วันนี้ฉันตื่นขึ้นมาแต่เช้าเพื่อที่จะไปแสดงละครแล้ว ตั้งแต่ที่ซ้อมมาฉันยังไม่เจอเขาเลย และเมื่ออยู่ที่โรงเรียนเขาจะเดินผ่าน และห่างเหินฉันอย่างกับคนไม่รู้จักกัน และไม่คิดจะรู้จักกันอีกด้วย...

 ตอนนี้ไนต์ได้ไปเรียนต่อที่เมืองนอกโดยไม่พูดอะไรซักคำเพื่อเป็นสิ่งบอกลาครั้งสุดท้ายเลย... แต่เขาไปอย่างเงียบๆ โดยไม่มีใครรู้เลยว่าไปตั้งแต่เมื่อไหร่

 ฉันจำบทได้อย่างขึ้นใจ และเตรียมพร้อมกับชะตากรรมที่จะเกิดขึ้นในวันนี้ บางทีวันนี้ฉันอาจจะพบไอค่อนเป็นครั้งสุดท้ายแล้วก็ได้... แต่ฉันก็ขอแค่ ‘บอกรัก’ เขาก็พอ แล้วปล่อยให้ทุกอย่างมันอยู่ในความทรงจำที่ถูกบันทึกไว้ในหัวใจตลอดไปก็เพียงพอ...

 ฉันถูกเพื่อนๆ จับแต่งตัวตั้งแต่เช้าและแต่งหน้าซึ่งนั่นก็ทำให้เสียเวลาไปมาก็จริง แต่เพราะเพื่อนบอกว่าหน้าฉันดูโทรมขนานหนักก็เลยต้องแต่งหน้านานหน่อย

 ชุดอย่างขุนนางเก่าในสมัยที่ปอมเปอียังคงรุ่งเรืองอยู่นั้นถูกสวมลงมา ผมที่เคยตรงสยายสีน้ำตาลได้ถูกดัด และมีมงกุฏที่ทำจากใบไม้สวมทับเข้าไปอีก ใบหน้าที่โทรมนั้นจนบัดนี้ได้รับการแต่งหน้าให้สวยแล้ว แต่ก็ยังหลงเหลือความเศร้าทางสีหน้าอยู่

 “เจ้าหญิงน่ารักจังเลยนะคะ >///<” เพื่อนร่วมห้องของฉันคนหนึ่งพูดในขณะที่เซ็ทชุดให้เรียบร้อย ฉันได้แต่ส่งยิ้มฝืนๆ ให้เธอ เมื่อแต่งตัวเสร็จจึงขออนุญาตไปห้องน้ำ ฉันรีบก้มหน้างุดๆ เพราะไม่อยากถูกจ้องมองไปมากกว่านี้แล้ว และรีบเดินไปเข้าห้องน้ำทันที

 พลั่ก!

 “โอ๊ย!” ใครกันที่มาชนฉันน่ะ! -_-+ ฉันยิ่งกำลังเศร้าอยู่ด้วย ฉันรีบเงยหน้าขึ้น แต่ก็ดูเหมือนน้ำตาจะพาลไหลรินลงมาอีกแล้ว

 ไอค่อนอยู่ในชุดนักรบสมัยก่อนตามบทที่ได้รับเลือก ใบหน้าถูกแต่งอ่อนๆ แต่ยิ่งมองเขาก็ยิ่งเศร้า...

 “ไอค่อน!” เสียงใสดังขึ้น ฉันหันกลับไปมองทางต้นเสียง ผู้หญิงคนนี้ใครน่ะน่ารักจังเลย

 “มีอะไรเหรอคลอรีน” นายไอค่อนหันไปตอบโดยไม่สนใจฉันอีกต่อไป แต่เขากลับยิ้มให้ผู้หญิงคนนั้นแทน ก่อนที่จะเริ่มบทสนทนากัน

 “เมื่อกี๊พ่อของฉันโทรมาบอกว่าเซเลอร์มูนมันจะฉายแล้วน่ะสิ >o<” เซเลอร์มูน = =;

 “ฮะๆ เธอกลับไปก่อนก็ได้ เพราะรายการต่อไปมีพิคาจูด้วยนี่นา ^-^” ผู้หญิงคนนั้นตาโตขึ้นทันที ก่อนจะรีบขอตัวไอค่อนกลับ ฉันรีบเสหน้าไปทางอื่นทันที ก่อนจะรีบเดินออกไป แค่ ‘บอกรัก’ ฉันยังทำไม่ได้เลย เพราะว่าฉันกลัวเจ็บ...

