4

(น้ำค้าง:say)

(ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ในความคุ้นเคยกันอยู่ มันแฝงอะไรบางอย่าง ที่มากกว่านั้น...

ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ว่าเพื่อนคนนึง มันแอบมันคิดไปไกล กว่าเป็นเพื่อนกัน...) เพลง:ช่างไม่รู้เลย

หวัดดีค่ะ  เราน้ำค้างนะคะ  อยากรู้จักเราก็ไปอ่านที่แนะนำตัวละครเพิ่มเติมนะค๊า  เจ๊ซากุแกก็อยู่ที่นั่น  หุหุ  เอ่อ  ตอนนี้น้ำค้างกำลังจะไปหาโดนัทค่ะ  ไม่รู้ว่าอยู่ไหน  ว่าจะชวนไปเดินดูซุ้มตอนบ่ายซะหน่อย

อ่ะ  เจอแล้ว  โดนัทกำลังยืนถ่ายรูปอยู่นั่นเอง(อีตาโดนัทกำลังยืนถ่ายรูปแดนซ์เซอร์อยู่หน้าเวที:ผู้แต่ง) 

"โดนัท......." 

โดนัทหันมามองด้วยใบหน้าอันหล่อเหลาแล้วพูดว่า...

"หิวน้ำชะมัดเลย  ไปซื้อน้ำให้หน่อยนะ"

(ToT) 

"อย่าทำหน้ามุ่ยแบบนั้นดิ  น่านะ  ไปซื้อให้หน่อย  ฉันต้องถ่ายรูปไปให้เขาโพสลงเน็ตรร.น่ะ  อ่า  เดี๋ยวเลี้ยงไอติมอ่ะ" 

"คิดว่าเอาของกินมาล่อแล้วจะเชื่อเหรอ................ขอรสส้มเหมือนเดิมนะคะ"

พูดจบฉันก็เดินไปซื้อน้ำให้ว่าที่....แฟน  ในอนาคต(คิดไปไกลถึงนู่นแน่ะ  ไกลไปมั๊ง:ผู้แต่ง)  ร้านน้ำมีผู้คนมากมาย แต่ไม่เป็นไร  เราทนได้  เพื่อโดนัทว่าที่แฟนของเรา  หุหุ^^

"อยากตายรึไงวะ!!!!!!" 

เสียงนี้มัน.......ซีนซีนเพื่อนสนิทของโดนัทนี่นา

ซีนซีนกำลังยืนทะเลาะกับชายหนุ่มรูปงามคนนึงซึ่งอยู่ห้องเดียวกับฉันนี่แหละ  เขาก็คือ...ท่านชายอ๋อง  นั่นเองแหละ  ว่าแต่  ทะเลาะอะไรกันหว่า?

"ทำไมชอบพูดจาหยาบคายอยู่เรื่อย  ฉันบอกแล้วไงว่ามันไม่น่ารักน่ะ"  ท่านชายเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งมากมาย  แต่ซีนซีนนี่สิ  กำลังเดือด

"อย่ามายุ่งได้มั๊ย  มันไม่ใช่เรื่องของนาย  มันเป็นเรื่องของฉันกับยัยนี่!!!!!"  ซีนซีนบอก

(?--?)  อ้าว  ซีนซีนไม่ได้มีเรื่องกับท่านชายอ๋องแต่ดันไปมีเรื่องกับ...ยัยเนเน่แทน 

อ่ะ  เจอแล้ว  ไปถามจ๊ะจ๋ากับซากุดีกว่า.......(*--*)

"อ้าว น้ำค้าง"  จ๊ะจ๋าโพล่งขึ้นเมื่อเห็นฉัน

"มีอะไรกันเหรอ  ทำไม.......?"

