3

                   ถ้านายแรงมา...ฉันก็จะแรงไป

ติ๊ก ต็อก

นาฬิกาบอกเวลาเจ็ดโมงเช้า ฉันวิ่ง วิ่งและวิ่งมาที่

ชมรมเฮงซวย -*- คราวซวยของชมรมอ่ะนะที่มีหัวหน้า

เป็นไอเน่านั่น

แอ๊ด

- -* ประตูจะพังโครมลงมาทับหัวอยู่แล้วยังไม่รู้จักซ่อมอีก 

ตอนเช้าไม่เห็นมีใครมาวาดรูปเลยแฮะตานั่นอยู่ไหนล่ะ

หรือนอนเป็นศพขึ้นอืดอยู่ที่บ้าน ไม่ไหวเจงๆเล้ย 

อยากรู้ว่าควายตัวไหนมันเลือกตานั่นให้เป็นหัวหน้าฟะ

ช่างคิดผิดเสียนี่กะไร    เอ๊ะ นี่มันห้องอะไร ฉันเดิน

เรื่อยเปื่อยจนมาถึงห้องๆนึงของชมรมห้องนี้ล๊อคกุญแจ

โฮ่ๆ เผอิญฉันเป็นคนที่ชอบอยากรู้อยากเห็นค่ะ

( หรือเรียกสั้นๆว่าชอบสอด ) ถ้าให้ฉันเดานะค่ะ

ในห้องนี้มันต้องมีหมาสามหัวเหมือนในแฮ่รี่พอตเตอร์

แน่ๆ -*-  ( เอาเข้าไป ) หรือไม่ก็ต้องมีสิ่งชั่วร้ายซ่อนอยู่

อย่างเช่นสับประลาด งูยักษ์อนาคอนด้า ( เตรียมเก็บ

กระเป๋าไปศรีธัญญาฯได้แล้ว ไอบ๊อง -_-;; )

เพราะฉะนั้นฉันต้องเข้าไปดูแต่จะเข้าไปยังไงในเมื่อ

ประตูมันล๊อคอ่ะ แป่ว~   แล้วจะทำไงดี คิดๆ

ปิ๊ง

ความคิดบังเกิด =_=’’ ฉันดึงกิ๊บบนหัวออกมา หุ หุ

แล้วไขเข้าไปในแม่กุญแจ โฮะๆ ทำไมฉันถึงฉลาดอย่างนี้

อ๋อ รู้แล้วเพราะฉันกินปลาาา (คนบ้าอย่าถือสาเลยนะค่ะ)

- - นี่ไอผู้เขียนว่าใครบ้า ( แกนั่นแหละ )

กึก กึก

ไขอยากจริงๆ รู้งี้ ซื้อกุญแจผีซะก็ดี -*-

จึ๊ก

ใครมาสะกิดหลังเนี่ย ฉันเอามือปัดๆ

จึ๊ก

มันจะสะกิดอะไรกันนักหนาว่ะ

“ แป๊ปนึงดิ อย่าพึ่งสะกิด “

จึ๊ก

ปั๊ดโธ่โว๊ย สะกิดอยู่ได้

" บอกว่าอย่าสะกิดไง คนกำลังใช้สมาธิ...เพชร แฮะๆ "

เมื่อฉันหันไปก็พบผู้ชายหน้าตาไม่ได้เรื่อง ( มั้ง ) อยู่

นายเพชรนี่เองที่สะกิด เหอๆ ฉันปล่อยของกลาง (กิ๊บไง)

ทันทีค่ะ ซวยแล้ว ตานี่มาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

" เธอกำลังจะทำอะไร "

" อ๋อ ฉัน...เออ...ฉันกำลังเช็ดประตู "

-_-;; โอ๊ย ใครมันจะมาเชื่อฉันเนี่ย ผ้าสักผืนก็ไม่มี

ประตูก็ไม่มีฝุ่นเลยสักนิด ฉันใช้อะไรคิดเนี่ย

" อ้อเหรอ "

" อืม "

" ฉันว่าแม่กุญแจมันใหญ่เนอะ เวลาฉันไขแต่ละครั้งเนี่ย

ยากมากเลย เธอคิดเหมือนฉันป่ะ "