 เจ็บที่จะต้องสูญเสียเขาไป

 และแล้วก็ถึงเวลาแสดง ผู้คนที่เข้าชมมีล้นหลามจนฉันเริ่มใจหายเพราะเกรงกลัวว่าฉันจะแสดงพลาด ผู้คนเริ่มเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย ก่อนที่ฉันจะสูดหายใจเข้าลึกๆ ฉันต้องทำให้ได้

 “นักแสดงพร้อมประจำที่!” ฉันรีบไปตรงจุดรวมตัวก่อนจะหายใจเข้าลึกๆ เอาล่ะฉันจะต้องทำให้ได้ ม่านการแสดงค่อยๆ ถูกเปิด ก่อนที่ไอค่อนจะเดินออกไปนำแสดงเป็นอันดับแรก

 เรื่องนี้เกี่ยวกับ ‘เซลีน่า’ หญิงสาวที่เป็นเสมือนนางพยาบาลของหมู่บ้านและเทพธิดาของหมู่บ้าน เพราะนอกจากนางจะทำหน้าที่เป็นหมอรักษาผู้ป่วยแล้ว ยังใจดีและมีเมตตาอีกต่างหาก ได้พบรักกับ ‘แทซิส’ อัศวินผู้กล้าแห่งปอมเปอี เมืองที่มีอารยธรรมที่ดีงามมาตั้งแต่อดีต

 เซลีน่าพบรักกับแทซิสได้เพราะว่าทางแทซัสได้ตกหลุมรักเซลีน่าตั้งแต่แรกพบเช่นกัน ความสัมพันธ์นี้ลึกซึ้ง... จนกระทั่งทั้งสองได้แต่งงานกัน แม้จะมีเสียงคัดค้านกันมากมาย แต่พวกเขาก็ยังแต่งงานกัน...

 และเรื่องราวก็บรรจบมาจนถึงวันที่ยี่สิบหก เดือนสิงหาคม คริสต์ศักราชที่เจ็ดสิบเก้า เนื่องจากวันก่อนหน้านี้ได้เกิดเหตุวิสุเวียสระเบิดแรงขึ้น ทำให้ท้องทะเลปั่นป่วนเพราะแรงสั่นสะเทือน จนกระทั่งช่วงบ่าย กระแสลมเปลี่ยนทิศไปทางทิศตะวันตก นำพาฝุ่นควันสู่เมืองมิเซนัมและเฮอร์คิวเลเนียม แต่เฮอร์คิวเลเนียมอยู่ใกล้กว่ามาก จึงได้รับหายนะมากกว่า ซึ่งเฮอร์คิวเลเนียมก็คือเมืองที่ทั้งสองได้อาศัยอยู่

 สภาพนั้นเสียหายอย่างหนัก จนกระทั่งได้มีการเรียกตัวสามีของเซลีน่าไปซึ่งก็คือแทซิส ไปช่วยผู้ประสบภัย ก่อนที่นางจะบอกจากลากันเป็นครั้งสุดท้าย...

 “แทซิส เจ้าจะไปจากข้าแล้วฤๅ” ฉันถามไอค่อนออกไปตามบทบาท แต่น้ำเสียงนั้นกลับเป็นการถามเขาอย่างจริงจัง ไอค่อนคงจะรู้สึกได้จึงตอบฉันเหมือนกัน

 “เซลีน่า เจ้าก็คงจะรู้ว่าข้าไม่อยากไปจากเจ้า...เพราะข้ารักเจ้า” บทคำพูดได้เปลี่ยนไปตามตัวละคร ซึ่งเรียกเสียงตกใจของเพื่อนๆ ที่อยู่หลังฉากได้ไม่น้อย

 “แทซิส อันตัวข้านั้นก็รักเจ้า... แต่เจ้าก็ยังอยากจะไปจากข้าอีกฤๅ” ไอค่อนมีสีหน้าตกใจ ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้ดูเศร้าสร้อยตามเดิม

 “มันเป็นสิ่งที่ข้าควรพึงกระทำ หากตอนนี้สถานการณ์เช่นนี้ข้าคงนิ่งดูดายมิได้ หากข้าไปแล้วจะทำให้เหมือนมีภาระหลุดออกข้าก็จะไป” เหมือนคนที่จะนึกว่าเป็นบท แต่ทั้งหมดนี้มันเป็นความจริง...

