วันนี้เป็นวันที่ฉันต้องออกจากโรงพยาบาล หลังจากที่พักฟื้นมานาน และนายไอค่อนก็ไม่ได้มาเยี่ยมฉันอีกเลยตั้งแต่วันนี้ มัน...รู้สึกโหวงเหวงยังไงไม่รู้สิ...
“เธอจะซื้ออะไรกินหน่อยมั้ย? ไม่ได้ออกมานอกโรงเรียนนานแล้วนี่” ไนต์ถามฉัน ฉันพยักหน้าน้อยๆ เพราะว่าฉันก็ไม่ได้ออกมานอกโรงเรียนนานแล้วจริงๆ แหละ ไม่ใช่ว่าออกมาไม่ได้นะ แต่ออกมาทีไรมันใจคอไม่ดี =_=;
“จะกินอะไรล่ะ ตอนนี้พึ่งเที่ยงเอง ไปซื้อร้านอาหารอิ่มหนำสำราญดีกว่ามั้ย ยังไงข้าวพัดที่นั่นเธอก็ชอบอยู่แล้วนี่ ^-^”
“อืม...” เหมือนไม่มีกระจิตกระใจจะตอบอะไรเลยแฮะฉัน = =” ไนต์ขับรถเลี้ยวเข้าซอยเพื่อลัดเลาะไปที่ร้านอาหารที่ฉันชอบมากๆ เพราะว่าแหมมม =..= ใครใช้ให้ร้านนี้ทำอาหารถูกใจฉันล่ะ ที่นี่ใกล้ที่เรียนพิเศษที่ฉันเคยเรียน แล้วฉันก็กินข้าวผัดหมูของที่นี่ทุกวันโดยไม่เคยเปลี่ยนเมนูเลยล่ะ อร่อยสุดๆ >O< (ยืมยัยคนเขียนมา เพราะยัยนั่นก็เป็นแบบนั้น =..=)
เมื่อมาถึงที่ร้านอาหารฉันจึงลงมาจากรถอย่างเลื่อนลอย และเมื่อเข้าร้านไปฉันก็หันไปยิ้มกับป้าที่อยู่ตรงเคาท์เตอร์หน้าร้าน ป้ายิ้มตอบกลับก่อนจะสั่งอาหารให้ฉันแทนทันที
บอกแล้วไงว่าฉันมากินบ่อยจนเค้าจำหน้าได้แล้ว =_=;
ฉันเลือกที่จะนั่งริมสุดที่คนไม่ค่อยเยอะ แต่อย่างไรก็เถอะนะคนก็มองฉันเยอะอยู่ดี นี่ไงเหตุผลที่ฉันไม่อยากออกมาข้างนอก มองอะไรกันนักหนาเนี่ย -*- ไนต์ยังไม่มาเลยสงสัยจะไปขอเข้าห้องน้ำมั้ง พวกสาวอ๊อฟฟิศที่นั่งโต๊ะก่อนหน้าได้ไม่เท่าไหร่หันมามองฉันก่อนจะกลับไปเมาท์กันตอ นี่เห็นฉันเป็นอะไรเนี่ย = =;
สักพักไนต์ก็เดินเข้ามาโดยผ่านสาวออฟฟิศพวกนั้นไป พวกเธอตาโตยิ่งกว่าไข่ห่านอีกเมื่อเห็นไนต์ ก็นะคนมันหล่อ ต้องเข้าใจหน่อย แฟนฉันหล่อ ^O^
“เธอสั่งอะไรแล้วใช่มั้ย ^^” ฉันพยักหน้าให้ไนต์ ไนต์ทำท่าจะเรียกพนักงานอยู่หลายครั้ง แต่พนักงานไม่มาฉันได้แต่ขำท่าทางหน้าทุ่ยๆ บู่ๆ จู๋ๆ อุ๊ยต๊าย ดูแล้วคลับคล้ายคลับคลากับอยากจูจุ๊บฉัน >3< แหมอย่าเพิ่งจุ๊บดิ คนยังเยอะอยู่ =///=
“งั้นเดี๋ยวฉันมานะ เดี๋ยวไปบอกกับพนักงานโดยตรงก็ได้ ^^” ไนต์ยิ้มให้ฉันแล้วออกไปจากห้อง ฉันได้แต่มองแผ่นหลังนั้น ก่อนจะเริ่มหลับตารอ เฮ้อ ไม่รู้ทำไมช่วงนี้เหมือนฉันจะไม่ร่าเริงเอาเลยนะ
“นี่เธอน่ะ” ฉันลืมตาขึ้น ก็พบว่าสาวออฟฟิศเมื่อครู่นี้ได้มานั่งตรงหน้านี้แล้ว แถมสายตาเจ๊แกยังดุดันอีก -*-
“คะ?”
