12
Candy Say
ฉันร้องไห้ ฉันคิดไว้ตั้งนานแล้วตั้งเเต่ที่รอยมานั่งกินขนมกับอิ
มิเนอว่า ว่าฉันไม่ควรจะคบเพลย์บอย
ฉันร้องไห้
ฉันพยายามจะหยุด ฉันรู้ว่ามีคนห่วงฉันอีกคนที่ไม่ใช่มาร์ค
"โคลด์เพลย์!"ฉันตะโกนใส่โทรศัพท์มือถือพร้อมเสียงสะอื้น
"แกเป็น'ไรวะ?"โคลด์เพลย์ถามฉันน้ำเสียงของมันก็ยังเย็นชา
อยู่ดี
"ฉันอกหัก"
"รู้ซะบ้าง.....เอาแต่หักอกคนอื่น"
"ฉันรักจริงนะ"
"สม"
ฉันเขวี้ยงโทรศัพท์ใส่กำแพง นี่หรือเพื่อน???????????
เสียงออดดังขึ้น
ฉันลงไปเปิดประตู
มาร์ค........
พนันได้เลยว่ามีแผนไว้กับมิเนอว่า!!!!!!!!!!!
ฉันยอมโง่เพื่อขอให้มีใครมาปลอบบ้าง
มันได้ผล มาร์คปลอบฉัน
"เธอไม่เป็น'ไรนะ"มาร์คพูดสางผมที่ตกลงมาปรกหน้าของฉัน
ก่อนจูบฉันเบาๆ
ฉันได้ความจริงใจในการจูบของมาร์ค
"มาร์ค!"ฉันร้องกอดหมอนั่นแน่น
...............................................................................
Roy Say
ผมแอบหนีจากมิเนอว่าที่ตามมาถึงบ้านของผมไปที่บ้านของ
แคนดี้! ผู้หญิงอะไรหน้าไม่อาย!
ผมปีนขึ้นไปบนหน้าต่างห้องของแคนดี้กะจะทิ้งจดหมายเอา
ไว้ให้แคนดี้รู้ว่าพรุ่งนี้จะมีงานวันเกิดของผมจัดที่โรงเรียนในฐานะ-
หนุ่มฮอต
ผมปีนขึ้นไป
ผมกะว่าแคนดี้จะฟังเรื่องของผม
ผมเห็นมาร์คจูบแคนดี้ที่นอนหลับอยู่ หึงโว้ยยยยยยยยยยยย
ผมตั้งสติว่าจะไม่ทำเรื่องเสีย! ผมกลั้นใจเอาไว้
จนมาร์คเดินออกไป ทิ้งโน้ตไว้ข้างเตียงของแคนดี้
เดี๋ยวจะไปซื้ออะไรให้กินนะ
ผมอ่านโน้ตใบนั้น
ผมค้นกระเป๋าแจ็คเก็ต ผมลืมจดหมายนั่นเอาไว้ที่บ้าน!
กรรมๆๆๆๆ
ผมตัดสินใจ......
ผมเห็นรอยน้ำตาของแคนดี้
ผมรู้สึกผิด ถ้าผมไม่ก่อเรื่องหื่นและยุ่งกับมินเนอว่ามันจะไม่มี
เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น!
"ฉันขอโทษเธอนะแคนดี้! ฉันขอบอกเลยว่าฉันยังรักเธออยู่....
และจะรักเธอไปตลอดกาล!!! ฉันขอโทษที่ฉันทำเรื่องไม่ดีไว้กับเธอ..
ช่วงนี้ฉันคงจะมาหาเธอไม่ได้ ขอให้รอแป๊บนึงนะแคนดี้ ......ฉันจะ
เคลียร์ปัญหาทั้งหมดและกลับมาหาเธอให้ได้! ฉันสัญญา!"ผมพูดรู้-
สึกดีขึ้นก่อนจะต่อว่า "ถึงเธอจะหลับอยู่ เธอจะไม่มีวันได้รับรู้เลยว่า
ฉันรักเธอและอยากให้เธอไปงานวันเกิดของฉันที่จัดโรงยิม.....บาย"