นั่นใครน่ะ!
เป็นคนเลิศเลอเพอร์เฟ็คไปทุกอย่าง แค่หลงใหลเสียงอันเสนาะเพราะจับใจ เป็นคนเลิศเลอบ้านรวยขนาดไปขอเธอได้ ให้ทายว่าใคร แล้วฉันจะไปตรัสรู้ได้ไงเล่า! -_-^ พูดมาซะชมตัวเอง
ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!
บู่ๆ เธอนี่นะไม่มีอารมณ์ศิลป์ในการร่วมกับฉันเลย
ฟุ่บ!
เมื่อสิ้นเสียง เหมือนจะมีร่างสูงกระโดดออกมาจากหน้าต่างที่เปิดอยู่เพื่อรับลม ผมสีน้ำตาลปลิวไสว ดวงตาเรียวคมแต่ฉายแววขี้เล่นแต่ก็ยังมีรอยช้ำอยู่ จมูกโด่งเป็นสัน ปากบางเฉียบแต่สียังชมพูระเรื่อแต่ที่มุมปากกลับมีสำลีทับๆ กัน แล้วมีสก็อตซ์เทปปิดทับ (พอดีตอนนั้นไม่มีอะไรเลยใช้ไอ้นี่แทนน่ะ) หุ่นเพรียมรับกับเสื้อนักเรียนของที่นี่ที่เขาเลิกขึ้นถึงไหล่ ไอ้นี่... มันไอ้ไอค่อนนี่หว่า -_-^ จะตามจองล้างจองผลาญฉันไปถึงไหนเนี่ย
ทำไมนายไม่เข้าเรียน ฉันน่ะขาดไปพวกอาจารย์ก็ไม่ตัดจิตพิสัยหรอกนะ แต่หมอนี่สิ ไม่แน่นอน ไม่ได้ดีเด่นมาจากไหนนี่นา
คิดถึงเธอไง ^^ เถอะน่าฉันออกจะฉลาดยังไงๆ ก็สอบได้อยู่แล้ว นะครับคนสวย~ ตึกตักๆ อูยยย เผลอใจเต้นนิดเดียวเหมือนตอนที่ฉันเจอไนต์ครั้งแรกเลย -_-// เพราะความหล่อของเขามากกว่า ฉันเลยเริ่มใจเต้น แต่ว่าในใจฉันก็ยังคงมั่นคงต่อไนต์เพียงคนเดียวนั่นแหละ ^^
ไม่ต้องมาชมหรอก แล้วมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันรีบพูดกลบเกลื่อนเพราะว่าตอนนี้ถ้าฉันยังคิดมากอยู่ อีกไม่นานล่ะก็ฉันต้องเริ่มไหวหวั่นแน่ๆ เลย >_เพราะเขาหล่อ แต่ฉันว่าไนต์หล่อกว่านะ อิอิ ไนต์จ๋า~ ตุ๊กตาของเธอคิดถึง T^T//
ก็นานพอที่จะฟังเสียงไวโอลีนของเธอนี่แหละ เพราะดีนี่นา ใครเป็นคนสอนเหรอ ^^
ไนต์...
...
แฟนของฉันที่นายได้ยินให้บอกเลิกยังไงล่ะ ^^ ฉันยิ้มออกมาอย่างเจ็บปวดหัวใจ เขารู้ตัวดีก็เลยเริ่มเฉไฉไปเรื่องอื่นทันที งั้นไวโอลีนนี้เท่าไหร่เหรอ O_O ราคาดูแพงพิลึกแน่ๆ ดูสิมียี่ห้อที่ฉันเคยเห็นเพื่อนที่ชอบสีไวโอลีนบอกว่าโคตรแพงนี่นา >O< ฉันมองไวโอลีนด้วยสีหน้ายิ้มๆ แต่ก็ดูเหมือนเป็นรอยยิ้มที่เศร้าๆ เพราะเมื่อคิดถึงเจ้าของไวโอลีนนี้น้ำตาฉันก็จะไหลอีกแล้ว ให้ตายเถอะ ฉันร้องไห้ง่ายชะมัดเลย
ของพี่ฉัน ที่เคยบอกว่าเป็นเจ้าหญิงน่ะ...
