34

                 รักของ...ฉัน         

ฉันวิ่งขึ้นบันไดจนถึงชั้นที่ 5 แฮกๆ -*-

เหนื่อยเป็นบ้าเลย

ปัง!

เสียงปืนบนดาดฟ้าดังขึ้น เฮ้ย หรือว่า

พ่อยิงนายนั่นทิ้งแล้ว อ๊ากกก - - ฉัน

เร่งสปีดฝีเท้าวิ่งขึ้นบันไดไป

เย้ ถึงแล้ว ฉันผลักประตูไม้ออก

บนดาดฟ้ามีนายนั่นโดนยิงที่ท้องเลือดอาบ

โดยมีพ่อและมือปืนสองคนอยู่ด้วย

ให้ตายสิ ฉันเกลียดไอมือปืนสองคนนี้

ที่สุดเลย พ่อเล็งปืนจะยิงนายนั่นอีกครั้ง

เวร –3- ฉันนรีบวิ่งไปห้ามพ่อ

“ อย่ายิงน้าาา พ่อ “

“ ถอยไปเซ่ “

“ ง่า~ อย่าฆ่านายนี่นะค่ะ “

“ บอกให้ถอยไป “

“ ไม่ค่ะ “

“ หยุดได้แล้วคุณ “ เสียงแม่นี่หว่า

แม่เดินออกจากลิฟท์ ขึ้นมาบนดาดาฟ้า

อะไรอ่ะ ไอ้ผู้เขียนลำเอียง ทีฉันลิฟท์เสีย

ให้วิ่งขึ้นบันไดจนลิ้นห้อย แต่แม่ลิฟท์กับ

ใช้งานได้ -*- ( ถ้ารำตรงมันก็ไม่อ่อนช้อย

สิจ๊ะ____ผู้เขียน )

“ ฟาง ลูกอย่าให้พ่อฆ่าพ่อหนุ่มคนนี้นะ

เพราะเขาไม่ได้เกิดวันพระจันทร์เต็มดวง

ความจิงคำสาปหมดไปตั้งแต่ลูกฆ่า

คนก่อนหน้านี้แล้ว พ่อเขาใช้คำสาป

บังหน้าเพื่อที่จะล้างแค้นส่วนตัว “

“ จิงเหรอค่ะพ่อ “

“ ฮึ ยังไงฉันก็ต้องล้างแค้นมันให้ได้ “

อึ้งค่ะ -_-;; นี่มันเกิดอะไรขึ้น คนสวน

เอ้ย คนสวย งง ?