 “แทซิส ข้ารักเจ้า และข้าจะรักเจ้าตราบเท่าลมสุดท้ายของชีวิต จะขอเฝ้าดูเจ้าที่ตรงนี้ตลอดกาล...” น้ำตาไหลรินออกมา ไอค่อนกอดฉันทันที ซึ่งฉันเองก็กอดเขาตอบ ไฟสปอร์ตไลท์ถูกส่องลงมา ยิ่งขับกล่อมให้ผู้คนอินเข้ากับบทมากยิ่งขึ้น เรากอดกันอยู่นานก่อนที่จะผละกัน และเขาก็ตรงเข้ามาจูบที่หน้าผากของฉัน ก่อนที่จะไป

 เซลีน่ารอแทซิสตราบเท่าลมหายใจเฮือกสุดท้าย เธอได้เป็นลูกหลงของภัยพิบัติธรรมชาติของภูเขาไฟไปด้วย เมื่อแทซิสกลับมาก็ได้พบกับร่างของเซลีน่าที่ไร้ชีวิตไปแล้ว ตามบทแทซิสจะต้องเข้ามากอดนางแล้วร้องไห้เป็นบทสุดท้าย แต่เข้ากลับไม่ทำ! เขาอุ้มฉันขึ้นมา ก่อนที่จะประกบริมฝีปากทันที ความหอมหวานถูกถ่ายทอดมา ไฟสปอร์ตไลท์ฉายส่องมาที่เรา ก่อนที่ม่านของเวทีการแสดงจะค่อยๆ ปิดลงอย่างช้าๆ

 เสียงปรบมือของผู้คนยังดังลั่นไม่หยุด แต่ไอค่อนก็ไม่ยอมปล่อยเขายังอุ้มฉันและจูบฉันอยู่! OxO

 “เฮ้ย! ไอ้ไอค่อน แกปล่อยเจ้าหญิงเลยนะเว้ย!” เพื่อนๆ กรูเข้ามาแยกฉันออกจากไอค่อนทันที เขินเป็นบ้าเลย -//- นายนี่ทำอะไรน่าจะปรึกษาฉันบ้าง

 “เดี๋ยวม่านจะเปิดเพื่อแนะนำตัวละครแล้วนะ” ฉันรีบตั้งหลักก่อนจะจัดแจงเสื้อผ้า ไม่ให้ยับยู่ยี่จากการอุ้มเมื่อกี๊ >///<  

 ม่านถูกเปิดออกมา และยังเป็นอีกครั้งที่ผู้คนยังปรบมือให้นี่ถ้าพระราชาไม่ให้ฉันเล่นละครล่ะก็ฉันคงจะไม่รู้เลยว่ามันมีความสุขแค่ไหนในการที่เห็นผู้คนมีความสุขกับการแสดง

 พูดถึงพระราชากับพระราชินีทั้งสองคนคบกันอยู่ล่ะ >///< แถมยังหวานแหววกันอีก แบบสดชื่นรื่นเริงกันมากเลยนะ

 การแนะนำตัวละครถูกแนะนำหมดไปแล้ว จะมีการมอบช่อดอกไม้ให้เป็นของขวัญ โดยที่ฉันกับไอค่อนต้องออกไปรับช่อดอกไม้พร้อมกัน เมื่อรับช่อดอกไม้แล้วพิธีกรก็รีบทำอะไรในสิ่งที่ฉันไม่คิดทันที O_O

 “พวกคุณสองคนคบกันอยู่รึเปล่าคะ >///<” อึ้ง... ไม่นึกว่าจะมีการถามคำถามแบนี้ O_O แถมผู้คนในโรงเรียนนี้ก็แซวกันใหญ่เลยแล้วฉันจะตอบยังไงดีล่ะ

 “พวกเราไม่ได้คบกันหรอกครับ ^^” คำตอบของไอค่อนซึ่งเรียกเสียงโห่แซวกันเป็นจำนวนมากส่วนฉันก็ได้แต่หน้าแดง

 “แต่ผมจะขอเธอคบ ณ ตรงนี้ครับ ^-^” เสียงฮือฮาของผู้เข้าชมจำนวนมาก ไอค่อนกระชับดอกไม้ที่ได้รับมาในมือ ก่อนที่จะคุกเข่าตรงหน้าของฉันและยื่นช่อดอกไม้ให้

 “”ฉันรักเธอนะ คบกับฉันเถอะนะเจ้าหญิงของผม ^-^”

 “ฉัน...ก็รักนายเหมือนกันนะตาบ้า! =///=”

 “เฮ้ย! อย่าเพิ่งมาสวีทเซ่!! TOT ตอบคำถามก่อนอย่าเพิ่งอยู่ในห้วงแห่งความรักกกก T^T”

 คิกๆ คิดเหรอคะว่าจะขอหลุดออกจากห้วงแห่งความรักนี้

 ก็ฉันรักเขาไปแล้วนี่นา ^-^///

[คงไม่คิดว่าจะจบแค่นี้หรอกชิมิ??]