แล้วตอนนี้พี่เธออยู่ไหนล่ะ บ้านเธอคงดูรวยมากๆ ถึงซื้อไวโอลีนคันนี้ได้ ^^
ไปแล้ว... เธอไปจากฉันแล้วล่ะ ฉันตอบออกไปด้วยน้ำเสียงปวดร้าว เฮ้อ คิดถึงทีไรก็ปวดร้าวเหมือนกับว่าฉันเป็นคนเผชิญ อาจจะเป็นเพราะว่าฉันคือ เจ้าหญิง ก็ได้มั้ง พี่ฉันที่เคยเป็นก็ต้องมาตายเพราะสิ่งนั้น แต่ฉันก็ไม่สามารถโกรธแค้นคนทำได้เลย ทั้งๆ ที่ก็อยู่ใกล้ตัวฉัน แต่สิ่งที่ฉันต้องแบกรับมีแต่ความเจ็บปวดที่สักวันฉันหวังว่ามันจะเยียวยา
อ่า... ขอโทษนะที่ถามเรื่องไม่น่าถาม น้ำเสียงและสีหน้าของเขาดูกระอักกระอ่วก ฉันเลยแค่นยิ้มให้ก่อนที่จะพูดออกไป ไม่เป็นไรหรอก ที่ฉันเศร้าอยู่เพราะนี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อปีที่แล้วเอง ก็เลยเศร้าไม่หาย ^^
งั้นป่ะ >O< เมื่อพูดจบอยู่ๆ เขาก็เข้ามาจูงมือฉันอย่างรวดเร็ว เฮ้ย! O_o!!
เขาพาฉันออกนอกจากห้องดนตรีโดยที่มือของฉันยังคงถือไวโอลีนและคันชักด้วย สองเท้าได้แต่วิ่งตามเขาไป นักเรียนที่เห็นเหตุการณ์ได้แต่มองมา ขอร้องล่ะอย่านำเรื่องนี้ไปฟ้องพระราชากับราชินีเลย ฉันไม่อยากให้เขามีเรื่องเดือดร้อนเพราะฉันน่ะ แผลคราวที่แล้วยังไม่หายเลย
ไอค่อนยังคงพาฉันวิ่งไปเรื่อยๆ จนผ่านต้นไม้ลัดเลาะไปทางด้านหลังของโรงเรียน เฮ้ย! จะพาไปบ้านลับของฉันเหรอ OoO แต่เอ๊ะ! แทนที่เขาจะตรงไป แล้วลอดพุ่มไม้ผ่านไปเพื่อที่จะผานกำแพงที่มันเป็นทางออกเดียว (สาบานได้เลย เพราะฉันมาเจาะแค่ที่เดียวตอนปิดเทอมที่ไม่มีคนและสำรวจน่ะ -v-;) เขากลับเลี้ยวไปแทนก่อนที่จะมาหยุดที่ต้นไม้สูงชะลูดต้นหนึ่ง
ต้นไม้นี่ก็เหมือนบ้านลับของเธอนั่นแหละ
... ฉันยังคงเงียบอยู่ต่อไป ไม่ใช่เพราะอะไรมากมายหรอกนะ ฉันเหนื่อยน่ะที่วิ่งมาไกลขนาดนี้ แถมเผลอๆ ฉันอาจจะเป็นแผลก็ได้ ก็นายไอค่อนนี่เล่นวิ่งผ่านกิ่งไม้ใบหญ้าเลย เศษกิ่งไม้อาจจะข่วนก็ได้
เอาล่ะ เอาไวโอลีนของพี่เธอวางและปีนต้นไม้ไปก่อนเลย ฉันวางไวโอลีนไว้ที่พื้นอย่างประคับประคอง แหงล่ะ ก็ของพี่ฉันนี่นา ก่อนที่จะใช้มือจับต้นไม้เตรียมปีน แต่เอ๊ะ! -__-^^
ไอ้บ้า! หลอกดูกางเกงในฉันเหรอ ขึ้นไปก่อนเซ่ หน็อย~ คิดจะหลอกกัน เสียใจย่ะ ฉันรู้ทัน! -^-!!
รู้ด้วยเหรอ แฮะๆ เดี๋ยวฉันปีนขึ้นไปก่อนก็ได้ ว่าจบ เขาก็ปีนขึ้นไปเลย จนเมื่อผ่านพวกใบไม้กิ่งไม้จนเริ่มไม่เห็นตัวของเขาฉันก็เริ่มตะโกนถาม
เป็นไรมากมั้ย!
