2
(จ๊ะจ๋า:say)
เออ นังเพื่อนร๊ากกกอย่างยัยซีนซีนมันหายตัวไปไหนแล้วฟะ ไม่น่าปล่อยมือมานเล้ยยยยย อ่า ช่างเถอะ ไปนอนรอยัยซีนซีนที่ห้องชมรมหนอนฯของเราดีกว่า เผื่อว่ายัยนั่นคิดได้แล้วจะตามไป...
"อ้าวพี่จ๋า ไม่ได้ไปดูคอนเสริตที่หอประชุมเหรอพี่" เสียงงุ๊งงิ๊งของไอ้พวกรุ่นน้องเด็กแว่นชมรมฉันดังขึ้นทันทีเมื่อฉันย่างเท้าเข้าห้อง
"หึ คนเยอะว่ะ" ที่จริงคือฉันดันโง่ไปปล่อยมือจากยัยซีนซีนมันเองหง่า
"หนังสือเล่มใหม่ออกแล้ว พี่รู้ยัง?"
"อ๋อ ถ้าเป็นนิยายเรื่องปิ๊งรักนายอัจฉรียะจอมเนี๊ยบน่ะรู้แล้ว ซี๊กับผู้แต่งเฟ้ย เอิ๊กๆๆ"
"เหรอ แล้วพี่รู้ป่ะว่าคนแต่งเค้าคิดยังไงถึงให้พวกผมไม่มีตัวตนในเรื่องนี้น่ะ"
เวร ถามแบบนี้ตอบไม่ได้เฟ้ย(ผู้แต่ง)
"อย่านอกเรื่อง ผู้แต่งเค้าเพื่อนฉันนะเว้ย อยากโดนลบออกจากนิยายเรื่องนี้รึไง"
ขอบใจนะจ๊ะจ๋า ที่เธอช่วยฉัน(ผู้แต่ง)
เมื่อสั่งงานน้องๆในชมรมเสร็จ ฉันก็มานั่งดูใบสมัครเข้าชมรมหนอนหนังสือของฉันเงียบๆคนเดียวและนั่งไปอย่างสงบ จนกระทั่ง......
เพล้งงงงง!!!!
"เฮ้ยพี่จ๋า กระจกหน้าต่างแตกพี่!"
(00)แว๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก บานที่หกของปีการศึกษาแล้วนะเฟ้ย อย่างงี๊มันต้องเป็นฝีมือของไอ้บ้าเต็งหนึ่งแน่ๆ ฮึ่มม!
"อ้าวพี่จ๋า จะไปไหนอ่ะพี่"
"เอาลูกเทนนิสไปคืนชมรม!"
คอยดูเถอะ ไอ้บ้าเต็งหนึ่ง นายทำกระจกชมรมฉันแตกมาหกบานแล้ว นายตายแน่!
ณ สนามเทนนิส(เยื้องห้องชมรมหนอนหนังสือ)
ผลัวะ!
"เฮ้ย อะไรของเธอเนี่ย เขวี้ยงลูกเทนนิสมาใส่ฉันทำไม!"
"เอามาคืน!! นายทำกระจกห้องชมรมฉันแตก...จ่ายเงินค่ากระจกมาบัดnow"
"โว้วๆๆๆ นี่แม่คู๊นนน ใครไปทำกระจกเธอแตกไม่ทราบ แล้วไอ้ลูกเทนนิสเนี่ย เธอรู้ได้ไงว่ามันเป็นของฉันน่ะหา"
"ไม่ใช่ของนายแล้วจะเป็นของใคร ไอ้ลูกนี่มันลอยมาจากสนามบาสงั้นสิ"
"คงใช่..." มันทำหน้าไม่รู้เรื่อง กรี๊ดเห็นแล้วมันเจ็บใจนัก(><)
"หนอย นี่นายกวนประสาทฉันนี่"
"เฮ้ๆๆ ใครกวน เธอนั่นแหละกวน มาหาว่าฉันทำกระจกเธอแจกแล้วยังจะให้ฉันชดใช้ค่าเสียหายแบบนี้ ใครกันแน่ที่กวนน่ะ"
"ไอ้......ไอ้..........ไอ้เต็งหนึ่ง!!!!!!!!!!!"
