ฟิ้ว~

                ลมพัดผ่านใบหน้าหวานๆ โดยมีอีกชายหนึ่งทำหน้าเหงเก๋

                “นายเจยอง! สอนให้ลูกไปจีบสาวได้ยังไง! ดูสิว่าฉันต้องมาพบผู้อำนวยการเพราะดันไปจีบลูกสาวอายุยี่สิบปีของท่านจนหลงรักหัวปักหัวปำ ทั้งๆ ที่ลูกของเราเพิ่งอายุได้เจ็ดขวบเนี่ยนะ!! =[]=!! อเมซิ่งของโลกใช่มั้ย เจ็ดขวบจีบยี่สิบปี อ๊ากกกกกก >O<!!”

                “แหม รู้ไว้ใช่ว่าใส่บ่าแบกหามนะ ใช่มั้ยไฮเนะ” เจยองพูดก่อนจะหันหน้าไปถางลูกของฉัน อยากจะบ้าตาย ฉันไอเนะสาวแสนสวยเองค่ะ T^T ไม่ใช่ใครที่ไหน ใครลืมจับกดน้ำเลย! -3- ตอนนี้ฉันแก่แล้วอ่ะ >O< พอฉันบอกอายุกับใครมีแต่บอกว่าเป็นไปไม่ได้ แก่ขนาดนั้นเชียว โฮกกก T_T ฉันอายุแค่ยี่สิบเจ็ดปีนะ! ไม่ได้แก่ซะหน่อย -3- บู่ๆ

                “อีกอย่างนะฮับ อายุเป็นเพียงแค่ตัวเลข แต่ใจเราต่างหากล่ะฮับ >O<~ แม่ขัดขวางความรักของป๋ม T^T” ‘ไฮเนะ’ ลูกของฉันเองค่ะ มีใครอยากได้มั้ย ขายแถมฟรีข้าวสารสองถุง ให้ตายสิ! ทำไมเลี้ยงยากอย่างนี้ไอ้ลูกบ้านี่หนิ T_T!! (ทิ้งลูกไม่ลงเพราะทิ้งไม่ลง ไม่เข้าใจตัวเองเลยยยยย T_T)

                “แหม ลูกรักต้องอย่างนี้สิ ถึงจะเป็นลูกพ่อ >O<!”

                “โย่ว!/โย่ว!” แล้วทั้งสองก็กระโดดโลดเต้นไป ฉันได้แต่กุมขมับที่หัว อีกหน่อยก็คงเป็นไมเกรนเพราะอีหรอบนี้แหละ เฮ้อ ตอนนี้ฉันทำงานแล้วนะ ไม่ได้เที่ยวตะลอนๆ ที่ไหนแล้ว เป็นผู้อำนวยการของโรงเรียนชื่อดังระดับประเทศที่สร้างชื่อเสียงให้กับประเทศมากมายแล้ว เปิดสอนตั้งแต่ระดับมัทธยมต้นถึงมหาวิทยาลัย เรียนทีเดียวได้เยอะเลยเนอะ -_- ส่วนนายเจยองตอนนี้ก็กำลังรับช่วงต่อจากพ่อแม่ของเขานั่นแหละ เห็นบ้าๆ แบบนี้ก็เถอะ แต่ก็บริหารงานดีจนได้รับรางวัลมาแล้วเชียวนะ มีแต่คนให้ฉายาต่างๆ นาๆ ส่วนใหญ่จะเป็นปะเภทด่ามากกว่าที่ทำให้บริษัทของพวกนั้นเสียหาย แต่ที่แน่ๆ

                อยู่กับฉันแล้วเขาเป็นคนละคน =_=

                ตอนแรกฉันแต่งงานกับเจยองแต่ก็ไม่ได้รักกันหรอกนะ แต่เพราะหนี้สินจำนวนเจ็ดล้านถ้วน! นั่นทำให้ฉันต้องแต่งงานกับนายนี่ =.,= ก็อ่ะนะ มันก็มีอุปสรรคมากมายเยอะแยะจนถึงขนาดว่าถ้ามีคนเอาอีโต้มาฟันกันก็ไม่โกรธกันเพราะเรารักกัน >3< ใครที่อยากรู้ว่าเรื่องราวจะเป็นอย่างไรก็สามารถอ่านย้อนหลังได้นะคะ อุวะฮะฮ่า