" ใช่ๆ แม่กุญแจอันเท่าควายแถมไขยากอีก ขนาดฉัน

พยายามเอากิ๊บไขตั้ง 10 นาที ยังไม่ออกเลย "

-*- กึ๋ย  ดับเบิ้ลซวยแล้ว ฉันจะไปตอบคำถามนี้ทำไมว่ะ

นายเพชรได้รู้กันพอดีว่าฉันโกหก

" เธอเข้ามายุ่งอะไรกับห้องนี้ หา! "

" แค่อยากรู้ว่าในห้องนี้มีอะไรเฉยๆ นี่! "

" ต่อไปนี้ เธอห้ามมาวุ่นวายแถวห้องนี้เด็ดขาด เข้าใจมะ"{

" ไม่รับปากนะ "

" เธอนี่ ฮึ่ย~...ตามฉันมา "

เชอะ นายอย่าเผลอเชียวนะ ไม่งั้นฉันจะกลับมาห้องนี้อีก

ฉันเดินตามนายเพชรมาเรื่อยๆจนถึงประตูหน้าชมรมที่

ฉันบ่นว่าไม่รู้จักซ่อม

" ซ่อมประตูเดี๋ยวนี้! "

" ซะ ซะ ซ่อมประตู "

" ใช่ "

" นายบ้าไปแล้วเหรอไง ฉันเป็นผู้หญิงนะ อีกอย่าง

ฉันซ่อมประตูเป็นที่ไหนเล่า "

ไอบ้าเอ๊ย นายกินแกลบกับหญ้าเป็นอาหารหรือไง

ถึงได้คิดให้ฉันซ่อมประตู

 " นั่นมันเรื่องของเธอ "

" แต่... "

" ชักช้าอยู่ได้ ซ่อมสักทีเซ่ "

ซ่อมยังไงล่ะ ฉันจับค้อน ตะปู น๊อต และนี่เขาเรียกว่า

อะไรอ่ะ โถๆ T^T กรรมสุดๆ ชีวิตอนาถ ยิ่งกว่า

ละครน้ำเน่าซะอีก

ป๊อกๆ

ฉันหยิบค้อนขึ้นมาตอกตะปู ถ้าประตูพังนายอย่ามาโทษ

ฉันนะ

" โอ๊ย "

ฉันร้องลั่นชมรมทันทีที่ตะปูทิ่มนิ้วฉันเลือดไหล แง T_T

เลือดไหลแล้ว ฮือๆ ฉันตายแน่ๆ อ๊อกกก  ฉันยังไม่ได้

สั่งเสียพี่น้องคนอื่นๆเลยน้าาา~

หมับ

นายเพชรคว้าตัวฉันที่นั่งจิตแตกให้ลุกขึ้นแล้วดึงมือฉัน

พาเดินไป

" นายจะพาฉันไปไหน ? "

" ไปทำแผล "

" นายทำแผลเป็นด้วยเหรอ "

" ไม่เป็น เธอคนแรกเลยที่ฉันจะทำแผลให้ "

ง่ะ Y_Y รู้สึกเป็นเกียติ จริงๆ ที่นายทำแผลให้คนแรก

ฉันไม่ใช่หนูทดลองนะย่ะ ฮือๆ ฉันขอตายดีกว่า

คิ้วข้างขวาของฉันมันกระตุกแล้วอ่ะ T_T ลางไม่ดีแหงๆ

นายเพชรดึงฉันมาที่ห้องส่วนตัวสำหรับหัวหน้าชมรม

ตานั่นหยิบขวดแอลกฮอล์ขวดใหญ่ เทลงในแก้วน้ำ

จนถึงครึ่งแก้ว โดยมีฉันยืนงงๆอยู่ ตานี่จะทำอะไรฟะ

" อ๊ากกกก แสบๆ ซีดด T^T "

U_U นายเพชรดึงนิ้วที่โดนตะปูตำของฉันเข้าไปจุ่ม

ในแก้วน้ำที่มีแอลกฮออล์ อ๊ากกก แสบน้าา ไอฟาย

บ้านนายเขาทำแผลกันแบบนี้เหรอไง

" อย่าดิ้นดิ "

" โอ๊ย แสบๆ ใครเขาทำแผลกันแบบนี้ล่ะ ซีดด "

" แล้วฉันทำแผลให้เธอไม่ถูกต้องตามขั้นตอนยังไง "

