“ราชินีรุ่นก่อนมาทำอะไรที่นี่เหรอคะ ^^” ราชินีถาม ฉันเงียบไม่กล้าพูดอะไรกับผู้หญิงคนนี้มาก ได้แต่เป็นตุ๊กตานิ่งๆ... ที่จะทำอะไรก็ได้ตามชื่อของฉัน อ้อมแขนของราชินีที่กอดฉันกระชับขึ้นและใช้มือลูบหัวของฉัน

 “มาสำรวจโรงเรียนน่ะสิ ฉันจบไปแล้วแต่ก็ยังมีอำนาจพอที่จะสั่งคนกระทืบยามจนยอมให้ฉันเข้ามาหรอกนะยะ” โหดร้ายจริงๆ เลย แต่ยังไม่โหดเท่าที่ทำกับพี่ฉันหรอก!

 “ส่วนนาย! ไอ้หัวน้ำตาล! แกเป็นใครมาจากไหนยะ! ริอาจมาชก มาเตะ มาต่อย พระราชา!!” น้ำลายจะท่วมท้นบนหัวของฉันนะ T^T อย่าตะโกนนน TOT แถมหูของฉันมีความเสี่ยงสูงที่จะหูหนวกไปเลยก็ได้ T^T

 “เป็นใครมาจากไหนก็ช่างฉันสิเว้ย! ยัยแก่! แกไม่เห็นเหรอว่าคนเธอไม่เต็มใจให้กอดแกก็ยังไปกอดเธออยู่!” ได้โปรดอย่าว่ากันเลย เดี๋ยว...

 “กรี๊ดดดดด แกเป็นใครมาจากไหนยะ!” หูฉันจะแตก... T-T คราวนี้ราชินีรุ่นก่อนปล่อยฉันออกมาจากกอดแล้ว แต่ใช้ปลายนิ้วเรียวยาวชี้ไปที่ไอค่อนแทน

 “หนอย! สมุนของฉันหายไปไหนหมดยะ!!” เฮือก! O_o!! นี่คิดจะให้สมุนมารุมเลยเหรอเนี่ย ไม่ได้การแล้วล่ะ ที่เค้าต่อยกับพระราชาก็เพราะฉัน แล้วนี่ยังให้เขาเจ็บตัวเพราะฉันอีก!

 “ราชินีรุ่นก่อนคะ...เราไม่ควรทำร้ายเขาหรอกค่ะ”

 “ทำไมล่ะเจ้าหญิง” ทำไมล่ะ ทำไม T_T คิดไม่ออก

 “เพราะเขาเป็นเจ้าชายของประเทศอังกูรีลาบูค่ะ!” คิดไปได้ T_T เอเถอะ แถแล้วก็ต้องแถให้ถึงที่สุด

 “ประเทศอังกูรีบาลู?” ราชินทวนคำ ก่อนจะหันมามองฉัน ไอค่อนยังคงทำหน้างงอยู่ว่าเขาเป็นเจ้าชายตอนไหน แต่ก็พยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะเริ่มตีสีหน้าธรรมดา T T

 “ใช่ ฉันเป็นรัชทายาทอำดับสองต่อจากท่านพี่ซาชุเอระ คือมันเต แห่งราชวงศ์อังกูรีที่สิบสอง” เออ มันแถเก่ง T_T คราวนี้ราชินีไม่หันหน้ามองฉันแล้ว แต่มองไปยังนายไอค่อนแทน

 “แล้วทำไมนายถึงชื่อฝรั่งล่ะ?”

 “ประเทศของฉันอยู่แถบทางยุโรป เป็นธรรมดาที่ชื่อของฉันอาจะออกไปทางฝรั่งบ้าง”

 “แล้วทำไมนายถึงมาอยู่ที่ไทยได้?”

 “เพราะว่าเสด็จพ่อของฉันท่านทรงต้องการให้ฉันมีประสบการณ์ชีวิต จึงส่งฉันมาที่ไทยเพื่อเรียนรู้การใช้ชีวิต อีกอย่าง...” ไอค่อนเว้นคำ ก่อนจะหันมาทางฉัน และก้าวเดินมาทางฉันโดยที่มีราชินีรุ่นก่อนยืนอยู่ข้าง

 “และเจ้าหญิง...ก็คู่ควรกับเจ้าชาย ^^” O_O ดวงตาของฉันเบิกกว้างทันทีที่เขาพูดจบ เฮ้ย! นี่มันแถเกินไปแล้วนะเว้ย!

