ตาค่อยๆ ลืมขึ้นมาอย่างช้าๆ เพดานสีขาว และกลิ่นยาที่คุ้นจมูกบ่งบอกได้อย่างดีว่าที่นี่คือโรง... โลงศพ =..= นี่ฉันตายแล้วเหรอ! O_O เอ๊ะ แต่ว่าในโลงศพมันต้องไม่มีกลิ่นยานี่นา =O=? เฮ้ย ไม่ใช่สิ ต้องโรงพยาบาลต่างหาก =_=; ฉันก็คิดว่าเป็นโลงศพไปได้เนอะ

 “ลืมตาขึ้นมาแล้วเหรอเจ้าหญิง ^^” ฉันมองไปยังต้นเสียง ก่อนจะยิ้มออกมา ราชินีนี่เอง

 “เธอน่ะนอนหลับไปตั้งสองวันติดๆ กันแน่ะ ขี้เซามากเลยรู้เปล่า” หา! น้อยจัง กะว่าจะเอาหนึ่งอาทิตย์ หุหุ ก็แหม กว่าจะได้พักผ่อนเต็มๆ อ่ะมันนานนนน

 “ร็สึกว่าจะทำหน้าแบบดีใจจงเนอะที่ได้หลับนาน =_=;”

 “=..=” หน้าฉันมันแสดงอารมณ์ขนาดนั้นเลยรึมิสเตอร์มัสเซิล >O< (เกี่ยวไม่เกี่ยวก็โดนฉันลากมาแล้วล่ะ) 

 “เอาเถอะ แต่เธอตั้งใจฟังฉันให้ดีๆ ล่ะ เพราะเรื่องนี้มันสำคัญมาก...”

 “อืมๆ (_ _) (- -) (_ _) (- -)” ฉันพยักหน้า ว่าแต่อะไรคือเรื่องสำคัญล่ะ

 “กฏที่ห้ามมีความรักน่ะ...เธอไม่เคยปฏิบัติเลยสินะ”

 “...” ฉันไม่อยากยอมรับความจริง พวกเค้าอาจจะบังคับขู่เข็ญฉันอีกก็ได้ และคราวนี้...

 ฉันก็อาจจะสูญเสียไนต์และไอค่อน

 เอ๊ะ - -? ฉันจะไปพูดถึงไอค่อนเค้าทำไม ต้องไนต์คนเดียวสิ เจ้าของดวงใจของฉันไม่เคยแปรเปลี่ยน

 “นี่เป็นมติจากที่ประชุมของเรา ให้พวกเราสั่ง...” อย่าเว้นช่วงสิ ตุ๊กตาขอร้องงง T^T ใจมันเต้นต่อมๆ ราวกับว่าคำที่ราชินีพูดต่อไปนี้มันอาจจะกำหนดเส้นทางความรักของฉันเลยก็ได้

 “ยกเลิกกฎห้ามมีความรักให้พวกที่มีตำแหน่งจ้า! ^___^”

 “ว่าแล้ว...จะให้ฉันเลิกกับไนต์จริงๆ ใช่มั้ยคะ เอ๊ะ! ยกเลิกแล้ว!! OoO” ถ้าอย่างนั้นฉันก็รักกับไนต์ได้อย่างเปิดเผยน่ะสิ ไม่ต้องมาหลบๆ ซ่อนๆ เหมือนคราวก่อนแล้ว

 “ใช่ เพราะทางที่ประชุมลงมติว่าเพราะความรักทำให้เกิดเหตุการณ์ครั้งนี้ขึ้นมา แถมยังทำให้เจ้าหญิงหลายๆ รุ่นที่ผ่านมานั้นเกิดอาการไม่สบายใจ บางคนอาจจะถึงต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะโรคจิตไม่มีความรัก (-_-); เพราะฉะนั้นทางมติที่ประชุมจึงยอมยกเลิกกฎนี้ไง” เหมือนหน้าอกพองโตจากคัพบีขึ้นมาอยู่คัพดี เหมือนไขมันพลุ้ยๆ ที่อยู่บริเวณท้องจะสงบเร็วพลัน นี่ฉัน...นี่ฉัน...