ตานี่ตอบหน้าตาเฉย พลางกดนิ้วฉันให้จุ่มแอลกฮอล์

โดยที่ฉันไม่สามารถขัดขืนได้เลย ก็ตานี่แรงเยอะอ่ะ

" นายต้องเอาสำลีชุบแอลกฮอล์สิไม่ใช่เอามือฉัน

ลงไปจุ่มแบบนี้ แสบตายเลย โอ๊ยๆ "

ตานี่ดึงมือฉันออกจากแก้วน้ำทันทีเมื่อฉันพูดจบ

" เหรอ พึ่งรู้ "

-*- อิฉันอยากตายเจ้าค่ะ นายน่าจะรู้ให้เร็วกว่านี้นะ

" เดี๋ยวพันแผลให้นะ "

" ไม่ๆ ฉันไปที่ห้องพยาบาลดีกว่า "

" เธอไม่ไว้ใจฉันเหรอไง "

ก็ใช่น่ะสิ แค่เห็นนายปูยี้ปูยำแผลฉันด้วยแอลกฮอล์

ฉันก็ไม่กล้าให้นายพันแผลแล้ว

" ประมาณนั้น "

" ฉันจะพันแผลให้ เธอจะทำไม "

โธ่เอ้ย จะทำไม ก็ต้องปกป้องแผลฉันสุดชีวิตน่ะสิย่ะ

นายเพชรเดินเข้ามาจะดึงนิ้วฉัน ฉันเบี่ยงตัวหลบทันที

" หลบทำไม ฮะ! "

นายเพชรคว้านิ้วฉันขึ้นมา แงๆ T_T  

กริ้งงงงงงง

ว้าว  เสียงออดเข้าแถวดังขึ้น โย้ๆ เสียงสวรรค์ *-*

ฉันสะบัดมือออก รอดแล้วฉัน

" เธอจะไปไหน ฉันยังทำแผลให้ไม่เสร็จเลยนะ "

" ไปเข้าแถว ย่ะ "

ฉันวิ่งออกจากชมรมไป แผลฉันจะเน่าเฟะฟะหรือว่า

จะเป็นบาดทะยักเนี่ย T^T

                                 +++++

" ว่าน โบว์ไปไหนอ่ะ "

" อ๋อ ยุเขามาขอคำปรึกษาเรื่องแกกับโบว์น่ะสิ

เนี่ยลากโบว์ไปไหนก็ไม่รู้ "

ยังตื้อไม่เลิกอีกเหรอเนี่ยนายวายุ เซ็งๆ หลังจากที่หนี

ภัยร้ายจากนายเพชรสำเร็จแล้วฉันก็เข้าไปทำแผลที่

ห้องพยาบาล

" เออ เอม กลางวันนี้แกไม่ไปช่วยงานที่ชมรมเพชรเหรอ "

" ไม่ไปหรอก แกดูดิ ตานั่นใช้ฉันไม่ซ่อมประตู จนฉัน

ได้แผลมา ยังไม่พอนะตานั่นยังทำแผลให้ฉันอีก

โอ๊ย แสบแผลเป็นบ้าเลยว่ะ "

ฉันพูดพลางเดินไปสูดอากาศตรงระเบียง เอ๊ะ นั่น

เบื้องล่างของตึก นายเพชรกำลังเดินมานี่น่า เชอะ

ผู้ชายอะไรทุเรศที่ซู้ดดด  สายตาขอฉันเหลือบไปเห็น

ถังน้ำถูพื้นที่เวรประจำวันกำลังใช้ถูพื้นอยู่ อิ อิ

นายเสร็จฉันแน่

" ฉันขอยืมถังน้ำนี้หน่อยสิ "

ฉันบอกเวรประจำ

" น้ำในถังก็สกปรกจะตายนะ "

" เหอะนา ฉันขอยืมแป๊ปนึง "

" อือ "

ฉันแบกถังน้ำมาที่ระเบียง

" เอม แกจะทำอะไร "

" ฉันก็จะเล่นสงกรานต์กับนายเพชรน่ะสิ "

" เฮ้ยอย่าบอกนะว่าแกจะเทน้ำนี้ใส่เขา "

" ช่ายยยย~ "