“ ผมไปทำอะไรให้ คุณถึงต้องมาฆ่าผม “

นายอัค ที่นั่งเงียบ พูดขึ้น โดนยิงขนาดนี้

ยังจะกล้าพูดกะพ่อฉันอีก

“ แกไม่ได้ทำอะไรเลย แต่พ่อแกทำ “

อ่าว -  - แค้นพ่อ แต่มาลงที่ลูกซะงั้น

“ พ่อผมตาย ปะ ไปนานแล้ว  “

“ ใช่ ฉันนี่แหละ ที่เป็นคนฆ่าพ่อแก

ช่วยไม่ได้ ก็พ่อแกหักหลังฉัน โกงหุ้นใน

บรัษัทไปเกือบหมด ทำให้ฉันเกือบจะ

ล้มละลาย “

“ ทะ ที่แท้ คุณนี่เองที่ทำให้พ่อตาย...รู้มั๊ย

แม่ผมหัวใจวายตายทันทีที่ข่าว วะ ว่า

พ่อตาย เท่ากับคุณฆ่าคนตั้ง 2 คน “

“ ดี ตายไปให้หมดเลย “

“ คุณนี่ อะ อำมหิตจิงๆ “

“ จะตายอยู่แล้ว ยังจะมาพูดอีก “

พ่อละลายตาจากใบหน้าของนายนี่

มาที่ข้ามือของเขาแทน

“ นั่นนาฬิกาของพ่อแกนิ “ พ่อสาวเท้า

เดินเข้ามาหานายนี่

“ พ่อจะทำอะไรค่ะ “ ฉันร้องเสียงหลง

ตรงเข้าไปขวาง แต่พ่อก็ผลักฉันออก

แล้วกระชากนาฬิกาที่ข้อมือของนายนี่ออก

พ่อจะเอาไปทำอะไร เอาไปขายเหรอ - - *

“ เอาของพ่อผมคืนมา “ นายนั่นตะเกียก

ตะกายจะเอานาฬิกาคืน ฉันกับแม่พยายาม

จะช่วย แต่ก็ถูกไอมือปืนนี่จับไว้

“ ฉันไม่อยากเห็น คน หรือสิ่งของที่

เป็นของพ่อแกทั้งสิ้น “

เพล้ง !

พ่อขว้างนาฬิกาไปชนกับกำแพง

หน้าปัด ที่เป็นกระจกใสแตกกระจาย

เอ๊ะ นั่นกระดาษอะไรกระเด็นออกมาด้วย

ฉันสะบัดตัวออกจากมือปืนวิ่งเข้าไป

หยิบกระดาษแผ่นนั้นก่อนที่มันจะปลิว

หายไป...   ข้างในกระดาษมีข้อความ

เขียนเป็นตัวอักษรว่า

         

      ถึง...เพื่อนรัก 

          ขอโทษกับทุกสิ่งที่ฉันทำลงไป

   ฉันไม่ได้ตั้งใจจะโกงเอาหุ้นของแกมา

   แต่ฉันจำเป็น ถ้าฉันไม่ทำ บ้าน บริษัท

  และของทุกอย่างของฉัน จะถูกยึด

  เพราะหนี้สิน ที่ฉันไปกู้มาจากเสี่ย 

  ฉันไม่อยากให้ครอบครัวลำบาก

       ขอไถ่โทษด้วยการยกบริษัท

และคืนหุ้นส่วนที่ฉันโกงแกมาทั้งหมด

                   ของโทษด้วย...ใจ

                 ลงชื่อ อดิเรศ ....

พ่อของนายนี่ชื่อ อดิเรศเหรอแถมยัง

เป็นเพื่อนรักกับพ่อฉันอีกต่างหาก ioi

ฉันหันไปหาพ่อที่เล็งปืนกำลังจะลั่นไก

ไปที่นายอัค

“  พ่อค่ะ อย่า ลองอ่านจดหมายนี่ก่อน

สิค่ะ “

 ปัง!

เสียงปืนของพ่อดังขึ้น ลูกปืนเฉียดหัว

นายนี่ ไปแค่นิดเดียว หวาดดดเสียว

“ จดหมายอะไรกัน “

“ อ่านดูสิค่ะ “ ฉันยื่นจดหมายให้พ่อ

แล้ววิ่งไปดูนายอัค ตายยังว่ะเนี่ย - -

เมื่อพ่ออ่านจบ ถึงกับหน้าซีดเป็นไก่ต้ม

พ่อเดินอย่างคนเหม่อลอยไปที่กำแพง

ที่กั้นไว้ก่อนจะตะโกนออกมากับสายลม

“ ทำไมแกไม่บอกฉัน ว่าแกเดือดร้อน

เรื่องเงินนนนน..น..น “

เสียงสะท้อนของพ่อดังไปทั่งดาดฟ้า

น้ำเสียงที่ดูเศร้า เสียใจ กับสิ่งที่ตัวเองทำไป

ฉันคาดว่า พ่อน่าจะเข้าใจแล้ว

ฉันจึงหันไปให้ความสนใจกับนายนี่

ที่นอนเลือดไหลอยู่

“ ถะ ถ้า ฉันตาย เธอจะเสียใจไหม “

“ เสียใจสิ เสียใจมากด้วย “ น้ำตาเริ่มไหล

ออกมา

“ อย่าร้องนะ ยัยบ๊อง ถ้าร้องไห้ ฉะ ฉัน

จะเตะเธอ “  -*- นายจะเอาปัญญาที่ไหน

มาเตะฉันไม่ทราบ หา!

