2

(จ๊ะจ๋า:say)

เออ  นังเพื่อนร๊ากกกอย่างยัยซีนซีนมันหายตัวไปไหนแล้วฟะ  ไม่น่าปล่อยมือมานเล้ยยยยย  อ่า  ช่างเถอะ  ไปนอนรอยัยซีนซีนที่ห้องชมรมหนอนฯของเราดีกว่า  เผื่อว่ายัยนั่นคิดได้แล้วจะตามไป...

"อ้าวพี่จ๋า  ไม่ได้ไปดูคอนเสริตที่หอประชุมเหรอพี่"  เสียงงุ๊งงิ๊งของไอ้พวกรุ่นน้องเด็กแว่นชมรมฉันดังขึ้นทันทีเมื่อฉันย่างเท้าเข้าห้อง

"หึ  คนเยอะว่ะ"  ที่จริงคือฉันดันโง่ไปปล่อยมือจากยัยซีนซีนมันเองหง่า

"หนังสือเล่มใหม่ออกแล้ว  พี่รู้ยัง?"

"อ๋อ  ถ้าเป็นนิยายเรื่องปิ๊งรักนายอัจฉรียะจอมเนี๊ยบน่ะรู้แล้ว  ซี๊กับผู้แต่งเฟ้ย  เอิ๊กๆๆ"

"เหรอ  แล้วพี่รู้ป่ะว่าคนแต่งเค้าคิดยังไงถึงให้พวกผมไม่มีตัวตนในเรื่องนี้น่ะ"

เวร  ถามแบบนี้ตอบไม่ได้เฟ้ย(ผู้แต่ง)

"อย่านอกเรื่อง  ผู้แต่งเค้าเพื่อนฉันนะเว้ย  อยากโดนลบออกจากนิยายเรื่องนี้รึไง"

ขอบใจนะจ๊ะจ๋า  ที่เธอช่วยฉัน(ผู้แต่ง)

เมื่อสั่งงานน้องๆในชมรมเสร็จ  ฉันก็มานั่งดูใบสมัครเข้าชมรมหนอนหนังสือของฉันเงียบๆคนเดียวและนั่งไปอย่างสงบ  จนกระทั่ง......

เพล้งงงงง!!!!

"เฮ้ยพี่จ๋า  กระจกหน้าต่างแตกพี่!"

(00)แว๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก  บานที่หกของปีการศึกษาแล้วนะเฟ้ย  อย่างงี๊มันต้องเป็นฝีมือของไอ้บ้าเต็งหนึ่งแน่ๆ  ฮึ่มม!

"อ้าวพี่จ๋า  จะไปไหนอ่ะพี่"

"เอาลูกเทนนิสไปคืนชมรม!"

คอยดูเถอะ  ไอ้บ้าเต็งหนึ่ง  นายทำกระจกชมรมฉันแตกมาหกบานแล้ว  นายตายแน่!

ณ  สนามเทนนิส(เยื้องห้องชมรมหนอนหนังสือ)

ผลัวะ!

"เฮ้ย  อะไรของเธอเนี่ย  เขวี้ยงลูกเทนนิสมาใส่ฉันทำไม!"

"เอามาคืน!!  นายทำกระจกห้องชมรมฉันแตก...จ่ายเงินค่ากระจกมาบัดnow"

"โว้วๆๆๆ  นี่แม่คู๊นนน  ใครไปทำกระจกเธอแตกไม่ทราบ  แล้วไอ้ลูกเทนนิสเนี่ย  เธอรู้ได้ไงว่ามันเป็นของฉันน่ะหา"

"ไม่ใช่ของนายแล้วจะเป็นของใคร  ไอ้ลูกนี่มันลอยมาจากสนามบาสงั้นสิ"

"คงใช่..."  มันทำหน้าไม่รู้เรื่อง  กรี๊ดเห็นแล้วมันเจ็บใจนัก(><)

"หนอย  นี่นายกวนประสาทฉันนี่"

"เฮ้ๆๆ  ใครกวน  เธอนั่นแหละกวน  มาหาว่าฉันทำกระจกเธอแจกแล้วยังจะให้ฉันชดใช้ค่าเสียหายแบบนี้  ใครกันแน่ที่กวนน่ะ"

"ไอ้......ไอ้..........ไอ้เต็งหนึ่ง!!!!!!!!!!!"

"ไม่ต้องเติมคำนำหน้าชื่อฉันขนาดนั้นก็ได้  เอาล่ะ  เธอกลับไปได้แล้ว  พวกฉันต้องซ้อม"

กรี๊ดดดดดดดดด(><) ไอ้เลววววว  แกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  แกตายแน่!  นอกจากจะทำให้ฉันเสียกระจกไป  ยังทำให้ฉันอับอายรุ่นน้องหล่อๆพวกนี้อีก 

"นายมัน..................ฮึ้ย!"