                ไฮเนะลูกของฉันเป็นเด็กที่เรียกว่าถ้าเป็นผู้หญิงก็หล่อถ้าเป็นผู้ชายก็เท่ห์ขาดใจไปเลย >///<!! แต่จะบอกอะไรให้สักอย่างนึงนะคะ...

                ลูกของฉันเป็นผู้หญิงอ่ะนะ =O=;;

                ผู้หญิงที่ดูคลับคล้ายจะเป็นผู้ชาย เขาทำตัวเหมือนผู้ชายทุกอย่างเลย แต่ฉันก็ไม่เชื่อว่าเขาเป็นทอมน่ะนะ =__=;; ก็เพราะว่าก็มีหนุ่มมาจีบลูกฉันอยู่ แม้มันจะเป็นเพียงน้อยนิด เพราะส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง -O-; และที่ฉันกำลังกลุ้มใจอยู่นี่ก็คือลูกสาวของฉันไปจีบผู้หญิง! -__-!! กรี๊ดดดดดดด โลกาวิวัฒน์ของแท้~ >O<!! (เกี่ยว?)

                ไฮเนะลูกของฉันตาเขาจะสีนิลเหมือนพ่อ ผิวสีขาวเหมือนพ่อ ผมสีน้ำตาลสลวยเหมือนฉัน หุ่นดีเหมือนฉันนี่แหละนะ -_-;  ส่วนสูงนี่รอดูในอนาคตก็แล้วกัน แม้ตอนนี้จะเตี้ยมากๆ ก็ตาม =_+ ที่สำคัญที่สุดก็คือลูกของฉันหน้าตาดีมากจนเกินไป! >_<!! สวยกว่าแม่อีกอ่ะ TTOTT กรี๊ดดดดด ฉันไม่อยากให้ใครมาสวยกว่าฉันอีกนะ T^T

                “แม่ ทึ้งผมตัวเองทำไมฮับ -__-;;” ไฮเนะพูดออกมาหลังจากเห็นฉันทึ้งผม ส่วนนายเจยองได้แต่ทำตาแป๋วๆ ใส่ฉัน มาเห็นกันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย

                “กลุ้มลูกตัวเองน่ะ หญิงก็หญิงสิ ไม่ใช่ว่ามาทำแบบนี้ เดี๋ยวคนก็คิดว่าเป็นทอม”

                “โธ่... หว่านเสน่ห์น่ะ หว่านตอนโตก็ได้ ตอนนี้ขอเนื้อหอมต่อเพศเดียวกันดีกว่า แม่พาป๋มไปที่ร้านกิ๊ฟช็อปหน่อยสิ จะไปซื้อของขวัญวันเกิดให้กิ๊กนัมเบอร์วัน และก็แฟนนัมเบอร์ทู >3<”

                นี่แหละคือลูกของฉัน T_T มีใครสนใจซื้อต่อแล้วแถมข้าวสารให้ด้วยม้ายยยยยยยย TTOTT

                “เอาอันนี้ดีกว่าไหมครับ ^^ ถ้าทางจะชอบนะ สีนี้น่ะ” นายเจยองชี้ให้ดูถึงสร้อยคริสตัลสีฟ้าที่เป็นรูปปลาวาฬ ตัวสายของสร้อยนั้นเป็นเหล็กชิ้นเล็กๆ ที่ดูไม่มีคมอะไรนำมาต่อกันทำให้เกิดประกายแพรวพราว เรียบง่าย... แต่ก็คงความเป็นเอกลักษณ์อยากได้จัง...