"เมื่อกี๊ฉัน  จ๊ะจ๋า  แล้วก็ซีนซีน กำลังเดินเข้าไปซื้อน้ำแล้วซีนซีนก็อาสาไปซื้อให้  จู่ๆตอนถือน้ำกลับมาสามแก้วในมือ  ยัยเนเน่ก็เดินมาชนจนน้ำหกใส่เสื้อซีนซีน แล้วท่านชายก็เดินเข้ามาพอดีกับที่ซีนซีนกำลังจะง๊างหมัดใส่ยัยเว่อร์นั่นน่ะแหละ"  ซากุบอก

"อ๋า  เรื่องทำไมมันร้ายแรงจัง  แค่บังเอิญชนแล้วน้ำหกเนี่ยนะ?"  ฉันว่า

"ถ้ายัยนั่นพูดขอโทษ ไอ้ซีนมันก็จบไปแล้วล่ะ แต่นี่เห็นว่ายัยนั่นไม่พูดแถมยังมาโทษไอ้ซีนมันอีกว่าเป็นต้นเหตุที่ทำให้รองเท้าคู่ละสี่พันแปดของเธอเปื้อนน้ำหวานว่าง๊าน"  จ๊ะจ๋าบอกพร้อมส่ายหัว

ปึกก!

"กรี๊ดดดดดดดดดด(><)แก  แกต่อยอ๋องทำไมนังบ้า!!!"  เสียงยัยเนเน่ตะโกนลั่นจนพวกเราต้องหันกลับไปดู  "แก  แกอยากตายใช่มั๊ย!"

"อ่ะ  อ๋อง.."  ฉันพูดเสียงเบาแล้วเดินเข้าไปหาอ๋อง  จากนั้นก็หันไปมองทางเนเน่กับซีนซีน 

มีมวยแน่ๆ....ฉันว่านะ(TT)

"น่ะ  นายมาขวางฉันเองนะ...."  ซีนซีนดูท่าจะอารมณ์เย็นลงหลังจากต่อยไป1หมัด(แหงล่ะ ก็ต่อยผิดคนนี่หว่า)

"แก  ตายยยยยยยย!!!!!!!!!!" 

เนเน่พยายามจะเข้าไปตบตีซีนซีนแต่ก็ได้แค่คว้าอากาศเพราะถูกจ๊ะจ๋ากับซากุจังตัวไว้แน่น(เพื่อนต้องช่วยเพื่อนสินะ  หุหุ)

"อ๋อง  นายไม่เป็นไรนะ  ตายแล้ว! หน้าเป็นรอยช้ำเลยอ่ะ"  ฉันมองหน้าอ๋องอย่างจำใจ  "นายไปขวางเธอทำไม ไม่ปล่อยให้เธอต่อยยัยเนเน่สักทีล่ะ"  แอบกระซิบ  หุหุ

อ๋องมองหน้าฉันพร้อมส่ายหน้าหน่ายๆ แล้วกันไปมองหหน้าซีนซีนที่ยืนหน้าซีดอยู่

"หายแค้นแล้วรึยัง ถ้าไม่หายต่อยอีกได้นะ"

(TOT) ทำไมพูดอย่างง๊านนนนน  เฮ้อออ.............ถ้าซีนซีนเอาจริงนายแย่แน่  หน้าขาวๆแบบนี้รอยช้ำเต็มไปหมดคงดูไม่ได้เลยทีเดียว

"นี่เกิดอะไรขึ้น!"

ง่ะ  เสียงโดนัท  แล้วเขาก็กำลังย่างก้าวมาทางนี้แล้วด้วย  น้ำก็ยังไม่ได้ซื้อ...โอ้ลัลลา

โดนัทเดินมาที่จุดเกิดเหตุก่อนจะหันไปมองหน้าซีนซีนอย่างเป็นห่วงมากมาย  ฉันเห็นนะ  นายจะทำอะไร จะเป็นห่วงใครก็หัดดูฉันซะบ้าง  ฉันอยู่ตรงนี้ทั้งคนทำไมไม่มองมาบ้างล่ะ.....

"ซีน  แกไม่เป็นไรนะ?"  ดูสิ  ถามซีนซีนคนแรกอีกต่างหาก จะทำร้ายใจกันไปถึงไหน..........(TUT)

ซีนซีนส่ายหัวเบาๆก่อนจะเดินจากไป  ตามไปด้วยจ๊ะจ๋า อ่ะ  แต่ทำไมเจ๊ซากุยังไม่ไปหว่า?อ๋อรู้ละ

"เธอต้องไปกับฉัน"  คะน้ากำลังยืนด่า เอ๊ย คุยกับเจ๊อยู่ ส่วนเจ๊ก็เต็มใจไปเต็มที่  หุหุ  ยืนเกาะเสาอยู่อย่างกับติดกาวแบบนั้น

"ไม่ปายยยยย  ฉานม่ายปายยยยยย"  เสียงร้องของซากุ เธอกำลังเกาะเสาได้แน่นมาก ขอย้ำว่าแน่นมาก

"ไหนล่ะน้ำ?" 