 โขดหิน! โขดหินอยู่ไหน!! ต้องมีทะเลเป็นแบ๊คอัพเสริมนะ! ฉันจะได้ตะโกนให้สุดก้องโลกไปถึงไอ้เอเลี่ยนอะดึ๋ยอะเอื๊อกเลย! =[]=!!

 ‘ฉันมีแฟนได้แล้ววววว >O<’ โอ้ววว เหมือนมีสายฝนตกลงมาร่วมแสดงความยินดี ทั้งๆ ที่มันไม่มี (เอ๊ะ?) เหมือนว่าฉันจับกิ้งก่าทองได้ เหมือนว่าฉันได้รับรางวัลจากคิงคองคืออึทอง T[]T นี่ฉันพล่ามบ้าอะไรอยู่เนี่ย?

 “ดีใจขนดนั้นเชียว เอาเถอะเดี๋ยวฉันขอตัวก่อนะ เพราะอีกแค่แป๊ปเดียว...คนๆ นั้นก็จะมาแล้ว ^-^”

 “คนๆ นั้น?”

 “ฮิๆ ก็...นะ เธอก็น่าจะรู้นี่นาว่าราชินีกับพระราชาน่ะก็มีความรักไม่ได้ ^-^”

 “เอ่อ...ค่ะ =_=;”

 “ฮิๆ เพราะฉะนั้นตอนนี้ฉันก็มีความรักได้แล้วเหมือนกัน แล้วคนๆ นั้นก็กำลังจะมาแล้ว ^^”

 “ใครเหรอคะ?” ใครกันหนอ~ มามัดใจให้ราชินีเลิกเป็นทอม แล้วเลิกมาเกาะแกะฉัน >[]<

 “โฮะๆ มันช่างเหมือนโฆษณา ‘มันกำลังมา!’ เลย อ้า~ ในที่สุดลูกเจ้าของคณะละครสัตว์อย่างฉันก็มีความีรัก”

 “เอ่อ... =[]=”

 “ความรักน่ะ...ช่างเป็นสิ่งสวยงาม...”

 “เอ่อ...” พล่ามอะไรของคุณเธอเนี่ย =[]=

 “เจ้าหญิงรู้มั้ย...ว่าฉัน ‘รอ’ เค้ามานานแค่ไหน”

 “...”

 “แม้อาจจะไขว้เขว แม้อาจจะผิดหวังแต่ฉันก็รู้สึกว่ามันทำให้ฉันรู้สึกดีอย่าวแปลกประหลาด... อาจจะเป็นเพราะฉันมั่นคงในรักก็ได้ โอ้ววว *O*” ‘รอ’ เหรอ ‘มั่นคงต่อรัก’ เหรอ? ทำไมฉันรู้สึกแปลกๆ กับคำพูดเหล่านี้เลยนะ

 “เอาล่ะนะเจ้าหญิงพักให้มากๆ เถอะนะ ฉันดร๊อปเรียนให้เธอพักนานๆ แล้วถึงหนึ่งเดือนแล้ว ^[]^” หนึ่งเดือน! OoO หยุดเอาโล่รึเปล่า เท่าที่ดูเหมือนจะมีแค่รู้สึกว่ามือจะหักจนต้องเข้าเฝือก คอเข้าเฝือก ใบหน้ามีรอยช้ำ ตามตัวมีบาดแผลจากการรุมทำร้ายอีกด้วย แค่นี้เอง ตั้งหนึ่งเดือนแน่ะ =[]= (ยังไม่รู้สังขารตัวเอง =_=;)

 ก๊อกๆๆ

 เสียงเคาะประตูดังขึ้น ราชินีไม่ได้ทำอะไรเพียงแต่ไปที่หน้าประตูแล้วเคาะประตูกลับ -*- แต่แล้วเสียงเคาะประตูนั้นก็ดังกลับ