"ไม่ต้องเติมคำนำหน้าชื่อฉันขนาดนั้นก็ได้ เอาล่ะ เธอกลับไปได้แล้ว พวกฉันต้องซ้อม"
กรี๊ดดดดดดดดด(><) ไอ้เลววววว แกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แกตายแน่! นอกจากจะทำให้ฉันเสียกระจกไป ยังทำให้ฉันอับอายรุ่นน้องหล่อๆพวกนี้อีก
"นายมัน..................ฮึ้ย!"
ขณะที่ไอ้เต็งหนึ่งกำลังเดินจากไป(มันเดินไปเรียกสมาชิกมันมาซ้อมที่สนามหลังจากอู้มานาน)ก็มีผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึงเดินเข้าไปในสนามเทนนิส อ๋อ น้องม.4คนนี้อยู่ห้องเดียวกับเซนเซนน้องยัยซีนซีนนี่หว่า แล้วเธอมาทำอะไรที่นี่นะ
"พี่เต็งหนึ่งคะ นู๋พิงค์ซื้อน้ำมาฝาก" เธอยิ้มให้ไอ้เต็งหนึ่งอย่างหวานหยดย้อยพร้อมยื่นน้ำอัดลมเป๊ปซ่าไปให้
"ขอบคุณครับน้องพิงค์" แหวะ ไอ้เต็งหนึ่ง
"นู๋พิงค์ค่ะ น้องนู๋พิงค์"
โห่ อะไรกัน ยัยเด็กนี่ เว่อร์ได้ใจจริงๆ
"มองอะไร กลับชมรมเธอไปสิ"
ถู๊ยยย ไม่อยากจะมองนักหรอกไอ้ตำลึงเอ๊ย!(ตั้งชื่อให้ไหม่ซะเลย)แค้นหนักหนา ทำยังไงดีว๊า~ แล้วไอ้ตำลึงกับยัยนู๋ชมพูเว่อร์ก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้รอแข่ง อ๊วกว่ะ สองคนกระหนุงกระหนิง อี๊(*--*)
ฟิ้ววววววววววววววววววววววววว ตบ!
ลูกเทนนิสสีเขียวลอยละลิ่วมาจากแดนไกล กระแทกเข้าสู่ศรีษะของ.............ข้าพเจ้า โอ๊ยยยยยย เจ็บเว้ย(><)
"555+ เซ่อชะมัดเลย 55555" เสียงหัวเราะดังขึ้นทันทีเมื่อฉันรู้สึกตัว เสียงนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก ไอ้ตำลึงเน่า(เพิ่มเน่าไปอีกตัว)
"หยุดหัวเราะนะ!"ฉันเริ่มแค้นมันมากกว่าเดิมแล้วล่ะ
"อุบ 5555 หยุดไม่ได้ โทษที 55555"
"โถ่เว้ย!" ฉันเริ่มตะคอกด้วยเสียงดังขึ้นเพราะโมโหอย่างแรง จนทุกคนในชมรมเทนนิสเริ่มมองฉันแปลกๆ "ไอ้ตำลึงเน่า!" ฉันเพิ่มเซอราวน์ดังขึ้นเป็นเท่าตัวก่อนจะชี้หน้าไอ้เต็งหนึ่งอย่างเจ็บใจ
"ฉันชื่อเต็งหนึ่ง!" ไอ้ตำลึงเริ่มขึ้นเสียงบ้าง
"ไอ้ตำลึงเน่า นายรู้ไว้ซะเลยนะว่าคนอย่างนายน่ะ มันแย่ที่สุด"
"นี่ พี่ พี่มาด่าพี่เต็งปาวๆๆแบบนี้พี่เป็นอะไรกับเค้าฮะ!" ยัยเด็กชมพูพูดขึ้นอย่างแค้นแทน
"เฮอะ คนอย่างฉันน่ะไม่มีทางไปเกี่ยวดองกับหมอนี่เด็ดขาด และไอ้ที่ฉันด่าไปก็เพราะฉันเห็นว่าไอ้ตำลึงเน่ามันนิสัยแย่มากต่างหาก ช่างเถอะ พูดไปคนอย่างไอ้ตำลึงคงไม่ทุกร้อนหรอก จำไว้นะไอ้ตำลึงเน่า ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะด่านาย"
ฉันพูดด้วยน้ำเสียงแค้นฝังหุ่นก่อนจะสบัดหน้าเดินกลับชมรมด้วยอารมณ์เซ็งสุดขีด หึหึ ฉันด่านายเป็นครั้งสุดท้ายน่ะฉันหมายถึงฉันจะจัดการนายลับหลังต่างหากไอ้ตำลึง...
