20
Candy Say๐
ฉันหันหน้าไปทันทีหลังจากที่เสียงนั้นพูดจบ มันคือ ลิลี่!.....คู่อาฆาตของฉัน
พวกเรา(ฉันกับแก๊งค์ของฉันเจอท่อนี้ก่อน) แล้วมันก็ตามจนรู้เรื่อง!
"หมอนี่ท่าทางกวนตีน"แฟนของยัยนั่นพูดมองหน้ารอย
"อย่าแตะเขานะ!"ฉันตวาดเสียงดังลั่น
"ปากดีนะ..."เขาพูดขึ้นมา
เขาทำท่าทางหวาดกลัวสุดขีดเหมือนมีอะไรข้างหลังฉัน
"ผี!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"เขาร้องลั่นวิ่งออกไปกับแฟนของเขา
ฉันหันไปข้างหลัง มันเป็นผู้ชายอายุน่าจะประมาณหกสิบปีได้แล้ว เขาใส่
เสื้อผ้าขาดๆไม่ต่างจากผีสักเท่าไหร่
"ฉันเป็นคน"เขาบอกฉัน "พวกเธอมาทำอะไรที่ท่อนี้??"
ฉันไม่ตอบ
"ฉันกำลังหนีพวก.....ผู้ร้ายมา....คุณช่วยนำทางหนีได้มั้ย??"ฉันตัดสินใจ
พูดขึ้นมา
"ตามมา"เขาสั่งดุๆ
ฉันดึงมือที่เย็นเหมือนน้ำแข็งของรอยตามมา
พวกเราเดินไปเรื่อยๆ ท่อมืดมากๆ
รอยเหมือนไม่มีความรู้สึกไปแล้วตอนนี้
"พวกเธอพักที่นี่ก่อนก็ได้"เขาพูดพาเข้าบ้านของเขาที่เป็นท่อน้ำ
ฉันพยักหน้า ฉันซบไหล่ของรอย
"มีคนกำลังมาที่นี่!"เขากระซิบเบาๆ
เสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาเรื่อยๆ ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
เขากำลังมองหาเครื่องส่งสัญญาณจากลูกสาวของเขาโดยมี
อุปกรณ์ที่ทันสมัยที่สุดตอนนี้อยู่ในมือ เขาเดินเข้ามาเรื่อยๆ เขายังรู้ได้ว่า
ลูกสาวของเขาเดินไปได้ไกลพอสมควร
"ลูกสาวของคุณน่ะปล่อยไปซะ!?"เสียงภรรยาใหม่ของเขาที่ตามมาพูด
"ผมปล่อยไม่ได้!"เขาต่อ
"มันเตลิดซะขนาดนั้นแล้ว...แถมยังหนีตามผู้ชายไปอีก"
"ยังไงมันก็ลูกผม!"
"คุณยังมีทริคซี่กับลิด้าอยู่นี่"
ทริคซี่กับลิด้าเป็นลูกใหม่ของเขากับผู้หญิงคนนี้....ผู้หญิงคนนี้เหมือนปี
ศาจมาตลอด
"ผมปล่อยลูกของผมไม่ได้!"
เขาหาลูกของเขาไปเรื่อยๆ
ฉันนั่งอยู่ ฉันกลัวว่าพ่อจะจับฉันได้....
เสียงฝีเท้านั้นมาหยุดข้างหน้าฉัน
"พ่อ??"ฉันร้องลั่น
"กลับบ้าน....แล้วฉันจะช่วยรอย"เขาพูด
ฉันตัดสินใจกลับบ้านยังไงก็ยังมีรอยอยู่ฉันทำเพื่อรอยได้ทุกอย่าง
ฉันไปถึงองกรณ์ มีคนเหมือนรอยหลายคนอยู่ในกรงกระจก
โคลด์เพลย์กอดฉันแน่นจนฉันรู้สึกว่าฉันกระดูกร้าว
"เราจะต้องทดลอง...."เขาอธิบาย
ฉันไม่สนใจ มองรอยที่อยู่ในกรงกระจก
"ตัวต่อไปตัวนั้น"เสียงนักวิทยาศาตร์หญิงพูด
"เธอหมายถึงรอยเหรอ??"
ขอโทษที่อัพช้านะคะ!!
ขอบคุณที่ติดตามค่ะ