ขณะที่ไอ้เต็งหนึ่งกำลังเดินจากไป(มันเดินไปเรียกสมาชิกมันมาซ้อมที่สนามหลังจากอู้มานาน)ก็มีผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึงเดินเข้าไปในสนามเทนนิส  อ๋อ  น้องม.4คนนี้อยู่ห้องเดียวกับเซนเซนน้องยัยซีนซีนนี่หว่า  แล้วเธอมาทำอะไรที่นี่นะ

"พี่เต็งหนึ่งคะ  นู๋พิงค์ซื้อน้ำมาฝาก"  เธอยิ้มให้ไอ้เต็งหนึ่งอย่างหวานหยดย้อยพร้อมยื่นน้ำอัดลมเป๊ปซ่าไปให้

"ขอบคุณครับน้องพิงค์"  แหวะ  ไอ้เต็งหนึ่ง 

"นู๋พิงค์ค่ะ  น้องนู๋พิงค์"

โห่  อะไรกัน  ยัยเด็กนี่  เว่อร์ได้ใจจริงๆ

"มองอะไร  กลับชมรมเธอไปสิ"

ถู๊ยยย  ไม่อยากจะมองนักหรอกไอ้ตำลึงเอ๊ย!(ตั้งชื่อให้ไหม่ซะเลย)แค้นหนักหนา  ทำยังไงดีว๊า~ แล้วไอ้ตำลึงกับยัยนู๋ชมพูเว่อร์ก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้รอแข่ง  อ๊วกว่ะ  สองคนกระหนุงกระหนิง  อี๊(*--*)

ฟิ้ววววววววววววววววววววววววว  ตบ!

ลูกเทนนิสสีเขียวลอยละลิ่วมาจากแดนไกล  กระแทกเข้าสู่ศรีษะของ.............ข้าพเจ้า  โอ๊ยยยยยย  เจ็บเว้ย(><)

"555+  เซ่อชะมัดเลย  55555"  เสียงหัวเราะดังขึ้นทันทีเมื่อฉันรู้สึกตัว  เสียงนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก  ไอ้ตำลึงเน่า(เพิ่มเน่าไปอีกตัว)

"หยุดหัวเราะนะ!"ฉันเริ่มแค้นมันมากกว่าเดิมแล้วล่ะ

"อุบ  5555  หยุดไม่ได้  โทษที  55555"

"โถ่เว้ย!"  ฉันเริ่มตะคอกด้วยเสียงดังขึ้นเพราะโมโหอย่างแรง  จนทุกคนในชมรมเทนนิสเริ่มมองฉันแปลกๆ  "ไอ้ตำลึงเน่า!"  ฉันเพิ่มเซอราวน์ดังขึ้นเป็นเท่าตัวก่อนจะชี้หน้าไอ้เต็งหนึ่งอย่างเจ็บใจ

"ฉันชื่อเต็งหนึ่ง!"  ไอ้ตำลึงเริ่มขึ้นเสียงบ้าง

"ไอ้ตำลึงเน่า  นายรู้ไว้ซะเลยนะว่าคนอย่างนายน่ะ มันแย่ที่สุด"

"นี่ พี่  พี่มาด่าพี่เต็งปาวๆๆแบบนี้พี่เป็นอะไรกับเค้าฮะ!" ยัยเด็กชมพูพูดขึ้นอย่างแค้นแทน

"เฮอะ  คนอย่างฉันน่ะไม่มีทางไปเกี่ยวดองกับหมอนี่เด็ดขาด  และไอ้ที่ฉันด่าไปก็เพราะฉันเห็นว่าไอ้ตำลึงเน่ามันนิสัยแย่มากต่างหาก  ช่างเถอะ  พูดไปคนอย่างไอ้ตำลึงคงไม่ทุกร้อนหรอก จำไว้นะไอ้ตำลึงเน่า  ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะด่านาย"

ฉันพูดด้วยน้ำเสียงแค้นฝังหุ่นก่อนจะสบัดหน้าเดินกลับชมรมด้วยอารมณ์เซ็งสุดขีด  หึหึ  ฉันด่านายเป็นครั้งสุดท้ายน่ะฉันหมายถึงฉันจะจัดการนายลับหลังต่างหากไอ้ตำลึง...

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"

เสียงไอ้เต็งหนึ่งเรียกฉันไว้ได้ทันท่วงทันก่อนที่ฉันจะเดินออกนอกรั้วสนามเทนนิสไปได้อย่างหวุดหวิดพร้อมกับวิ่งมาที่ฉันด้วยสีหน้าเดาอารมณ์มันไม่ถูก

"เธอกล้าดียังไงมาด่าฉันต่อหน้ารุ่นน้องแบบนั้นหา!!!" 