 “โกหก! ประเทศอังกูรีลาบูไม่มีอยู่จริง! เจ้าหญิง...ได้โปรดอย่าช่วยเขา!!” คราวนี้พระราชาตะโกนออกมา เฮ้ย!ลืมไปเลยว่าพระราชาถนัดเรื่องพวกนี้เพราะว่าเขาชอบสะสมของที่เป็นแผนที่

 ซวยแล้วไง -O-;;

 “ฮึ รู้กันจนได้นะ...ฉันก็อุตส่าห์หลอกเจ้าหญิงได้ว่าฉันเป็นเจ้าชาย แต่นาย...ท่าจะหลอกไม่ได้แฮะ เอาอย่างนี้ ^^” ไอค่อนยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ฉัน ก่อนที่จะกระชากแขนของฉันทันที!

 “ฉันขอตัวองค์หญิงผู้เลอโฉมไปก่อนนะ ^^” กรี๊ดดดด อยู่ๆ นายไอค่อนก็ลากให้ฉันวิ่งตามเขาไปอีกแล้ววว >Oนายนี่คิดจะทำยังไงกับชีวิตฉันเนี่ย มีอะไรก็ลากๆ เชอะ!

 “เฮ้ย! หยุดเดี๋ยวนี้!!” ฉันได้ยินแต่เสียงตะโกนไล่หลังมาของราชินีรุ่นก่อน พระราชา หรือแม้แต่ราชินีเอง มาช่วยหน่อยสิ ถูกดึงงง เจ็บแขนน่ะ TOT

 ไอค่อนพาฉันวิ่งไปเรื่อยๆ เผลอๆ อาจจะคิดว่าไร้จุดหมายเลยก็ได้ เพราะต้นไม้นี้ฉันผ่านมาสองรอบแล้ว นักเรียนก็พากันมองฉันกับไอค่อน อย่ามัวแต่มองสิ มาช่วยฉันหน่อย T^T

 จนในที่สุดเขาก็วิ่งไปบริเวณหลังโรงเรียน ก่อนจะวิ่งลัดเลาะมาถึงต้นไม้ที่เขาเคยพาฉันมาก็หยุด

 “นายพาฉันมาทำไม!” คราวนี้ฉันเริ่มเหลืออดแล้วนะ มีอะไรก็ลากๆ เห็นฉันเป็นตุ๊กตาที่ต้องมีคนมาชักจูงทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของฉันหรืออย่างไร!!

 “โอ้ววว ถ้าฉันบอกใครมีใครจะเชื่อมั้ยว่าฉันเห็นเจ้าหญิงโกรธ -O-”

 “อย่ามาเล่นนะ!” นี่ฉันกำลังโกรธอยู่นะ! แต่สิ่งที่เขาทำนี่สิ!!

 “เฮ้อ เจ้าหญิงพะยะค่ะ จะให้หม่อมฉันพูดอะไร มันก็หยุดอารมณ์โกรธที่นานๆ ครั้งเจ้าหญิงจะได้ระบายความในใจออกมาไม่ได้หรอก”

 “รู้อยู่แล้วก็ยังพูดยั่วอารมณ์ของฉันอยู่อีกนะ!”

 “เจ้าหญิง...เคยสบายใจมั้ยที่ถูกผู้คนมองราวกับตุ๊กตา ปรนเปรอความสุขให้เขา แต่มีแต่เจ้าหญิงที่เจ็บเอง...”

 “ไม่เคย...”

 “รู้สึกสบายใจมั้ยที่ให้เขาบังคับชีวิตที่ย่ำแย่ของตน...ที่ฉันลากเธอมาแต่ละครั้ง ส่วนใหญ่ก็จะเฉพาะเธอไม่สบายใจ และฉันก็อยากให้เธอระบายความในใจนะ”

 “...”