"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"
เสียงไอ้เต็งหนึ่งเรียกฉันไว้ได้ทันท่วงทันก่อนที่ฉันจะเดินออกนอกรั้วสนามเทนนิสไปได้อย่างหวุดหวิดพร้อมกับวิ่งมาที่ฉันด้วยสีหน้าเดาอารมณ์มันไม่ถูก
"เธอกล้าดียังไงมาด่าฉันต่อหน้ารุ่นน้องแบบนั้นหา!!!"
"......................." อ๋อ นี่ที่ตามมาก็เพราะตามมาด่าฉันงั้นสิ(*--*)
"มองหน้าฉันแบบนั้นหมายความว่ายังไง"
"นายนี่มัน...แย่สุดๆเลยว่ะ"
"เฮ้ นี่เธอด่าฉันหลายครั้งแล้วนะ!" มันตะคอกฉันเสียงเข้ม
"หึ ถึงผู้หญิงทุกคนจะตาบอดมาชอบนาย แต่รู้ไว้เถอะว่ายังมีฉันนี่แหละที่ไม่ตาบอกเป็นต้อกระจกเหมือนผู้หญิงพวกนั้น และถึงแม้ฉันจะไม่ตาบอดแล้ว ฉันก็โครตเกลียดนายเลย รู้ไว้ซะ!" ฉันตะคอกกลับไปอย่างเหลืออด
"ฉันก็ไม่มีทางชอบเธอเหมือนกัน เฮอะ" มันตอกกลับแล้วเดินกลับไปนั่งที่เดิม(ข้างสนาม)
ระหว่างนั้นยัยโกกิ(ตัวร้ายที่ยังไม่ได้แนะนำ)ก็เดินเข้ามาในสนามเทนนิสพร้อมกับเดินมาเกาะแขนไอ้ตำลึงแล้วทำหน้าเย๊าะเย้ยใส่ฉัน หนอยยย ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไงฟะ!
เออ...ให้มันรู้ไปว่าศัตรูมันจะได้เสวยสุขทั้งสองคน!(แผนร้ายบังเกิดทันที)ยัยโกกิ ฉันจะทำการเอาคืนเธอตอนนี้ล่ะนะ ส่วนนาย ไอ้เต็งหนึ่ง ฉันจะทำให้นายเจ็บใจสุดๆไปเลย หึหึ
"เต็งหนึ่ง"
ไอ้เต็งหนึ่งหันหน้ามามองฉันงงๆก่อนจะถามว่า "อะไรยัยเจ๋อ"
ฮึ้ย! ฉันชื่อจ๋า จ๊ะจ๋าเว้ย ทำไมไม่รู้จักจำฟะ(><)
ไอ้เต็งหนึ่งเดินมาหาฉันอีกครั้ง(หลายรอบแล้วนะคุณผู้แต่ง ผมเหนื่อย:เต็งหนึ่ง) จากนั้นแผนฉันก็ดำเนินต่อ...
