ตอนที่ 17

 #กฎแรงโน้มถ่วง...ทำให้ต่อมหื่นฉันกำเนิด#

[ชื่อตอนปัญญาอ่อนโดย : Pornnopparat]

 “เฮ้ย!/เฮ้ย!” อยู่ๆ ก็เหมือนว่าฉันคิดกฏแรงดน้มถ่วงได้ทันที โอ้ววว มาสะดุดอะไรนักหนาเนี่ย หรือว่าเพราะกฏหกล้มตกน้ำมันเกิดขึ้นกับฉันราวกับว่ากฎแรวโน้มถ่วง T^T เพราะตอนนี้ฉันกำลังล้มอยู่ และพื้นด้านล่างมีแต่น้ำที่นองเต็มไปหมด แต่ที่นายไอค่อนร้องก็เพราะว่าฉันดึงชายเสื้อของหมอนี่ให้ล้มลงมาด้วยกันยังไงล่ะ T T

 โครม!

 ฉันบอกแล้วไงว่ากฎของแรงโน้มถ่วงทำให้ฉันล้มมา ไอ้กฎบ้า! มามีแรงโน้มถ่วงทำไม T_T เห็นมั้ยว่าล้มแล้วเปียกเลย

 “เธอ...เป็นบ้ารึเปล่าเนี่ย ดึงฉันมาด้วยทำไม แทนที่จะไม่ดึงฉันจะได้ช่วยเธอ -_-^”

 “ก็ลมมันเย็น T^T” ทำไมคำแก้ตัวของฉันมันช่างหรูเลิศอะไรเช่นนี้ =O=;;

 “ยัยปัญญาอ่อนเอ้ย! เดี๋ยวฉันโทร.บอกเพื่อนเองว่าเดี๋ยวมารับบททีหลังไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ เธอน่ะ -_-”

 “ทำไมล่ะ?” ทั้งๆ ที่ตัวเปียกแบบนี้ก็น่าจะรับบทได้นี่นา

 “เธอนี่มัน... บทน่ะเป็นกระดาษกระดาษโดนน้ำจะเป็นยังไงก็น่าจะรู้ อีกอย่างลองเธอได้เดินเข้าไปในชุดนี้ ฉันรับประกันได้เลยว่าต้องมีคนเลือดกำเดาไหล -.,-”

 “เอ๊ะ? ทำไมล่ะ”

 “ผู้ชายหลายคนจินตนาการภาพที่เจ้าหญิงขวัญใจเปียกน้ำ เชื่อสิงานนี้เลือดกำเดาพุ่งกระชูดขนาดฉันก็ยัง...อื้อฮือ... เพิ่งรู้ว่าเธอก็หุ่นดี =..=” ฉันรีบปิดมือทันทีโดยไม่รอให้เขาพูดจบ ไอ้บ้า! นาตาลีกรีดร้อง T^T

 “แน่ะๆ ทีพูดงี้ล่ะปิด แต่ถ้าเปิดอยู่ฉันก็เริ่มหักใจไม่ได้เหมือนกันแฮะ =.=”

 “ลามก! ฉันจะไปเปลี่ยนชุดแล้ว!” หึ น่าโมโหที่สุดเลยอ่ะ >_< เพราะกฎแรงโน้มถ่วงแท้ๆ ที่ทำให้ฉันล้ม T^T (โทษไม่เลิก)

 “เดี๋ยวก่อน” เอ๊ะ ฉันมองมือที่ถูกนายไอค่อนจับกลับจะค่อยๆ เงยหน้ามองนายไอค่อนที่ตอนนี้กำลังยิ้มอยู่น่าหมั่นไส้ชะมัดเลยยิ้มนี้อ่ะ -_-^ จับอยู่ได้ ฉันไม่ใช่พวก ‘ยอมให้จับนะ’ นะขอบอกกกก >O<

 “ฉันไปส่งเธอดีกว่า หรือเธออยากโดนผู้ชายฉุด” ฉันรีบส่ายหน้าใหญ่เลย ใครเค้าอยากจะโดนฉุดล่ะ หรือว่านายไอค่อนอยากลอง ผู้ชายฉุดนะ =..=

 “ทำหน้าหื่นๆ แบบนั้นคงไม่คิดจะส่งตัวฉันให้เกย์หรอกนะ” มะ...หมอนี่ทายเกือบถูก =O=!!