ไม่หรอก เธอขึ้นมาเลย ฉันปีนขึ้นไปบ้างเมื่อเขาพูดจบ เห็นอย่างนี้ก็เถอะ ฉันปีนเล่นบ่อยๆ นะ ตอนที่หนีพวกตามล่าฉัน ฉันก็เลยปีนขึ้นมาจู๋จี๋กับไนต์บ่อยน่ะ แต่ไม่ได้เกินเลยนะ ก็แค่คุยกัน กอดกัน หอมแก้มกันบ้าง และ...จูบกันบ้าง -///- ก็แหม ตามประสาคนเป็นแฟนกันนี่แหละ อย่าบอกนะว่าแฟนคุณไม่เคยกอดคุณ ไม่เคยคุยกับคุณ อะไรประมาณนี้ -w-;
เมื่อถึงยอดแล้วฉันแทบผงะ มีแคร่อยู่ที่นี่ได้ยังไงเนี่ย >O< แถมยังเป็นแบบกระทัดรัดพอดีคนนั่งได้แค่สองคนขนาดแบบอึดอัดอีก ไอค่อนคงเห็นสีหน้าตกใจของฉัน ก็เลยมองไปรอบๆ ก่อนจะทำหน้าแหยๆ มาพูดกับฉัน
ลืมไปว่าฉันสร้างแบบนั่งคนเดียวน่ะ เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน -_-;
หมับ!
อยู่ๆ ฉันที่ปีนต้นไม้ขึ้นมาแล้วก็ถูกเขาดึง เน้น! ดึงไปเลยล่ะ จนตัวของฉันเซไปนั่งตักของเขา ก่อนที่เขาจะกระชับวงแขนโอบกอดฉันไว้ ฉันรีบหันไปเผชิญหน้าเขาเพื่อเตรียมที่จะด่าเขาอย่างรวดเร็ว แต่ก็พบกับดวงตาสีน้ำตาล ลืมไปว่านั่งอยู่บนตักของเขาอยู่ หน้ามันถึงได้เจ๊อะกันขนาดนี้ T^T
นี่... ตอนที่เจอกันวันนั้นน่ะ เธอไปส่งแฟนใช่มั้ย ฉันสะอึกไปกับคำพูดของเขา ดวงตาสีน้ำตาลยังคงมองฉันอยู่ เหมือนว่าดวงตานั้นยังคงจ้องมองฉันอยู่อย่างอ่อนโยน หน้าของฉันเริ่มร้อนผ่าว และไม่รู้จะตอบเขาไปยังไงดีด้วย ความเงียบยังคงปกคลุมเราสองคน ฉันยังคงมองตาสีน้ำตาลเหมือนว่าถูกมนต์สะกด จนเขาทำลายความเงียบ
คงไม่ว่ากันนะ
...
ที่ฉันเริ่มชอบเธอเข้าแล้ว ^^ เมื่อเขาพูดจบ ก็นำริมฝีปากมาแนบที่ริมฝีปากของฉันทันที เหมือนว่าโลกนี้กำลังจะละลายเพราะความร้อนที่ถูกส่งมาจากริมฝีปากของเขา ก่อนที่จะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นอบอุ่น และในที่สุดความหวานก็เข้ามา มือที่โอบเอวของฉันไว้เริ่มกระชับให้มากขึ้น ก่อนที่เขาจะถอนริมฝีปากออกมาอย่างอ้อยอิ่ง ดวงตาสีนำตาลยังคงจ้องมองฉันอยู่
ไนต์... นายรีบกลับมาเถอะนะ...
ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจไปชอบไอค่อน
กรี๊ดดดดดดดด อัพได้อัพดี แต่ขาดไปคงไม่ว่ากัน T^T~ พิมไปงานศพมา และเมื่อวานกะว่าจะมาอัพแต่ว่าไฟดับอ่ะ TwT ในที่สุดภาพในงานกีฬาสีก็ออกมาแล้วนะ อาจจะไม่ค่อยเห็นหน้ากัน แต่ใบ้ให้ว่าพิมอยู่แถวสองนับจากล่างสุด -w- เห็นภาพตัวเองแล้วแทบผงะ ช่วงนี้ไร้ความสดชื่น เพราะอยากให้ไนต์น้อยกลับมาเร็วๆ T_T คิดถึงไนต์ใจจะขาด~ ToT!! มีใครอิจฉาตุ๊กตาบ้างอ่ะ อย่างน้อยๆ ก็พิมล่ะว้า~ >_< ใครอยากให้ไนต์กลับมาเร็วๆ คอมเม้นท์+โหวต ด่วน!!!!!
นี่รูปกีฬาสีนะ
สมัครสมาชิก