"ฉันขอท้านาย"
"อะไรของเธอ" มันเลิกคิ้ว "ท้าอะไรไร้สาระ"
"นายไม่กล้าล่ะสิ"
"ว่ามา...เธอจะท้าอะไร" 555 ความแมนของมันออกฤทธิ์แล้ว...เสร็จ!ฉัน
"ท้าในสิ่งที่นายไม่กล้าทำมันมากกกกก..และไม่มีทางทำได้"
"ไม่มีอะไรที่ฉันไม่กล้าทำ!และทำไม่ได้" เข้าล็อคแล้วสิ โฮะๆ
"ฉันจะท้าให้นายจีบฉัน จีบให้ได้...ถ้านายแน่จริง"
"ประสาท!ฉันไม่ทำอะไรทุเรศๆแบบนั้นแน่ แต่เอ๊ะ ฉันหูฝาดไปรึเปล่านะ ว่าเธอชอบฉันน่ะ" มันยิ้มกวนๆใส่ฉันก่อนจะกอดอก
"นายสิประสาท ฉันเนี่ยนะชอบนาย โห่เอ๊ย! ฉันก็แค่อยากจะดูนายแพ้เท่านั้นแหละ อ่า ถ้านายทำไม่ได้ นั่นก็คือจีบฉันให้ติดหรือทำให้ฉันพูดว่าชอบนายได้ภายในสองเดือน นายต้องใส่กระโจมอกแต่งหญิงแล้วคลานรอบโรงเรียนสามรอบ ที่สำคัญนายต้องขอโทษฉันแล้วเอาเงินค่าซื้อกระจกมาชดใช้"
ไอ้ตำลึงยืนคิดสักครู่แล้วเอ่ยคำนี้ออกมา "ตกลง ฉันรับคำท้า แต่ถ้าฉันทำได้ เธอต้องขอโทษฉันและแต่งชุดโคโยตี้ขึ้นไปเต้นงานครบรอบวันก่อตั้งโรงเรียน"
"เออ ฉันตกลง นายแพ้แน่!"
ฉันพูดเป็นคำสุดท้ายก่อนจะเดินออกมาจากตรงนั้น ให้ตายเถอะ! ชักหวั่นๆแล้วสิ(><)
อย่าลืมติดตามตอนตอไปนะคร้า:by sakusamisa ผู้แต่ง
จ๊ะจ๋า say : ม่ายเม้นม่ายโหวดให้เลย ผู้แต่งเค้าม่ายมีกำลังจัยเขียนแล้วน๊า ..ถ้าม่ายอยากจายร้ายก็เม้นและโหวดจิ นะคะๆ (ช่วยๆอ่านนิยายแล้วเม้นกับโหวตให้เจ๊ sakyramisa แกหน่อยนะค๊า เดี๋ยวตัวละครอย่างจ๊ะจ๋ากับเพื่อนๆจะหายปาย)(ToT)
ช่วงนี้รับสมัครตัวละครค่ะ ถ้าท่านอยากเป็นหนึ่งใน..........จีบให้ได้ถ้านายแน่จริงล่ะก็ ส่งรูปถ่ายและบอกนิสัยส่วนตัวสั้นๆมาได้ที่คอมเม้นนะคะหรือที่...www.sakuramisa-pad.hi5.com (การเม้นบอกและโพสรูปดูตัวอย่างได้ที่แนะนำตัวละครหลัก)
ขอบคุงค่ะ...ผู้แต่ง
1
(ซีนซีน:say)
"อดทนเวลาที่ฝนพรำ อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง ลันลาลัลลา~~~"
"โอ๊ย หนวกหูโว้ย! คนจะหลับจะนอน! ไปแหกปากที่อื่นไป๊!!!"
เคล้งๆๆ ปึก กรุกกรักๆ
"ไปซะได้ก็ดี เฮ้อ อากาศดีแบบนี้ควรที่จะถ่ายรูป"
หวัดดีอ่านตอน 1 ก็เจอกันเลยนะ ฉันชื่อ ซีนซีน เมื่อกี๊ฉันไล่ตะเพิดไอ้เด็กม.ต้นที่มันมาตะโกนแหกปากร้องเพลงไปหยกๆ เสียงอย่างกะเคาะกะละมังยังจะร้องอีก เจ๊รับไม่ได้ค่ะ
ที่นี่คือที่นอนประจำของฉัน สวนกล้วยไม้ประจำโรงเรียน ซึ่งน้อยคนนักที่จะกล้าย่างเก้าเข้ามาที่นี่เพราะว่ามันสุดแสนจะรกเลยน่ะสิ แต่ฉันว่ามันสวยดีนะ กำลังติสส์เลย หุหุ(^^)
แชะๆๆ
"มัวแต่ถ่ายรูปอยู่นั่นแหละ เค้าเรียกไปหอประชุมแล้วโว้ย!"
เสียงห้วนๆโพล่งขึ้นท่ามกลางแมกไม้นานาชนิด(-- --)ยัยจ๊ะจ๋าเพื่อนฉันเอง
"ไปทำดอยอะไรที่หอประชุมวะ ไม่ไปได้ป่ะ กำลังได้ฟิวส์เลยว่ะ" ฉันบอกเซ็งๆ
"อารมณ์แกนี่ติสส์ผิดสถานการณ์จริงๆ มัวแต่ทำเซอร์อยู่นั่นแหละ เขาจะมีคอนเสริตที่หอประชุมเฟ้ย ฟรีคอนเสริตน่ะเข้าใจ๋..."