 “เพราะสีหน้าเธอมันแสดงต่างหาก” หมอนี่อ่านใจคนได้อย่างลึกล้ำไปฝึกที่สำนักไหนจะไปฝึกด้วย =[]=

 “เฮ้อ เอาเป็นว่าเดินตามฉันมาเถอะ -_-” ฉันเดินตามนายไอค่อนอย่างว่าง่ายราวกับว่าถูกใจขนมของเขาที่เรียกว่าซิกแพค เฮ้ย! พูดอะไรไปเนี่ย =[]=

 “นายพาฉันมาที่นี่ทำไม” ฉันถาม เมื่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือบ้านขนาดใหญ่ ใหญ่มากๆ เลยด้วย ระเบียงที่อยู่เรียงรายนั้นมีสิ่งของเต็มไปหมด อาจจะมีเสื้อผ้าบ้าง โต๊ะเก้าอี้บ้าง กล้องส่องทางไกลบ้าง หรือไม่เว้นแต่...ชุดชั้นในซีทรูสีแดงสด =[]=;; หน้าต่างคร่ำครึนั้นมีไม้ต่อเติมยื่นมาด้วยสามารถทำให้วงของได้ บ้านหลังนี้มีสิบชั้น และแต่ละชั้นน่าจะประมาณมียี่สิบห้อง หรืออาจจะมากกว่านั้นเพราะฉันสังเกตเอาจากจำนวนหน้าต่างที่พอกะได้ว่าห้องละบาน ที่นี่มันหอชายนี่นา ซึ่งต่อจากหอหญิงที่เป็นอาคารสูงทันสมัย มิหนำซ้ำยังติดแอร์ให้ด้วย แต่ถ้าหอชายติดก็อาจจะเป็นแอร์เก่าๆ ก็ได้จากสภาพของบ้าน =__=;;

 “ก็เธอทำให้เสื้อของฉันเปื้อน เธอก็ต้องซักให้ฉันน่ะสิ -_-”

 “งั้นฉันจะรอตรงนี้ นายก็รีบเปลี่ยนเสื้อแล้วเอาเสื้อมาให้ฉันสักทีสิ”

 “ใครบอก จะทำให้มันยุ่งยากทำไม”

 “อ้าว” แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ ให้เข้าไปเอาเสื้อกับนายในห้องเลยเหรอ กรี๊ดดด >///< หรือว่าเค้าอาจจขึ้นไปบนห้องและโยนเสื้อมาให้ฉัน และระหว่างนั้นฉันก็จะได้แอบดูซิกแพคด้วย อุวะฮะฮ่า~ (บ้าตามคนแต่งไปเรียบร้อยโฮะๆ ^O^)

 “ถอดตรงนี้ก็สิ้นเรื่อง -_-” นายไอค่อนถอดสูทลงพื้น ก่อนที่จะค่อยๆ ถอดเนคไทและแกะกระดุมทีละเม็ด(บรรยายซะชัด =.=) ก่อนจะค่อยถอดออก เฮ้ย! นายนี่เอาจริงเหรอ นายนี่ดันไม่ใส่เสื้อกล้ามซะด้วย =[]=!! เผยให้เห็นซิกแพคขาวเนียนกับผิวขาวละเอียดจนน่าหมั่นไส้ แต่ว่า...ซิกแพคมันยั่วน้ำลาย! ={}=!!

 “เฮ้ย! เธอเป็นอะไร!!”

 ทำไมมาสลบตอนที่เห็นของดีซะด้วย ซิกแพคค

 “แล้วดันมาเลือดกำเดาไหลใส่ตรงๆ เสื้อฉันนี่นะ -_-;;”

 ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นทีละนิด เพดานสีเทาที่ดูคุ้นตา ฉันขยี้ตาช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ ทรงตัวขึ้น และมองไปรอบๆ ห้องเตียงสีฟ้าอ่อนแบบคิงไซส์ที่มีตุ๊กตาวางเต็มไปหมดก่อนจะค่อยๆ มองที่หัวเตียงมีรูปวางไว้มากมาย และรอบๆ ห้องที่เน้นการตกแต่งแบบอาร์ทที่มีผลงานศิลปินชื่อดังและโซฟาราคาแพงสุดหูรูด นี่มันห้องของฉันนี่นา จำได้ว่าฉันสลบไปนีนา -_-;

