วันที่ : 13 ธันวาคม 2551
ชื่อตอน (chapter) : นายเพลย์บอยปิ๊งรักยัยเพลย์เกิลล์20(ทำได้ทกอย่าง)

                                                         20

  Candy  Say๐

          ฉันหันหน้าไปทันทีหลังจากที่เสียงนั้นพูดจบ  มันคือ  ลิลี่!.....คู่อาฆาตของฉัน

  พวกเรา(ฉันกับแก๊งค์ของฉันเจอท่อนี้ก่อน) แล้วมันก็ตามจนรู้เรื่อง!

          "หมอนี่ท่าทางกวนตีน"แฟนของยัยนั่นพูดมองหน้ารอย

          "อย่าแตะเขานะ!"ฉันตวาดเสียงดังลั่น

          "ปากดีนะ..."เขาพูดขึ้นมา

          เขาทำท่าทางหวาดกลัวสุดขีดเหมือนมีอะไรข้างหลังฉัน

          "ผี!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"เขาร้องลั่นวิ่งออกไปกับแฟนของเขา

          ฉันหันไปข้างหลัง  มันเป็นผู้ชายอายุน่าจะประมาณหกสิบปีได้แล้ว  เขาใส่

  เสื้อผ้าขาดๆไม่ต่างจากผีสักเท่าไหร่

          "ฉันเป็นคน"เขาบอกฉัน "พวกเธอมาทำอะไรที่ท่อนี้??"

          ฉันไม่ตอบ

          "ฉันกำลังหนีพวก.....ผู้ร้ายมา....คุณช่วยนำทางหนีได้มั้ย??"ฉันตัดสินใจ

  พูดขึ้นมา

          "ตามมา"เขาสั่งดุๆ

          ฉันดึงมือที่เย็นเหมือนน้ำแข็งของรอยตามา

          พวกเราเดินไปเรื่อยๆ  ท่อมืดมากๆ

          รอยเหมือนไม่มีความรู้สึกไปแล้วตอนนี้

          "พวกเธอพักที่นี่ก่อนก็ได้"เขาพูดพาเข้าบ้านของเขาที่เป็นท่อน้ำ

          ฉันพยักหน้า  ฉันซบไหล่ของรอย

          "มีคนกำลังมาที่นี่!"เขากระซิบเบาๆ

          เสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาเรื่อยๆ          ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

         เขากำลังมองหาเครื่องส่งสัญญาณจากลูกสาวของเขาโดยมี

อุปกรณ์ที่ทันสมัยที่สุดตอนนี้อยู่ในมือ  เขาเดินเข้ามาเรื่อยๆ  เขายังรู้ได้ว่า

ลูกสาวของเขาเดินไปได้ไกลพอสมควร

         "ลูกสาวของคุณน่ะปล่อยไปซะ!?"เสียงภรรยาใหม่ของเขาที่ตามมาพูด

         "ผมปล่อยไม่ได้!"เขาต่อ

         "มันเตลิดซะขนาดนั้นแล้ว...แถมยังหนีตามผู้ชายไปอีก"

         "ยังไงมันก็ลูกผม!"

         "คุณยังมีทริคซี่กับลิด้าอยู่นี่"

         ทริคซี่กับลิด้าเป็นลูกใหม่ของเขากับผู้หญิงคนนี้....ผู้หญิงคนนี้เหมือนปี

 ศาจมาตลอด

         "ผมปล่อยลูกของผมไม่ได้!"

         เขาหาลูกของเขาไปเรื่อยๆ

         

         ฉันนั่งอยู่  ฉันกลัวว่าพ่อจะจับฉันได้....

         เสียงฝีเท้านั้นมาหยุดข้างหน้าฉัน

         "พ่อ??"ฉันร้องลั่น

         "กลับบ้าน....แล้วฉันจะช่วยรอย"เขาพูด

         ฉันตัดสินใจกลับบ้านยังไงก็ยังมีรอยอยู่ฉันทำเพื่อรอยได้ทุกอย่าง

        

         ฉันไปถึงองกรณ์  มีคนเหมือนรอยหลายคนอยู่ในกรงกระจก

         โคลด์เพลย์กอดฉันแน่นจนฉันรู้สึกว่าฉันกระดูกร้าว

         "เราจะต้องทดลอง...."เขาอธิบาย

         ฉันไม่สนใจ  มองรอยที่อยู่ในกรงกระจก

         "ตัวต่อไปตัวนั้น"เสียงนักวิทยาศาตร์หญิงพูด

         "เธอหมายถึงรอยเหรอ??"

         

        ขอโทษที่อัพช้านะคะ!!

       ขอบคุณที่ติดตามค่ะ

tags : romanticia  
เขียนโดย Bad_person : 2008-12-13 07:34:22

/1