"อ่า~แล้วไม่บอกตั้งแต่แรกว่า...ฟรี โฮะๆๆ ไปกันเถอะเพื่อนเลิ๊ฟ! วู้!"
คอนเสริตฟรีๆมีที่ไหน...ก็ที่โรงเรียนไงล่ะ หุหุหุ ว่าแล้วฉันนี่แหละที่เป็นคนลากยัยจ๊ะจ๋ามาที่หอประชุมด้วยตนเองได้อย่างว่องไว ตอนนี้ผู้คนเริ่มทยอยเข้ามาจนหนาตาไปหมดและแล้วฉันกับยัยจ๊ะจ๋าก็พลัดหลงกันจนได้ สาเหตุมาจากยัยเพื่อนโง่ของฉันมันพยายามสบัดมือออกจากการเกาะกุมของฉันนั่นแล...
"แม่ง หายไปไหนของมันฟะ" ฉันสบถอยู่คนเดียวท่ามกลางฝูงชน โถ่เอ๊ย กะจะลากมานมาแดนซ์ซะหน่อย เซ็งเป็ดเลยกรู(><)
พรึบบ หมับบ!
"ใครจับหัวฉันวะ!"
มีมือเรียวๆยื่นมาจับกะบาลฉันไว้แน่นแล้วดึงคอเสื้อนักเรียนของฉันเข้าไปทางข้างหน้าเวทีสุด ว่าแต่ สงสัยจะเป็นยัยจ๊ะจ๋าล่ะมั๊ย มือขาวๆแบบนี้น่ะ
"โอ้ย ไอ้จ๋า แกปล่อยคอเสื้อฉันได้ยังวะ เสื้อฉันมันจะหลุดไปอยู่ในมือแกแล้วนะ" ฉันตีมือมันแต่มันไม่ยักกะส่งเสียงร้อง "พรีสเถอะนะคะคุณจ๊ะจ๋า เสื้อกรูยับหมดแล้วเว้ย!"
มือขาวๆปล่อยคอเสื้อฉัน อ่ะ เมื่อรู้สึกตัวอีกที ฉันก็มาโผล่อยู่ที่ตำแหน่งหน้าเวที ประมาณว่าถ้านักร้องร้องเพลงเหงื่อต้องกระเด็นมาโดนฉันแน่นอน(*--*)
"ร้อนนะว่ามั๊ย....."
(-- --*) เสียงนี้ไม่ใช่เสียงยัยจ๊ะจ๋านี่นา แล้วมันเป็นครายยยยยยยย
"นาย!"
ใบหน้าเรียวขาว ริมฝีปากอมชมพูเป็นผู้ดี ผมสีดำ ดูจากสภาพแล้วบ้านคงจะรวยโครตๆอยู่หรอก คิดดูดิ เสื้อคลุมทับเสื้อนักเรียนแบบก็ไม่เหมือนชาวบ้าน เป็นกระดุมทองทั้งชุด อืมม ฉันพอจะรู้จักหมอนี่อยู่...เขาชื่อ.....ชื่ออะไรหว่า????(ซีนซีนเธอเป็นคนที่ความจำปลาทองมาก)คุณชายอะไรสักอย่างนี่แหละ....?
