เช้าที่แสนสดใส
ฉันคงต้องคิดมากแน่เลยที่เห็นตาชินฉันเดินไปคิดไปจนได้ยินเสียงแตรรถตามด้วนเสียงด่า
"นี่เธออย่ามายืนขวางถนนสิ"
"ฉันไม่ได้ยืนขวางซอยที่นี่แคบจะตาย"ฉันสวนกลับพร้อมกับหันไปมองหน้าผู้ที่ด่าฉันทันที
เฮ้ยนั่นมันตาชินนี่มาอยู่ที่นี้ได้อย่างไร
"อ้าวยัยชนแล้วไม่ขอโทษนี่"
"ใครชนแล้วไม่ขอโทษแล้วฉันก็มีชื่อกรุณาเรียกชื่อให้ถูกด้วย"
"อ้าวเหรอนึกว่าไม่มีชื่อว่าแต่ชื่ออะไร"
"ชื่อริบบิ้นยะ"
"เรียกยากจังเอาเป็นว่าฉันจะเรียกเธอว่ายัยหมูน้อยดีกว่า"
"ใครหมูยะแต่ก็ช่างเถอะเดี๋ยวไปโรงเรียนสาย"
"ก็ขึ้นมาสิเดี๋ยวไปส่ง"
"ไม่มีทาง"
"ขึ้นมาสิพ่อเธอบอกให้ฉันไปส่งเธอนะ"
พ่อนี่ชอบเล่นพิเรนทร์ทุกที
"เออก็ได้"แล้วฉันก็ขึ้นรถหมอนั่นไปโดยที่ฉันไม่รู้เลยว่าที่หมอนั่นทำดีกับฉันไม่ใช่เพราะแม่ของเขาหรอกแต่เป็นเพราะ................. (ยังไม่บอกดีกว่า:คนเขียน)
ที่โรงเรียน
"เอ๊ะยัยนั่นมากับพี่ชินได้ยังไง"
"ไม่รู้ไปถามพี่ชินเถอะ"
"พี่ชินคะยัยนี่เป็นใคร"
พ่อแม่เราเป็นเพื่อนกันครับ
ชื่อมีไม่รู้จักเรียกกันเลยใช่ไหม
"แครกเกอร์"ฉันพูดเบาๆเพื่อไม่ให้ใครได้ยิน
"ขอรับนายท่าน"
"ขอคาถาที่ทำให้ล่มที่"
"แอปิรอสคาถาที่ทำให้ล้มขอรับ"
แอปิรอสแล้วฉันก็แอบชี้ไม่กายสิทไปที่แม่นั่นหมายถึงคนที่ทำให้ฉันโกรธทันทีที่ฉันชี้ไม้กายสิทใส่ยัยันั่นยัยนั่นก็ล้มทันทีแต่ยัยนั่นก็ยังจะพยายามล้มมาทางชินแต่ชินก็รีบหลบไม่ยอมรับยัยนันแล้วยัยนั่นก็ล้มกระแทกพื้นอย่างแรง
ฮิฮิฉันหัวเราะ
หัวเราะทำไมยะ
อยากหัวเราะมีไรมั่ย
เออน้องครับพี่ว่าน้องไปก่อนเถอะครับ
ฝากไว้ก่อนเถอะยัยอัปลักษ์ (เขียนไม่ถูกอย่าว่ากันนะ: คนเขียน)
จ้ารีบๆมาเอาคืนนะเดี๋ยวลืม
นี่เธอทำอะไรรู้ไหม
ฉันทำอะไร
เออช่างมันเถอะไปเรียนก่อนนะ
เอ้ ! วันนี้นายชินดูแปลกๆนะช่างมันเถอะไม่เกี่ยวกับเรานี้
ที่ห้องเรียน
นี่ฉันง่วงวะเดี๋ยวพักเที่ยงปลุกด้วยนะ
วันนี้แกเป็นอะไรวะปกติตั้งใจนี่
ช่างเถอะฉันง่วง
พักกลางวัน(ไวเหมือนGO 6)
นี่ยัยหมูไปกินข้าวด้วยกันไหม
ไม่อะกินไม่ลง
ทำไมละ
แค่เห็นหน้านายก็อยากอ้วกแล้ว
งั้นฉันมีเรื่องจะคุยด้วย
ว่ามา
ฉัน......ชอบ.......เธอ
หา! นายอย่ามาล้อล่นสิ
ฉันไม่ได้ล้อเล่น
คบกับฉันนะ
------------------------------------------------------------------------------------------------------ กาลังมันแต่ไม่ว่างอะไว้จะมาต่อให้
เม้นๆๆๆโหวตๆๆๆๆกันให้เยอะๆๆๆ