กี้ มันก็ คือ คู่หู ขี้เก๊กคนนึง ของเธอ
นี่เป็นเพื่อนด้วยได้ป้ะ?!มันก็คือคำแรกที่เขาบอกเธอ
เธอพยักหน้า
ฉันเห็นตาของเธอและรู้สึกหนาวจังกี้ว่าแพทซ์
ตาของเธอเป็นสีเทาเย็นเยียบเป็นธารน้ำแข็ง
แพทซ์ยิ้ม
พ่อแม่แกเป็นใครเหรอ?พอเขาถามเรื่องนี้
เธอหุบยิ้ม
เขาดูเงียบขรึมกับทุกคน แต่จะหยอกล้อเล่นด้วยกับแพทซ์เหมือนเด็กเล็กๆ
ปัง!ผู้คุมเปิดประตูเข้ามา
เหมือนไฟฟ้าดูดพวกเขา พวกเขาสะดุ้งขึ้นห้วงแสนสุขที่พวกเขากำลังมีความสุข
และเศร้าโศก
พวกแกเป็นใคร!?ผู้คุมถามพวกเขาอย่างไม่เป็นมิตร
พวกเรามาจากแฮกิระครับเซ็นพูดแทนหยิบบัตรขึ้นมาโชว์
โชคดีนะ ที่ชั้นมาก่อนผู้คุมว่า นึกหวาดเสียวถึงความร้ายกาจของห้องนี้ที่เป็น
ด่านอันตรายมากด่านหนึ่ง พวกเธอรู้มั้ย!?! ตอนที่กำลังเหม่อลอยอยู่ จะมีอาวุธมาแทงพวก
เธอ
โชคดีไปนะเนี่ยริคว่า
มันทำอะไรฉันไม่ได้หรอก เพราะ ฉันเป็นผู้คุม เดินไปก็ธรรมดา งั้นๆแหละ
ผู้คุมโอ่พลังของเขา
ขี้โอ่จริงๆเล้ย!แม็คคิดอย่างหมั่นไส้
แล้วฮอคล่ะ?เซ็นถามห้าวๆไม่มีหางเสียง
ไอ้เด็กไร้มารยาท นึกว่ามีแต่ไอ้โก๊ะนะเนี่ยผู้คุมบ่นอุบอิบ
ไอ้โก๊ะ!?! นั่นหมายความว่า ลุงเห็นไอ้เด็กหน้าขาวๆ ตากลมๆอยู่แถวๆนี้เหรอ
!?!แพทซ์ถามอย่างมีความหวัง
เห็นแต่ขามา ตอนนี้มันอยู่ไหนเสียล่ะ?ผู้คุมถาม
ทุกคนเงียบไป
ผู้คุมพอจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับ ไอ้โก๊ะนั่น
สังเวยวิญญาณไปแล้วสินะผู้คุมพูดอย่างสงสาร ไอ้เด็กไร้มารยาทที่ยืนอยู่ข้าง
หน้าพวกเขา ข้าก็ไม่รู้หรอกอาจารย์แกใช้อะไรคิด ถึงได้ส่งเด็กอย่างพวกแกมา!
พาไปทางออกเถอะลุงเซ็นตัดบท
ผู้คุมก้าวยาวๆไปทางออก
ถึงห้องขังห้องหนึ่ง
ฮอคใช่มั้ย?ริคตะโกนถามชายผู้หันหลังมาให้พวกเขา
ไม่มีเสียงตอบ
ผมไม่รู้หรอกนะ เกิดอะไรขึ้นกับคุณ ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ แต่ช่วยพวกเราด้วย...
ตอนนี้คุกแตกแล้ว นักโทษไปอาละวาดอยู่ทั่วเมืองเลยริคต่อ
เงียบกริบ
มีเด็กคนนึงยอมตายเพื่อมาเจอคุณไปแล้วด้วย เพื่อนของพวกเรา.....คุณช่วยหน่อย
เถอะริคขอร้องต่อ
ฉันจะย้อนเวลาให้เสียงเขาพูด
นักโทษกลับมาอยู่ที่เดิมกันหมด
ขอบคุณมากริคละล่ำละลักอย่างซาบซึ้ง
เฮ้ พวกแก!เสียงคุ้นหูตะโกน
กี้!!!
นายไม่ตายเหรอ?แม็คถาม
ไม่อ่ะ เราเป็นธาตุไฟ ตกของร้อนไปก็ไม่ตายหรอกกี้ต่อ
แล้วทำไม ฮอคถึงติดอยู่ที่นี่ล่ะ?แม็คถามผู้คุมอย่างสงสัย
อ๋อ มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดผู้คุมต่อ