"อ้าว เธอ ไม่ใช่ เนเน่นี่นา..." ชายหนุ่มคนนั้นเอ่ยก่อนจะมองสารรูปฉันที่เสื้อยับเพราะถูกลาก ผมกระเซิงเนื่องจากยางมัดผมไม่รู้หล่นตรงไหนตามทาง เหงื่อเต็มหน้า
"ก็เออสิ" ฉันบอกเซ็งๆ
"แล้วเนเน่ไปไหนล่ะ"
"ฉันจะรู้มั๊ยเนี่ย นายลากฉันมาไม่ถามฉันสักคำ ดีนะที่นายไม่ลากอาจาร์ยมาแทนน่ะ"
"เอ่อ ขอโทษ"
"ฮึ้ย! ไอ้คุณชายเฮงซวย"
"ทำไมพูดจาหยาบคายแบบนี้ล่ะ ไม่น่ารักเลยนะครับ"
"แล้วจะทำไม ฉันก็พูดของฉันอย่างงี๊มาตั้งแต่เกิด ฟังไม่ได้ก็ไปฆ่าตัวตายซะเลยสิ ชิ คุณชายสมชื่อชะมัด"
"ฉันชื่ออ๋อง ไม่ใช่คุณชายนะ"
"อ้อเหรอ?" ฉันเลิกคิ้ว
"เธอเป็นผู้หญิงได้ไงเนี่ย ทำตัวไม่น่ารักเลย"
"แหมๆๆๆ อย่ามาทำเป็นพูดคำผู้ดี๊ผู้ดีใส่ฉันหน่อยเลย ขอบอกนะ ฉันไม่หลงคารมนายเหมือนคนอื่นๆหรอกนะจะบอกให้"
ชิ ไม่อยากจะบอกว่าขนาดไอ้เซนเซนน้องชายฉันมันยังปลื้มหมอนี่เลย (><) ให้ตายเถอะ!
"จริงเหรอ?"
"เออดิ เอ๊ะ! นายนี่มันยังไงกันวะ ถอยไป ฉันจะออกไปจากตรงนี้" ฉันบอกพร้อมกับผลักหมอนี่
"จะไปไหนล่ะ"
"ไปหาเพื่อน ถอยดิวะ"
"งั้นไปด้วยคนนะ เพื่อนหายเหมือนกัน"
ฉันเบะปากให้เขาอย่างหมั่นใส้ทีนึงก่อนจะเดินแทรกผู้คนออกไปจากหอประชุมที่แน่นเอี๊ยด เวร อดดูคอนเสริตฟรีเลยเว้ย(เสียดายสุดๆ)
"งั้นเราสองคนแยกกันตรงนี้นะ ฉันไปล่ะ บ๊ายบาย^^"
ไอ้ท่านชายกวนประสาทเอ่ยเหมือนกับรู้จักฉันมานานมากกกกกกกก ชิ จริงๆฉันรู้จักเต็งหนึ่งเพื่อนหมอนี่น่ะ เต็งหนึ่งเป็นคู่กัดคู่แค้นของยัยจ๊ะจ๋าเพื่อนฉัน นิสัยพอๆกันเลยนะไอ้เพื่อนคู่นี้ คนนึงกวนบาทาเป็นอาชีพ อีกคนกวนประสาทแบบนิ่งๆ เฮอะ(สุดตรีน)
"จะไปไหนก็เชิญ ใครเหยียบหางไว้ล่ะ(-- --) แบร่~"
หลังจากต่อปากต่อกรกับไอ้ท่านชายกวนประสาทนั่นเสร็จ ฉันก็รีบจ้ำอ้าวไปยังห้องชมรมหนอนหนังสือยัยจ๊ะจ๋าอย่างรวดเร็ว คาดว่าเจ๊แกอาจจะอยู่ที่นั่นก็เป็นได้อ่ะนะ
ปฏิบัติการจีบใกล้จะเริ่มขึ้นแล้ว...ติดตามชมตอนต่อไป
โหวดและเม้นให้ด้วยน๊า........คัมซาฮัมนิดา/อะริกะโตะ/thank youขอบคุณค่ะ
: by sakuramisa
ซีนซีน say : หวัดดีค่ะ ซีนซีนค่ะ ตอนนี้มาขอคะแนนโหวตค่ะ อ้อ อย่าลืมเม้นน๊า สงสารผู้แต่งอ่ะค่ะ เอ้อ อีกอย่าง พี่ sakuramisa แกฝากมาบอกว่า ช่วงนี้รับสมัครตัวละครค่ะ ถ้าท่านอยากเป็นหนึ่งใน..........จีบให้ได้ถ้านายแน่จริงล่ะก็ ส่งรูปถ่ายและบอกนิสัยส่วนตัวสั้นๆมาได้ที่คอมเม้นนะคะ(การเม้นบอกและโพสรูปดูตัวอย่างได้ที่แนะนำตัวละครหลัก) ขอบคุงค่ะ
love let go!