 ก๊อกๆๆ

 ก๊อกๆๆ

 ก๊อกๆๆ

 ก๊อกๆๆ

 “จะเคาะไปถึงเมื่อไหร่คะราชินี ^-^” ฉันทนไม่ได้จริงๆ เค้าบอกว่าผู้ป่วยต้องพักฟื้นไม่ใช่เหรอ T_T แต่นี่เล่นเคาะกันไปกันมา รู้สึกรำคาญจับจิต T_T

 “กรี๊ดดด เจ้าหญิงเปลี่ยนไป เดี๋ยวนี้เจ้าหญิงเปลี่ยนไปช่างกล้า T[]T” เงอะ เหมือนว่าจะด่าฉัน แต่คำพูดนั้นพูดแต่หน้าประตู เอิ่มม หันมาคุยกันเด๊

 “เอิ๊กกก อยากจะเรอดังๆ เอิ๊กๆ” เสียงดังขึ้นมา นั่น...เสียงคนโรคจิตเรอะ =[]=

 “อุ๊ยตาย~ เหมือนว่าจะมีคนบันดาลให้ฉันเจอเนื้อคู่~ ^-^” ราชินียังคงยิ้มระรื่นอยู่ที่หน้าประตู ดูเหมือนจะพอใจมากเลยที่ได้ยินเสียงตอบกลับ

 “กรี๊ดดด หล่อนเคยได้ดูรักสวนกระแสกับผู้ชายคนนี้ผมจองมั้ย” ={}= เสียงอะไรรึนั่น แต่ราชินียังคงยิ้มสนุกและถามต่อ

 “อ๊ายยย กระเทยขี้เหร่มาอยู่หน้าห้องของช้านนน >[]<” ราชินีหันมาหาฉันและทำสัญลักษณ์มือให้กดปุ่มสีแดงที่วางอยู่ตรงโต๊ะข้างๆ เตียง ฉันมองมันสักครู่ก่อนจะพินิจพิเคราะห์ แต่ราชินีทำท่ามือทุบ ฉันจึงทุบตรงปุ่มตรงปุ่มสีแดงทันที

 “อ๊ากกก นังชะนี! เปิดประตูให้ฉันเข้าไปเดี๋ยวนี้นะยะ!” เสียงดังขึ้นมา ดูเหมือนราชินียังคงเงียบแต่ก็กลั้นหัวเราะไปเรื่อยๆ จนในที่สุดฉันก็ได้ยินเสียงดังขึ้น

 “เฮ้ย! ไอ้กระเทยบ้ามาจับผมทำไมล่ะ”

 “พวกแกเป็นเกย์ที่มารบกวนตามคำบอกเล่าของคุณหนูสินะ”

 “เฮ้ย! นี่มันรหัสขอเข้าห้องต่างหาก เฮ้ย! ถ้าจะอยู่ไม่ได้แล้ว ไอ้ไนต์ ไอ้ไอค่อนโกยก่อนเถอะ ไอ้พวกกระเทยบ้านี้จะปล้ำแล้วเว้ยยยยย” จากเสียงที่กลั้นอยู่นานบัดนี้ได้หัวเราะออกมาดังลั่น ส่วนฉันได้แต่ค้างเต่อ เอาเป็นว่าขอให้ปลอดภัยจากแผนการของราชินีก็แล้วกันนะ T-T

 “ฮ่าๆ เป็นยังไงบ้างล่ะแผนการของฉัน ^^” เจ้าหญิงเดินมาทางฉันก่อนที่เธอจะยิ้มให้อย่าสวยงาม แต่ฉันล่ะเริ่มจะโรคจิตตามราชินีแล้วสิ =_=

 “แหมๆ อยากให้พวกนั้นกลับมาในสภาพจูจุ๊บลิปสติก ไม่มีเสื้อโชว์กล้ามให้เห็นกันจังเลย ต๊ายยย คนสวยอยากกรี๊ด >O<” ใครว่าฉันหื่นบ้างล่ะ ฉันได้เชื้อหื่นมาจากราชินีนี่แหละ =..=