ฉันรอจังหวะให้นายเพชรเดินเข้ามาใกล้ 1...2...3 ฮึบ

ตูม ซ่า

ฉันเทน้ำในถังลงสู่เบื้องล่างถูกตัวนายเพชรพอดี

โฮะๆ อะไรจะแม่นขนาดนี้ ตานั่นตัวเปียกมอมแมมเลย

ฮ่าๆ ใหรู้ซะมั้งว่าฉันไม่ยอมให้นายโขกสับอยู่ฝ่ายเดียว

หร้อก  ตานั่นเงยหน้าขึ้นมามองฉันด้วยสายตาโกรธๆ

ถ้าไม่โกรธก็แปลกแล้วค่ะ ฉันเล่นเทน้ำใส่เขาแบบนี้

ตานั่นคงทั้งอายนักเรียนที่และอาจารย์ที่อยู่แถวนั้น

" เอม ดวงแกบอกว่าวันนี้แกจะเจอเคราะห์ "

ยัยว่านเปิดหนังสือดูดวง เหอๆ -*- ขอบใจที่บอก

ฉันเดินไปปิดหนังสือดูดวงของยัยว่าน

" เข้าเรียนได้แล้ว "

" เฮ้ย แต่ว่าแกไม่คิดจะสะเดาะเคราะห์หน่อยเหรอ "

" เข้าเรียนเหอะ "

" ตำราอันนี้แม่นนะ "

" เออ แม่นก็แม่น "

ฉันลากยัยว่านที่โวยวายเรื่องดวงของฉันให้เข้าห้อง

ฉันไม่ได้ลบลู่นะเฟ้ย แต่ตอนนี้ฉันขอสะใจกับผลงาน

ชิ้นโบแดงสักครู่ หุ หุ ป่านนี้ตานั่นคงโมโหจนตาถหลน

เลยมั้ง

                                +++++

กริ้งงงงงงงงงงง

" กลับบ้านเหอะ "

ฉันชวยยัยว่านและยัยโบว์

" อ่าวแล้วแกไปไม่ชมรมศิลปะเหรอ "

" ไม่อ่ะโบว์ "

" ว่าน แกยืนอะไรอยุ่ล่ะ รีบกลับบ้านกัน "

" เพชรมา "

ยัยว่านตอบกลับมาแล้วชี้ไปที่บุรุษที่ตรงเชิงบันได หา!

ตานั่นมาเหรอ ทำไงดี เมื่อกลางวันฉันทำวีรกรรมไว้

ด้วยสิ ตานั่นต้องไปปล่อยฉันไว้แน่

" โบว์ ว่าน ถ้านายเพชรถามหาฉันบอกเขาไปนะว่า

ฉันไม่อยู่ "

" แล้วให้บอกยังไงล่ะ "

" บอกไปว่าฉันไม่อยู่ไงว่าน "

ฉันรีบวิ่งเข้าไปหลบหลังห้อง

" พวกเธอเห็นเอมไหม "

" อะ เอม ตายแล้วอ่ะเพชร "

เวร =_=;; ให้บอกว่าฉันไม่อยู่ ไม่ใช่ให้บอกว่าฉันตายแล้ว

 " เหรอ งั้นฉันกลับล่ะกัน "

 " อืมๆ "

ทำไมตานี่มันกลับง่ายจังว่ะ ฉันเดินออกมาหายัยเพื่อนรัก

 2 คน

" โบว์ แกบอกว่าฉันตายได้ไง "

" ก็มันเผลอบอกไปแล้วนี่ "

" แต่ฉันว่ามันแปลกๆนะ "

ใช่ ยัยว่านมันแปลกมากกกกก แต่ช่างเถอะ รีบกลับบ้าน

ก่อนดีกว่า

" เพชร "

ฉันร้องเสียงหลง ขณะที่พวกฉันกำลังลงบันไดเพื่อกับบ้าน

ก็เจอนายเพชรยืนยิ้มแฉ่งอยู่ตรงราวบันได รอยยิ้มนี้

มันเคลือบยาพิษชัดๆ นายเพชรตรงเข้ามากระชากฉัน

ต่อหน้ายัยโบว์และยัยว่าน ฮือๆ T^T ฉันหันไปส่งสายตา

ขอความช่วยเหลือจากยัยเพื่อนที่ทำหน้าเหวออยู่

พวกแกทำอะไรสักอย่างเด่ อย่าให้ไอบ้านี่มันลากฉันไป

" เออ เพชร ฉันว่านายปล่อยเอมก่อนนะ "

