30

               สวนทางกับหัวใจ   

อูย ไอพี่บ้าเอาขนมหมดอายุมาให้น้องกิน

อย่าให้เจอนะ จะสั่งให้มือปืนของพ่อ

หักคอแล้วเอาโยนทิ้งที่แม่น้ำเจ้าพระยาเลย

ฉันเดินหน้าซีดออกจากห้องน้ำ นึกถึง

ไอ้พี่นั่น -*-

ติ๊ด ติ๊ด

ข้อความมือถือดังขึ้น ฉันค่อยๆเดินไปกด

เปิดดู อ้อ ที่แท้ยัยแพมส่งมา

           

        วันนี้ฉันเห็นยัยปลาร้าเน่านั่น

    ยืนคุยกับพี่เทป ฉันว่ามันน่าสงสัย

   เลยแอบถ่ายคลิปมาให้ดู เพื่อมีอะไร

  ที่ทำให้อัคเข้าใจแกผิด

                         ++++ แพม ++++

พออ่านข้อความจบ ความรู้สึกเศร้า

เสียใจทั้งหมดก็กลับคืนมา เรื่องนี้อีกแล้ว...

ติ๊ด ติ๊ด

ฉันยกมือถือขึ้นดู มือสั่นไปหมด

สูดลมหายใจลึกๆ ถ้าพี่เทปเป็นพี่ยัยส้มโอ

แล้วฉันจะทำยังไงได้ ฉันเกิดคลิปที่

ยัยแพมส่งมาให้ ในคลิปนั้น มีพี่เทป

และยัยส้มโอคุยกันอยู่

     

      “ พี่ทำได้ดีเกินคาดเลย “

     “ ฉันว่าแกไม่ควรทำให้คนที่รักกัน

     ต้องเข้าใจผิดกันเลยนะ “

    “ พี่น่ะหยุดพูดเลย ไม่ต้องทำมาเป็น

    สั่งสอนฉัน “

    “ ถึงฉันจะบ้าผู้หญิงแต่ฉันก็ไม่เคยยุ่งกับ

   คนที่มีเจ้าของนะ แกควรจะยอมรับบ้าง

   ว่าถึงแกจะทำยังไง ไออัคก็ไม่รักแก “

   “ ไม่รักเหรอ แล้วที่อัคทำคอยเอาใจใส่

   ดูแลส้มโอล่ะ เขาเรียกว่าอะไรถ้าไม่ใช่

   อัคเปลี่ยนใจมารักส้มโอ “

   “ แกดูยังไงว่าเขารักแก ขนาดฉันทั้ง

   ยืนดู นอนดู มองดู แล้ว ที่ไออัคทำน่ะ

   มันเรียกว่าประชดชัดๆ “

   “  ไปเลยพี่ ไม่ต้องมาพูดอะไร “

   “ ตามใจ ฉันเตือนแกแล้วนะ “

   “ ไม่ต้องมายุ่ง เข้าใจไหม ไม่ต้อง! “

ใช่ ใช่จิงๆด้วย สองนั่นทำให้นายอัค

เข้าใจฉันผิด ฉันควรจะวิ่งไปบอกนายนั่น

ดีมั๊ย  แต่เรื่องทั้งหมดจะไม่เกิดขึ้น

ถ้านายนั่นเชื่อใจฉัน ไม่ล่ะ ปล่อยไว้อย่างนี้

ดีที่สุด รีบลืมๆ นายนั่นไปซะการทำงาน

ของฉันจะได้ง่าย ไม่มีความรู้สึกนี้มาพัวพัน

ติ๊ด ติ๊ด

 

       พี่เทปกับยัยปลาร้าต้องเป็นพี่น้องกัน

      แน่ ๆ ตอนนี้ฉันกับวินจับยัยปลาร้า

      มาขังไว้ในห้องเก็บของแล้วนะ

     รอยัยนั่นสารภาพออกมา ฉันก็จะ

      ถ่ายคลิปส่งไปให้อัค แก จะได้คืนดี

     กันสักที อ้อ เรื่องท้องเสียน่ะหายยัง

    ถ้ายัง ให้รีบไปหาหมอนะ ฉันเป็นห่วง

                          ++++ แพม +++

ฉันวางมือถืออย่างอ่อนแรง  เอนตัวนอน

บนเตียง เงยหน้ามองเพดานห้อง

ไม่ ฉันจะไม่กลับไปคืนดีแล้ว ยิ่งฉัน

รักนายนั่นมากเท่าไหร่ ฉันยิ่งฆ่าเขาไม่ลง

เพราะฉะนั้นอย่ากลับไปรักอีกเลย...