 “ยิ่งถ้าใส่บ๊อกเซอร์ล่ะก็รับรองเลยว่าห้องนี้จะเหมือนเกิดการฆาตกรรมเพราะเลือดของฉันเลย >O<~!!” เฮอะๆ ฉันเข้าใจความรู้สึกดีเลยล่ะ เพราะขนาดตอนนี้นายไอค่อนถอดเสื้อ เลือดฉันยังไหลเลย T.,T นึกแล้วอยากดูอีก ก๊ากกก >O<

 “เอาเถอะ จนกว่าพวกนั้นจะมา เพื่อความปลอดภัยของเจ้าหญิงฉันจะรอก็ได้ ^^” 

 “ค่ะ ^-^” แต่อยากให้พวกนั้นมาเร็วๆ กันจังเลย เผื่อว่าจะใส่บ๊อกเซอร์แบบที่ราชินีพูดจริงๆ ฮ่าๆ

 ราชินีชวนฉันพูดคุยกันตั้งนานจนกระทั่งนางพยาบาลเคาะประตูและเปิดประตูขึ้นมาเพื่อนำยามาให้ฉัน แต่สายตาของคุณเธอที่มองมาที่ฉันนี่ราวกับจะจิกกัดฉันเลยแฮะ -_-;

 “กินยาแล้วอยู่ที่โรงพยาบาลไปนานๆ นะคะ แกล้งหนุ่มหล่อดีนัก!” พูดจบเธอก็เดินออกไป โดยมีราชินีที่อ้าปากค้าง ส่วนฉันได้แต่ แหะๆ =_=;

 “นี่เจ้าหญิง! ไอ้นางพยาบาลคนนั้นไม่รู้เหรอว่าคุณปู่คุณย่าเธอเป็นหุ้นส่วนรายใหญ่ของโรงพยาบาลนี้น่ะ -_-+”

 “ไม่รู้สิ ฉันไม่เคยโผล่หน้ามานี่นา -O-;” ถูก แต่ฉันลืมบอกทุกคน -v-; แต่ถ้าอย่างนั้นโรงพยาบาลนี้ก็เป็นโรงพยาบาล ‘แม่ค้าพิศดาร’ น่ะสิ ฉันไม่ค่อยอยากมาโรงพยาบาลนี้หรอกนะ เพราะว่าเสียงไซเรนน่ะมันพิศดารเกินทน =O=;

 ก๊อกๆๆ

 แอ๊ดดดดด

 เสียงประตูถูกเปิดขึ้น เผยให้เห็นนใบหน้าของผู้ที่เข้ามาทีละช้าๆ และตอนนี้ใบหน้าของฝ่ายหญิงเต็มไปด้วยน้ำตา แต่ฝ่ายชายกลับทำหน้าเศร้า

 “พ่อ...แม่...”

 “ฮึกๆ ลูก...ใครทำแม่น่ะ แม่จะจับพวกนั้นมาอัดให้เละ T_T” แม่เดินมาทางฉันและพูดไป แต่ฉันอยากถอยออกห่าง ถ้าไม่คิดว่าถ้าหากขยับมันอาจจะเจ็บเพราะแผลก็ได้ เพราะตอนนี้ทั้งร้องไห้ทั้งน่ากลัวจริงๆ T T

 “คุณ...ลูกน่ะกลัวนะ -_-;” พ่อเตือนแม่ แต่ฉันสงสัยเล็กน้อยแฮะ พ่อกับแม่มาที่นี่ได้ยังไงอ่ะ =O=;; น่าจะติดงานอยู่นี่นา เพราะว่าแม่ของฉันทำธุรกิจโรงแรมหรูที่มีสาขาทั่วประเทศ แต่พ่อของฉันก็ดันทำธุรกิจเพิ่มขึ้นอีกก็คือคาสิโนรายใหญ่ในฮ่องกงน่ะ = =” แต่พ่ออุตส่าห์บินมาถึงนี่และแม่ก็มาหาฉันได้ ตุ๊กตาปลื้มมมม T^T

