#ตอนที่ 10 อารมณ์ดีเพราะได้แกล้งคน ^^

 “ต๊าย พวกบ้าพลังทำไมมาอยู่แถวนี้เนี่ย” ชุดนักเรียนสีฟ้าคลุมยาวมาถึงเข่า ปักด้วยดิ้นทองสลักชื่อและบอกว่าอยู่ห้องไหนตามตำแหน่งภายในโรงเรียน ตามด้วยถุงเท้าสีขาวผู้ดี ผมถึงจะยาวแค่ไหนก็ต้องผูกริบบิ้นสีดำหรือสีน้ำเงิน กระเป๋าอนุญาติให้ใช้ได้แค่สีดำ น้ำตาล หรือสีอื่นที่ออกไปทางคลึ้ม ท่าทางคุณหนูแบบนี้ที่ใครเห็นก็ต้องหมั่นไส้ โรงเรียนเซอร์หลุยส์ =_=;

 ใช่สิ ก็อย่างที่ฉันเคยบอกไป โรงเรียนเซอร์ลอสนั้นจะได้รับรางวัลด้านกิจกรรมมากที่สุด แต่ลืมเติมไปว่ามีแต่แบบใช้พละกำลัง -_- ส่วนวิชาการนี่ต้องยกให้เซอร์หลุยส์ ส่วนเซอร์ฟรังขอเป็นกลางไม่อยากมีสงครามให้มากมายระหว่างโรงเรียน

 ไม่แปลกหรอกนะที่เด็กเซอร์หลุยส์จะชี้ให้ดู ก็เสื้อเชิร์ตแขนยาวเพราะอยู่ในห้องแอร์ ปักชื่อด้วยอักษรสีดำ ทับด้วยเสื้อคลุมสีน้ำตาลอ่อนบวกกับกระโปรงลายสก็อตแต่ของผู้ชายเป็นกางเกงสามส่วนสีน้ำตาลเข้มขายาวที่ใครเห็นต่างก็คิดว่าเป็นเด็กบ้าพลัง เพราะอย่างนี้ไงฉันถึงไม่ค่อยอยากจะมาแถวนี้สักเท่าไหร่ ถ้าไม่ติดว่ารถฉันเสียและปากกาที่ร้านนี้มีแต่แท่งดีๆ ราคาถูก ชิ!

 “ดูสิ ขนาดด่าแล้วยังจะทำเฉยอีก น่าหมั่นไส้จริงๆ” ฉันเงียบต่อไป แล้วเลือกปากกา พยายามไม่สนใจพวกที่กำลังด่าฉันอยู่ เอ...หรือจะเรียกว่า ‘การด่าฉบับคุณหนู’ ที่ชอบรวมพลกันเป็นขโยงแล้วค่อยด่าอย่างที่ฉันเคยได้ยิน -_-?

 นี่ถ้ายัยนัลมันมาด้วยก็คงจะดีกว่านี้เยอะ เพราะว่ายัยนั่นชอบด่านักเรียนที่มานินทา ทนเสียงด่าของยัยนัลนิดหน่อย แลกกับการรักษาอาการสงบของตนเองเลือกปากกาต่อไปได้ก็ไม่เลว =_=

 “กรี๊ดดดดด” เสียงกรี๊ดดังลั่น ฉันหันไปมองต้นเสียงพบว่ายัยเด็กที่นินทาฉันนั้นหน้าแดงอย่างไร้สาเหตุ ไม่รู้ว่าโกรธ กลัว หรืออาย แต่ฉันว่าน่าจะเป็นอย่างกหลังมากกว่านะ เพราะว่านายมาร์คอว์ตรงดี่ไปจับแขนคุณเธอแล้วก้มลงจุมพิตที่หลังมือ

