32 

                      ยกโทษ

ที่บ้าน

ฉันเดินคิดสับสนกับตัวเอง คืนดี ดีมั๊ยนะ

“ ป้าช่อค่ะ ขอยาพาราสักกระปุกค่ะ “

“ หา! น้องฟางจะเอาไปกินหรือ

จะฆ่าตัวตายค่ะ “  -*- ช่างคิดเนอะ

ฉันคงไม่กินยาไปทั้งกระปุกหรอกน่า

“ กิน ค่ะ”

“ อ๋อ “

“ ไม่สบายเหรอลูก “

“ นิดหน่อยค่ะแม่ “

“ เออ แม่ค่ะ ถ้าเกิดมีผู้ชายคนนึงเขาทำให้

แม่เสียใจ แต่วันนึงเขาเกิดสำนึกได้มา

ขอคืนดีกับแม่ แม่จะให้โอกาสเขาไหมค่ะ “

“ ถ้าแม่ยังรักเขาอยู่ แม่ก็จะให้โอกาส

เขาจ๊ะ “

“ … “

“ หนูลองเอาความรู้สึกทั้งหมดมาชั่งดูนะ

ว่าความรู้สึกของลูกมันเอนไปทางไหน

ระหว่าง ‘ให้โอกาส กับ ไม่ให้โอกาส ‘

เรื่องนี้ไม่มีใครตัดสินใจแทนเราได้หรอก

นอกจากใจเราเอง แม่อยากให้ลูกมีความสุข

กับการใช้ชีวิตนะ “

ฉันนิ่ง ฟังแม่อธิบายเงียบๆ -*- แม่พูด

อย่างกับรู้ว่าฉันรู้สึกยังไง

“ ฟางขึ้นนอนก่อนนะค่ะ “

“ หลับฝันดีนะลูก “

“ ค่ะ “

เอาความรู้สึกทั้งหมดมาชั่งเหรอ -_-;;

มันชั่งยังไงเหรอ ไม่เข้าใจง่ะ

ฉันหยิบยาพาราเข้าปากพลางเดินขึ้นห้อง

วันจันทร์นี้จะสอบปิดภาคเรียนแล้วฉัน

ยังไม่ได้อ่านหนังสือเลย T^T

--------------------------------------------

 ตกหลุมรักขึ้นไม่ไหวเธอใช่ไหมเป็นคน

ผลักฉัน~

“ มีไรอีกอ่ะแพม “

( ไปเดินเล่นกัน )

“ ที่ไหน “

( สวนสาธารณะ )  ดีเหมือนกัน แฮะ

จะได้ผ่อนคลายสมองก่อนสอบ

“ ไปสิ เดี๋ยวนี้เลยเหรอ “

( ช่ายยย~ )

“ เดี๋ยวฉันจะรีบไป “  สวนสาธารณะ

อยู่หน้าหมู่บ้านฉันค่ะ ปั่นจักรยาน

ไปแป๊ปเดียวก็ถึงแล้ว ฉันออกจากบ้าน

ไปที่ลานจอดรถ เอ จักรยานหายไป

ไหนหมด ขี้เกียจหาแหละ

( ความอดทนต่ำค่ะ ) เดินไปก็แล้วกัน

สวนสาธารณะ

อ่าว ยัยแพมไปไหนล่ะ - -* มันควร

จะมาถึงก่อนฉันแล้วนะ แต่ฉันยัง

ไม่เห็นมันแม้แต่เงาเลย เช้านี้ทำไม

ผู้คนถึงไม่มีเลยนะ เงียบอย่างกับป่าช้า

ทั้งที่บรรยากาศก็ดี ฉันเดินไปเรื่อยๆ

ตามบึงน้ำใหญ่ๆ ในสวนสาธารณะ

น้ำในบึงใสมาก สามารถมองเห็นตัวปลา

ได้เลยแหละ

“ บรรยากาศดีนะ “

“ อืม ลมเย็นดี “  แต่เฮ้ย นี่มันเสียง

นายนั่นนิ ฉันหันกลับไปมองข้องหลัง

ก้พบว่านายนี่ยืนส่งยิ้มให้ฉันอยู่

หรือว่า ที่ยัยแพม นัดฉันมาก็เพื่อให้

นายนี่มาเจอฉัน =_=;; 