 “ฮึกๆ ไอ้ลูกบ้านั่นก็ไม่มาเยี่ยมน้อง มีแต่ไปหลงระเริงอยู่ได้ TOT” คงจะหมายถึงพี่ชายของฉันสินะ -_-; พี่ของฉันน่ะเรียนต่างโรงเรียนอยู่ที่ขอนแก่น แต่อีกหน่อยก็คงจะย้ายมาที่โรงเรียนของฉันแล้วล่ะ เห็นว่าย้ายตามสาวที่ปิ๊ง พี่ของฉันชื่อว่ามาร์คอว์น่ะ ที่แปลว่านกแก้ว คุณรู้จักมั้ยยยย >O< ชื่อของพี่ฉันช่างพิศดารแหวกแนวกับชื่อของฉันอะไรดี อ้อ ลืมบอกไปโรงเรียนของฉันที่เรียนอยู่น่ะขอนแก่นนะคะคุณณณ ใครงงกลับไปจวนหัวสมองสักนิดหน่อยเถอะนะ เพราะว่าฉันยังไม่เคยบอก (ไอ้นี่... - -“) เอ...รู้สึกว่านานๆ ไปฉันจะเริ่มแก่นเซี้ยวซะแล้วแฮะ =_=;

 “แม่คะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ก็พี่เค้ามีภารกิจสำคัญนี่นา” ภารกิจจีบหญิงดิ โด่ นึกว่าจะแน่ (บอกแล้วไงว่าฉันเริ่มแก่นเซี้ยวแล้ว =O=;)

 “แต่ก็น่าจะมาเยี่ยมเยียนดูแลน้องบ้างนะลูก T^T”

 “คุณ...ลูกเรามันโตแล้วก็ต้องมีอิสรเสรีสิ” ฉันเห็นด้วยกับคำของพ่อเนือยๆ ก่อนจะหันไปทางราชินีแต่ก็พบว่าไม่อยู่แล้ว ไปตอนไหนล่ะเนี่ย - -?

 แม่คุยกับฉันนานเลย โดยที่มีพ่อคอยคุยโทรศัพท์อยู่ เห็นได้ยินเนือยๆ ว่าลูกค้ามีปัญหา จนในที่สุดก็ต้องขอกลับไปที่ฮ่องกงก่อน ถึงแม้จะมาแค่แป๊ปเดียวแต่ก็ยังดีกว่าไม่มีเวลาให้ลูกเลย ส่วนแม่ได้แต่ถามฉันอย่างนู้นอย่างนี้ ตามประแสแม่ที่ห่างจากลูกไปนาน แต่สุดท้ายก็ต้องขอตัวกลับเพราะมีคนใหญ่คนโตกำลังจะมาที่โรงแรมในสาขาอเมริกา แม่จึงต้องขอตัวกลับก่อน เอาเถอะ...ที่ท่านทำทุกอย่างก็เพื่อลูกนี่นา

 เท่านี้...ที่ห้องพยาบาลแห่งนี้ก็เงียบสนิทแล้ว ได้ยินแม้แต่เสียงนาฬิกา เสียงที่ชวนให้หนาวเหน็บเหลือเกิน อยากจะไปเดินเล่นแต่สังขารมันไม่ให้นี่สิ เพิ่งรู้ว่าการอยู่ที่โรงพยาบาลมันจะเหงาและชวนหว้าเหว่ใจเพียงนี้

 ก๊อกๆๆ

 “เชิญค่ะ” ฉันตอบรับออกไป ก่อนที่จะเข้ามาในสภาพที่ทำให้หมอเข้ามาหาฉันทันทีเนื่องจากเสียเลือดมากเกินไป!

 นายไอค่อน...กระดุมหลุดแล้วเผยซิกแพคส์งามๆ ขาวๆ ตามเสื้อแจ๊คเก็ตสีขาวนั้นมีรอยลิปสติกอยู่ แถมตามตัวยังมีน้ำด้วย ถึงแม้จะไม่รู้ว่าใบหน้าที่มีแผลนั้นมาได้อย่างไรก็เถอะ แต่ก็หล่อกระชากใจ~ #o#

 ไนต์สุดที่รักของฉัน >///< รายนี้เล่นถอดเสื้อเผยให้เห็นผิดขาวๆ น่าเจี๊ยะ กางเกงที่แทบจะหลุดอยู่แล้วเผยให้เห็นบ๊อกเซอร์แว๊บๆ >O<///

 “ไอ้พระราชาบ้านั่นไปแก้แค้นราชินีที่ทำให้มีสภาพเหมือนกับหมาตกน้ำน่ะ -_-;”

 “เฮ้ยๆ ไอ้ไนต์แกดูตุ๊กตาดิ! เฮ้ย! เลือดกำเดากระชูดอีกแล้ว!!”