ดีมากเลยยัยว่าน นายเพชรปล่อยมือมือฉัน

"เออ..พาเอมไปดีๆหน่อยสิเห็นไหมเอมเจ็บข้อมือแย่แล้ว"

- -* ไอเพื่อนเวร ให้ช่วยฉันนะโว๊ย ไม่ได้ให้ส่งฉันไป

เกิดใหม่  นายเพชรเปลี่ยนจากลากฉันเป็นจูงมือฉัน

ไปแทน โดยมียัยโบว์และยัยว่านยืนโบกมือ บ๊าย บาย

ให้ฉัน ฉันโดนนายเพชรพามาที่ชมรมศิลปะ

" ปล่อย "

" คิดว่าฉันอยากจับมือเธอนักเหรอไง "

" เชอะ "

" อ่ะ เอาไปซัก "

นายเพชรยื่นเสื้อที่ถูกน้ำถูพื้นของฉันสาด

" ไม่ เสื้อนายก็เอาไปซักเองสิ "

ตานั่นยัดเสื้อเน่าๆใส่มือฉัน ก่อนจะหยิบนาฬิกาข้อมือ

สุดรักของฉันขึ้นมาทำท่าจะขว้างนาฬิกาลงกับพื้น

" โอเคๆ ฉันซักให้ "

ตานั่นฉันมามองฉันแว๊บนึง แล้วเก็บนาฬิกาใส่กระเป๋า

ตามเดิม นายอย่าทำนาฬิกานะเพราะมันเป็นของขวัญ

ชิ้นสุดท้ายที่ยายให้ฉันก่อนตาย

" แค่นี้ใช่ไหม ฉันจะได้กลับบ้าน "

" เธอยังกลับไม่ได้ "

" จะให้ทำอะไรอีกล่ะ "

นายเพชรลากฉันมาที่ห้องๆนึง ท่าทางจะเป็นห้องเก็บวัสดุ

ที่พังแล้ว เพราะมีแต่เก้าอี้หักๆ และใยแมงมุมเกาะหนึบ

" ซ่อมและกวาดให้หมด "

" อะไรนะ "

ไม่นะ ฉันไม่ทำแน่นอน ตานั่นไม่ฟังคำแย้งใดๆจากฉัน

ทั้งสิ้น เขาเดินออกจากห้องแล้วปิดประตูดัง ปัง!

" โทษฐาน ที่เธอแกล้งฉัน เธอต้อง เก็บ กวาดและซ่อมให้

เสร็จก่อนกลับบ้าน ถ้าซ่อมไม่เสร็จอย่าหวังว่าฉันจะปล่อย

เธอ "

คลิก

เสียงล๊อคประตูดังขึ้น อย่าบอกนะว่านายจะขังฉัน T^T

แง่ว~  เอาว่ะ เรื่องแค่นี้ถ้าฉันทำไม่ได้ก็ให้มันรู้ไป

ฉันลงมือซ่อมๆเก้าอี้  โอ๊ย เหนื่อยมาก ฉันลองผิดลองถูก

จนมือทั้งสองข้างระบมไปหมด  ไอ้ใจร้าย ฉันไม่ยอม

แพ้นายแน่ ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น

ในที่สุดฉันก็ซ่อมเสร็จ ให้ตายสิ ฉันไม่ใช่โศรยาในเรื่อง

จำเลยรักนะ นายถึงได้ต้องมาทรกรรมฉันแบบนี้ -_-‘’’

ซ่อมเสร็จก็ต้องเก็บกวาด เฮ้อ~ ฝุ่นนี่เขอะไปหมด

ว๊าย หนึ่งทุ่มแล้วเหรอเนี่ย มืดแล้ว นี่ฉันโดนตานั่น

ใช้งานจนดึกเลยเหรอ ฉันตรงไปเคาะประตู

สักพักตานั่นก็ไขกุญแจให้ฉัน

" ฟู่~ กลับบ้านได้สักที "

" เธอนี่เจ๋งดีนะ "

" แน่นอน "

" ฉันล้อเล่น "

" ไอ้... "

" ด่าฉันสิ "