“ เดี๋ยวสิ จะไปไหน “ นายนี่ร้องขึ้น

เมื่อฉันเดินหนี ฉันคงไม่ไปดาวอังคาร

หรอกย่ะ -*-

“ ไปไหนก็ได้ “

“ โธ่ ฉันขอโทษนะ ขอโทษจิงๆ “

“ รอให้นายเหาะได้ก่อนแล้วฉันจะ

ยกโทษให้ “

“ ฉันจะไปเหาะได้ยังไงล่ะ “

“ … “

“ ทำไมเธอถึงใจแข็งแบบนี้ล่ะ “

“ จะไปรุเหรอ “

“ ถ้าเธอไม่ยกโทษให้ฉันก็จะตามเธอ

แบบนี้แหละ “ 

“ อย่าตามมานะ “ -*- นายนี่ไม่ฟังฉัน

เดินตามฉันต้อยๆ 

“ ก็ยกโทษให้ฉันสิ “  อ๊าย~ อย่ามาจับ

มือฉันนะ ปล่อยสิโว๊ย ชาติก่อนเคย

เกิดเป็นปลิงเหรอไงนะ ถึงได้

เกาะมือฉัน สะบัดไม่ลุดสักที

“ ปล่อย “

“ ไม่ปล่อย “

“ บอกให้ปล่อยไง “ ฉันสะบัดมือสุดแรง

ทำให้นายนั่นที่ทันตั้งตัวจึงกระเด็นไป

ชนต้นไม้ข้างๆ ทำให้หน้าผากแตกเลือดซิบ

“ โอ๊ย “  ฉันตกมาก อยากจะเดินเข้าไป

ถามว่าเป็นอะไรมากหรือป่าว แต่ทิฐิ

ที่มีอยู่จึงได้ยืนดูเฉยๆ

“ หัวน่าจะแตกไปเลยนะ “ ฉันพูดเหนือยๆ

เฮ้อ~ พูดตรงข้ามกับใจอีกแล้ว -_-;;

ฉันรีบวิ่งหนีออกมา  หวังว่านายนั่น

คงจะไม่เป็นอะไรมากนะ นี่ฉันใจร้าย

เกินไปหรือป่าว ฉันเป็นคนผลักเขา

ไปชนต้นไม้จนเลือดออก แต่กลับไม่

สนใจเขา

ที่ ร.ร

“ เย้ๆ สองเสร็จสักที พรุ่งนี้จะได้

นอนตีพุงที่บ้าน “  -*- รุสึกว่ายัยแพม

จะดีใจเกินขนาด

“ เมื่อวานแกหลอกฉันไปสวนสาธารณะ

ฉันยังไม่ได้ชำระเลยนะ “

“ ไม่ดีกว่า พรุ่งนี้ไปเที่ยวทะเล สักสองวัน

แกไปด้วยกันไหม “  =_=’’ ไม่คิดจะ

ขอโทษฉันเลยเหรอ มันกลับเชไชพูด

เรื่องอื่นเออๆ ก้ได้ว่ะ ไม่พูดเรื่องเมื่อวาน

ก็ได้  

“ ฉันไม่ไปหรอก “

“ ไปเถอะนะ ไปเล่นน้ำกัน “

“ เชื่อแกทีไร ฉันต้องเจอนายนั่นทุกที “

“ นะๆ “

“…”

“ งั้นพรุ่งนี้ฉันไปรับแกนะ ฉันกลับล่ะ “

“ เฮ้ย ฉันยังไม่ได้บอกสักหน่อยว่าจะไป ”

-*- ไปซะแหละ ฉันว่าต้องเป็นแผนยัยแพม

อีกแน่ๆ

-----------------------------------------------

 ที่บ้าน

“ ป้าช่อค่ะ เดี๋ยว ฟางจะไปทะเล

กับเพื่อนสักสองวันนะค่ะ ฝากบอกแม่ด้วย

นะค่ะ “

“ ค่ะ แล้วป้าจะบอกให้นะ “

เฮ้อ~ สุดท้ายฉันก็ต้องจำใจไปกับมันจนได้

ฉันเดินขึ้นรถยัยแพม ฉันมองหน้ายัยแพม

อย่างระแวง

“ ไปกันสองคนแน่นะแพม “

“ ใครบอก 4 คนต่างหาก อัค กะวินไปด้วย “

-*- ว่าแล้วเคยคิดผิดซะที่ไหน

“ ฉันไม่ไปแล้ว “

“ ไปเถอะนะ ฉันขอร้อง “

“ ตอนนี้ยังไม่มีไมค์ อย่าพึ่งร้องเลย “

“ ฉันไม่ได้อยากร้องเพลง “ ยัยแพม

ทำสีหน้าดุ ทำให้ฉันต้องหงอไป

“ เออ ไปก็ไป “

ที่ทะเล๊ ทะเล

ฉันกะยัยแพมเดินเข้าที่พักที่มันจองไว้ให้

ภายในห้องสวยจัง ฉันวางกระเป๋าเป้

ลงบนเตียง เสียดายค้างแค่หนึ่งคืนเอง

( ไหนแกบอกว่าไม่อยากมา____ผู้เขียน)

