2

               จำไว้...นายศัตรูเบอร์ 1 ของฉัน

" เอม ฉันขอยืมมือถือแกหน่อยดิ "

" ไม่ย่ะ แบตในมือถือฉันจะหมดแล้ว "

ฉันพูดพลางวางนาฬิกาข้อมือสุดรักบนโต๊ะ ฮึ่ย~

เพราะไอซ์ค่ะ ที่ทำให้นาฬิกาเปียกน้ำ ก็เมื่อเช้า

น่ะสิค่ะ ไอไอซ์ตัวแสบหาเรื่องแกล้งเจ๊อ้อ ( อีกครั้ง )

เจ๊อ้อเลยของขึ้น ( เหมือนเคย ) แต่คราวนี้ดูจะรุนแรง

กว่าครั้งก่อนเพราะเจ๊อ้อถึงขนาดใช้แม่ไม้มวยไทย

ท่าฟาดหางจระเข้เตะเข้าไปที่ที่ท้องของไอซ์เต็มๆ

คงจะจุกน่าดู -*- มือไอซ์เลยเผลอไปผลักแก้วน้ำที่วาง

อยู่ข้างๆ ล้มลงถูกนาฬิกาข้อมือฉัน โฮๆ T^T

ฉันล่ะเศร๊า เคร้า

" โธ่ เอมจ๋า ยืมหน่อยน้า " ยัยว่านแทบจะคุกเข่าขอร้อง

ฉันเลยค่ะ - -* อะไรอ่ะ ยัยโบว์ก็มีมือถือเหมือนกัน

ทำไมไม่ลองขอยืมมันบ้างล่ะ

" ยืมโบว์สิว่าน "

" เสียใจ๊ มือถือฉันแบตหมดตั้งแต่เมื่อวานแล้ว "

" อ่าวโบว์ ทำไมแกไม่ชาตแบตเล่า "

" เผอิญเมื่อวานโรคขี้เกียจคุกคามอ่ะ เลยไม่ชาต "

เหอๆ -_-;; ซะงั้น ลำบากฉันต้องให้ยัยว่านยืม

ฉันมีเพื่อนสนิทอยู่ 2 คนค่ะ ชื่อ ว่านดาว กับโบว์

ยัยโบว์เป็นพวกรักประเทศชาติค่ะ -*- ไอรักประเทศน่ะ

ก็ดีอยู่หรอกนะค่ะแต่ว่ามันค่อนข้างจะรักแบบเว่อร์

ไปหน่อย  ส่วนยัยว่านก็ใช่ย่อย บ้าเรื่องดวงมากๆ

ยัยว่านยังเคยบอกฉันนะค่ะว่า ก่อนออกจากบ้าน

ให้โทรหามันก่อน มันจะเช็คโหงวเฮ้งให้ =_=’’

" เชอะ ไม่ยืมก็ได้ย่ะ "

" เออดี " ฉันกับยัยโบว์ตอบพร้อมกัน

" นี่ๆ ดวงเขาบอกว่าคนที่เกิดราศีสิงห์วันนี้จะได้เจอ

เนื้อคู่ วู้ๆ ราศีแกนี่หว่าเอม "

-_- เอาเข้าไปใหญ่ ยัยว่านยื่นหนังสือดวงให้ฉันกับยัยโบว์

อ่าน จังหวะที่ฉันเผลอนั้นยัยว่านก็หยิบนาฬิกาสุดรักของ

ฉันไป แง T^T แกเอามานะ

" ให้ยืมมือถือก่อนจิ แล้วฉันจะคืนนาฬิกาให้ "

แผนการร้ายมากนะ ที่แกล้งว่าไม่ยืมมือถือแล้ว

ชิ ฉันก็เชื่อซะสนิทเลย

" ไม่ๆๆๆๆๆๆๆ เอาคืนมาเลย "

ฉันวิ่งไล่ตามระเบียงทางเดินเพื่อแย่งนาฬิกากลับมา

" มือถือล่ะจ๊ะ เอามาให้ยืมเลย "

