรถเมล์ ที่ผู้คนเบียดเสียดกันแน่น

แต่ฉันกลับรู้สุกว่า ทำไมคนรอบข้างฉัน

ถึงได้น้อยอย่างนี้ ฉันคงกลายเป็นคน

ไร้ความรู้สึกไปแล้วมั้ง

“ เก็บเงินด้วยคร้าบบบ~ “ ฉันล้วงเงิน

ให้กระเป๋ารถเมล์ไป ตอนนี้ฉันอยาก

อยู่คนเดียวสักพัก นั่งทบทวนเรื่องราว

ที่เกิดขึ้นเงียบๆ

“ ผมไม่มีเงินทอนอ่ะ ช่วยจ่ายเป็นเหรียญ

ได้ไหมครับ “  ฉันเงยหน้ามองเงินที่ฉัน

จ่ายไป เฮ้ย แบ็ง 100 นี่หว่า เกือบไปแล้ว

ฉันเหม่อขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ฉันจัดการ

เปลี่ยนเป็นเงินเหรียญ

“ ขอบคุณคร้าบบ ~ โอกาสหน้า

เชิญใหม่ครับ  “  -*- ไม่แล้วย่ะ ดีนะที่

กระเป๋ารถเมล์ไม่บอก รับขนมจีบซาลาเปา

เพิ่มไหมครับ  เฮ้อ ชีวิตมีขึ้นมีลง อีกหน่อย

ฉันคงทำใจได้เองแหละ อย่าให้ความรัก

แบบนี้ มามีอิทธิพลกับเราสิ ไร้สาระจิงๆ

ฉันหัวเราะกับตัวเองในใจ บ้าจิง แค่นี้

ก็จะเป็นจะตายแล้วเหรอ แล้วถ้าฉันเจอเรื่อง

ที่หนักกว่านี้ ฉันไม่ฆ่าตัวตายเลยเหรอ

ขณะนี้ฉันเริ่มสบายใจขึ้นมากกกกกกกกก

เรื่องลืมนายนั่น คงเป็นเรื่องหมูๆ

( หรือป่าว ) สำหรับฉัน

ซะแล้ว T^T

                              ติดตามตอนต่อไป

                                   ขอบคุณค่ะ

มาอัพช้าหน่อยอ่ะ แต่ก็รีบแล้วน้า~

อย่าลืมเม้นให้ด้วยล่ะ อิ อิ