“ น้ำตา มันห้ามไม่ได้หรอก..ก “

“  ฉัน ขะ ขอถามอะไรเธอหน่อยได้ไหม “

“ ได้สิ “

“ เธอ รักฉันบ้างหรือป่าว “

“ ฉะ ฉะ ฉัน... นายอัค นาย อย่าพึ่ง

ไปนรกนะ ฮือๆๆ T^T “ ฉันยังไม่ได้

ทันตอบคำถาม นายนี่ก็สลบไปแล้ว

ฉันยิ่งร้องไห้เข้าไปใหญ่ พ่อหันกลับ

มามองฉันอย่างตกใจ

“ ยืนรอหาอะไร ไปรีบเรียกรถพยาบาลดิ “

ฉันตะคอกมือปืนคนนึง

“ คะ ครับ “  ฉันร้องไห้อย่างไม่หายใคร

พ่อกับแม่มองหน้ากันด้วยแววตาเศร้าๆ

ฉันรู้ว่าคนจะตาย ยังไง ก็ห้ามไม่ได้

แต่สำหรับฉัน ฉันจะพยายามยื้อ...

ยื้อจนสุดแรง ให้เขามีลมหายใจต่อไป

แค่ลมหายใจอีกหนึ่งวินาทีก็ยังดี.....

ที่โรงพยาบาล

ฉันยืนรอหมอที่หน้าห้อง ไอ.ซี.ยู

นั่งเก้าอี้ไม่ติดเลย

“ พ่อ..ขอโทษ “

“ ไม่ค่ะ พ่อไม่ผิด ก็พ่อไม่รู้นี่ค่ะ “

ฉันพูดให้พ่อฟังเพราะตอนนี้ พ่อรู้สึกผิด

“ ไอฟาง ไออัคมันตายยังว่ะ “

ไอวินกะแพม วิ่งเข้ามาเมื่อรู้ข่าวจากฉัน

ฮือๆ T^T ไอปากเน่า คนกำลังเสียใจ

มาพูดเรื่องตายอะไรแถวนี้เล่า

“ นี่ แน่ะ วิน ไปพูดแบบนั้นได้ไง “

“ โอ๊ย แพมอ่ะ “

หมอเดินออกมาจากห้อง ไอ.ซี.ยู

ฉันและคนที่เหลือรีบถลาเข้าไปถามอาการ

ของนายนั่นทันที

“ หมอค่ะ นายนั่น ปลอดภัยแล้วใช่ไหมค่ะ “

ฉันถามหมอด้วยน้ำเสียงที่มีความหวัง

“ เราช่วยจนสุดความสามารถแล้วครับ “

“ ไม่จิงใช่ไหมค่ะหมอ ไม่จิง ฮือๆ “

ฉันปล่อยโฮออกมาอีกรอบ  อะไรกัน

นายนั่นน่ะ หนังเหนียวจะตาย

“ หมอจำคนผิด ที่จิงคนที่ตายไม่ใช่นายอัค

ใช่ไหมค่ะ หมอบอกฟางมาสิ บอกมา “

ฉันเขย่าตัวหมอ จนยัยแพมและแม่

ดึงเอาไว้ ฉันวิ่งเข้าไปในห้อง ไอ.ซี.ยู

เจอร่างนายอัคนอนอยู่

“ นายฟื้นขึ้นมาเลยนะ ฟื้นเซ่ “

“ ... “

“ ฉันยังไม่ได้ตอบคำถามนายเลยนะ

นายไม่อยากรู้คำตอบเหรอไง หา “

“ … “

“ ลุกขึ้นมาเลยนะ “ ฉันฉุดแขนนายนี่

ให้ลุกขึ้นมา แต่ยัยแพมดึงฉันออกมา

“ ทำใจ เถอะนะ ฟาง “

“ ฮือๆๆ TT__TT “ ฉันกอดยัยแพมร้องไห้

“ พ่อจะบวชตลอดชีวิต “

พ่อพูดโพร่งขึ้นมา แต่ฉันก็ยังร้องไห้อยู่

 พรุ่งนี้..จะไม่มีเขาแล้ว เขาจะหายไปจาก

โลกนี้ตลอดกาล...