ตัวละครหลัก - จีบให้ได้.....ถ้านายแน่จริง
ชื่อ:เต็งหนึ่ง
ประธานชมรม...เทนนิส
กวนบาทาเป็นงานอดิเรก ชอบกีฬาเทนนิสเป็นชีวิตจิตใจ เป็นศัตรูหมายเลข 1 ของจ๊ะจ๋ามาตั้งแต่มัธยมต้นยันปัจจุบัน ดีกับผู้หญิงทุกคนยกเว้น...จ๊ะจ๋า
สีที่ชอบ:น้ำเงิน
ปัจจุบัน:เรียนอยู่มัธยมปลายปีที่ 2 ห้อง 1 โรงเรียนคริสตัลอินเตอร์เนชั่นแนล
ชื่อ:อ๋อง(ท่านชายอ๋อง)
ประธานชมรม...ดนตรีสากล
คุณชายผู้แสนดี มีมนุษยสัมพันธ์ดีเยี่ยม พ่อเป็นทูต แม่เป็นหมอ โครตจะรวย พูดจาไพเราะอ่อนหวานมาก เมื่อเห็นใครพูดจาหยาบคายก็จะสั่งสอนด้วยสำเนียงผู้ดี(ตามสเต็ป) เครื่องดนตรีที่ชอบเล่นมากที่สุดก็คือเปียโนและไวโอริน(ตามหลักของพวกลูกคนรวยทั่วๆไปนั่นแหละ)
สีที่ชอบ:ขาว
ปัจจุบัน:เรียนอยู่มัธยมปลายปีที่ 2 ห้อง 1 โรงเรียนคริสตัลอินเตอร์เนชั่นแนล
ชื่อ:พิช
รองประธานชมรม...เทนนิส
นักร้องนำวงไฮ-โซล วงดนตรีชื่อดังของโรงเรียนคริสตัลอินเตอร์ฯ มาดกวน ยิ้มเก่ง นิสัยดี เป็นเพลย์บอยที่สาวๆต่างหลงไหลคลั่งไคล้ แอบชอบจ๊ะจ๋ามาตั้งแต่มัธยมต้นเนื่องด้วยสถานการณ์ในอดีตทำให้ชอบจ๊ะจ๋ามาจนถึงทุกวันนี้และเขาก็เป็นผู้ชายคนเดียวที่จ๊ะจ๋าพูดดีด้วย
สีที่ชอบ:สีเหลือง
ปัจจุบัน:เรียนอยู่มัธยมปลายปีที่ 2 ห้อง 1 โรงเรียนคริสตัลอินเตอร์เนชั่นแนล
ชื่อ:เซนเซน
สมาชิกชมรม...เทเบิ้ลเทนนิส(ปิงปองนั่นแหละ)
ชอบกวนตรีนพี่สาว ทำอาหารเก่ง คลั่งใคล้ท่านชายอ๋อง(ปลื้มอ่ะ)มาก....แม้จะรู้ว่าพี่สาวตัวเองไม่ชอบ(ขี้)หน้าท่านชายอ๋องเลยก็ตาม(ถึงถูกพี่สาวด่าว่าก็ยังดันทุรังปลื้มนั่นแหละ)
สีที่ชอบ:น้ำเงิน
ปัจจุบัน:เรียนอยู่มัธยมปลายโรงเรียนคริสตัลอินเตอร์เนชั่นแนล ปี 1
ชื่อ:จ๊ะจ๋า
ประธานชมรม...หนอนหนังสือ
พูดจาขวานผ่าซาก เป็นคู่กัดกับเต็งหนึ่ง รักเพื่อนสุดชีวิต มักชอบคิดอะไรแผลงๆเสมอๆ และเธอคือต้นเหตุของความวุ่นวายทั้งหมดของเรื่องด้วย(ตัวการนั่นแหละ)
สีที่ชอบ:สีฟ้า
ปัจจุบัน:เรียนอยู่มัธยมปลายปีที่ 2 ห้อง 4 โรงเรียนคริสตัลอินเตอร์เนชั่นแนล
ชื่อ:ซีนซีน
สมาชิกชมรม...โฟโต้อาร์ต
รักศิลปะการถ่ายรูปเป็นชีวิตจิตใจ จะสติแตกทุกครั้งเมื่อเจอภาพถ่ายกดติดวิญญาน เป็นพี่สาวของเซนเซน เป็นเพื่อนซี๊กับจ๊ะจ๋า เกลียดขี้หน้าท่านชายอ๋องมากและมักจะด่าน้องชายทุกครั้งเวลาออกอาการปลื้มท่านชายอ๋องออกนอกหน้า(รู้แล้วล่ะว่าเกลียดมากขนาดไหน)สาเหตุที่เธอเกลียดท่านชายอ๋องมากขนาดนี้มาจากการที่ท่านชายอ๋องรวยเกินหน้าเกินตาชาวบ้านชาวเมืองนั่นแล..........