“เป็นอะไรกับคนเมื่อกี๊” อ๋อ ไนต์เหรอ =_=;; นี่ก็คือเหตุผลอีกประการหนึ่งที่ฉันไม่อยากออกมาข้างหน้า มองได้มองดี กับพร้อมจะหาเรื่องฉันตลอดเวลา =O=;
“เป็นแฟนกันค่ะ ^^” ฉันตอบพลางยิ้มให้พวกเธอ พวกเธอไล่สายตามองฉันตั้งแต่เอวจรดหัว (นั่งอยู่เลยมองได้เท่านี้อ่ะ -*-) ก่อนจะยิ้มเยาะและพูดออกมา
“หน้าตาบ้านๆ อย่างเธอเนี่ยนะ =_,=”
“ใช่ค่ะ ก็ยังดีกว่าบางคนที่ขึ้นคานแล้วยังหาแฟนไม่ได้เลย ^^” เอ่อ... =_=; ปากพาซวยแล้วแฮะ =O=
“กรี๊ดดดด นังเด็กบ้า! ขอตบสักฉาบบนใบหน้าเห่ยๆ ของเธอเถอะ!” ฝ่ามือที่กำลังจะประกบแก้มของฉันอยู่ๆ ก็หยุดไป โดยที่มีมือใหญ่ๆ นั่นหยุด
“พวกคุณคิดจะทำอะไคนที่ผมชอบ - -” O_O ไอค่อนนี่นา! OoO นายนี่ออกมานอกโรงเรียนได้ไงเนี่ย สาวออฟฟิศพวกนั้นพอเห็นไอค่อนก็ทำหน้าไม่พอใจ ก่อนที่จะค่อยๆ คลี่ยิ้มออกมา
“หึ! พ่อหนุ่มหล่อ แม่สาวนี่มันคงบ้าผู้ชายมากนะถึงได้คบสองคน”
“ใครคบใคร?” ไอค่อนทวนคำถาม สาวออฟฟิศและพรรคพวกพวกนั้นยังคงมองฉันด้วยสายตาเหยียดหยาม
“ก็นังเด็กนี่คบกับผู้ชายสองคนในเวลาเดียวกันไง ^_,^ น้องมาดามใจพี่ก็ได้นะจ๊ะพ่อคนรูปหล่อ >3<”
“ตุ๊กตาเค้าคบแค่คนเดียวก็คือญาติผมและผมก็ชอบเธอ ผมไม่เห็นอะไรคือส่วนผิดสำหรับเธอเลยนะครับ ถ้าจะผิดก็คงจะเป็นคุณที่เข้ามาหาเรื่อง และเมื่อกี๊ตอนที่มาหาเรื่องเธอผมก็พอจะอัดคลิปไว้บ้าง ก็คงพอที่จะแจ้งตำรวจได้นะครับ ^-^++” ทำไมฉันถึงรู้สึกกลังนายไอค่อนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกนะ =_=;
“ต๊าย น้องทนไปได้ยังไง” พี่สาวออฟฟิศที่มีทีท่าจะตบฉันตอนนี้กับทำหน้าสงสารไอค่อนอย่างบอกไม่ถูก ก่อนจะลดมือที่จะตบฉันและจ้องหน้าไอค่อนด้วยสายตาสงสาร ฉันก็ได้แต่หนักใจ... เพราะว่าเขาต้องเจ็บเพราะฉันแท้ๆ เลย
“ความรัก...ก็อยากให้คนที่เรารักมีความสุขนี่ครับ
^^” ผู้หญิงคนนั้นพยักหน้าอย่างเข้าใจดี
ก่อนที่จะทำหน้าสงสารไอค่อนอย่างบอกไม่ถก
และมองฉันด้วยสายตาสมเพชก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะของตนเอง โดยมีเพื่อนๆ ตามไปด้วย ก่อนที่จะเดินออกไปนอกร้าน
ตอนนี้ในร้านไม่เหลือใครนอกจากฉันและนายไอค่อน
แถมท้ายด้วยไนต์ที่ไปเข้าห้องน้ำด้วย
“แหมๆ เธอเนี่ยนะ ปล่อยไว้แล้วถ้าเกิดแผลจอีกจะทำยังไง ^__^”
“ไม่รู้สิ รักษาตัวเข้าโรงพยาบาลอีกรอบมั้ง =_=;”
“ฮะๆ เอาเถอะ เธอไม่คิดจะถามฉันบ้างเลยรึไง -^-”
“ถาม? ถามอะไรล่ะ = =”
“ก็เรื่องที่ฉันไม่ได้มาเยี่ยมเยียนเธอเลยไง”
“...” ฉันเงียบเพื่อให้เขาพูด เขายิ้มให้ฉันก่อนที่จะพูดออกมา
“ช่วงนี้ฉันยุ่งน่ะ แล้วครอบครัวของฉันจะให้ดูตัวด้วย”
วูบ
เหมือนบางสิ่งบางอย่างที่เคว้งคว้างในใจเกิดขึ้นมา วูบหนึ่งของความรู้สึก...เหมือนกำลังจะบอกว่ากำลังจะสูญเสียสิ่งที่สำคัญไป
“ฮะๆๆ คู่ดูตัวของฉันน่ะบ้ามากเลยนะ แล้วก็ไม่แน่ฉันอาจจะตอบตกลง ^^”
“...”
