“ฮั่นแน่ ^O^” ฉันเงยหน้าจากโต๊ะ มองผู้มาเยือนใหม่อย่างงงๆ นายไอค่อนนี่นา -_-; วันนี้ที่โต๊ะกินข้าวแห่งนี้ไม่มีพระราชา ราชินี มีแต่ไอซ์เท่านั้ที่ยังคงอยู่เป็นเพื่อนฉัน เพราะว่าพระราชากับราชินีรู้สึกว่าจะต้องไปเข้าค่ายที่ทางโรงเรียนได้บังคับให้พระราชากับราชินีไปคุมนักเรียน

 “มีอะไร -_-;”

 “เธอยิ้ม ^^” อ้อ เรื่องนั้นตอนที่นายนี่ง้อนี่เอง ไอซ์ได้แต่มองฉันอย่างงงๆ ก็คงจะงงนั่นแหละว่าฉันไปสนิทกับนายนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ไอซ์...ฉันก็ไม่ได้อยากจะสนิทด้วยหรอกนะ มาทีไรชีวิตฉันมีแต่ซวย T_T

 “หรือว่านายไม่อยากให้ฉันยิ้มล่ะ -^-”

 “งั้นเดี๋ยวฉันขอตัวก่อนนะคะเจ้าหญิง ^-^” หนีไปหนายยยย TOT มาอยู่เป็นโล่กันให้ฉันก่อนสิ T T

 “คนของเธอนี่ดีนะ ^O^”

 “ไอซ์เค้าเป็นเพื่อนฉันต่างหาก!” ฉันตะโกนออกไปอย่างลืมตัว ทำไมนายนี่ต้องพูดอะไรที่มันสะกิดต่อมในอดีตของฉันด้วยนะ!!

 “อ๊ะๆ ขอโทษทีๆ เพื่อนก็เพื่อนจ้า งั้นเดี๋ยวฉันไปก่อนนะ ^-^”

 “ไปไกลๆ สายตาฉันเถอะ” ไม่ได้ๆ ต้องควบคุมจิตใจไว้ ทำไมแค่ควบคุมจิตใจฉันยังไม่ได้นะ สงสัยจะไม่ลืมเรื่องนั้นแน่ๆ เลย อ๊ะ จริงสิ คนในดรงอาหารอาจจะมองมาที่เราได้ ฉันมองไปด้านรอบข้าง ผู้คนต่างหันมาและเงียบสนิท ฉันทำในสิ่งที่ไม่ควรทำลงไปจริงๆ ด้วย T^T

 “ขอโทษทุกคนด้วยนะคะที่ตะโกนออกมา รับประทานอาหารต่อเถอะค่ะ ^^;” สงสัยต้องคุมสติให้ดีกว่านี้แล้ว เฮ้อ เพราะนายไอค่อนอีกแล้ว!

 ฉันเดินออกมาจากโรงอาหารแล้วมุ่งตรงไปที่ห้องน้ำทันที ตอนที่กำลังจะเข้าห้องน้ำอยู่ก็เหลือบมองเห็นผู้หญิงแต่งหน้าหนาเตอะทำอย่างกับว่าที่บ้านผลิตแป้งใช้เอง แถมยังมองฉันด้วยสายตาแปลกๆ อีกด้วย ไม่ได้สิ ต้องรีบเข้าห้องน้ำแล้ว

 เหมือนมีความหนาวเย็นพัดผ่านกายตลอดเวลา ความเย็นสะท้านแผ่ซ่านไปทุกอณูของร่างกาย รู้สึกลางสังหรณ์ไม่ดีเลย ฉันล้างมือสักหน่อย ก่อนที่จะออกมาจากห้องน้ำ

 “ทำเป็นอ่อยไอค่อน” ฉันหยุดทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ และหันไปมองผู้พูด พวกที่มองฉันด้วยสายตาไม่เป็นมิตรนี่นา

 “ฮึ กะอีแค่เป็นเจ้าหญิง แกรู้มั้ยล่ะว่ามีผู้หญิงเกลียดแกไปทั่วเลยนะ”

 “...”

 “ทำเป็นไร้เดียงสา ที่แท้ก็แค่พวกบ้าผู้ชายที่มีแต่อ่อยผู้ชายไปวันๆ นี่แหละ”

 “...”

 “เงียบทำไมล่ะยัยหน้าด้าน!”