ตอนนี้ฉันยอมรับ ว่าฉัน กลัวที่จะเสียใจ

อีกครั้ง ไม่กล้าที่จะเผชิญกับความรัก

ครั้งนี้อีกแล้ว ฉันจะหนีความรู้สึกนี้

ไปให้ไกล ถึงจะต้องหนีไปสุดขอบฟ้า

ฉันก็จะทำ.....

ก๊อกๆ

“ น้องฟาง ลงไปเดินเล่นหน่อยไหมค่ะ “

“ … “  ฉันยังคงเงียบ ทว่า เสียงป้าช่อ

ก็ยังดังลอดออกมาทางประตู

“ นะค่ะ ไปสูดอากาศข้างนอก เพื่อ

จะได้สดชื่น อยู่ในห้องทั้งวัน มันอึดอัด

นะค่ะ “

“ ค่ะ “  ฉันตอบรับออกไป บางทีการที่ได้

อยู่กับธรรมชาตินานๆ อาจทำให้ฉันลืมเขา

ได้เร็วขึ้น  ฉันเดินลงมาที่สวนย่อม

หลังบ้านฉัน ต้นหญ้าที่เขียวขจี

ดอกไม้สีสวยมีผีเสื้อบินล้อมรอบ

ต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้าน  มันไม่ได้ทำให้

ฉันรู้สึกดีเลยแม้แต่น้อย ฉันเดินไปนั่ง

บนชิงช้าใต้ต้นไม้ น้ำใสใสไหลออกจาก

ดวงตาเงียบ ความอัดอั้นทั้งหมดถุกระบาย

ออกมา ทำไมต้องเป็นฉัน ที่ต้องเจอเรื่อง

แบบนี้ เป็นคนอื่นไม่ได้เหรอ แค่นี้ฉัน

ก็ทุกข์ใจจะตายอยู่แล้ว

“ ได้ข่าวว่าเธอ ไม่สบาย เป็นอะไร

หรือป่าว “  น้ำเสียงคุ้นหูที่ดังจากข้างหลัง

ทำให้ฉันดีใจจนเผลอยิ้มออกมา นายอัค

แน่ๆ แต่แล้วฉันต้องหุงยิ้มเมื่อนึกถึง

เรื่องนั้น.... ฉันเช็ดน้ำตา ทำหน้าให้ดูปกติ

ฉันจะให้เขาเห็นความอ่อนแอไม่ได้เด็ดขาด

แล้วหันหน้าไปเผชิญกับนายนั่น

“ ฉันไม่ตายง่ายๆหรอก “

“ ...ก็ดี “

“ นายจะเยี่ยมฉันทำไมในเมื่อนาย

ไม่ได้.... “  ฉันตั้งใจจะพูดว่า ในเมื่อนาย

ไม่ได้รักฉันแล้ว แต่มันพูดไม่ออก

เหมือนมีอะไรมาบีบคอไว้

“ … “

“ ถ้านายมาเพราะว่าสงสารฉันล่ะก็

ไม่ต้องมา ไม่ต้อง! “

“ ... “

“ นายควรจะกลับไปดูแลส้มโอ ดีกว่า

มาเสียเวลามาสงสารฉัน “

“ ใช่สินะ เวลานี้ฉันควรจะดูแลส้มโอ “

“ รู้ตัวแล้วก็ไปสิ “  คำพูดที่ฉันพูดมา

แต่ละคำ มันเหมือนมีมีดมาสิบเล่ม

มาแทงฉันให้เจ็บ ฉันไม่ได้อยากพูด

อะไรแบบนั้นเลย แต่ฉันจะจำเป็น

ฉันยังต้องฆ่าเขาอีกเพื่อตอบแทนบุณคุณ

พ่อกับแม่ที่เลี้ยงฉันมา ตอบแทนบรรพบุรุษ

ที่สืบทอดตะกูลฉัน ถ้าฉันไม่ลืมเขา ฉันคง

ทำอะไร ไม่ได้....เลย

