กี้ตัดสินใจดูเฉยๆ

                    อัปมนุษย์ตัวที่ริคกำลังสู้อยู่ชกริคด้วยหมัดที่เท่าเสาเข็มของมันกี้เสียว

 แวบที่จะเจ็บแทนริค  เซ็นโดนอมนุษย์ของตัวเองยกสูงเกินหัว(ทั้งๆที่มันสูงกว่า—

 สองเมตร)ทุ่มลงดังโครม

                    “นี่พวกแกไม่คิดจะช่วยเลยเหรอ??!”เซ็นถามแพทซ์กับกี้ที่นั่งขัดสมา

 ธิดูพวกเขาที่กำลังสู้อยู่กับอมนุษย์

                    “จะตัดสินความเปนลูกผู้ชายไม่ใช่เหรอ?”กี้ย้อนถามเซ็นกับริค

                    “หาววววว”แม็คหาวเบื่อหน่ายกับการตัดสินความเป็นลูกผู้ชายครั้งนี้

                    “พวกเราคงสู้ไม่ไหวแล้วล่ะ!!!”ริคร้องขอความช่วยเหลือ

                    “ไม่มีความเป็นลูกผู้ชายแล้วเหรอ?”แพทซ์ย้อนถาม

                   ริคชกหน้าอมนุษย์ตัวนั้น  เซ็นใช้ไม้ตาย

                   เข็มทิศสีทองสดออกมาบนพื้นที่เขากับอมนุษย์ยืนอยู่  มันมีเข็มยาวแหลม

เล็กชี้ไปทางเหนือเฉียงใต้

                   เซ็นหลับตา

                   ระเบิดเลยระเบิดทางด้าน  อมนุษย์

                   มันยังไม่เป็นไร

                   “ห๊า”เซ็นคิดในใจ

                   “เข็มทิศระเบิดของนาย  ชาติหน้าก็ทำอะไรไม่ได้!?!”ริคตะโกนด่าเซ็น

                   “ไอ้ริค”เซ็นว่าอย่างมีโมโห “นายไม่มีพลังอะไรหรอก!!!”

                  ริคชกหน้าอมนุษย์ตัวนั้น  เขารุกมันไปเรื่อยๆ  จนมันติดกำแพง

                  “หมอนี่!?!”เซ็นคิด

                  “ฉันจะไม่ยอมแพ้!”ริคคิด

                  แพททซ์รู้แล้วว่าริครู้สึกยังไง

                  กี้เองก็เข้าใจแล้วว่า  ทำไมสาวๆในชั้นเรียนบางคนชอบริคมากกว่าเขาและ

 เซ็น

                 แม็ครู้จักเพื่อนเก่าคนนี้ดี

                 ริครุกไปเรื่อยๆถึงจะยากเย็น  เขาจะไม่ท้อถอย  

                 “โครม!”มันชกริคคืน

                 เซ็นวิ่งไปชกอมนุษย์ของเขา  ต้องฮึด

                 “แล้วเคทล่ะ?”แพทซ์ถามแม็ค

                 “เห็นเข้าไปพูดกับลูกอมนุษย์น่ะ”แม็คตอบ

                 “บ้าจริง!”แพทซ์โวยวาย

                 ริคเจ็บทั้งตัว

                 “เจ็บอ้ะ”ริคคิด  

                 “ริค”แพทซ์คิด

                 “นายแน่มาก  ริค!”เซ็นพูดอย่างนับถือริค  เขาเองก็อยู่ฝ่ายได้เปรียบกับอม

 นุษย์  เขาชกหน้าอมนุษย์ออกไป

                 “ดีมาก”แม็คคิด

                 “ให้ตายสิ!”ริคพูดใช้หน้ามือสีขาวซีดกันเลือดสีสดที่กำลังจะไหลออกมา

 จากบาดแผลเหนือตา

                 “เจ็บเหมือนกันวุ้ย!!!”เซ็นพูดขณะที่กำลังสู้อยู่กับอมนุษย์

                 อมนุษย์ที่เซ็นกำลังสู้อยู่ตบใบหน้าที่หล่อเหลาของเซ็นอย่างแรง  ผิวสีขาว

 เหลืองของเซ็นแตกมีเลือดไหลซิบ

                 “แสบบ!”เซ็นคิดในใจสูดปากเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดของบาดแผลที่เพิ่ม

 ขึ้นมาทุกทีๆ

                หมัดของมันมาอีกข้าง

                “ฟุ่บ!”เซ็นก้มหลบ

                เซ็นมีความอึดในตัวเอง

                “โครม!!!”เขาชกหน้ามันอย่างแรง   รู้สึกเหนื่อยหน่ายและเจ็บปวดมาก

                เขาล้มลง  ขณะนั้นทุกคนกำลังไปหาเคทอยู่

                จะตายแล้วเหรอเซ็น?

               ทิน่าล่ะ  นายไม่ลืมทิน่าใช่มั้ย

               ฉันเหนื่อยแล้ว  คงไม่ไหวแล้วล่ะ

               ลุกขึ้นมา!  ทิน่าล่ะ

              ทิน่า!!!

           เซ็นยันตัวลุกขึ้น  ค่อยๆลืมตาสีดำสนิท

               เขาเห็นพื้นที่ปูด้วยกระเบื้องแผ่นเล็กสีน้ำตาลและสีเทาดำ

               “ฉันลุกขึ้นมาได้”เซ็นคิดมองหาคนรอบๆไม่มีใครอยู่เลยสักคน  เขาเห็นว่าไอ้

 อมนุษย์นั่นกำลังจะล้มทับเขา   เขากลิ้งหลบอย่างรวดเร็ว

               “โครม!!!”มันล้มลง

               มันบอบช้ำมาก  มันเป็นฝ่ายแพ้เขาเป็นฝ่ายชนะ

           “ใช่แล้ว”เซ็นกระซิบแผ่วเบา “ฉันชนะ”