                “มันแพงเกินไปที่จะให้กิ๊กกับแฟนของหนูมั้ยจ๊ะ” ฉันพูดออกไป เพราะว่าเป็นเด็กเป็นเล็กไม่ควรที่จะให้ของที่ดูมีค่าอะไรไป เพราะฉันเคยยากจนเลยรู้จักค่าของเงินดี อยู่ๆ ก็มีสัมผัสมากอดฉันจากด้านหลัง ฉันหันไปดูอย่างช้าๆ นายเจยองนี่เอง

                “ไม่แพงหรอกไอเนะ ^___^ เชื่อสิว่าให้ใครใครก็หลง”

                “แต่ลูกก็ควรจะรู้คุณค่าของเงินนี่” ฉันตอบออกไป ไฮเนะมาจับมือของฉันและยิ้มให้

                “เชื่อสิคะ ว่าแม่ออกเงินแค่นี้ขนหน้าแข้งของแม่ไม่ร่วงหรอก ^_______^” น่าปลื้มใจจัง ลูกฉันพูดคำว่า ‘คะ’ แต่ว่า... T^T

                “แม่ไม่ได้มีขนหน้าแข้งนะ!”

                “โด่ๆ รู้ว่าแม่ขนน้อยและกระเพาะยาวกินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วนเหมือนหนูยังจะมาอวดอีก -3-”

                “ตกลงจะเอามั้ยไฮเนะ -_-+” ฉันพูดออกไป ยัยตัวเล็กทำท่าจะว๊าย (จะว๊าย = ละไว้ในฐานที่เข้าใจ) ก่อนจะรีบพูดเสียงออดอ้อนทันที ที่ทำให้ฉันต้องซื้อให้ทันที

                “โธ่ แม่แสนสวย แม่คุณเสน่ห์ แม่มีพ่อมาดามอกอยู่แล้วเลยไม่รู้สินะว่าคนเราเวลามีความรักต้องทำยังไง เพราะพ่อยังไงก็ประเคนให้แม่อยู่แล้ว เหมือนตอนนี้เห็นมั้ยเอาหน้าซบไหล่แม่แล้ว แล้วทำไมหนูถึงจะมีคนมาดามอกไม่ได้ TOT อย่างนี้หนูจะฟ้องตำรวจ เพราะเป็นเด็กก็มีสิทธิที่จะมีความรักได้เหมือนกัน T^T!!”

                โอเคๆ ฉันรู้แล้วว่าฉันผิดเองที่ดันสอนกฎหมายให้ยัยนี่ ซื้อก็ได้เว้ย! -___-++++

                “ไปกินข้าวนอกบ้านกันเต๊อะ! ^^” อยู่ๆ นายเจยองก็เข้ามากอดฉนจากด้านหลังและพูดกับฉันอย่างสบายอารมณ์

                “ไม่เอาอ่ะ ขี้เกียจไป =_=” เหนื่อยมาทั้งวันกับไอ้จอมยุ่งแล้วนี่ เพราะฉะนั้นฉันมีเวลาพักผ่อนพรุ่งนี้ที่เป็นวันอาทิตย์วันเดียวเท่านั้นเอง

                “น่านะ นะๆๆ คนสวยของผมนะ” นายเจยองว่าพลางสูดกลิ่นจากซอกคอไปด้วย ให้ตายสิ อยู่มาด้วยกันหลายปีก็ยังไม่ชินสักที -///-

                “ก็ขี้เกียจไปนี่นา” กรี๊ดดด >///< อยู่ๆ นายเจยองก็มาคิสมาร์กที่คอฉันอ่ะ T///T

                “มีเมียสวยก็ต้องอยากโชว์ให้ใครเขาตะลึงหน่อยสิ ไปกินด้วยกันนะ ไฮเนะวันนี้อุตส่าห์อาบน้ำแต่งตัวและใส่ชุดผู้หญิงเตรียมพร้อมไว้แล้วด้วย”

                “เตี๊ยมกันตั้งแต่ตอนไหนล่ะ”

                “ไปเถอะน่า นะๆ วันนี้ขอสัญญาเลยว่าจะไม่แทะเล็มเธอก่อนนอนก็ได้ถ้าเธอไป นะๆ ที่รักของผม ^^” อุ๊ย ข้อเสนอนี่น่าสนใจ ก็ปกตินายจะเจยองจะแทะเล็มฉันก่อนนอนทุกคืนเลยนี่นา -///- บางวันก็จูบบ้าง บางวันก็สวีทหวานแหววกันบ้างอ่ะนะ >///<

                “บ้า!”