“ ไปเล่นน้ำกัน “

“ อืม “ ไหนยัยแพมบอกว่ามากัน  4 คน

ไง ตั้งแต่มาถึงยังไม่เห็นไอ้สองตัวนั่นเลย

“ อ่าว แพมกะไอฟางมาแว้ว “

-*- กรรม พูดยังไม่ขาดคำ ก็โผล่มาให้เจอ

ซะแล้ว

“ ฉันไปเล่นน้ำกะวินก่อนนะ “

เป็นไปตามคาด =_=’’ นายอัคเริ่มเดิน

เข้ามาหาฉัน ฉันเตรียมหันหลังเดินหนี

อีกเหมือนเคย

“ เดี๋ยว หยุดก่อน “

“ ... “ ฉันหยุดเดินแต่ไม่หันไปมอง

“ ฉันทำทุกอย่างแล้ว เมื่อไหร่เธอ

ถึงจะใจอ่อนเสียที “ ฉันกลับมา

หาเขา รอยแผลที่โดนผลักเมื่อวาน

ยัยไม่หายดี เขาคงไม่ป็นไรหรอกนายนี่

หนังเหนียวตายยาก  -*-

“ ถ้านายตาย ฉันจะใจอ่อน “

อันนี้ไม่ได้พูดจิงนะค่ะ แต่นายนี่น่ะสิ

กับเดินดุ่มๆ ไปที่ทะเล เชอะ -_-‘’

ฉันไม่เชื่อหรอกว่านายจะทำตามที่ฉัน

พูดจิงๆ

“ ฉันจะตายให้ดู “ นายนี่ตะโกนกลับมา

แล้วร่างนายอัคก็หายไปในทะเล

ชิ เดี๋ยวก็โผล่ขึ้นมา  แต่เอ๊ะ นี่มัน

จะครบนาทีอยู่แล้ว ทำไมไม่ขึ้นมาล่ะ

ฉันเริ่มกระสับกระสาย ปากเสียจิงๆ

ไม่น่าพูดออกไปเลย

“ นายอัค “ ฉันตะโกนเรียก

“ … “ ไม่มีเสียงตอบรับจากหมายเลขที่

ท่านเรียก

“ นายอัค “ ฉันตะโกนอีกครั้ง ทว่า

ไม่มีเสียงตอบกลับมาเลย

“ ฉันยกโทษให้นายแล้ว ขึ้นมาเถอะ “

“… “  ฉันกวาดสายตาไปทั่วชายหาด

หรือว่า จะจมน้ำไปแล้ว ไม่นะ ฉันไม่ได้

อยากให้นายตาย

“ นายตายไม่ได้นะ นี่ “

“ … “  ฉันจะร้องไห้อยู่แล้วนะ ทำไม

นายถึงไม่โผล่มาสักที

“ ฉันยกโทษให้จิงๆ ฮือๆ T^T “ บ่อน้ำตา

เริ่มแตกค่ะ

“ แน่นะ “

“ แน่สิ “  เฮ้ย ฉันหันหลังกลับ เมื่อ

ได้ยินเสียงหนึ่ง นายนี่ยังไม่ตาย สภาพ

นายนี่ตัวเปียกไปหมด

“ฉันแอบว่ายน้ำหนีไปโผล่ที่อื่นแล้วล่ะ “

“ ฉันใจเสียหมด “

“ ตกลง ยกโทษให้ได้ยัง “

“ … “

“ ยกโทษเถอะนะ“

“ อือ “ ฉันตอบเสียงอ่อย ฉันไม่อยากฝืนใจ

อีกแล้ว ความรุสึกทั้งหมดมันเอนไปทาง

‘ ให้โอกาส ‘ หมดแล้ว หนูเข้าใจที่แม่บอก

แล้วค่ะแม่....

                           ติดตามตอนต่อไป

                                ขอบคุณค่ะ

เม้นให้ด้วยน้า~

แล้วอีก เจอกันวัน เสาร์น้า~

แฮะๆ ตอนนี้อาจจะไม่หนุกอ่ะนะ