ปั๊ก

" เฮ้ย/เฮ้ย " 

ฉันแย่งนาฬิกาคืนมาได้สำเร็จแต่ทำให้ฉันเสียหลักทำ

นาฬิกาของตัวเองตกลงไปข้างล่าง ง่า~ ioi ฉันอยู่ตั้ง

ชั้น 6 นาฬิกาตกลงไปชั้นล่าง ฮือๆ พังแน่ๆ

หมับ

ฉันเพ่งตามองเบื้องล่างพบผู้ชายคนหนึ่งรับนาฬิกา

ฉันไว้ได้ เหอๆ ถ้านายนั่นไม่รับนาฬิกาไว้มันก็ตกใส่หัว

ตัวเองน่ะสิ ฉันยิ้มแหยๆให้เขา

" แย่แล้วค่ะคุณเอม “"

ยัยโบว์ที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่พูดขึ้นมา แย่ยังไงว่ะ

ในเมื่อนาฬิกาฉันยังคงสภาพดีอยู่ - -

" แย่? ยังไง "

"  แกรู้มะเอม ว่าผู้ชายคนนั้นเขาเป็นใคร "

" เป็นคนไง ถามได้ "

ฉันกลับยัยโบว์ไป อ่าวหรือไม่จริงไม่เป็นคนแล้วจะให้

เป็นตัวอะไร

" ตลกตายล่ะ นายนั่นน่ะชื่อเพชร "

" อืม แล้วทำไมเหรอ "

" ถามจริงแกไปมุดอยู่ในส่วนไหนของโรงเรียนเนี่ย

เพชรเขาเป็นหัวหน้าชมรมศิลปะ หล่อมาก

แต่โดนยัยลูกน้ำหักอก เสียใจไปหลายวันกลายเป็นคน

ขี้โมโหเลย"

อืม ฉันฟังแล้วมันไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับฉันเลยนะ

" ยังมีอีกนะ วันก่อนเห็นมีรุ่นน้องเดินมาชนเขา

แค่ชนเองนะ น้องเขาก็ขอโทษแล้วด้วย แต่เพชรอ่ะ

โวยวายจนเรื่องถึงห้องปกครองเลยนะ "

โห ขี้โมโหขนาดนั้นแล้วกรณีอย่างฉันล่ะ เกือบทำ

นาฬิกาล่นใส่ -_- หัวเขา นายนั่นไม่ต้องขึ้นศาลฟ้องร้อง

ฉันเลยเหรอ

" โน่น มาแล้ว เคลียเองนะ "

ยัยว่านดันฉันให้หันไปหาผู้เสียหาย ว้าว หล่อจริงๆด้วย

ผมสีดำตรง ตัดซอยจนถึงคอ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อน

 จมูกโด่ง ปากสีชมพูจางๆ ผิวเขาใส *-* น่าร้ากกกกก

" นาฬิกาเธอใช่ไหม ยัยน้ำพริกทรงเครื่อง "

เพล้ง

ภาพพจน์ที่ฉันจินตนาการไว้แตกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี

พูดได้น่าถีบมาก ใครน้ำพริกทรงเครื่อง -*-

ฉันชื่อเอมย่ะ

" ใช่ ขอบใจที่เอามาคืน "

ฉันข่มน้ำเสียงให้เป็นปกติ เคืองมากเลยค่ะ

" ใครว่าฉันจะคืนเธอ "

" อ่าว "

" เธอเกือบทำให้ฉันหัวแตก ถ้าคืนให้มันจะง่ายไปนะ "

นายเพชรยิ้มอย่างมีเลศใน  ไอบ้า อย่ายิ้มอย่างนั้นสิ

ฉัน..ฉันจะละลายแล้วนะเฟ้ย

" จะให้ฉันทำยังไง "

" ไปเป็นผู้ช่วยในชมรมฉันสิ "

" ฉันไม่มีเวลาว่างมากขนาดนั้นหรอก "