                “แล้วจะไปมั้ยล่ะ” ฉันหันหน้าไปหาเจยองก่อนจะพูดออกมา

                “รักษาสัญญานะ”

                “อื้ม รักษาสัญญาเลย ไปอาบน้ำกันเถอะ =^^=” ฉันเดินขึ้นบ้านไป เพื่อที่จะไปอาบน้ำเพื่อจะไปกินข้าวกันนอกบ้าน แต่เมื่อถึงห้องนอนนายเจยองก็ยังตามมาอีก

                “อาบน้ำให้มั้ย ^^~”

                “บ้า!”

                “ให้ตายสิ! ใส่กี่ครั้งก็ไม่ชอบเลยไอ้ชุดกระโปรงเนี่ย!” ไฮเนะบ่นออกมาอย่างหัวเสีย ฉันมองชุดของลูกตัวเองใส่ เป็นชุดแขนตุ๊กตา มีลูกไม้ประดับ คล้ายๆ กับชุดแต่งงานฉันเลย แตกต่างกันก็ตรงที่ว่าแขนยาวกว่า และรองเท้าเป็นรองเท้าคัทชูสีชมพูอ่อน ส่วนนายเจยองใส่ชุดทักซิโด้สีขาว หล่อไปเพื่อใครยะ >///< และฉัน... ฉันโดนนายเจยองบังคับให้ใส่ชุดแต่งงาน -__-!! แต่ไม่มีมงกุฏดอกไม้ก็เท่านั้นแหละ

                “นายพาฉันมากินข้าวที่นี่เนี่ยนะ -_-;” ฉันมองไปทางซ้ายทางขวา ฉันยังไม่เห็นใครที่ไหนมาร้านอาหารแห่งนี้เลย จะว่าไปนะ มันก็เป็นร้านขึ้นชื่อ ที่พวกผู้บริหาร หรือพวกสำคัญระดับชาติใช้เป็นที่จัดงานแทนโรงแรมบ่อยๆ นี่นา เพราะอาหารที่นี่อร่อยมากกกกก ฉันเคยมาแล้วตอนที่นายเจยองต้องออกงาน >O<~!! อยากบอกว่ากินทีไรเหมือนขึ้นสวรรค์

                “วันนี้ฉันจองไว้หมดเลยน่ะ ^^”

                “กรี๊ดดดดดด เสียดายเงิน ToT”

                “เอาน่าๆ นานๆ ครั้งนะ ^^ อุตส่าห์เลือกแต่อาหารที่เธอและลูกและฉันชอบเลยนะ แถมเป็นแบบบุฟเฟ่ต์ มีดนตรีคลอ เธอไม่ต้องตีหน้าคุณหญิง ที่สำคัญเธอกินมูมมามได้ด้วย มันไม่เสียอะไรหรอก ^O^” คำพูดของเจยองเหมือนจะทำให้ฉันหยุดกรีดร้องเลย ส่วนไฮเนะ ก็ได้แต่ทำหน้าหน่ายๆ ที่มีแม่แบบนี้ อะไรยะ! ฉันเป็นถึงแม่เธอเชียวนะ -_-^