ฉันผละจากยัยแพมเดินตรงมาที่หน้าต่าง

ของห้อง มองท้องฟ้ายามค่ำคืนไม่มี

ดาวดวงไหนเลย ใบไม้เริ่มร่วงลง

กลอนเห่กล่อมเสียงเบาๆ จนเสียงสะอื้น

ของฉันหายไปเหลือแต่...น้ำตาที่ไหล

ออกมาเงียบๆ เท่านั้น.............

++++ ค่ำคืนอันยาวนาน ++++

กรีดใจคนร้าวรานให้ยิ่งหวั่นไหว

น้ำค้างพร่างพราวยิ่งทำให้หนาวหัวใจ

เก็บกดอารมณ์ไม่ไหว...จึงร้องไห้ออกมา

          สายลมเย็นเยียบ

ความเหงากำลังเลาะเลียบเข้ามาหา

แสงดาวริบหรี่ตอนนี้ใกล้หมดเวลา

ทุกสิ่งทุกอย่างเตือนให้รู้ว่า

พรุ่งนี้แล้วสินะ...ที่จะไม่มีเธอ

-------------------------------------------

15 วัน ผ่านไป

ที่วัด

ฉันจุดธูปไหว้อัฐิ ของนายอัค แค่ผ่านไป

 15 วัน เท่านั้น แต่ฉันกลับรู้สึกว่า

เวลามันยาวนานเหลือเกิน...

ภาพต่างๆระหว่างฉันกับนายนั่นตั้งแต่

เจอกันหลั่งไหลย้อนกลับเข้ามาในสมอง

อีกครั้ง...

 " นี่ยัยบอดเธอเดินประสาอะไร ไม่เห็นคน

หรือไง " 

 " เห็น ฉันไม่ได้ตาบอด แล้วนายมี

สิทธิ์อะไรไม่ทราบถึงมาว่าฉัน หา "

" ฮึ หน้าตาก็ห่วยแล้วยัง ปากสุขนัขไม่รับ

ประทานอีก แย่ จริง จริง ผู้ชายสมัยนี้ "

" นี่ เธอ อย่าต่อปากต่อคำกับฉันนะ

              +++++

" ปั๊ก "

" ตุ๊บ "

ฉันโดนชนจนตกบันไดแต่มีคนมารับตัวไว้

เฮ้ย นายอัคนี่หว่านายนี่นึกยังไงมารับตัวฉัน

ไว้เนี่ย ตะ ตะ แต่ทำไมตอนนี้ฉันรู้สึกวูบๆ วาบๆ

ไปทั้งตัวล่ะ ฉันจึงจ้องมองแววตาของนายอัค

ตอนนี้ฉันเหมือนโดนสะกดจิตยังไงก็ไม่รู้

                    +++++

" ถ้าเดินแบบนี้เมื่อไหร่จะถึง เอางี้

เธอมาขี่หลังฉัน จะได้เร็วๆ "

" ไม่ ฉันเดินเองได้ "

" อย่าดื้อได้ไหม ถ้าเธอไม่ขี่หลังฉัน

ฉันจะอุ้มเธอนะ "

" เธอไปกินช้างมาทั้งตัวเหรอไง

ตัวหนัก ชิบ "

" ใครจะบ้าไปกินช้างเล่า "