 “มากล่าวหากันแบบนี้...จะดีเหรอคะ” ฉันตอบไป มองพวกที่ก้าวเข้ามาอย่างหวาดกลัว น่าจะมีประมาณสามคน แล้วคิดวาฉันจะสู้ไหวเหรอ

 “หนอย! นังนี่!!” วิ่ง!! วิ่งๆๆ วิ่งเข้าไปให้มันสุดโลก T^T ฉันวิ่งวนไปสักรอบเพื่อหาช่องทางหนี ก่อนที่จะวิ่งหนีออกไปทันที เชื่อสิว่าขนาดนักกีฬาทีมชาติยังต้องทึ่ง T-T

 “โอ๊ย!” ฉันตะโกนออกมาดังลั่น เมื่อมีความรู้สึกเจ็บที่หนังหัว ไอ้พวกนี้มันจิกหัวฉัน! ก่อนที่จะดึงตัวฉันเข้ามาและจับกดพื้น เหมือนว่าหัวจะแตกจากแรงกระแทกอย่างแรงที่พื้น ก่อนที่ไอ้คนที่ด่าฉันจะขึ้นคร่อม และรุมตบอย่างกระหน่ำฉัน

 ฉันทำอะไรผิด... ฉันอยู่เฉยๆ ของฉันเองนะ

 “ฮึ! แกก็เหมือนพี่แกนี่แหละ อ่อยผู้ชายเค้าไปทั่ว!!”

 “พี่ฉันไม่ได้อ่อยผู้ชาย! ไอ้พวกนังผู้หญิงสารเลว!!” ฉันเริ่มคุมสติไม่ได้อีกครั้ง พวกนั้นกรี๊ด ก่อนจะเปลี่ยนกันมาคร่อมฉันและตบฉันอย่างกระหน่ำ แต่ก็ยิ่งพูดให้ฉันสติแตกมากขึ้น!!

 “หนอย! แกก็ชั่วจนเพื่อนคนแรกหักหลังแกนั่นแหละ!! เพราะแกมันหน้าด้านแบบนี้ไง เพื่อนของสนิทคนแรกของแกจึงลงมือฆ่าพี่ของแก!!”

 “อย่ามาพูดแบบนี้นะ!!” น้ำตาไหลออกมา ไอ้พวกนี้ยังคอยกระหน่ำตบฉันอยู่ ฉันได้แต่ใช้มือปัดป้องบางส่วนเท่านั้น แต่พวกนี้ก็จับมือฉันกดไว้ที่พื้นและกระหน่ำตบ แถมยังพูดให้ฉันสติแตกมากขึ้นด้วย!

 “อ้อ! ถ้าจะพูดให้ถูก แกก็คงเป็นคนโง่นี่แหละ!”

 “กรี๊ดดด อีพวกสารเลว!!” ฉันเริ่มทนไม่ไหว จนต้องเริ่มคำด่าไม่สุภาพออกมา ไอ้พวกนี้ยังคงตบฉันไปเรื่อยโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่ายๆ ก่อนที่ใครคนหนึ่งจะสั่งให้เพื่อนเลิกตบฉัน จึงทำให้ฉันพอมีเวลาพักฟื้นตัวเอง

 “อย่างแกน่ะไม่สมควรมีชีวิตอยู่หรอกนังหน้าด้าน!”

 อั๊ก!

 อยู่ๆ ไอ้พวกนี้ก็ใช้เท้าเตะฉัน ทำไมฉันทำอะไรมากไม่ได้เลยนะ มีแต่ได้เป็นตุ๊กตาให้คนพวกนี้ตบตีเหรอ ฉันคิดได้ดังนั้นก่อนที่ภาพทุกอย่างจะเลือนหายไป...

วันนี้อัพน้อยหน่อยตามอารมณ์อ่ะ ยังอารมณ์เสียอยู่เลยว่าพี่นัท NaTTy-MiKeKy โดนก๊อปนิยาย -^- แหมๆ ก็ไอ้คนรู้จักมักจี่กับพิมซะด้วย แค่รู้ก็แทบระเบิดแล้ว ฮึ่ย! ยังคิดไม่หายตอนนิยายพิมโดนก๊อปเลย อยากจะฆ่าให้ตายซะตอนนั้น! สงสัยอารมณ์มันจะค้างจากนิยายแฮะ 555+ อารมณ์เป็นยังไง นิยายก็เป็นอย่างน้านนนน~ วันนี้ถ้าสังเกตดีๆ ตรงชื่อเรื่องสั้นจะมีชื่อนิยายเพิ่มแล้วน้า~ ‘ปักรักที่ตับไตจากยัยบ้าเสียบคานายหน้าหล่อ’ เอาชื่อปัญญาอ่อนไปก่อน เดี๋ยวถ้านิยายเรื่องนี้จบก่อนถึงจะมาบอกชื่อจริง 55+

+เม้น+โหวต+ <<< แค่นี้แหละที่พิมต้องการ ^O^~!!