 ฮึ่ย! ทำไมฉันต้องอารมณ์เสียด้วย -_-^ ช่างมันปะไร หมอนั่นคงคิดว่านี่เป็นการยั่วโมโหเล่นสินะ แต่ว่าฉันมีชั้นเชิงกว่า -_,- อย่างที่รู้กันดีว่าควายขวิดเป็นกามเทพและชี้แจงบอกกับฉันไว้แล้วว่าลูกศรนี้จะไม่มีวันเสื่อมจนครบสามเดือนเด็ดขาด เพราะฉะนั้นสิ่งที่หมอนั่นทำก็คงคิดจะให้ประมาณว่ารู้ใจตัวเองว่ารักหมอนี่อะไรอย่างนี้สินะ

 ฉันเริ่มลงมือเลือกปากกาต่อ จนได้ปากกาที่ถูกใจหลายแท่งกันกรณีที่ปากกาหักอีกก็นำไปคิดเงินทันที ฉันเหลือบไปมองทางนายมาร์คอว์ ผู้หญิงที่ด่าฉันปาวๆ ราวกับไม่ชอบเด็กโรงเรียนฉันบัดนี้หน้าเข้าใกล้กับนายมาร์คอว์เพียงแค่คืบเดียว! O_O

 ฮึ เราไม่ได้เป็นอะไรกับเค้าสักหน่อย ไม่เห็นต้องไปสนใจเลย -_-^ ฉันรีบจัดแจงเงินให้ตามจำนวนของราคาที่แม่ค้าบอกมา ก่อนจะเดินไปที่คู่นั้นและหยุด พลางใช้สายตาจ้องมอง

 “มีอะไรเหรอไฮเนะจัง ^^”

 “นายขวางทางเข้าออกอยู่น่ะ -_-” ฉันตอบ หมอนี่ทำหน้าแหย ก็แน่ดิ ฉันเล่นไม่ทำตามสิ่งที่ไอ้หมอนี่คิด ถ้าคิดจะมาเล่นกับฉันมันเร็วไปไอ้หนู ^^ นายมาร์คอว์รีบหลบให้ฉัน โดยมีผู้หญิงข้างๆ ทำหน้าตาไม่สบอารมณ์กับฉัน อ้อ คงคิดว่าฉันขัดขวางการจูจุ๊บสินะ อย่างหมอนี่แลเหลียวผู้หญิงแบบนี้ได้เหรอเนี่ย

 ฉันปราดสายตามองไปที่ผู้หญิงคนนั้นเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกมาด้วยอารมณ์ดี ก็จะไม่ให้อารมณ์ดีได้ไง วันนี้หักหน้านายมาร์คอว์ที่ริบังอาจมาลองดีกับอดีตสาวฮอตนี่นา ^^

  ที่ป้ายรถเมล์ที่แทบไม่มีคนอยู่ เพราะเนื่องจากนักเรียนโรงเรียนนี้ส่วนใหญ่เป็นคุณหนู มีแต่พวกที่มีรถส่วนตัวหรือไม่ก็จะมีคนมารับ ทำให้ไม่ค่อยมีใครใช้รถเมล์ แถมที่ฉันไม่ค่อยอยากมาที่นี่อีกก็เพราะว่ารถแถวนี้มันเยอะ ฝุ่นควันเอย ก๊าซเอย ไม่ดีต่อสุขภาพทั้งนั้น -_-

 เมื่อรถเมล์สายที่ฉันรอมาแล้ว ฉันรีบขึ้นรถไปทันที เพราะฟ้าฝนตอนนี้เริ่มคลึ้มแล้ว คาดว่าอีกไม่นานฝนก็คงจะตก ฉันเดินเข้าไปยืนแถวด้านหลังหน่อย เพราะว่าบนรถคนเยอะ ก่อนที่รถจะค่อยๆ เคลื่อนตัวไป

 ภายในรถที่มีคนมากมาย ฉันยืนได้สักพักก่อนจะรู้สึกเหมือนว่ามีคนมาล้วงกระเป๋าของฉัน ฉันรีบจับมือนั้นทันที!

 “แกทำบ้าอะไร!” ฉันตะโกนออกไป เพราะว่าในมือของผู้ชายคนนั้นมีกระเป๋าสีน้ำตาลเข้มของหลุยส์ติ๊งต๊องชัดเจน แถมหมอนี่ยังทำหน้าเหลอหลาอีก วันนี้วันซวยอะไรกันแน่เนี่ย!!