 อ๊อย~ โรงพยาบาลเป็นสถานที่รวมแหล่งหื่นหรอ~ @O@

 ณ ห้องโรงพยาบาลอันคุ้นตา ฉันต้องเติมเลือดอย่างหนักเนื่องจากความหื่นของตัวเองทำให้มีเลือดออกมาเที่ยวเล่นมากเกินไป =_= เอาเถอะ แม้จะอายก็ยังดีกว่าจะไม่หลงเหลือเลือดในตัวของฉันเลยนี่นา

 “ตุ๊กตา...เธอหื่นไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน =_=” ไนต์ถามโดยที่ยังนั่งอยู่ที่โซฟาโดยมีท่าทีกลัวๆ ฉันอยู่ แฮะๆ ไนต์จ๋า...สัญชาตญาณมันไปเองนี่นา T^T

 “ไม่รู้สิ T^T”

 “เอาเถอะนะเพราะจะเป็นแบบไหนฉันก็รักเธอ ^-^”

 “อย่าพูดพร่ำเพรื่อเถอะไนต์ เพราะเดี๋ยวมันจะกลายเป็นคำไร้ค่าไป นานๆ ทีค่อยพูดก็ได้ นะไนต์... ^-^” ฉันยิ้มออกมา ไนต์จึงทำท่าเหมือนเลิกกลัวฉันแล้วเดินเข้ามาใกล้ๆ เตียงแล้วพูดออกมา “ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องแสดงแทนคำพูดล่ะนะ ^^”

 พูดจบเค้าก็เข้ามาหอมแก้มฉันทันที ถึงแม้จะเจ็บหน่อย แต่ก็มีความสุขล่ะนะ ฮิๆ ^_______^

 “ชิส์! ทนดูไม่ได้โว้ย!” อยู่ๆ นายไอค่อนก็กระฟีกระฟัดออกจากห้องไป โดยที่ฉันยังทำหน้างงงวยอยู่ จริงสิ ยังไม่ถามเรื่องแผลที่ใบหน้าของนายไอค่อนเลยนี่ O_O

 “อย่าไปใส่ใจเลย มันก็แค่หึงน่ะทั้งๆ ที่ไม่ใช่ของมันน่ะ ^-^” เอ๊ะ หมายความว่ายังไงน่ะ

 “ตุ๊กตา...ฉันขอเตือนเลยนะว่าอย่าเข้าใกล้นายนั่นดีกว่า... เพราะว่ามันจะทำให้จิตใจและหัวใจของฉันอาจจะยับเยินนะ ^^”

 “เอ๊ะ ทำไมล่ะ ก็นายนั่นเป็นญาติกับนายไม่ใช่เหรอ =O=”

 “เป็นญาติ...ก็ใช่ว่าจะดีกันได้นะ เธอได้ยินประโยคสุดท้ายที่นายไอค่อนพูดก่อนที่เธอจะสลบเพราะบาดแผลมั้ย?”

 “(- - ) ( - -) (- - ) ( - -)”

 “ก็ดีแล้วล่ะ... เพราะว่ามันอาจจะทำให้หัวใจของฉันยับเยิน... ^____^”

 นายกำลังพูดถึงอะไรกันแน่...ไนต์

 “เพราะว่าหมอนั่นน่ะ...หลงเธอเข้าซะแล้ว”

 O_O!!