                “น่าพี่ชินโดจะมาด้วย -3-” เอ้อๆ! ลืมบอกไป ฉันมีลูกชายแท้ๆ ของฉันอีกคนหนึ่ง ซึ่งอายุมากกว่ายัยตัวเล็กของฉันแค่สองปีเอง >_<! ซึ่งตอนนี้เรียนอยู่ที่เมืองไทย เพราะว่ามันเป็นการฝึกให้เข้มแข็ง อึด ถึก แบบฉัน แต่ก็ไม่ใช่ว่าลูกของฉันจะทำตัวเหลวไหลมากนะ ยังเคารพฉันอยู่ -3- แน่นอน ฉันไม่ส่งไปหายัยพิมหรอก สงสารลูกของฉันที่จะได้เจอกับคนบ้า -___-;;

                “เถอะน่าๆ ก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลย ไปกินข้าวกันเถอะ ^^”

                “อื้ม” ทั้งฉันและยัยตัวเล็กตอบออกมา

                ภายในภัตตาคารที่เชิดหน้าชูตาของประเทศขนาดใหญ่ แน่นอน การตกแต่งนั้นยังต้องหรูถึงขนาดโรงแรมยังอาย ปกติคนที่แน่นเอี๊ยดกับไม่มีเลยสักคน เสียงดนตรีขับกล่อมทำนองออกมา ฉันได้แต่นั่งฟังเพลงไปเรื่อยๆ พร้อมกับกินอาหารที่ตักมา

                “สวัสดีครับ” ฉันหันมองไปที่เวทีการแสดง พบกับว่านายเจยองไปยืนถือไมค์อยู่ที่นั่นแล้ว O[]O!!

                “เพลงนี้... ผมตั้งใจฝึกฝนให้เธอ... ให้เหมือนกับตอนที่เธอบอกรักผมครับ” เขานั่งลงไปที่เปียโน ก่อนจะพูดใส่ไมค์อีกครั้ง

                “เพลงเติ่ง ไต้ เจอะ หนี่ ครับ ^^” เขาพูดก่อนที่จะเริ่มเล่นเปียโนเพลงนี้....

**Deng dai zhe ni**
ni kan jian wo ma
wo wang zhe ni de che ying
ni ke kan dao wo shen qing ai zhe ni
wo xin zhong hu han
wo zui teng xi de ming zi
ni ting dao wo xin de hu huan ma
*wo yong xin di shu shuo wo ai ni
xin xi di shuo wo ai ni
ling ting ni na hu shan de zhe yi
gan shou ni deng dai zhe ni
**wo yong xin kan ni huan ni
deng zhe ni de shen ying xiang wo zou lai
qi dai zhe you yi tian ni hui kan dao wo
wo yong xin kan ni wo ai ni
ni ting jian wo ma
kan jian wo de zhu zai ma
ni ke zhi dao wo shen qing deng ni ai
wo xin zhong ke wang zheng zhe shen qing de shuang yan
wen wen wo ji mo bing ren xin qing
(*)
(**)
*****music******
wo yong xin kan ni huan ni
deng zhe ni de shen ying jiang wo zhou lai
qi dai zhe you yi tian ni hui kan dao wo
wo yong xin kan ni wo ai ni
wo yong xin kan ni wo ai ni

น้ำตาไหลอาบหน้าของฉันอย่างช้าๆ ถ้าไม่มีเพลงนี้นายเจยองก็คงไม่รู้ความในใจของฉัน เพลงนี้...

“ฉันรักเธอนะไอเนะ ^^”

“ฉัน... ฉันก็รักนายนะ”

เขายังจำได้... ในขณะที่ฉันเกือบจะน้อยใจว่าเขาลืมไปแล้ว ฮึก

...วันที่ฉันร้องเพลงนี้ให้เขาฟัง...

และเป็นวันที่ฉันบอกรักเขา

เจยองก้าวลงมาจากเวทีอย่างช้าๆ ก่อนที่จะคุกเข่าต่อหน้าฉันและหยิบกล่องที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงของเขาออกมา เมื่อเขาเปิดกล่องก็พบว่ามันก็คือสร้อยที่ฉันกับเขาเพิ่งไปซื้อวันนี้นี่เอง

“อาจจะไม่มีค่ามากมาย”

“...”