 “เธอมากล่าวหาอะไรฉัน” ผู้ชายคนนั้นพูดออกมา หน้าตาก็ดีแต่นิสัยนี่เถื่อนทรามที่สุดเลย! ฉันฉกกระเป๋าจากมือของผู้ชายคนนั้น ก่อนจะเปิดกระเป๋าซึ่งมีบัตรนักเรียนของฉันเต็มสองตา และให้ผู้ชายคนนั้นดู

 “แบบนี้ยังไม่เรียกว่าไม่ใช่ของฉันอีกเหรอ!” แต่ผิดคาด ผู้ชายคนนั้นฉกกระเป๋าฉัน พอดีกับตอนที่รถเมล์จอดเพื่อลงป้ายต่อไป ฉันรีบวิ่งตามลงไปทันที เมื่อลงมาเห็นผู้ชายคนนั้นวิ่งไปได้ไม่ไกล ฉันรีบถอดรองเท้าและขว้างใส่หัวของไอ้โจรนั่นพอดี!

 “โอ๊ย!” ผู้ชายคนนั้นเอามือมากุมหัว และเริ่มชะลอความเร็วลง ฉันรีบวิ่งตามทันที ก่อนจะคว้าเครื่องช็อตไฟฟ้าเพื่อเตรียมจะช็อตไอ้โจรเลวนั่นทันที!

 จังหวะที่ฉันกำลังจะใช้เครื่องช็อตไฟฟ้าไปโดนตัวของไอ้โจรนั่น ก็เหมือนมีแรงมาล็อคคอฉันออกห่างและผู้ชายคนนั้นก็กระเด็นตามแรงผลักของคนที่มากระชากฉันด้วย

 “พอได้แล้ว เอากระเป๋ามาคืนซะ ก่อนที่ผู้หญิงคนนี้จะไม่ใช่แค่โยนรองเท้า แต่จะโยนเครื่องช็อตไฟฟ้าใส่” คำพูดของคนที่ล็อคคอฉัน จากเสียงที่ทุ้มต่ำฉันพอจะเดาได้ว่าเป็นผู้ชาย ไอ้โจรนั่นหันมาทางฉันพร้อมกับหน้าซีด พร้อมกับโยนกระเป๋าให้ฉันทันที ผู้ชายที่ล็อคคอปล่อยฉันออก พร้อมกับมายืนตรงหน้าฉัน

 “ผมต้องขอโทษแทนเพื่อนผมด้วยนะครับหวังว่าคุณจะไม่เอาเรื่อง ^^” หน้าตาก็ดี ยิ้มก็มีเสน่ห์ แต่ดันเป็นเพื่อนกับโจร เฮอะ -_-

 “แล้วมาขโมยเงินฉันทำไม ท่าทางเพื่อนของคุณก็มีตังค์นี่” ฉันพูดออกมา พลางใช้สายตาจ้องไอ้หัวขโมยที่อยู่ข้างๆ อย่างเดือดดาล

 “มันชอบทำอะไรแผลงๆ เพราะฉะนั้นถ้ามันทำให้คุณเดือดร้อนผมก็ขออภัยครับ ^-^”

 “เด็กเซอร์ฟรังสินะ” ฉันพูดออกมาอย่างแผ่วเบาเมื่อเห็นชุดยูนิฟอร์มของหมอนี่ แต่ที่ตะขิดตะขวางใจที่สุดก็คือชุดนักเรียนเซอร์ฟรังที่เป็นกระโปรง และคนที่สวมก็คือไอ้โจรนั่นอีก! -_-^ หมอนี่เป็นผู้หญิงหน้าหล่อเหรอ ฉันไม่ทำร้ายผู้หญิงหรอกนะถ้าไม่จำเป็น (แล้วที่ทำกับลูกอ๊อดนั่นถือว่าช่างมัน)