" จะว่างหรือไม่ว่างก็ต้องไป! "

น้อย ขึ้นเสียงกับฉันเหรอ - - เดี๋ยวฉันจะกำราบ

โรคขี้โมโหนายเอง

" นายเป็นพ่อฉันหรือไง ถึงจะสั่งๆๆ ฉันได้ "

"  แล้วเธอล่ะเป็นแม่ฉันเหรอถึงยืนด่าฉันโต้งๆแบบนี้ "

-*-  สะอึกค่ะ  แน่จริงอย่าย้อนสิฟะ ผู้ชายอะไร

ปากร้ายสิ้นดี

"  โลกจะพัง กะละมังจะยุบ ฉันก็จะไม่มีทางไม่เหยียบ

ชมรมนายแน่ "

"ตามใจแต่ฉันไม่รับรองความปลอดภัยของนาฬิกาเธอนะ"

นาฬิกา แง T^T ฉันจะไปแจ้งตำรวจข้อหาที่นายข่มขู่

คนสวยอย่างฉัน

" ไปช่วยกี่โมง "

" ทุกเช้า กลางวันและหลังเลิกเรียนเริ่มหลังเลิกเรียนนี้ "

" ไปเป็นผู้ช่วยประสาอะไร ถึงต้องไปสามเวลาหลังอาหาร

อย่างนั้น "

โธ่เอ๊ย ให้ตายฉันก็จะไม่เอาความสุขส่วนตัวหลังอาหาร

ของฉันไปเป็นผู้ช่วยงานบ้าๆหร้อก เชอะ =_+

" ฮึ เธอต้องไปอยู่ดีแหละ "

" รู้สึกนายจะมั่นใจเหลือเกินนะ ว่าฉันต้องไป "

" แน่นอน ยัยน้ำพริกทรงเครื่อง "

" อย่ามาเรียกฉันอย่างนี้นะ ไอ้เน่า "

หุ หุ เดือดอ่ะดิ ชิชะ -*- เชอะ

" พูดงี้อยากมีเรื่องใช่มะ "

" เออ มาดิคิดว่ากลัวเหรอไง "

" ผู้หญิงตัวกระเปี๊ยกอย่างเธอจะเอาอะไรมาสู้ฉัน "

" ฉันน่ะโตแล้วนะไม่ได้ตัวเท่าเปี๊ยกสักหน่อย "

" อ้อ เหรอยัยเปี๊ยก "

ติ๊ด ติ๊ดๆ ติ๊ดดดดดดดดด บึม!

ความอดทนของฉันได้ระเบิดแล้วค่ะ จี๊ดเลย

อุณหภูมิในร่างกายสูงจนปรอทแตก เพล้ง! B_B=!

งานนี้ไม่ยอมเด็ดขาด ฉันจะส่งไอ้ศพขึ้นอืดนี้ไปหา

ทวดฉัน ให้ทวดกระทืบซ้ำโทษฐานที่ด่าฉันซึ่งเป็นลูกหลาน

ของท่าน โฮ่ๆ -*-

" วันนี้ขออัดคนปากเน่าหน่อยเถอะ "

" มาเล้ย "

" เอม ใจเยนนน "

ปล่อยน้า~ ยัยว่าน ยัยโบว์ ยัยสองคนนี้เข้ามาจับ

กระชาก ลาก ถู ดึง ฉันให้ออกมาจากสถานการณ์

ที่ไม่น่าไว้วางใจ

" ผู้หญิงอย่างเธอมันต้องเจออย่างฉัน "

" คอยดูนะ ฉันจะทำให้ผู้ชายปากdog แบบนาย

มาศิโรราบฉันให้ได้ "

ฉันตะโกนกลับไป พวกแกปล่อยได้แล้วเว้ย

" เฮ้อ~ พ้นขีดอันตรายแล้ว "

แกพ้นแต่ฉันยังไม่พ้นเฟ้ยยัยโบว์ -*-

" นี่ เอม ตกลงแกจะไปไหม "