แง่วววว  โดนัทคุยกับอ๋องเสร็จแล้วก็หันมาแขวะฉันต่อทันที(*--*)

"กำลังจะไปซื้อ...."  ฉันบอก

"ไม่ต้องแล้ว  หายหิวละ"  ชิ  อิ่มหน้าซีนซีนน่ะสิ "ไปกินไอติมกัน"

"ไม่ไป"

"อ้าว  ไม?อ่ะ"

"ไม่ไปก็ไม่ไปสิ เซ้าซี๊อยู่ได้"

"เป็นอะไรไปอีกล่ะ  งอนอะไรเหรอ?"

"เปล่า"

"เค้าบอกว่าคนพูดคำว่าเปล่าเวลาตอบคำถามแปลว่าโกหกนะ"

"ชิ  รู้ไปหมดแหละ"

"เอ้าว่าไง เป็นอะไร ยังไม่บอกเลยนะ"

"เป็นนางฟ้า"

"ติงต๊องอีกแล้วนะเรา ไป เดี๋ยววันนี้เลี้ยงไอติมสิบถ้วยเลยอา...."

ช่วงเวลาแบบนี้.......................

"งั้นยี่สิบถ้วย"

เราเหมือนอยู่กับเขาแค่สองคน(ทั้งๆที่คนเต็มหน้าร้านน้ำเนี่ยนะ:ผู้แต่ง)....................

"โหย ยี่สิบไม่พอ  อ่ะๆ  สามสิบเลยแล้วกัน"

"เยอะไป ร้อยถ้วย  ตกลง  โอเค๊?  ไปกันเลย"

"เฮ้ๆๆ  คุณหนูน้ำค้าง ผมบ้านไม่ได้ค้าจิลเวอรี่นะครับจะได้มีเงินมากขนาดนั้นน่ะ  งั้นกินไอติมถ้วยละห้าหน้าโรงเรียนก็แล้วกันถ้าร้อยถ้วยน่ะ..."

มีความสุขทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ๆโดนัทแบบเนี๊ย(^^)

ติดตามตอนต่อไปนะค๊า...........................................................

3

จริงๆเราเขียนเสร็จแล้วแต่บังเอิญเกิดเหตุสุดวิสัยอ่ะ  ฮือๆๆ(TOT)  ต้องเขียนใหม่ทั้งหมดเลย  แงๆ  เน็ตหลุดไป      5 นาที  ไม่เปนไร  สู้ๆ:ผู้แต่ง

(ซากุจัง:say)

หวัดดีค่ะ  เรามีตัวตนในเรื่องนี้จนได้  ดีใจจัง  เอ่อ  ตอนนี้เราคุยด้วยมากไม่ได้  เพราะเดี๋ยวต้นฉบับนิยายออนไลน์งานเราจะไม่เสร็จ  ตอนนี้พี่ซานต้า(ประธานชมรมนักเขียนมือทอง)กำลังสั่งๆแล้วก็สั่งทุกคนในชมรมให้ทำงานโดยด่วน  นั่นก็คือ...ปรับปรุงเว็บไซด์โรงเรียน

"อ้าวๆซากุ  นั่งอู้อีกแล้ว  เขียนไปตอนไหนแล้วฮะเนี่ย" 

นั่นไง  พูดไม่ทันขาดคำ  พี่ซานต้าก็โผล่มาพอดี  (*--*) ก็ถ้าตอนปิดเทอมพวกเราไม่อู้งานไปเที่ยวโน่นนี่กันล่ะก็เว็บโรงเรียนก็เสร็จแล้วล่ะ  ฮึ้ย  ไม่น่าห่วงเที่ยวเลยเรา

ก๊อกๆๆ!