 “ถ้าเป็นผู้หญิงฉันจะไม่ยอมตบก็แล้วกัน แต่ถ้าเป็นผู้ชายล่ะก็เห็นดีแน่ -_-” ฉันพูดแค่นี้ ก่อนจะหยิบกระเป๋าเงิน และสะพายกระเป๋าเรียนอันใหญ่ ก่อนจะเดินจากไป แต่ก่อนที่จะไป ฉันยื่นมือไปให้เจ้าโจรที่กำลังมองฉันอยู่อย่างกลัวๆ

 “ขอรองเท้าของฉันคืนด้วย -_-”

 “อ๊ะ แฮ่ๆ นี่รองเท้าฮะ ^^;”

 “ขอบคุณ เป็นผู้หญิงใช้ค่ะก็ดีนะ ^^” ฉันยิ้มให้เธอก่อนจะเดินจากไป ที่ยิ้มก็ไม่ใช่เพราะอะไรหรอก เพียงแต่ว่าตลกไปหน่อยที่เห็นผักชีติดฟันยัยนี่ ฮึ ผู้หญิงหน้าหล่อแต่ตลกเหรอเนี่ย วันนี้ใช่ว่าจะเจอแต่เรื่องร้ายอย่างเดียวซะแล้ว

 ฉันเดินผ่านสวนสาธารณะที่เคยเอาไอ้ควายขวิดมาปล่อย แต่ว่าสายตาเจ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นนายมาร์คอว์นั่งหลับอยู่

 ฉันเดินเข้าไปใกล้หมอนั่น พบว่ากำลังหลับอยู่จริงๆ ด้วย ขนตาที่ยาวอย่างกับผ้หญิงปิดสนิท ปากสีชมพูระเรื่ออย่างกับผู้หญิงเผยออกมาเล็กน้อย ร่างสูงที่ดำลังนอนอยู่ตรงม้านั่งช่างไม่รู้ชะตากรรมของตนเองเลย

 ฉันละสายตาออกจากนายมาร์คอว์ ก่อนจะค่อยๆ ไปหยิบรังมดที่อยู่แถวนั้นแล้วรีบปล่อยใส่นายมาร์คอว์ทันที!

 “โอ๊ย!” เสียงดังตามคาด ฉันรบวิ่งหนีไปที่คอนโดฯ ของตนเองทันที ปล่อยให้นายนั่นเผชิญหน้ากับหนูมดน้อยก็แล้วกัน ฮ่าๆๆ

 “วันนี้อารมณ์ดีนักหรือไง” เสียงควายขวิดถาม ฉันยิ้มน้อยๆ กับคำพูดของไอ้สุนัขไม่เจียมซึ่งตอนนี้กำลังยืนจับโซฟาพร้อมกับพยุง ท่าทางคงอยากจะฝึกเดินสองขาให้ได้จริงๆ หลังจากโดนทารุณกรรมคราวก่อนแล้ว พอคิดได้อย่างนี้มันก็ขำ

 “ก็อารมณ์ดีน่ะสิ วันนี้ได้แกล้งคนที่เจ้าสุนัขตัวจ้อยอย่างแกอุตส่าห์บอกซะดิบดีว่าเป็นเนื้อคู่น่ะ” ฉันบอกด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ พร้อมกับเทหัวอาหารของสุนัขใส่ชาม และส่งให้เจ้าตัวดีที่เกาะโซฟาอยู่ จะเป็นอะไรมั้ยนะถ้าจะเตะมันให้ล้มอีกรอบ ฮ่าๆๆๆ ^O^

 “โธ่ๆ ข้าล่ะสงสาร มาโดนคนปักธนูซาดิสต์”

 “แกว่าไงนะ -_-^” เสียงถูกเค้นออกมาอย่างเลือดเย็น พลางมองร่างที่ไม่สมประกอบที่กำลังจะเป็นเหยื่อถูกกิน เนื่องจากไปยั่วโมโหปีศาจอย่างฉันเข้า -_-^^ ว่าจบไอ้ควายขวิดก็เลิกเกาะสะพาน ก่อนจะวิ่งหนีไปทันที