 “ถ้าเธอยังเป็นตุ๊กตาให้เขาบังคับอยู่อย่างนี้...ความไม่สบายใจก็จะสุมอยู่ในกองอก ปลดปล่อยมันบ้างเถอะ... อย่างน้อยก็นึกว่าฉันเป็นที่ระบายก็ได้ ^ ^”

 “ไอ...ค่อน...”

 “อย่างน้อย...ก็มีฉันคนนึงที่เป็นห่วงเธอนะ” เขาพูดเพียงนิดเดียวแต่ก็เหมือนจะกินใจฉันไปหมด ขอบตาร้อนผ่าวและหยดน้ำค่อยๆ ออกมาจากเบ้าตา ความกังวล ความกลุ้มใจที่สุมอยู่ในอกถูกถ่ายทอดออกมาเป็นน้ำตาที่จะระบายความรู้สึกออกมา เข่าของฉันอ่อนรทวยโดยที่มีไอค่อนรับไว้ได้และเขาก็กระชับอ้อมกอดฉัน... ฉันจึงได้แต่ร่ำไห้กับอกที่ชวนให้อบอุ่น แต่ก็มีความเศร้าปะปนอยู่...

 ไนต์...รีบกลับมาหาฉันก่อนที่ใจของฉันจะปันไปให้เขา...เจ้าของอกอบอุ่นที่ฉันระบายความรู้สึกอยู่อย่างนี้นะ...

 Hello~ วันนี้อารมณ์ดีสุดๆ เลย ><” แบบว่าเข้ามาแล้วเห็นเปลี่ยน hot story ใหม่ ก็เลยลองดูอ่านจริงชื่อเรื่อง เอ๊ะๆ ยังงงอยู่ว่ามีคนเอาชื่อเรื่องเหมือนพิมด้วยเหรอ? - -? พอดูตรงชื่อไอ้คนเขียน Pornnopparat นี่มันคุ้นๆ อยู่นะ คิดไปคิดมา อ้าว! นี่มันชื่อของเรามิใช่รึ! O_O!! แบบแทบกรี๊ดดดด ><” แล้วตรงนักเขียนแนะนำก็เป็นเรื่องของพิมด้วย..แบบแทบกรี๊ดดด (ความจริงไม่กรี๊ดแต่ร้องอ๊าย 55+) เหมือนกระเทยแตกสาวเลย (เอ๊ะ? ทะแม่งๆ ยังไงก็ไม่รู้ -_-;;) มันเหมือนความฝันที่ทำให้เป็นจริง เมื่อก่อนทำเท่าไหร่ก็ไม่ได้สักที >_<

 ต้องขอบคุณพี่ๆ ทีมงาน และก็นักอ่านที่เคารพร๊ากกก >3< ตอนนี้กำลังอยู่โหมดบ้าบอ 555+ เอาล่ะกลับมาโหมดคนปกติก่อน ก่อนที่คนเค้าจะรู้ว่าตัวจริงพิมบ้าขนาดไหน 55 พิมมีข่าวจะแจ้งค่ะ กระซิกๆ T^T (เปลี่ยนเป็นโหมดคนเศร้า) พิมจะเปิดเรียนแล้วก็จริง แต่ถ้าวันไหนการบ้านหนักก็อาจจะไม่มาอัพให้ก็ได้ T_T แต่ไม่ต้องห่วง เพราะพิมชอบทำการบ้านเสร็จตั้งแต่อยู่ที่โรงเรียนแล้ว วะฮะฮ่า เอาล่ะ ข่าวร้ายๆ พิมจะลบเรื่องก๊วนฯ แล้วนะคะ -_-; เพราะว่าปล่อยไปก็ไม่มีประโยชน์เพราะเรื่องนั้นไม่เขียนแล้ว คงไม่มีปัญหาใช่มั้ยคะ TOT ยังไงก็อย่าลืมเม้นท์+โหวตให้หน่อยนะ >_o (วิ๊งๆ) เอ้าส่งจุ๊บๆ >3< 55+ อ้อ! แล้วพิมขอโทษนะคะที่ให้คอมเม้นท์เฉพาะสมาชิก แต่เพราะว่าไม่อยากถูกคอมเม้นท์ก่อกวนมารบกวนน่ะค่ะ T^T