เสียงเคาะประตูห้องชมรมดังขึ้นพร้อมใบหน้าหญิงสาวตาแป๋วผมแดงคนนึง...พี่ต้นหอมแฟนพี่ซานต้านั่นเอง

"เที่ยงแล้วไม่ไปกินข้าวรึไง?"  เอ่อ  พี่ต้นหอมคะ  นี่คือประโยคแรกที่พี่ถามแฟนพี่เหรอเนี่ย  โหดเกิ๊น

"เที่ยงตอนไหนวะ...เออๆๆ  ไปๆ  ไปกินข้าวแล้วค่อยมาทำต่อ  แต่ถ้าวันนี้ทำไม่เสร็จล่ะก็  ผอ.ฝ่ายกิจกรรมยุบชมรมเราแน่ๆ  เข้าใจมั๊ย"  พี่ซานต้าพูดเสียงขรึมแล้วเดินออกจากห้องไป

"ไงซา  มือหงิกเลยสิเรา  พี่บอกแล้วว่าให้ไปอยู่ชมรมอาสากับพี่ก็ไม่เชื่อ"  พี่ต้นหอมเดินมาคุยกับฉันอย่างยิ้มแย้ม

"โห่พี่  ฉันชอบของฉันแบบนี้นี่นา  พี่น่ะตามพี่ซานแกไปกินข้าวได้แล้ว  เดี๋ยวแกจะเดินมาตะคอกไม่รู้ด้วยน๊า"  ฉันบอกพร้อมกดคีย์บอร์ดมือหงิกตามเคย

"จ้าๆๆ  ไม่กวนแล้ว  งั้นพี่ไปล่ะ  อย่าลืมไปกินข้าวล่ะ  เดี๋ยวเป็นลมตาย"

เข้าใจบอกนะพี่  ข้าวไม่กินก็ตาย  งานไม่เสร็จก็ถูกยุบชมรม  โอ้ววววว  แต่ว่าไปกินข้าวเพื่อความอยู่รอดก่อนดีกว่า  555+

ณ โรงอาหารสุดไฮโซ(แต่คนมากินนี่สิ...โลโซ)

"ป้า  ข้าวผัดอเมริกันจานนึง" 

"หนู  นี่จานละร้อยนะ  มีตังค์จ่ายเหรอ"

ยัยป้าหน้าหมู   ป้าพูดอย่างงี๊หมายความว่าป้าเห็นหนูจนงั้นเหรอ  ฮึ้ย!  ยอมไม่ได้(><)

"หนูพูดผิดค่ะป้า  ข้าวผัดไข่ธรรมดาจานละยี่สิบต่างหากที่หนูจะสั่งน่ะ"

(--  --)บอกแล้วว่าเราน่ะกินแกลบ  แง่ววววว

หลังจากได้จานข้าวแล้ว  ฉันก็มานั่งกินข้าวอยู่คนเดียวหลบมุมอยู่ข้างกระถามต้นไม้(อนาถาสุดๆ  แกมาเรียนที่รร.นี้ได้ไงเนี่ย:จ๊ะจ๋า)  อ้าว  ก็ป้าฉันถูกหวยเลยมีกะตังค์ส่งเรียนที่นี่ได้ไงล่ะ:ฉันเอง(ผู้แต่งเฟ้ย)

พรึบบ!!

ผู้ชายประมาณ 5 คนนั่งร่วมโต๊ะกับฉันอย่างกับไม่เห็นสิ่งมีชีวิตอย่างฉันที่กำลังนั่งจ้องหน้าทีละคนๆ

"ทำไมอากาศเมืองไทยมันร้อนมากขนาดนี้วะเนี่ย!"  หนึ่งในนั้นเอ่ย  "เฮ้ย!ผี!"

(T--T)  ผีอะไรจะหน้าตาสวยงามขนาดฉันยะ  ฮึ้ย!  เดี๋ยวปั๊ดตบจูบเลยนิ(คิดล่ะสิว่ายัยนี่ซาดิสส์น่าดู  จริงๆไม่ใช่นะค๊า  แค่ชอบความรุนแรงมากไปนิด  อ่ะ  ล้อเล่นน่า~)

"กรี๊ด  พี่คิบอมรึเปล่าคะ(><)"

ว่าแล้วฉันก็เอานิ้วไปจิ้มหน้าผู้ชายที่นั่งตรงข้ามกับฉันพอดีดู  ทำไมหน้าตาเหมือนพี่คิบอมsj แบบนี้นะ  โอยๆ  อย่านอกเรื่องเดะ

"ไม่ใช่  ฉันชื่อคะน้า!!  แล้วเธอมานั่งตรงนี้เมื่อไหร่เนี่ยยัยผีเกาหลี"

ไอ้หล่อนี่มีนามว่าคะน้างั้นเหรอ?...บลาๆๆ~ชื่อนี้คุ้นๆแฮะ  เหมือนเคยได้ยินที่ไหน...ช่างเหอะ  ขี้เกียจนึก(-- --)

"เฮ้!  เธอคงไม่ใช่วิญญาณเด็กเร่ร่อนหรอกนะ...ใช่มั๊ย?" 