" ไม่ไปอ่ะว่าน "

" งั้นนาฬิกาสุดรักแกก็พัง "

ฉันยืนนิ่งชั่งใจ เสียดายอ่ะ ( งกว่างั้น ) โอ๊ย อย่าพึ่งคิดเลย

เหลืออีกตั้งหลายชั่งโมงกว่าจะเลิกเรียน

                                  +++++

กริ้งงงงงงงง

" เลิกเรียนแล้วแกไม่ไปชมรมของเพชรเหรอ "

ฉันฟุบหน้าลงกับโต๊ะทันทีที่ยัยโบว์ถาม ทำไมเวลามัน

ผ่านไปเร็วจัง

" ไปเหอะ เดี๋ยวพวกฉันไปด้วย "

" เฮ้ย แต่ฉันไปไม่ได้นะ ดวงบอกว่าวันนี้ถ้าเดินทาง

กลับบ้านช้า จะถูกลวนลาม อ๊าย~ ฉันกลับก่อนล่ะ "

-*- ยัยว่านไปเลย ตำราดูดวงบ้านไหนฟะ ถึงทำให้

ยัยว่านบ้าขนาดหนัก

" ไปได้แล้ว "

" อืม "

ความจริงไม่ได้กลัวหรอกค่ะ แต่ฉันไม่เคยไปชมรม

ศิลปะเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเป็นยังไง

" นี่ น้อง จะต่อยกันทำไม "

ระหว่างทางก็มีรุ่นน้อง ม.3 กลุ่มนึงกำลังทะเลาะ

ต่อยตีกัน ยัยโบว์จึงเดินเข้าไปห้ามโดยไม่กลัวว่า

ตัวเองจะโดนลูกหลง

" เออ.. "

" พูดกันดีๆก็ได้ไม่เห็นต้องใช้กำลัง "

" เออ.. "

- -* น้องเป็นไง อึ้งเลยดิเจอเพื่อนพี่เข้าไปพูดไปออกเลย

 ยัยโบว์ก็ว่าเป็นชุดค่ะ

" พวกน้องเป็นเด็ก รู้ใช่มะ ว่าเด็กคืออนาคตของชาติ "

" เออ.. "

" ถ้ายังทำตัวแบบนี้ ใช้กำลังตัดสินปัณหา แล้ววันข้างหน้า

พวกน้องโตขึ้นน้องจะเป็นผู้ใหญ่ที่มีประสิทธิภาพได้ไง "

" เออ.. "

" ตายๆ ประเทศชาติของพวกเรา "

=_=’’’’ เข้าใจยังค่ะที่ฉันบอกว่ายัยโบว์เป็นพวกรัก

ประเทศชาติมากกกกกกก

" โบว์ ฉันไปคนเดียวได้ ฉันไปนะ "

" อืมๆ ฉันคงเคลียกับเด็กกลุ่มนี้อีกนาน "

-*- พรุ่งนี้รับรองว่าเด็กกลุ่มนี้ที่โดนยัยโบว์เทศน์ต้อง

สำนึกชัวร์ๆ อิฉันขอคอนเฟิมร์ค่ะ

          ถึงแล้ว นี่เหรอชมรมศิลปะ เงียบดีแฮะ

เอี๊ยด

ฉันค่อยๆแง้มประตูเข้าไป ข้างในมีมีทั้งหญิงและชาย

ที่ชื่นชอบการวาดรูปมานั่งวาดรูปกันเต็มไปหมด

" มาจนได้ "

" (_ _ ) ( - -) "

ฉันรีบหันขวับกลับไปหาต้นเสียง

" นายมีอะไรให้ฉันทำ "

" มานี่สิ "

ฉันเดินตามนายเพชรเข้าไปที่ห้องๆหนึ่ง ห้องนี้

มีอุปกรณ์วาดรูปเยอะมาก ( ก็มันชมรมศิลปะนี่หว่า )

" เธอคอยหยิบอุปกรณ์ให้ฉันแล้วกัน "