"......................."  อ๋อ  นี่ที่ตามมาก็เพราะตามมาด่าฉันงั้นสิ(*--*)

"มองหน้าฉันแบบนั้นหมายความว่ายังไง"

"นายนี่มัน...แย่สุดๆเลยว่ะ"

"เฮ้  นี่เธอด่าฉันหลายครั้งแล้วนะ!"  มันตะคอกฉันเสียงเข้ม

"หึ  ถึงผู้หญิงทุกคนจะตาบอดมาชอบนาย  แต่รู้ไว้เถอะว่ายังมีฉันนี่แหละที่ไม่ตาบอกเป็นต้อกระจกเหมือนผู้หญิงพวกนั้น  และถึงแม้ฉันจะไม่ตาบอดแล้ว  ฉันก็โครตเกลียดนายเลย  รู้ไว้ซะ!"  ฉันตะคอกกลับไปอย่างเหลืออด

"ฉันก็ไม่มีทางชอบเธอเหมือนกัน  เฮอะ"  มันตอกกลับแล้วเดินกลับไปนั่งที่เดิม(ข้างสนาม)

ระหว่างนั้นยัยโกกิ(ตัวร้ายที่ยังไม่ได้แนะนำ)ก็เดินเข้ามาในสนามเทนนิสพร้อมกับเดินมาเกาะแขนไอ้ตำลึงแล้วทำหน้าเย๊าะเย้ยใส่ฉัน  หนอยยย  ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไงฟะ!

เออ...ให้มันรู้ไปว่าศัตรูมันจะได้เสวยสุขทั้งสองคน!(แผนร้ายบังเกิดทันที)ยัยโกกิ  ฉันจะทำการเอาคืนเธอตอนนี้ล่ะนะ  ส่วนนาย  ไอ้เต็งหนึ่ง  ฉันจะทำให้นายเจ็บใจสุดๆไปเลย  หึหึ

"เต็งหนึ่ง" 

ไอ้เต็งหนึ่งหันหน้ามามองฉันงงๆก่อนจะถามว่า  "อะไรยัยเจ๋อ"

ฮึ้ย!  ฉันชื่อจ๋า  จ๊ะจ๋าเว้ย  ทำไมไม่รู้จักจำฟะ(><)

ไอ้เต็งหนึ่งเดินมาหาฉันอีกครั้ง(หลายรอบแล้วนะคุณผู้แต่ง  ผมเหนื่อย:เต็งหนึ่ง)  จากนั้นแผนฉันก็ดำเนินต่อ...

"ฉันขอท้านาย"

"อะไรของเธอ"  มันเลิกคิ้ว  "ท้าอะไรไร้สาระ"

"นายไม่กล้าล่ะสิ"

"ว่ามา...เธอจะท้าอะไร"  555  ความแมนของมันออกฤทธิ์แล้ว...เสร็จ!ฉัน

"ท้าในสิ่งที่นายไม่กล้าทำมันมากกกกก..และไม่มีทางทำได้"

"ไม่มีอะไรที่ฉันไม่กล้าทำ!และทำไม่ได้"  เข้าล็อคแล้วสิ  โฮะๆ

"ฉันจะท้าให้นายจีบฉัน  จีบให้ได้...ถ้านายแน่จริง"

"ประสาท!ฉันไม่ทำอะไรทุเรศๆแบบนั้นแน่  แต่เอ๊ะ  ฉันหูฝาดไปรึเปล่านะ  ว่าเธอชอบฉันน่ะ"  มันยิ้มกวนๆใส่ฉันก่อนจะกอดอก

"นายสิประสาท  ฉันเนี่ยนะชอบนาย  โห่เอ๊ย!  ฉันก็แค่อยากจะดูนายแพ้เท่านั้นแหละ  อ่า  ถ้านายทำไม่ได้  นั่นก็คือจีบฉันให้ติดหรือทำให้ฉันพูดว่าชอบนายได้ภายในสองเดือน  นายต้องใส่กระโจมอกแต่งหญิงแล้วคลานรอบโรงเรียนสามรอบ  ที่สำคัญนายต้องขอโทษฉันแล้วเอาเงินค่าซื้อกระจกมาชดใช้"

ไอ้ตำลึงยืนคิดสักครู่แล้วเอ่ยคำนี้ออกมา  "ตกลง  ฉันรับคำท้า  แต่ถ้าฉันทำได้  เธอต้องขอโทษฉันและแต่งชุดโคโยตี้ขึ้นไปเต้นงานครบรอบวันก่อตั้งโรงเรียน"

"เออ  ฉันตกลง  นายแพ้แน่!" 

ฉันพูดเป็นคำสุดท้ายก่อนจะเดินออกมาจากตรงนั้น  ให้ตายเถอะ!  ชักหวั่นๆแล้วสิ(><)

อย่าลืมติดตามตอนตอไปนะคร้า:by sakusamisa  ผู้แต่ง