“แต่ของขวัญชิ้นนี้ก็ออกมาจากใจของฉันและลูกนะ ขนาดชินโดยังต้องเจาะจงมาเลยว่าต้องเป็นสร้อยแบบนี้”

“...”

“รู้มั้ย ฉันหาเลือดตาแทบกระเด็นแน่ะ”

“...”

“แต่อย่างน้อยฉันก็เจอมัน และซื้อมันมา”

“...”

“ผมรักคุณ ไอเนะ ^^”

น้ำตาไหลออกมาทันทีที่เขาพูดจบ ฉันทรุดลงไปกับพื้น ดวงตาสีนิลที่ฉันรักยังคงจ้องมองฉันอยู่ ฉันจับหัวเขา ก่อนจะค่อยๆจูบเขาไป

รสสตอร์เบอร์รี่นี้ยังคงไม่เคยจางหาย ความหวานละมุนละไมยังคงอยู่กับฉันตลอดเวลา ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของเขายังคงทำให้ฉันยังคงรับรู้ว่าเขายังอยู่ และยามค่ำคืนที่ฉันเคยบอกรักเขายังคงจดจำ

แม้จะมีอุปสรรคมากมาย แต่นั่นก็ทำให้ฉันมั่นใจว่าฉันรักเขา

แล้วคุณล่ะคะ? หาความรักเจอยัง

หากคุณเจอแล้ว...ฉันรับรองเลยค่ะ ^^

ว่าความหวานละมุนละไมแบบนี้ต้องมีอยู่ในตัวคนรักของคุณแน่ๆ เลย ฉันรับประกันเลยค่ะ~♥

“ฉันรักเธอนะไอเนะ ^^”

“ฉันก็รักนาย เจ้าชายเพย์บอยของฉัน ^^”

“เฮ้ๆ! ลืมไปแล้วเหรอว่าหนูยังอยู่!!”

มาแล้วววววววว >O<!! ขอโทษน้าที่ไม่ได้อัพเมื่อวาน T^T แบบว่าคิดไม่ออกว่าจำเอายังไง วันนี้ก็คิดไม่ออก เลยเอาตอนพิเศษไปเลย -__- แฮะๆ

ถ้าไม่ชอบให้ตอนพิเศษมาก็บอกเด้อ -3- วันนี้ก็ทนอ่านไปก่อนนะคะ =__=; เพราะว่าถ้าหัวสมองพิมแล่นพิมก็มาอัพ เหมือนที่มาอัพนี่แหละ >O<!!

วันนี้ก็ฟังเพลงอีกแล้ว =___=;; ไม่เป็นไร ถ้าคุณฟังแล้วจะเหมือนว่ามีเจยองมาร้องเพลงให้คุณฟังข้างๆ ดื่มด่ำกะความสุขซะ! ก่อนที่ไอเนะจะมาฆ่าเพราะบังอาจไปแย่งเจยองมา เอิ๊กๆ

พิมวางแผนโครงการไว้แล้ว -3- ว่างๆ จะมาเขียนรุ่นลูกออกมา เล่นแบบรุ่นสู่รุ่น ตระกูลนี้ ตระกูลนู้น คิดอยู่รักวุ่นๆ พิชิตใจยัยเจ้าหญิงนี่เอาลูกๆ ของพวกนี้มาเล่นมั้ย ยิ่งคิดยิ่งงง เนอะ?

ยังไงก็ตามแต่ ขอบคุณที่ฟังพิมพล่ามมาตั้งแต่ถึงตอนนี้ -_- ขอบคุณนะคะ

ขอบคุณทุกกำลังใจที่ทำให้พิมสร้างสรรค์ผลงานให้ทุกคนได้อ่าน ^^

แม้คุณภาพและผลงานจะไม่เป็นที่พึงพอใจนัก แต่พิมก็ขอให้มีความสุจกับนิยายของพิมเด้อ >O<~

ยังไงก็อย่าลืมคอมเม้นท์ + โหวตเป็นกำลังใจให้นะคะ ^_____________^

เติ่ง ไต้ เจอะ หนี่ - ตี่ตี้