" นายนี่มันไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเลยนะ "

" ฉันเป็นเสมอแต่กับเธอเป็นข้อยกเว้น "

" กับฉันมันเป็นยังไง "

" ก็ เอาแต่ใจ ขี้โวยวาย ยอมใครไม่เป็น ปากร้ายที่สำคัญ

หน้าตาห่วยมากกกกกกกกก "

" กรี้ดดดด บ้าเหรอ นายสิหน้าตาห๊วย ห่วย "

" อย่างเธอดีนักหรือไง ต่อให้ให้เหลือเธอเป็นผู้หญิง

คนเดียวในโลก ฉันก็จะไม่ชายตามองเลยสักนิด "

" ฉันก็เหมือนกันล่ะย่ะ ฉันยอมขึ้นคานทองดีกว่า

มีแฟนทุเรศๆแบบนาย "

"  ผู้หญิงอะไร นิสัยแย่ชะมัด "

" ผู้ชายอะไรนิสัยอุบาท จริงๆ "

" เอ๊ะ เธอ... "

" ฉันกลับบ้านล่ะ เปลืองเสียเวลาที่ต้องมาทะเลาะกับคน

อย่างนาย "

" เชิญเล้ย ใครห้ามล่ะ "

ฉันงุดๆออกจากชมรม เซ็งโว๊ย ต่อไปฉันจะเจออะไรอีกเนี่ย

ไอบ้านั่นก็ใช้ๆอยู่ได้  ใช้ยังไม่พอยังชอบมาว่าฉันอีก ชิ

                               +++++

 เอ๋ ioi ทำไมวันนี้บ้านมันเงียบๆจัง ไม่วุ่นวาย ไม่มี

เสียงโวกเวกโวยวาย

" เอินทุกคนในบ้านหายไปไหนหมดอ่ะ "

ฉันถามยัยเอินที่นั่งตาตั่งแชมเอ็มอยู่

" อ๋อ พี่เอไปงานวันเกิดแฟน พี่อาร์ไปเที่ยวกับเพื่อน

ประมาณดึกๆถึงจะกลับ เจ๊อ้อคุยโทรศัพท์กับหนุ่ม

ในคอลเลคชั่นของแกอยู่บนบ้าน พี่อามนั่งอ่านหนังสือ

อยู่ในห้องทำงาน พี่ไอซ์ไปเข้าค่าย อีก 3 วันกว่าจะกลับ

ส่วนพี่แอนฝึกทำอาหารหวานในครัว "

ยัยเอินตอบคำถามฉันโดยไม่หันมามอง โธ่ไอน้องรัก

สนใจพี่มั่งเด่  บ้านเงียบแบบนี้ค่อยสบายหน่อย

ฉันเดินขึ้นห้องนอน ล้มลงบนเตียงนอนนุ่มๆ

มองแผลที่นิ้วและมือระบมไปหมด นี่เหรอผู้ชายขี้โมโห

ฉันว่าตานั่นขี้เก๊กมากกว่า ฉันรู้นะว่าตอนที่ซ่อมเก้าอี้

อยู่ในห้องมืดๆตานั่นแอบเปิดประตูเอาน้ำดื่มมาวางไว้

ชิ นึกว่าฉันไม่รู้เหรอย่ะ สงสัยนายกลัวฉันตายล่ะเซ่

แต่เอาเถอะ อย่างน้อยฉันก็อุ่นใจว่ายังไง นายก็คอยดูฉัน

เวลาฉันทำงานให้นาย เพื่อฉันเป็นลม หรือตายขึ้นมา

นายจะได้เอาศพไปฌาปณกิจได้ถูก ฉันจะได้ไม่ต้อง

นอนขึ้นอืด หุ หุ ฉันคิดอะไรเนี่ย ไร้สาระจริงๆ ^o^

                                         ติดตามตอนต่อไป

                                             ขอบคุณค่ะ

พรุ่งนี้ ร.ร เราเปิดแล้วอ่ะ

คงไม่ได้มาอัพได้บ่อย

เพราะฉะนั้นเราขอมาอัพเฉพาะวันเสาร์น้า

อย่าลืมคอมเม้น ด้วยล่ะ ช่วยกันหน่อย อิ อิ

ไปล่ะค่ะแล้วเจอกันใหม่จ้า