นายเพชรก้มลงนั่งวาดรูป ส่วนฉันยืนเอ๋อสิค่ะ

ครั้งนึงฉันเคยวาดรูปเค้กแล้วเอาไปให้พี่น้องของฉันดู

ทุกคนตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า ' เค้กเหรอนึกว่า

ก้อนอึซะอีก '  Y_Y ฝีมือในการวาดรูปของฉัน

เข้าขั้นห่วยสุดยอดเลยค่ะ แต่ในนี้ฉันต้องมาเป็น

ผู้ช่วยอะไรก็ไม่รู้ในชมรมนี้ ฉันจะไปรอดไหมเนี่ย

" เฮ้ เธอผสมสีน้ำให้ฉันหน่อยสิ เอาสีเขียวอ่อนนะ "

" ฉันเหรอ "

ฉันชี้มาที่ตัวเอง งง

" เออดิ "

ฉันจะรู้ไหมว่าต้องผสมสีอะไรถึงจะได้สีเขียว

- - ฉันเริ่มการผสมสี ( มั่วๆ ) โอ๊ย ทำไมมันผสม

ไม่ได้สักทีล่ะ

" นี่ เมื่อไหร่จะผสมเสร็จสักที "

" ต้องเอาสีไหนผสมกับสีไหนเล่า "

" เธอนี่ฉลาดน้อยเหลือเกินนะ สอบตกวิชาศิลปะ

เหรอไง "

จึก

U_U จี้ใจดำฉันเลยอ่า ก็ใช่สิย่ะ ฉันสอบตกวิชานี้

ซ่อมตั้ง 2 อาทิตย์กว่าจะผ่าน ฉันน่ะเป็นศัตรูกับ

วิชานี้จำไว้ซะด้วย

" อ่ะ ได้แล้ว "

ฉันผสม( มั่วๆ ) เสร็จแล้ว

" ไม่อยากได้สีเขียวแล้ว เอาสีชมพูล่ะกัน "

เลือกมากจริง กว่าจะผสมสีได้แต่ละครั้งมันยากนะเว้ย

" สีชมพูได้แล้ว "

" เธอผสมน้าน นานฉันเปลี่ยนใจเอาสีส้มดีก่า "

นายแกล้งฉันนิ ฮึ่ย~ แล้วทุกครั้งที่ฉันผสมสีเสร็จ

นายเพชรก็จะแกล้งบอกให้ผสมสีใหม่แถมยังว่าฉันอีก

ว่าแค่ผสมสีก็ทำช้า บ้างก็ว่าฉันฉลาดน้อย ฮึ

นายอย่าหลงเข้ามาในชมรมวิทยาศาสตร์ของฉันบ้าง

ล่ะกัน 

" เย็นมากแล้ว ใครจะกลับบ้านก็กลับได้แล้วนะ "

นายเพชรตะโกนลั่นชมรม เย้ๆ ฉันกลับได้แล้ว

" เธอจะไปไหน "

" กลับบ้านไง "

" ยกเว้นเธอที่ยังกลับไม่ได้ "

ง่ะ ioi’’  อะไรอ่ะ

" เป็นไงบ้างว่ะไอเพชร "

" โครตสบายเลยว่ะ ไอ ยุ "

เฮ้ย นั่นนายวายุนี่ สงสัยเป็นเพื่อนกันกับนายเพชร

นายวายุเขาชอบฉันตามตื้อเกือบทุกวัน และยัง

ชอบมาปรึกษาเรื่องฉันกับยัยโบว์ด้วย

" ว้าว สุดสวยของผมมมมมม "

-*- นั่นไง ไอ้ติ๊งต๊องเริ่มออกอาการ

" ฉันไปเป็นสุดสวยของนายตั้งแต่ชาติไหน "

แป่ว~ นายวายุจ๋อยเลยค่ะ

" อ้อ เธอเก็บกวาดชมรมให้สะอาดภายใน 20 นาทีนะ

ฉันจะยืนคุมเธออยู่ตรงนี้ "