 ให้มันได้อย่างนี้สิ เป็นสุนัขแต่ก็มีเรื่องยุ่งยากมาให้ตลอดเลย เฮ้อ

 เช้านี้ฉันตื่นมาอย่างช้าๆ เรียกว่าอีกยี่สิบนาทีโรงเรียนจะเข้าเลย เพราะฉันเชื่อว่านายมาร์คอว์ต้องตัดใจไม่มารับฉันแน่ๆ และอาจจะทนรอรับไม่ไหวจนต้องไปก่อน นี่ก็คืออีกแผนในการ ‘สลัดผู้ชายช่างตื้อ’ ที่รับประกันผลจากประสบการณ์จริง 75%

 ฉันรีบออกจากห้องทันทีเมื่อดูเวลาว่าสายมากแล้ว แต่พอออกจากห้องก็ชะงักในสิ่งที่เห็น

 นายมาร์คอว์ยืนยิ้มอยู่ตรงหน้าพร้อมกับในมือมีช่อดอกไม้กุหลาบสีแดงสดอยู่ในมือ ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองนายมาร์คอว์ที่บัดนี้กำลังยิ้มอยู่ ยิ่งสายตาที่มองมาทำไมมันคลับคล้ายคลับคลากับตัวเราคนเก่าขนาดนี้...

 ตอนที่ให้ดอกไม้แก่เขาฉันก็เคยทำตาแบบนี้ แต่ตอนสุดท้ายมันก็ถูกนำไปให้ผู้อื่น ยิ่งคิดก็เหมือนน้ำตาจะไหลออกมาซะได้ T^T

 “อ้าว ทำไมเธอจะร้องไห้ล่ะ ตำรานั่นพอบอกว่าหญิงสาวที่ได้มันจะดีใจไม่ใช่เหรอ -_-;” ฉันรีบหันขวับไปมองนายมาร์คอว์ทันที ตำราอะไรน่ะ -*-

 “ตำราอะไร?”

 “ตำราร้อยแปดพิชิตใจสาว”

 “ไอ้บ้า!” เท่านั้นแหละฉันก็รีบวิ่งลงไปด้านล่างของคอนโดฯ ทันที เพราะคำพูดเมื่อกี๊

 คิดจะจีบฉันมันต้องใช้ตำราเลยรึไง -*-

ช่วงนี้พิมไม่ค่อยได้อัพเลย เพราะพอพิมเข้าเย็นตาโฟแล้วล็อกอินทีไรมันไม่ได้ทุกที =____=;;

ทุกคนคิดเหมือนพิมมั้ยว่า พิมจะทำการรีไรท์เรื่อง พิมแค่อยากจะเปลี่ยนชื่อของนายมาร์คอว์หน่อย เพราะพิมว่ามันอ่านยากเกินไป แต่ตอนนี้พิมยังไม่รีไรท์หรอก เพราะว่าพิมยังหาชื่อที่เหมาะสมไม่ได้ ^^

ช่วงนี้งานยุ่งหน่อย เพราะช่วงนี้เร่งทำรายงานเรื่องเครื่องดนตรีหน่อย ไม่รู้ทำไมเทอมสองแล้วเรียนไม่ค่อยหนักมาก แต่กระเป๋ามันหนักเยี่ยงนี้ T[]T!! พิมลองไปชั่งกิโลดู แทบสลบเหมือด

แปดกิโล! อ๊ากกกกกก ไหงมันหนักเยี่ยงนี้เนี่ย

ระบายไประบายมา คนมันจะเบื่อก็คราวนี้แหละ T_T;

ตอนนี้อาจจะดูแปลกๆ ไปหน่อย เพราะว่าพิมเพิ่งไปอ่านบารามอสแล้วมาเขียน เลยมีความรู้สึกอินกับเนื้อเรื่องอย่างบอกไม่ถูก เพราะฉะนั้นถ้ามันออกแนวภาษาเป็นทางการก็ขออภัย >/\<