 “ตื่นแล้วเหรอ?” ฉันหันไปมองต้นสูง เฮือก กางเกงยีนส์สีซีดกับเสื้อกล้ามยั่วน้ำลายเผยให้เห็นผิวขาวๆ แบบที่ฉันอิจฉานี่อีก นายไอค่อนนี่นา -_-; ระหว่างสลบฉันคงไม่ได้ล่วงเกินเขาจนต้องใส่ชุดมายั่วน้ำลายฉันหรอกนะ =o=;

 “หวังว่าฉันใส่เสื้อกล้ามแล้วมันคงจะไม่ทำให้เลือดกำเดาของเธอพุ่งกระชูดโดนเสื้อกล้ามของฉันเต็มๆ หรอกนะ” ฉันเลือดกำเดาไหลเหรอ =[]=

 “ตกลงยั่วมั้ยชุดนี้เนี่ย -_-;”

 “ยั่ว แต่ทนได้ =.,=” ตอบอะไรไปเนี่ยฉัน T^T เสียภาพพจน์สุภาพสตรีแสนสวยงามหมด

 “เพิ่งรู้ว่าเธอลามก =_=;”

 “มันเพิ่งเป็นขนาดหนักตอนที่ไอ้คนเขียนบ้านี้เริ่มหื่นนี่แหละ” เนอะๆ หนูเป็นตัวละคร ตัวละครไม่เกี่ยววว TT_TT

 “ช่างเถอะ แบบนี้ก็ดีชีวิตมีสีสัน ^^” นายนี่หาว่าความหื่นเป็นเรื่องดีเหรอ =[]=

 “เถอะน่าๆ เธอเพิ่งเสียเลือดไปนะ อยู่เฉยๆ ดีกว่า เดี๋ยวจะหน้ามืดเอานะ ^^” นายไอค่อนพูดพลางนั่งลงบนเตียงที่มีฉันอยู่ ยังไงนายนี่ก็ไม่ทำอะไรฉันหรอก เพราะฉันว่า...ความสนิทมันก็ทำให้ฉันเชื่อใจเขา... ฉันจึงนอนลงกับเตียงอย่างช้าๆ และไม่ลืมนำผ้าห่มมาคลุมหัวจนมิด เพราะเชื่อใจนายนี่ไม่ได้มากอยู่แล้ว และฉันก็เตรียมอาวุธเตรียมไว้แล้วถ้านายนี่ทำมิดีมิร้ายฉัน โฮะๆ ^O^

 “ตุ๊กตา...” เสียงเบาหวิวดังขึ้น ฉันรู้สึกถึงน้ำหนักที่กดลงมาบนเตียงนี้ ก่อนจะมีบางสิ่งบางอย่างมาก่ายฉันไว้ก่อนที่ผ้าห่มจะค่อยๆ ถูกดึงออก เย็นไว้ลูก เย็นไว้ๆ นายนี่ไม่ทำอะไรหรอก >_<

 “หายเศร้าเร็วๆนะ...อย่างน้อยก็ให้รู้ว่าฉันน่ะชอบเธอ...”

 “เธอน่ะมีแต่เก็บความเศร้าไว้”

 “...”

 “ปลดปล่อยมันเถอะนะ...”

 “...”

 “ฉันคนนี้ แค่เห็นเธอมีความสุขฉันก็ดีใจแล้ว...”

 “...เจ้าหญิงของผม...”

 “อ้าว สงสัยฝันร้ายดูสิน้ำตาไหลเลยไม่เป็นไรนะเจ้าหญิงน้อย ^^”

 ฉันขอโทษที่หัวใจฉันยังไม่เปิดรับใครเพราะยังมีเขาอยู่นะ...ไอค่อน

 โฮะๆ ยิ่งแต่งยิ่งรู้สึกว่านางเอกนิสัยเหมือนพิม =[]= เอาเถอะๆ อย่างน้อยมันก็แต่งง่ายตรงที่มันไม่ต้องเดาความรู้สึกของตัวละครอื่น  555+ พิมลองเพิ่งชื่อเรื่องเข้าไปก่อนเนื้อเรื่องเพื่อที่อยากจะให้ทุกคนได้รู้ชื่อตอนเผื่อใครไม่สังเกตด้วยล่ะ >_<

 คอมเม้นท์+โหวตให้กำลังใจหน่อยเคิ๊ฟฟฟฟ T_T (ครับไม่ชอบดันชอบเคิ๊ฟ นาตาลีกลุ้ม 555)