                    +++++

อุ๊บ

" OoO "   เฮ้ย !  นายนี่ให้ออกซิเจนฉัน

แบบ ปากต่อปาก คล้ายผายปอด  ปล่อยนะ

เฟ้ย ฉันไม่ได้จมน้ำนะ

        +++++

“ นี่ นายหยุดเดินหน่อยสิ “ 

“……… “

“ นายอัค รอฉันด้วยเซ่  “

“ ฉันไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องฟังเธอ “

“ นายเปนอะไร ถึงหงุดหงิดใส่ฉัน

ประจำเดือนไม่มาหรือไง “

“ ฉันอารมณ์เสียก้อเพราะเธอนั่นแหละ “

“ เพราะฉัน ฉันไปเกี่ยวอะไรด้วย “

“ เกี่ยว เกี่ยวมากๆด้วย “

“ ฉันไม่เข้าใจ “ 

“ คนมันหึงน่ะ เข้าใจรึยัง “ 

              +++++

“ ได้...ถ้าเธอยอมเป็นแฟนฉัน “

“ หา! อะไรนะ นี่ฉันหูตึงตั้งแต่ยังสาว

เลยหรือเนี่ย T_T’’ “

“ หูตง หูตึง อะไรเล่า ฉันขอเธอเป็นแฟน

ชัดยัง “ 

               +++++

“ ถ้านายตาย ฉันจะใจอ่อน “

“ ฉันจะตายให้ดู “

“ นายอัค “

“ … “

“ ฉันยกโทษให้นายแล้ว ขึ้นมาเถอะ “

“ แน่นะ “

“ แน่สิ “ 

“ฉันแอบว่ายน้ำหนีไปโผล่ที่อื่นแล้วล่ะ “

“ ฉันใจเสียหมด “

“ ตกลง ยกโทษให้ได้ยัง “

“ … “

“ ยกโทษเถอะนะ“

“ อือ “

           +++++

“ ถะ ถ้า ฉันตาย เธอจะเสียใจไหม “

“ เสียใจสิ เสียใจมากด้วย “

“ อย่าร้องนะ ยัยบ๊อง ถ้าร้องไห้ ฉะ ฉัน

 จะเตะเธอ "

" น้ำตามันห้ามไม่ได้หรอก..ก “

“  ฉัน ขะ ขอถามอะไรเธอหน่อยได้ไหม “

“ ได้สิ “

“ เธอ รักฉันบ้างหรือป่าว “

“ ฉะ ฉะ ฉัน... นายอัค นาย อย่าพึ่ง

ไปนรกนะ ฮือๆๆ T^T “

             +++++

ทั้งหมดนี้มันคือความทรงจำที่ฉันไม่มีวันลืม

ได้เลย...