บ้า! ยังไม่จบสักหน่อย =///=

 “นี่ไอค่อน แล้วตอนที่นายคุยกับพระราชาเมื่อคราวก่อนนู้นน่ะคืออะไรเหรอ? =_=;”

 “อ้อ ^O^ ฉันก็แค่บังคับว่าถ้าฝให้ฉันยอมจีบเธอล่ะก็ฉันจะไม่บอกทุกคนเรื่องที่ว่าพระราชากับพระราชาชินีแอบคบกันไง ^0^” สุดท้าย... นายนี่ก็แค่มารร้ายสุดหล่อกระชากใจฉันเท่าน้านนน TOT!!

 “แล้วเรื่องคู่หมั้นนายล่ะ?”

 “เดี๋ยวไอ้ไนต์ก็จะคาบไปแทนฉันแล้วล่ะ =..=”

 เอ๋??

คุณไม่คิดว่าพิมมีเซอร์ไพรส์บ้างเหยอ =..=

คิดว่าพิมอัพแค่นี้จริงอ่ะ >O<

แฮปปี้มามากแล้ว มาพบกับโปรเจ็คที่อีกนานจะได้จัดทำกันเลยยย >O<

 ผมมองเหม่อไปนอกหน้าต่างของเครื่องบิน ผมต้องรีบกลับมาเมืองไทยอีกครั้งหลังจากที่ผมหลบ.. หลบไปเพราะว่าผมไม่อยากให้เธอเห็น ความรู้สึกรักที่มีต่อตุ๊กตายังคงไม่หดหายไปจากใจผมหรอกนะครับ ^-^

 หลายๆ คนคงจะพอเดาออกแล้วสินะว่าผมคือใคร ใช่ครับผมคือไนต์นั่นเอง ^-^ และที่ผมกลับมาเมืองไทยในครั้งนี้ก็เพราะว่าพ่อของผมท่านบอกว่าอาการกำเริบ และคราวนี้ผมจึงได้มาอยู่ที่ประเทศไทยสักทีหลังจากที่ไปได้ไม่นานนัก ผมก็รีบตรงดิ่งไปที่บ้านที่กรุงเทพฯ ทันที แทนที่ผมจะไปที่ขอนแก่นที่มีเธอ...

 ภายในสนามคละคลั่งไปด้วยผู้คนมากมาย ก่อนที่ผมจะเดินชนใครสักคน

 พลั่ก!

 “โอ๊ย TOT” ผมรีบมองร่งของเธอที่กระเด็นหล่นปุ๊ปไปทางพื้นอย่างตกใจ O_O ก็ผมไม่นึกว่าเธอจะกระเด็นไปไกลขนาดนี้นี่นา =O=;;

 “ถ้าฉันกระเด็นลอยไปที่ดวงจันทร์นายจะทำยังไง จะเอาโทรทัศน์มาให้ฉันดูเซเลอร์มูน และมีหนังสือเกย์ให้ฉันอ่านมั้ย T^T” ผมสาบานได้ว่าเธอน่ารักมากๆ ก็จริง แต่ก็ปัญญาอ่อนมากๆ เช่นกัน =_=;;

 “ขอโทษนะครับผมกำลังรีบ =_=;”

 “ต๊าย! ตาเถรไอ้โรคจิต ToT” คราวนี้ผมทำอะไรอีกล่ะ = =

 “นายกล้าใส่เสื้อสีขาวที่เห็นซิคแพกส์ให้เลือดกำเดาฉันจะพุ่งกระฉูดทำไม ถึงจะเคยเห็นในการ์ตูนเกย์บ่อยก็เถอะ แต่ของจริงฉันไม่เคยยย T^T”

 “ขอร้องปล่อยผมไปเถอะครับ T^T” เธอกำลังจะทำให้ผมเป็นบ้า! T_T ดูที่เธอพูดมาสิ ผมรีบเก็บกระเป๋าและรีบวิ่งออกไปทันที ใครจะอยากอยู่กับคนบ้านานวะ T^T!!