“เธอคนนั้นน่ะมีส่วนคล้ายเธออยู่ไม่น้อยเลยนะ แต่ว่าคู่ดูตัวของฉันน่ะบ้า ฮ่าๆๆ มีอย่างที่ไหนดูตัววันแรกกินอาหารอยู่ดีๆ กุ้งลอยไปโดนหน้าพ่อฉันเลย ฮ่าๆๆ”
“...”
“ยังไม่พอนะ ตอนที่มางานดูตัวนี่ชุดงี้อร่ามมาเชียว ฮ่าๆๆ”
“...”
“ไม่แน่นะ ฉันอาจจะแต่...”
“หยุด!” เหมือนน้ำตาพานจะไหลรินมา ไม่อยากอ่อนแอเลย... แต่เหมือนชีวิตของฉันกำลังจะสูญเสียสิ่งที่สำคัญไป ทำไมล่ะ... ตอนนี้ฉันก็มีพร้อมแล้วนี่ ทั้งคนที่ฉันรักก็กลับมาแล้ว แต่ดูสิ่งที่ฉันทำตอนนี้สิ! กำลังเสียใจที่เขาจะหมั้นเหรอ
“ตุ๊กตา...เธออาจจะเคว้งคว้างหน่อยที่ฉันอาจจะไปแล้ว...”
“ฮึกๆ”
“ไม่น่า...อย่าร้องไห้สิ เวลาที่เราอยากรักใครเราก็อยากให้คนที่เรารักมีความสุขไม่ใช่เหรอ ^^”
“ฮึก ฮือออ”
“ฉันเข้ามายุ่งวุ่นวายในชีวิตเธอ และสุดท้าย...ก็ดันหลงรักเธอจนได้”
“ฮือๆ ฮึก”
“แต่จำไว้ว่าคนๆ นี้มีความสุขที่เห็นเธอยิ้ม”
“นายกำลังจะไปไหน!” ฉันไม่อยากให้เขาไป...
“ฉันจะหายออกไปจากชีวิตของเธอ จะทำใจ...”
“...” สูญเสีย... ไม่...ไม่นะ!!
“ผู้ชายคนนี้ ไม่มีอะไรดีๆ แต่ว่า...”
“ไม่... อย่าไปจากฉันเลยนะ”
“ผู้ชายคนนี้รักเธอ...สุดหัวใจนะ ^^” เมื่อไอค่อนพูดจบก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที เมื่อกี๊ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่มั้ย! น้ำใสๆ ที่ไหลรินออกมาจากตาของเค้ามันคืออะไรกัน!
ฉันรีบฉุดแขนของเค้าไว้ทันที เค้าจึงหันกลับมามองแขนของเขาและเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ฉัน ซึ่งนั่นก็ยิ่งทำให้ฉันมั่นใจว่าเขาร้องไห้!
“ปล่อยเถอะนะ...ก่อนที่ฉันจะคิดว่าเธอก็รักฉัน”
“อย่าไปเลยนะ...” หัวใจมันย่ำแย่มากเกินทนถ้านายไปนะ... ทำไมฉันไม่รู้ตัวให้เร็วกว่านี้!
“ตุ๊กตา!”