 ที่ผ่านมานั้นตอนที่ไอค่อนมาเยี่ยม ฉันจะพยายามแกล้งหลับตลอด เพราะว่าฉันรู้สึกแปลกๆ กัยหัวใจยังไงก็ไม่รู้ตั้งแต่ที่ไนต์พูดคราวนั้นน่ะ =_=/// มันเหมือนเต้นต่อมๆ เห็นหน้าทีไรเหมือนว่าเลือดมันจะไหลเวียนที่ใบหน้าตลอดเลย และคราวนี้นายไอค่อนก็มาเยี่ยมฉันอีก แต่ว่าไนต์วันนี้ไม่มา เพราะต้องไปจัดการเรื่องที่ขอดร็อปโรงเรียนที่ต่างประเทศน่ะ =O=;; และคราวนี้ก็เช่นเคย ฉันก็แกล้งหลับอีกแล้วล่ะ ><”

 “นี่เจ้าหญิง ฉันรู้ว่าเธอยังไม่หลับนะ -_-^”

 “...” เงียบ เงียบเท่านั้นที่ครองโลก >O<

 “ปกติเธอนอนหลับต้องกรนออกมานะ”

 “คร่อกๆ” แฮะๆ แก้ได้ แต่เพิ่งรู้นะเนี่ย -_-;

 “ฉันล้อเล่น -_-;”

 “...” การนอนของฉันสั่งได้ดั่งใจเจ้า >O<

 “เฮ้อออ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอหลบหน้าฉันทำไม หรืออาจจะเป็นเพราะว่าเธอรู้ความรู้สึกของฉันแล้ว... ^-^” มือของเค้าค่อยๆ ไกล่เกลี่ยนเส้นผมของฉันอย่างช้าๆ ก่อนจะมาหยุดที่แก้ม

 “แผลเริ่มหายแล้วนะ” ฉันรู้ตัวดีสิ ก็เพราะว่าไนต์คอยจู้จี้บ่นอย่างกับหมีกินผึ้งเลยว่าถ้าหน้าแผลไม่หายจะเป็นยังไง ดีนะที่รักษาได้ -_-;

 “เข้าเฝือกน่ะพรุ่งนี้ก็จะเอาออกแล้วล่ะ” เพิ่งรู้นะเนี่ย =O=

 “อึดอัดแทนเธอเลยล่ะ อยู่ไปได้ยังไงกับไอ้ปูนนี่เนี่ย -_-;” ข้อนี้ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน~

 “ฉันรู้ว่าเธอแกล้งหลับนะ เอาเถอะ เพราะอย่างน้อยเธอก็ฟังฉันอย่างเงียบๆ” ฉันเริ่มเปลี่ยนท่านอนใหม่ ให้หมอนี่ได้รู้ไปเลยซะว่าฉันน่ะนอนจริงๆ

 “แสดงว่านอนจริงๆ ล่ะสิ~ ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่ขอเกรงใจล่ะนะ... เพราะว่าฉันน่ะรักเธอเข้าแล้ว ^-^” ความรู้สึกอบอุ่นที่ริมฝีปาก เพียงชั่วคราว...ชั่ววูบ... แต่เพียงแค่นี้ก็รู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก ทั้งๆ ที่ฉันควรโกรธ และคำสารภาพเมื่อกี๊... ทำไมกันนะ

 เหมือนหัวใจมันกระตุกวูบ...เหมือนกำลังอาจจะเสียสิ่งบางสิ่งในชีวิตฉันไป...

มาอัพแว้วววววววว ดีใจกันมั้ย หรือจะเอากระป๋องมาโขกโป๊กๆ พิม T_T ก็พิมอัพในเย็นตาโฟไม่ได้เลยนี่นา พอเข้ามาอีกทีถึงเข้าได้ =O=;; ตอนนี้ก็เลยยาวเป็นพิเศษแต่หยุดเขียนแค่นี้เพราะแม่บอกว่าเขียนอะไรตั้งแต่เช้าถึงบ่าย ข้าวปลาไม่กิน T_T ก็เลยต้องลาก่อนนนนคอมฯที่รัก เพราะจะได้ไปเรียนพิเศษแล้ว เม้น+โหวต ก็ขอรับบริจาคจากเพื่อนๆ หน่อยเถิ๊ดดด T/\T

((ขอให้พระพี่นางฯเสด็จสู่สวรรค์คาลัยค่ะ))