 เมื่อผมกลับมาที่บ้านผมแทบอยากจะตบหัวบุพการีที่เคารพของผมเสียจริง -_-+ นี่เหรออาการกำเริบ นั่งจิบชาสบายใจแถมยังอ่านหนังสือโป๊อีก ผู้เป็นพ่อหันมายิ้มให้ผมก่อนจะรีบเก็บหนังสือโป๊ทันทีและเดินเข้ามาแตะบ่าผม -*-

 “มันเป็นเรื่องธรรมชาติของผู้ชาย ^__^”

 “แล้วพ่อเรียกผมมาทำไม -*-”

 “ก็แค่ดูตัวน่า ตระกูลเราอยากปรองดองกับตระกูลนี้มาก เมื่อผิดหวังจากไอ้ไอค่อนก็เลยมาลงที่แก” งั้นก็หมายความว่าผู้หญิงคนนั้นคือคนที่ไอค่อนเคยจะหมั้นด้วยสิ พูดแล้วปวดใจ หัวใจมันพาลจะนึกถึงตุ๊กตาขึ้นมา U_U

 “แกก็ยอมๆ ไปเถอะน่า เดี๋ยวตอนแต่งค่อยคิดกันก็ได้” ผมเออออห่อหมกไป เพราะว่าถ้าผมขัดใจล่ะก็ โรคของท่านก็อาจจะกำเริบได้ ก็ท่านเป็นโรคหัวใจนี่ครับ

 “ดีมาก เดี๋ยวเย็นนี้เธอจะมาแล้วนะ ^-^” ผมพยักหน้าให้พ่อก่อนที่จะเตรียมตัว คู่หมั้นของผมจะเป็นแบบไหนนะ ขออย่าเป็นแบบยัยที่เจอกันที่สนามบินเลย นั่นเค้าเรียกว่าบ้า T-T

 และแล้วเวลาก็มาถึง ทางฝ่ายนั้นเค้าบอกว่าลูกสาวของเขาอาจจะมาช้าหน่อย เนื่องจากว่ามีธุระที่ต้องสะสาง ซึ่งทางผมก็ไม่ได้ว่าอะไร และแล้วเวลานั้นก็มาถึง

 ผมสีดำสนิทถึงแผ่นหลังพร้อมที่คาดผมแบบเซเลอร์มูน แถมคุณเธอยังใส่ชุดเซเลอร์มูนอีกด้วย ใบหน้ายิ้มแย้มเข้ามาแต่ผมกลับกลัวจับใจ นั่นมันยัยโรคจิตนี่นา! =_=;;

 “ฮิๆ เซเลอร์มูนตัวแทนแห่งดวงจันทร์มารายงานตัวค่ะ ^-^”

 เอายัยนี่ไปไกลๆ ผมที๊!!!! TTTTTOTTTTT

[The End]

^

^

ในที่สุดยัยนี่ก็เขียนจบ =_=++

 พิมขอเวลาไปพักฟื้นตัวหน่อยเถิ๊ด! จะสอบแล้วยังระริกระรี้ลอกงานเพื่อนอยู่เลย 555+ แอบดีใจวันพรุ่งนี้ก็จะมีขบวนแห่งานไหมแล้ว >_< โรงเรียนนี้มันไม่หยุด แต่ตอนประถมน่ะหยุด 555+ ก็เรียนเหมือนเคย แต่แบบงานเทศกาลล่อตาหล่อใจที่สู๊ดดด งูปลอมราคาแค่ 10 บาทเองเอ้า *0* แมงมุมปลอมน่าขยะแขยงราคา 80 บาทจากแต่เดิม 120 บาท >_<// (สรุปของกินกะของลดราคาเพียบ!) วันนี้ไปเล็งๆ มา กางเกงยีนส์จากโรงงาน 120 บาททุกไซส์ *0* สุขได้เทียบล่ะครับพี่น้องคร๊าบบบ >O<!!

 555+ เอาเถอะๆ ยังไงก็อย่าลืมเม้นท์+โหวตให้มาดามคิม ว่าที่ภรรยาของแจจุงหน่อยนะคะ ^-^

 (อ๊ากกก โดนแฟนคลับแจปาร้องเท้ามา TOT)