เสียงไนต์ดังขึ้นมา เขาเข้ามาฉุดกระชากฉันไป ซึ่งส่งผลให้มือที่จับไอค่อนนั้นหลุดไปด้วย
ก่อนที่ไนต์จะปรายสายตามองไอค่อน ไอค่อนมองฉันอย่างยิ้มๆ
ก่อนที่เขาจะพูดออกมา
“เธอยังมีโอกาสเลือกนะ...”
“...”
“เลือกเอาสิ ว่าหัวใจของเธอมันบอกว่าเธอ ‘รัก’ ใคร”
“ฮึกๆ ฮือออ”
“เธอคงบอกไม่ได้สินะ ไปอยู่กับคนที่ดีกว่าฉันเถอะ ^-^”
“ฉัน..ฉันขอโทษ ไอค่อนฉันขอโทษ...”
“รักนี้มันเศร้าเกินไปแล้วนะ ดูสิขนาดไนต์ยังจะร้องไห้ตามฉันไปเลย” ฉันหันไปมองไนต์พบว่าเขากำลังตาแดงๆ เหมือนจะร้องไห้ออกมา
แค่ไม่มีฉันพวกเขาก็มีความสุขแล้วแท้ๆ!
“ไอค่อน...”
“รักนี้เป็นแค่รักสามเศร้าที่ต้องมีสักคนที่เจ็บ”
“ไอค่อน...ฮึกๆ”
“เธอกล้าบอกกับฉันได้มั้ยล่ะ โดยที่ไม่กลัวว่าไนต์จะเสียใจ”
“ฮึกกก ฮือ”
“ไอ้ไอค่อน...” ไนต์ครางออกมาเบาๆ ฉันหันไปมองเขาพบว่าน้ำตาของเขาไหลรินออกมาแล้ว เพราะฉันแท้ๆ...
เพราะมันเป็นรักสามเศร้าแท้ๆ...
“มีความสุขนะ ^^” เมื่อพูดจบไอค่อนก็เดินจากไป โดยที่ยังมีฉันเสียใจอยู่ทางด้านหลัง เข่าอ่อนระทวยทรุดลงไป มองแผ่นหลังที่ค่อยๆ ไกลออกไป
เขาไปแล้ว...
ผ่านมาไม่กี่วันฉันขอหยุดโรงเรียนโดยอยู่ที่บ้านที่ไม่มีใครยกเว้นคนรับใช้ก่อนที่จะร้องไห้ออกมาไม่ขาด ทำไมฉันถึงมารู้ตัวทีหลังนะ...ว่าฉันรักไอค่อน
ฉันเปิดวิทยุที่ตั้งอยู่หัวเตียงเผื่อว่าเพลงมันจะทำให้ความรู้สึกเศร้าและเสียใจนี้บรรเทาไปบ้าง จนไปเจอเพลงที่คลื่นวิทยุคลื่นโปรด แต่ฉันก็นึกได้ว่าฉันคิดผิด...
นับจากวันนั้ วันที่เธอทิ้ง
ฉันต้องยอมรับความจริง แม้ว่ามันไม่ง่ายเลย
นับจากวันนั้น ฉันก็เจอเขา
เขาที่คอยเช็ดน้ำตา คอยดูแลไม่ห่าง
* อย่าร้อง เขาบอกกับฉันว่าอย่าร้อง
มีเขาทั้งคนจะคอยอยู่ข้างฉัน
และแล้ว และเราทั้งสองก็ได้คบ
และไปด้วยดี ทำไมเธอกลับมาเอาตอนนี้
** คนหนึ่งเขาช่างดีกับฉัน จะทิ้งเขาลงยังไง
คนหนึ่งเคยทิ้งไป แต่รักไม่เคยจางหาย
ฉันไม่ใช่เจ้าหญิงจากไหน ก็คงต้องเลือกซักทาง
ทางที่รักสามเศร้าต้องจบ
นับจากวันนี้ ฉันต้องเข้มแข็ง
ระหว่างคนที่รักเรา หรือว่ารักครั้งก่อน
ซ้ำ *,**,**,**
“ไอค่อน ฮึก
ฉันรักนาย”
ฉันรู้ดีแม้ชีวิตฉันอาจจะไม่ตรงกับเพลงนี้
ไม่ได้คบกับเขา... แต่มันก็ผิดที่ฉันรักเขาไปแล้ว
แอ๊ดดด
เสียงเปิดประตูดังขึ้นฉันจึงหันไปมองทางต้นเสียง
ไนต์...เขามาทำอะไรที่นี่น่ะ เขาเดินเข้ามาและหยุดที่เตียงนอนของฉันก่อนจะพูดประโยคน่าใจหายออกมา