สีที่ชอบ:สีเขียว
ปัจจุบัน:เรียนอยู่มัธยมปลายปีที่ 2 ห้อง 12 โรงเรียนคริสตัลอินเตอร์เนชั่นแนล
ชื่อ:โดนัท
ประธานชมรม...โฟโต้อาร์ต
เพื่อนสนิทตั้งแต่วัยเด็กของซีนซีน ชอบถ่ายภาพคน(โดยเฉพาะซีนซีน) บ้านเปิดร้านขายเบเกอรี่ ป๊อบมากในกลุ่มเด็กมัธยมต้นเพราะหน้าเหมือนดงแฮ sj บอยแบรนด์เกาหลี แอบชอบเพื่อนสนิทตัวเอง(ซินซิน)แต่ไม่กล้าบอก...เพราะว่า.."ห่างแค่เพียงเอื้อมมือ แต่มันคือแสนไกล ยิ่งเธอเป็นเหมือนเพื่อนสนิทยิ่งไม่มีสิทธิ์จะบอกไป...ว่ารักเธอ บลาๆๆ~~"(ไปได้น้ำขุ่นๆ)
สีที่ชอบ:ส้ม
ปัจจุบัน:เรียนอยู่มัธยมปลายปีที่ 2 ห้อง 1 โรงเรียนคริสตัลอินเตอร์เนชั่นแนล
ชื่อ:เนเน่
สมาชิกชมรม...ดนตรีสากล
นิสัยหยิ่ง ร้ายสุดๆ บ้านรวย เป็นไฮโซ(โอ๊ย อิจฉายัยนี่) ชอบท่านชายอ๋องมากถึงมากที่สุด ชอบตามท่านชายอ๋อง ไม่ชอบคนจน(เอ๊ะ ผู้แต่งก็จนนะยะ) เพราะตัวเองรวย...ว่าง๊านนไป อ้อ เธอเป็นเพื่อนตั้งแต่สมัยเด็กของท่านชายอ๋องด้วยล่ะ
สีที่ชอบ:สีแดง
ปัจจุบัน:เรียนอยู่มัธยมปลายปีที่ 2 ห้อง 1 โรงเรียนคริสตัลอินเตอร์เนชั่นแนล
ชื่อ:นู๋พิงค์
สมาชิกชมรม...เทนนิส
คุณหนูผู้ซึ่งชอบสีชมพูมาก(ชื่อยังชมพูเลย) บ้านเปิดร้านทอง(แหงล่ะ รวยโครต) ชื่นชอบเต็งหนึ่งมาก ถึงขั้นตามมาอยู่ชมรมเดียวกันเลย ถึงจะเล่นเทนนิสไม่เป็นก็เหอะ เป็นเพื่อนห้องเดียวกับเซนเซน มักถูกเซนเซนแกล้งด้วยตุ๊กแกปลอมเสมอ(น่าสงสารเน๊อะ ผู้แต่งก็กลัวตุ๊กแกเหมือนกัลลลล)
สีที่ชอบ:ชมพูค่า
ปัจจุบัน:เรียนอยู่มัธยมปลายโรงเรียนคริสตัลอินเตอร์เนชั่นแนล ปี 1
<ว่างๆจะแนะนำตัวประกอบเพิ่มนะคร้า~ตอนนี้กำลังเร่งเขียนอยู่...>by sakuramisa ผู้แต่ง
เอ่อ อยากจะบอกว่า......................เม้นและโหวดให้หน่อยน๊า ผู้แต่งของร้อง พลีสสสสสสสส(TOT)
ปล.ใครโหวดให้ขอให้รวยๆ เรียนเก่งนะจ๊ะ^^
/1
