เรื่องสั้น :

วันที่ : 10 พฤษภาคม 2551

ชื่อเรื่อง : ไม่มีเรื่องเรื่องสั้น :

ชื่อตอน (chapter) : บทที่:3ยัยแม่มดจอมป่วนกับนายคารมจัด

เช้าที่แสนสดใส

ฉันคงต้องคิดมากแน่เลยที่เห็นตาชินฉันเดินไปคิดไปจนได้ยินเสียงแตรรถตามด้วนเสียงด่า

"นี่เธออย่ามายืนขวางถนนสิ"

"ฉันไม่ได้ยืนขวางซอยที่นี่แคบจะตาย"ฉันสวนกลับพร้อมกับหันไปมองหน้าผู้ที่ด่าฉันทันที

เฮ้ยนั่นมันตาชินนี่มาอยู่ที่นี้ได้อย่างไร

"อ้าวยัยชนแล้วไม่ขอโทษนี่"

"ใครชนแล้วไม่ขอโทษแล้วฉันก็มีชื่อกรุณาเรียกชื่อให้ถูกด้วย"

"อ้าวเหรอนึกว่าไม่มีชื่อว่าแต่ชื่ออะไร"

"ชื่อริบบิ้นยะ"

"เรียกยากจังเอาเป็นว่าฉันจะเรียกเธอว่ายัยหมูน้อยดีกว่า"

"ใครหมูยะแต่ก็ช่างเถอะเดี๋ยวไปโรงเรียนสาย"

"ก็ขึ้นมาสิเดี๋ยวไปส่ง"

"ไม่มีทาง"

"ขึ้นมาสิพ่อเธอบอกให้ฉันไปส่งเธอนะ"

พ่อนี่ชอบเล่นพิเรนทร์ทุกที

"เออก็ได้"แล้วฉันก็ขึ้นรถหมอนั่นไปโดยที่ฉันไม่รู้เลยว่าที่หมอนั่นทำดีกับฉันไม่ใช่เพราะแม่ของเขาหรอกแต่เป็นเพราะ................. (ยังไม่บอกดีกว่า:คนเขียน)

ที่โรงเรียน

"เอ๊ะยัยนั่นมากับพี่ชินได้ยังไง"

"ไม่รู้ไปถามพี่ชินเถอะ"

"พี่ชินคะยัยนี่เป็นใคร"

“พ่อแม่เราเป็นเพื่อนกันครับ”

ชื่อมีไม่รู้จักเรียกกันเลยใช่ไหม

"แครกเกอร์"ฉันพูดเบาๆเพื่อไม่ให้ใครได้ยิน

"ขอรับนายท่าน"

"ขอคาถาที่ทำให้ล่มที่"

"แอปิรอสคาถาที่ทำให้ล้มขอรับ"

“แอปิรอส”แล้วฉันก็แอบชี้ไม่กายสิทไปที่แม่นั่นหมายถึงคนที่ทำให้ฉันโกรธทันทีที่ฉันชี้ไม้กายสิทใส่ยัยันั่นยัยนั่นก็ล้มทันทีแต่ยัยนั่นก็ยังจะพยายามล้มมาทางชินแต่ชินก็รีบหลบไม่ยอมรับยัยนันแล้วยัยนั่นก็ล้มกระแทกพื้นอย่างแรง

“ฮิฮิ”ฉันหัวเราะ

“หัวเราะทำไมยะ”

“อยากหัวเราะมีไรมั่ย”

“เออน้องครับพี่ว่าน้องไปก่อนเถอะครับ”

“ฝากไว้ก่อนเถอะยัยอัปลักษ์” (เขียนไม่ถูกอย่าว่ากันนะ: คนเขียน)

“จ้ารีบๆมาเอาคืนนะเดี๋ยวลืม”

“นี่เธอทำอะไรรู้ไหม”

“ฉันทำอะไร”

“เออช่างมันเถอะไปเรียนก่อนนะ”

เอ้ ! วันนี้นายชินดูแปลกๆนะช่างมันเถอะไม่เกี่ยวกับเรานี้

ที่ห้องเรียน

“นี่ฉันง่วงวะเดี๋ยวพักเที่ยงปลุกด้วยนะ”