" หา! "

ฉันร้องเสียงหลงกับประโยคคำสั่งของนายเพชร

ให้ฉันทำความสะอาดเนี่ยนะ เพี้ยนไปแล้วหรือไง

ชมรมก็ออกจะกว้างน่าจะให้เวลา 1 ชั่วโมง

" รีบทำเซ่ "

โธ่เว้ย เห็นแก่นาฬิกานะ ไม่งั้นไม่ทำหรอกเฟ้ย

ให้ตายสิคนในชมรมไม่รู้จักเก็บกวาดเองบ้างเหรอ

ขยะก็เยอะ พื้นก็สกปรก สีหกเลอะเทอะ

กระดาษเกลื่อนเลย  ชาติก่อนฉันทำบาปอะไรไว้

กับตานี่หรือป่าวว่ะชาตินี้ฉันถึงต้องมาชดใช้กรรม

" สุดสวยจ๋าาา ให้ยุช่วยไหมจ๊ะ "

นายวายุส่งสายตาบ่องแบ๋วมาให้ฉัน บรื๋อ~

ขนลุกซู่เลย นายไม่ต้องช่วยฉันหรอกนะ ฉันไม่ไว้ใจ

ว่านายจะช่วยหรือจะทำให้เละกว่าเดิม

" ฉันทำเองได้ "

" เห็นไหมไอยุ ยัยนี่หยิ่งจะตาย  มึงไม่ต้องเจ๋อ

ไม่ช่วยหรอก "

ใครหยิ่งย่ะนายเพชร

" นี่เสร็จยัง "

" ยัง อย่าเร่งเด่ เร่งนักมาทำเองเลย "

นายเพชรเร่งฉันหยิกๆ  เฮ้อ~ เสร็จสักที

ปึก เป๋ง เคร้งงง

เฮ้ย นายเพชรแกล้งชนกองหนังสือล้ม แถมยังแกล้ง

ผลักกล่องพู่กันล้มระเนระนาดอีก

" ฉันพึ่งจัดเสร็จนะ "

" อ่าว ขอโทษที ฉันไม่ได้ตั้งใจ "

นายไม่ได้ตั้งใจแต่นายเจตนาใช่ไหม

" ไอเพชร มึงแกล้งสุดสวยของกูทำไมว่ะ "

" กูพอใจที่จะแกล้งว่ะ "

ฮึ่ย~ ทีใครทีมันน้า ฉันก้มลงเก็บกวาดทำความสะอาด

อีกครั้ง เหนื่อยยิ่งกว่าจัดบ้านอีก

" เสร็จแล้ว นายเอานาฬิกาคืนมา "

ฉันบอกเมื่อชมรมสะอาดเรียบร้อยแล้ว

" ใครบอกว่าฉันจะคืนให้เธอวันนี้ "

" นายขี้โกง "

" ขี้มันโกงได้ที่ไหน "

" ฮึ่ย~ เอาคืนมาเดี๋ยวนี้! "

" เธอต้องเป็นผู้ช่วยฉันจนกว่าฉันจะพอใจ "

นายเพชรเดินสะบัดตูดออกไป โดยมีนายวายุมองฉัน

ตาละห้อยก่อนจะเดินตามเพื่อนตัวเองไป

" ที่นี่ผีเยอะนะ "

นายตัวการตะโกนกลับมา  อึ๋ย~ ผีเยอะจริงอ่ะ

ไม่อยู่แล้ว ฉันรีบคว้ากระเป๋านักเรียน วิ่งออกไป

จำไว้เลย ฉันจะเลื่อนนายให้เป็นศัตรูหมายเลขหนึ่ง

ของฉัน

                               +++++

โอ้ พระเจ้าช่วยกล้วยบวชชี  นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับ

บ้านของฉัน บ้านที่พึ่งจัดไปเมื่อวานเละอีกแว้ว T^T

" จ๊ากก พี่เอมช่วยด้วยยย "