“ เธอคงผิดหวังที่วันนี้คนที่มาเยี่ยมเธอไม่ใช่

ไอ้พี่เทปนั่นแต่เป็นฉันใช่ไหม “

ไม่ใช่ ฉันดีใจมากที่นายยังห่วงใยฉันอยู่

ดีใจมาก ที่วันนี้นายมา  แต่ฉันต้องทำสิ่ง

ที่สวนทางกับหัวใจ

“ ใช่ ฉันผิดหวังมากกก “

“ … “  ฉันฝืนตอบกลับไป

“ นายไม่ต้องมาเยี่ยมฉันอีก ไม่ต้อง

เจอกันเลยยิ่งดี “  ยิ่งพูดน้ำตาก็ยิ่งอยาก

จะไหลฉันเงยหน้ามองท้องฟ้า กลั้นมัน

เอาไว้ น้ำตา ต้องไม่ไหล ไม่ไหลอีก…..

“ ได้...งั้นเราอย่าเจอกันอีกเลย “

ฉันเกลียดน้ำเสียงที่เย็นชาแบบนี้ที่สุด

ฉันเบือนหน้าหันหลังหนี น้ำตาที่ฉัน

พยายามเพียรท่องไว้ไหลลงอาบแก้ม

อีกครั้ง หลังจากนั้น ฉันก็ได้ยินเสียง ตุ๊บ

หลังกำแพง นายนั่นคงปีนกำแพงมาสินะ

ฉันนี่โง่จิงๆ โง่มากๆ เขาอุตส่าห์มาเยี่ยม

กลับมาพูดอะไรงี่เง่า ทำร้ายใจตัวเองอยู่ได้

เขาคงไม่ได้ได้รักฉันแล้วล่ะ จากนี้ไป T^T

ฉันจะลบเขาออกจากใจ...ตลอดกาล

----------------------------------------------

( อัคนี talk )

ผมปีนกำแพงด้านในออกมาพิงกำแพง

ด้านนอก ผมแทบจะทรุดลงกับพื้น

เมื่อ ผมได้ข่าวว่าฟางไม่สบาย ผมก็รีบ

มาหาเธอทันที แต่ด้านหน้าประตูมีมือปืน

ยืนเต็มไปหมด ผมจึงต้องปีนกำแพง

ตรงสวนย่อมเข้าไป ขณะที่ผมปีนขาของผม

ก็ไปเกี่ยวกับลวดหนามข้างกำแพง ทำให้

เลือดออก แต่ผมก็ฝืนที่จะปืนต่อไป...

โชคดีที่ผมเจอฟางพอดี

ผมเป็นห่วงเธอมาก อยากจะเข้าไป

กอดเธอด้วยซ้ำ แต่ผม ต้องเว้นระยะห่าง

เอาไว้ เพราะเธอไม่ได้รักผมเธอคงรัก

ไอ้พี่เทปนั่น ผมต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ

ที่จู่ๆก็ขอเธอเป็นแฟน ทั้งที่รู้

ว่าฟางไม่เคยมีรู้สึกอะไรกับผมเลย

ตอนนี้ใครจะรู้ ว่าผมรู้สึกแย่แค่ไหน

อยากให้ทุกอย่างเป็นเหมือนเดิม

ยมบาลครับ...ช่วยรับวิญญาณผมไปลง

นรกที ผมอยู่บนโลกนี้แล้วมันช่าง

ทรมารเหลือเกิน.....

                              ติดตามตอนต่อไป

                                  ขอบคุณค่ะ

แฮะๆ มาอัพอีกแล้วจ้า

เม้นๆ ให้ด้วยน้า~

เหลืออีกไม่กี่ตอนก็จะจบแล้ว

ติดตามด้วยนะค่ะ

< ตอนต่อไปอัพพรุ่งนี้นะค่ะ >