“ตุ๊กตา
เราเลิกกันเถอะ”
[Night :says]
ผมมองผ่านหน้าช่องประตูที่เปิดแง้มเอาไว้ ได้แต่มองเธอเศร้าอยู่อย่างนั้น แค่นั้นก็พอจะรู้แล้ว...ว่าเธอรักไอค่อนขนาดไหน
ตอนที่ผมกลับมาเพื่อเซอร์ไพรส์เธอ เนื่องจากวันนั้นเป็นวันที่เราเจอกันครั้งแรก... แต่เธอก็จำไม่ได้และยังเกิดเหตุร้ายกับเธอด้วย
ตอนที่เธอมองไอค่อนสายตาเธอจะเหมือนกับที่เธอมองผมเมื่อแต่ก่อน แต่สายตาที่เธอมองผมกลับกลายเป็นสายตาเหมือนแค่คนรู้จัก
ผมเจอกับเธอครั้งแรกเมื่อตอนที่เธอทำโครงงานวิทยาศาสตร์โดยอาจารย์ให้จับกลุ่มกันเอง แต่ตอนนั้นผมไม่มีกลุ่มเธอจึงมาชวนผม
เธอยิ้มให้ผมอย่างสดใสจนไม่อยากให้ใครมาเห็น ชื่อก็ยังน่ารัก ตุ๊กตา... น่ารักน่ากอด ^-^ ผมเลยตกหลุมรักเธอโดยไม่รู้ตัว ผมใช้เวลาเปลี่ยนแปรผันนานมากระหว่าง
คนรู้จักเป็นเพื่อน...
เพื่อนเป็นเพื่อนสนิท
และสุดท้ายผมก็ขอเธอคบ แม้ความรักจะมีอุปสรรคมากเพราะเธอได้ตำแหน่งเป็นเจ้าหญิง แต่ผมก็ยังรักเธออยู่...
พอต่อมา พ่อของผมท่านได้บังคับให้ผมไปเรียนที่เมืองนอก ผมจึงต้องไป เพราะพ่อของผมบอกว่าถ้าไม่ทำตามผมจะต้องถูกตัดขาดกับพ่อ ซึ่งผมคงไม่ยอมแน่ๆ เพราะใครจะมาดูแลท่านล่ะ
ผมฟังเพลงที่บรรเลงออกมาทางวิทยุคลื่นโปรดของเธอ น้ำตาเธอยิ่งไหล ผมเอนตัวพิงกับกำแพง น้ำตาก็พาลไหลออกมาดื้อๆ ก่อนจะทรุดฮวบลงไปนั่งกับพื้น
สงสัยผมคงต้องปล่อยเธอไป... เพื่อให้เธอมีความสุข
ผมเดินเข้าไปจนถึงเตียงของเธอ เธอหันมามองผม ใบหน้าใสๆ นั่นต้องมีน้ำตา เพียงแค่ผมยอมเจ็บ เธอก็คงไม่ต้องมีน้ำตาแบบนี้แล้วแท้ๆ
ผมกลั่นประโยคที่เจ็บหัวใจออกมา โดยที่เธอยังทำหน้าอึ้งอยู่ และน้ำตาก็ยังรินไหลออกมาไม่ขาดสาย สงสัยเพียงเพราะผมพูดว่า
“เราเลิกกันเถอะ”
สงสัยผมคงต้องไปเรียนต่อและให้กาลเวลาเยียวยาแผลใจซะแล้วสิ
ฉันรักเธอนะ..ตุ๊กตา
อัพแล้วเจ้า! ^-^ 555+ กว่าจะมาอัพได้เนอะ อีกไม่กี่ตอนก็จบแล้วอ่ะ TOT ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวเอาเรื่องใหม่มาให้อิ่มหนำแทน T^T ภาษาอาจจะผิดพลาด และดูอาจจะไม่เข้าใจหน่อยนะ เพราะรีบปั่นมาให้ทุกคนโดยที่ยังง่วงงุนงงโหง่งหง่างอยู่เลย (ง. งูเพียบ 555+) วันนี้เข้ามาแบบเสียดายอ่ะ น่าจะเข้ามาก่อนหน้านี้จะได้เห็นกิจกรรมรักพ่ออ่ะ เสียดาย T_T เม้น+โหวตหน่อยนะคะ ^_________^
สมัครสมาชิก