“ คนขี้โกง หลอกให้รักแล้วก็จากไป

ฉันเกลียดนายแล้ว ฮือๆ “

ฉันพูดกับอัฐิ เหมือนคนบ้า

“ อย่าเกลียดฉันเลยนะ “  ฉันชะงักทันที

ที่ได้ยินเสียง เสียงนี้มันเสียงของนายอัค

ไม่ผิดแน่ ฉันไม่เคยลืมเสียงของเขาเลย

ฉันปาดน้ำตาทิ้ง หันหลังกลับไปทาง

ด้านหลัง จิงด้วยนายนั่นจิงๆได้วย

แต่ว่า เขาตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ

ฉันเดินตรงเข้าไปหาเขา

เผียะ เผียะ

ฉันเดินเข้าไปตบหน้านายนี่

“ โอ๊ย เจ็บ เธอบ้าเหรอไง มาตบฉันทำไม “

O_O ฉันไม่ได้ฝันไป กรี้ดๆ  นายนี่ไม่ใช่

ภาพลวงตา แต่เขายังมีชีวิตอยู่

“ นายยังไม่ตาย “

“ ใช่ ฉันยังไม่ตาย เห็นไหม ครบ 32 เลย “

“ แต่หมอบอกว่า นายตายแล้ว “

“ อ๋อ ตอนนั้นมีคนถูกรถชนตายอยู่ห้อง

ไอ.ซี.ยู เดียวกับฉัน หมอเขาเข้าใจผิด

คิดว่าพวกเธอเป็นญาติกับคนที่ถูกรถชน

ตายน่ะสิ เลยไปบอกพวกเธอแบบนั้น

ส่วนฉัน พอฟื้นขึ้นมา ก็ไม่เห็นใครมาเยี่ยม

เลยไปถามหมอ นี่ก็ฉันโทรไปบอก พ่อเธอ

แม่เธอ ไอวิน  แพม แล้วด้วยว่าฉันยัง

ไม่ตาย มีเธอคนเดียวที่ซื่อบื้อไม่รู้เรื่องอะไร

กับใครเขาเลย “  -*- ทุกคนรู้แล้วทำไม

ไม่บอกฉันล่ะ ฮึ่ย~ มันน่าฆ่าให้หมด

ทุกคนเลย

“ อ่าว แล้ว ศพที่ฉันไปฟังพระสวดล่ะ

แล้วก็อัฐินี้ด้วย “

“ ในงานศพน่ะ ฉันและคนอื่นๆเป็นคน

จัดฉากขึ้นมาเองแหละ ในโลง

ไม่มีศพเลย ส่วนอัฐินี่ก็ไม่ใช่ของฉัน

แต่เป็นอัฐิของพ่อฉันต่างหาก เป็นไง

หน้าฉันกับพ่อเหมือนกันมากจนเธอ

ไม่เอะใจเลยเหรอ  “ - -* ก็ใช่น่ะสิ

นายนี่พูดพลางเดินไปดึงพลาสเตอร์

ว/ด/ปี ที่ชาตะและมรณะออกเผยให้เห็น

ตัวเลขชาตะและมรณะของพ่อนายนี่

ฮึ่ย~ ทำไมชอบหลอกฉันกันนะ

“ เธอยังไม่ได้ตอบคำถามของฉันเลยนะ “

“ ไม่ตอบแล้ว “

“ โอ๋ อย่างอนจิ แค่แกล้งตายนิดเดียวเอง “

“ … “  นายนี่ดึงสร้อยที่จี้เป็นรูปครึ่งหัวใจ

ของเขาชูขึ้น

“ หัวใจคนเรามีแค่ครึ่งดวงไม่ได้หรอกนะ

เธอ อย่าโกรธเลยนะ “ ฉันถอดสร้อย

จี้รุปครึ่งหัวใจของฉันที่เอาไปซ่อมเสร็จแล้ว

ออก นำไปประกบกับสร้อยของนายนี่

เป็นรูปหัวใจ แทนคำตอบ

“ นายไม่ตายก็ดีแค่ไหนแล้ว ฉันจะงอน

ต่อไปอีกทำไม เวลาคนเรามีจำกัดนิ

เผลอๆ พรุ่งนี้ฉันหรือนายอาจจะตายก็ได้

จิงไหม ^o^ “ 

“ ทีนี้ ตอบคำถามฉันได้ยัง “

ฉันขยับเข้าไปใกล้ นายนี่ แล้วกระซิบ

บอกเบาๆ

“ ฉัน – รัก – นาย “

ฟอด

>////< นายมาหอมแก้มฉันทำมายยย

“ อยู่ในวัดอย่าทำอะไรน่าเกลียดมะ “

“ อ้าว ฉันไม่รุอ่ะ “

ฟอด

ฉันเข้าไปหองแก้มเขาแทน นายนั่น

ยืนเอ๋อเลยค่ะ

“ ถือว่า เสมอกัน “

ฉันบอกเขาพร้อมรอยยิ้ม

“ ไหนบอกว่า อยู่ในวัดอย่าทำอะไร

น่าเกลียดไง “

“ อุ๊ย จิงด้วย แฮะๆ ครั้งเดียวเอง ต่อไปจะ

ไม่ทำอีกแล้ว “

“ ได้ข่าวว่าพ่อเธอบวชเหรอ “

“ อืม พ่ออยากชดใช้ในสิ่งที่พ่อทำไว้

กับครอบครัวนายน่ะ “

“ งั้น ไปทำบุญกัน จะได้อิ่มอก อิ่มใจ

อิ่มบุญด้วย “ นายนี่จูงมือฉันเดินเข้าไป

ทำบุญ

   ฉันไม่รู้ว่า  พรุ่งนี้ มะรืนนี้ สัปดาห์หน้า

เดือนหน้า ปีหน้า หรือปีไหนต่อๆไป

ความรักของฉันจะเป็นอย่างไร

อาจจะรักหรือเลิกรากันไป

ฉันขอแค่ตอนนี้

เรารักกันก็พอ....

       

                    +++ จบ +++

แฮะๆ วันนี้มาอัพเยอะหน่อย

จบแล้วจ้า เรื่องนี้  มาเม้นให้ด้วยน้า~

อย่าลืมติดตามเรื่อง

O.K. Heart โอเครักกั๊กหัวใจนาย artist

ในวันพุธนะจ๊ะ

< ต้องขอบคุณกลอนของพี่กระแตด้วย

ค่ะ >