16

           Roy  Say

           ผมนอนอยู่บนเตียงข้างๆแคนดี้  ผมเห็นภาพตอนเด็กๆของแคนดี้และผู้ชาย

 คนหนึ่งกับผู้หญิงที่ผมเดาว่าน่าจะเป็นพ่อแม่ของเธอ   มันวางอยู่บนหลังตู้เสื้อผ้า

 จนฝุ่นจับ

          "พ่อแม่ของเธออยู่ไหนอ่ะ?"ผมถามแคนดี้

          แคนดี้มีท่าทีโมโหมากๆ  เธอคงเดาได้ทันที  ทำไมผมถามเธอ  เธอกระชาก

 ภาพนั้นและเหวี่ยงออกนอกหน้าต่างไป

          "แม่ของฉันน่ะ....เลิกกับพ่อไป  พ่อก็ไม่อยู่ไปทำงานไม่กลับและส่งเงินให้ฉัน"

 แคนดี้ตอบตาแดงๆ

          "อย่าร้องไห้นะ"ผมพูดกอดเธอแน่นก่อนพูดต่อว่า "นั่นคือ  เหตุผลที่เธอต้อง

 เป็นเพลย์เกิลล์ใช้มั้ย!?"

          "ใช่"แคนดี้ตอบ

          ผมกอดแคนดี้แน่น  ผมคิดถึงเรื่องที่ผ่านมา......มิเนอว่า  เอาคลิปที่ผมทำร้าย

 แคนดี้มาแบล็คเมล์และก็มาร์คที่ถ่ายคลิปเอาไว้...  ผมไม่ระวังเอง!  ตอนที่ผมไปอยู่

 กับมิเนอว่าแคนดี้คงเจ็บมากสินะ!

          ผมช้อนตัวแคนดี้ขึ้นมา

          "รอย!"แคนดี้พูดเบาๆ

          "อือ"รอยตอบ

          ผมลงมาทับเธอ  จูบเธอเบาๆ  ผมกะจะไม่เล่นอะไรหื่นๆอีกแล้ว

          "ฉันรักนายน่ะรอย"แคนดี้พูด"ฉันทำเพื่อนายได้ทุกอย่างเลยนะตอนนี้"

          "ฉันก็เหมือนกัน"ผมพูด

          ....................................................................................................

          Candy  Say

          ฉันมองดูท้องฟ้าที่เป็นสีดำสนิท  มีดาวมากมายอยู่บนท้องฟ้าเป็นสีขาว

 เป็นประกาย  มันดูสวยมากๆ......

          คืนนี้  ฉันไม่สนแล้วว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น  รอยกอดฉันก่อนจูบอย่างแรง--

 ริมฝีปากของหมอนั่นบอกได้ว่าเขากำลังมีความสุข

          ที่ฉันไม่สนน่ะ......รวมไปด้วยกับที่ฉันปล่อยตัวให้รอย

          ว่าฉันเลย(เพราะแคนดี้เป็นวัยรุ่นอเมริกัน)  ฉันรักรอยมาก

          "ฉันรักเธอ!"รอยพูดกับฉัน

          "ฉันรักนายเหมือนกันนะรอย"ฉันพูด

          รอยนอนกอดฉันอยู่

          "ปัง!"ประตูเปิดออก

          มันคือ  มาร์ค......

          ฉันรู้สึกผิดขึ้นมาทันที  ทั้งๆที่มาร์ครักฉันแท้ๆเลย

          "ชึ"เขาสบถก่อนเดินออกไป  ในดวงตาของเขายังมีแววเจ็บปวดอย่างหนัก

 จากรอยแผลที่ฉันทำไว้กับเขา

          "มาร์ค...."ฉันพูด

          "ปัง!"ประตูปิด

          เหมือนรอยจะไม่ใส่ใจอะไรเลย.......  หมอนั่นส่ายหน้าไปทางมาร์คก่อนจะ

 กอดฉันอีกที

          "แคนดี้!"เสียงที่ฉันคุ้นหูและดูน่าสยดสยองดังตามมา

          Roy  Say

          นั่นมันพ่อของแคนดี้นี่นา.......  อ๊ากกกกกกกกกกก!

          "พ่อเป็นพ่อที่แย่มากๆ!  พ่อทิ้งแม่เพราะผู้หญิงแก่ๆคนหนึ่ง(แม่ใหม่)และ

 ก็ไม่หันมาหาลูกเมียอีกเลย!  แถมยังไปทำงานและเวลาเลิกงานก็ไปหาแม่เลี้ยง

 และก็ลูกเลี้ยงของพ่อ!  ทีเราล่ะไม่สนใจ!"แคนดี้พูดออกมาเป็นชุดๆ "กลับมาทำ

 ไมเนี่ย!?"

          "พ่อก็ไม่รู้ว่าลูกเป็นเด็กเกเรขนาดนี้!?  แล้วเด็กผู้ชายคนนั้นเป็นใคร!?!"

          "แฟน!"

          "และมีอะไรกับมันเนี่ยนะ!?  วัยรุ่นสมัยนี้!?!  ฉันเชื่อเลยไม่นานมันก็ฟัน--

 แล้วทิ้ง!"

          Roy  Say

          ผมไม่ฟันแคนดี้และทิ้งอย่างแน่นอน!  พ่อของแคนดี้พูดเกินไปแล้ว  แคนดี้

 หันหน้ามาทางผมและพยักหน้าเหมือนขอความช่วยเหลือ

         "คุณน่ะหยุด!  คุณคิดว่าทุกคนจะเหมือนคุณเหรอ!?!"ผมว่าพ่อของแคนดี้(

 วัยรุ่นอเมริกาออกจาบ้านตอนอายุสิบแปด)"ไม่นานผมก็หาเลี้ยงแคนดี้ได้"

         " รอย!"แคนดี้พูดจัดการเสื้อผ้าของเธอก่อนจะกระชากแจ็คเก็ตตัวที่ใกล้มือ

 ของเธอที่สุดมาใส่

         ผมใส่เสื้อของผม  และใส่แจ็คเก็ต

        "จะไปไหน!?"พ่อของแคนดี้ถามผม

        "- - - - - - - - - - - - - - - - "ผมไม่ตอบ

        แคนดี้ขึ้นมอเตอร์ไซค์ของผม  ผมรู้สึกเข้าใจแคนดี้มากกกกกกเพราะผม

 เป็นเด็กบ้านแตกเหมือนกัน  บ้านแตกเพราะผู้หญิงคนหนึ่งที่มาหาพ่อของผม--

 และพ่อของผมก็ทิ้งแม่เหมือนกัน

       "ที่ไหนน่ะรอย!?"แคนดี้ถามผม

       "ห้องชุดน่ะ"ผมตอบ"บ้านฉันโดนพายุเฮอริเคน"

       "ใครเป็นเจ้าของเหรอ??"แคนดี้ถามอีก

       "ฉันไม่รู้"

       "ฉันเนี่ยเเหละเจ้าของ"เสียงคุ้นหูดังขึ้นข้างหลังพวกเรา