ไอซ์วิ่งตาตั้งเข้ามาเกาะหลังฉันโดยมียัยเอิน

ที่ถือกระทะวิ่งตามมา

" เฮ้ยยยย "

ฉันรีบจับด้ามกระทะก่อนที่ยัยเอินจะฟาดลงมาบนใบหน้า

ของฉัน

" เอิน ทำไมถึงวิ่งไล่ไอซ์อ่ะ "

" ก็ ไอพี่ไอซ์อ่ะดิ มาเปลี่ยนพาสเวิดร์อีเมล์ของเอิน

เนี่ย เอินออนเอ็มกับเพื่อนไม่ได้เลย พอถามว่า

เปลี่ยนรหัสเป็นรหัสอะไรพี่ไอซ์ก็ไม่บอก "

" ฉันจะบอกแกได้ไงล่ะ ในเมื่อตอนเปลี่ยนรหัสฉันพิมพ์

มั่วๆนี่ "

-*- ปล่อยให้สองคนนี้ทะเลาะกันต่อไปดีกว่านะ

ฉันรีบเดินออกมาจากเหตุจลาจลของไอซ์ กับยัยเอิน

วิ่งไล่จนบ้านเละขนาดนี้แล้วทำไมพี่เอไม่ห้ามล่ะ

" พี่อาม พี่เออยู่หนายยยย "

ฉันตะโกนถามพี่อามซึ่งอยู่ในห้องทำงาน พี่อามหันหน้า

มาหาฉันอย่างช้าๆ ( เหมือนผี ) แล้วชี้ไปที่โซฟา

กลางห้องที่พี่เอนอนอยู่ 

" พี่เอตื่นๆๆ บ้านวุ่นวายไปหมดแล้ว ตื่นสิโว๊ย "

ฉันเขย่าตัวพี่เอ แต่...พี่แกยังนิ่งไม่ตอบสนองใดๆ

" พี่เอยังไม่ตื่นหรอกพี่เอม "

ยัยแอนที่ออกมาจากห้องครัวเดินมาบอกฉัน

" อ่าว ทำไมอ่ะ "

" ก็พี่อาร์อ่ะ ตอนนั้นพี่อาร์กลับมาจากมหา’ลัยถอดรองเท้า

หน้าบ้านเกะกะ พี่เอกลับมาจากที่ทำงานเห็นพอดี

เลยบ่น  พี่อาร์เขารำคาญเลยโปะยาสลบพี่เอ

เนี่ย ก็ตั้ง 2 ชั่วโมงแล้วไม่ฟื้นสักทีสงสัยเป็นยาสลบ

ชนิดรุนแรง "

เหอๆ =_=  มิน่าล่ะบ้านจึงวุ่นวาย วันนี้มีแต่เรื่องซวยๆ

" ไม่กินข้าวเหรอพี่เอม "

" ไม่จ๊ะแอน พี่กินม่ายยยลง "

ฉันเดินดุ่มๆขึ้นห้องนอนไป จะกินลงได้ไง ในบ้าน

วุ่นวายขนาดนั้น

                                        ติดตามตอนต่อไป

                                             ขอบคุณค่ะ

แฮะๆ หลายคนบอกว่าพี่น้องเยอะ จำม่ายยยไหว

มันก็เยอะจริงๆนั่นแหละ คือเราอยากลองแต่ง

เรื่องที่นางเอกมีพี่น้องเยอะดูบ้าง

พี่น้องในเรื่องจะเป็นตัวละครสร้างความฮาเฉยๆอ่ะ

ส่วนตัวละครที่ดำเนินเรื่องจริงๆ คือ นางเอก พระเอก

แล้วก็เพื่อน พระเอก กะนางเอกอ่ะ

อย่างงน้า~  เรากลัวคนอ่านสับสนมากเลย

ถ้างงก็บอกนะค่ะ

แล้วจารีบมาอัพอีกจ้า   อย่าลืมคอมเม้นด้วยน้า