"พูดจาแบบนี้...อยากปากแตกเหรอไอ้น้อง"  โอ้ว  ทายซิครายพูด......ปิ๊ง!  ฉันนี่แหละพูด  เวง  ปากเสียจริงๆเลยกรู  มันมากัน 5 คนนะเฟ้ย(TT)

"อ้าว  มาด่าพวกผมทำไมครับเนี่ย..."ตัวประกอบเพื่อนนายคะน้าพูดขึ้น(โทษน๊า  นายยังไม่มีตัวตนเลยเรียกตัวประกอบไปก่อน:ผู้แต่ง)

"อ่ะ  จำได้แล้ว  เธอเป็นเพื่อนยัยซีนซีนนี่นา"  คนที่หน้าเหมือนดงแฮพูดขึ้น

"เมิงรู้จักยัยผีเกาหลีนี่ด้วยเหรอวะนัท?"  นายคะน้าถามเพื่อน

"เออ  นี่เพื่อนของซีนซีน  อยู่ห้องเดียวกับซีนซีน....เอ่อ  เธอชื่อ...ซา  ซาๆอะไรน๊า~"

"ซากุ  ซากุระมิสะ"  ฉันบอกหน่ายๆ

"คนอะไรชื่อประหลาดดีแท้  ซากุเนี่ยนะ"  นายคะน้าบอก

"เออ...ไม่ทราบว่าชื่อฉันมันไปหนักกส่วนไหนของนายไม่ทราบ"  ชักเคืองๆแล้วนะ  มาว่าชื่อฉันประหลาดได้ไงเล่า!

"เอ๊ายัยนี่  ฉันพูดอะไรผิดหมดเลยหรือไงนะ...อ่ะ!  น้องจินนี่โทรมา  เงียบๆกันหน่อย" 

นายคะน้าคว้ามือถือรุ่นใหม่ล่าสุดขึ้นมารับแล้วคุยซะหวานอย่างไม่เกรงใจผู้คนรอบข้างอย่างฉันและเพื่อนๆสักนิด

"เพื่อนนายบ้าป่ะเนี่ย  แทนที่จะเดินไปคุยที่อื่น  ดันมาสั่งคนอื่นให้เงียบ"  ฉันโวยให้คนที่รู้จักซีนซีนฟัง  "เอ่อ  ว่าแต่  นายชื่ออะไรนะ"  จำชื่อตัวละครไม่ได้บ้าป่ะแก:ซีนซีน

"555  นี่เธอจำชื่อฉันไม่ได้เหรอ  เราเคยเจอกันหลายครั้งแล้วนะ"

"ทีนายยังจำชื่อฉันไม่ได้เลย  อย่ามาพูดมากน่า  เอ้า  บอกมาดิว่าชื่ออะไร"

"นัท"

"นัทตี้เหรอ?"

"โดนัท  เฮ้อ  เธอสบายดีมั๊ยเนี่ยวันเนี๊ย"

"อ้อ  สบายมากมาย"

"เนี่ยนะสบาย  สภาพเหมือนผีอย่างที่ไอ้คะน้าบอกนั่นแหละ...เอ้อ  วันนี้เจอซีนซีนรึยัง?"

"โน  ยังไม่เจอใครสักคน  ฉันทำงานอยู่ในห้องชมรมตั้งแต่เจ็ดโมงแล้ว  นี่ก็ปาไปเที่ยงแล้ว  มนุษย์ที่คุยกับฉันนอกจากพวกชมรมเดียวกันก็เป็นพวกนายนี่แหละ"  ระบายซะเลย

"โห  น่าสงสารจัง  งั้นเมื่อเช้าเธอก็ไม่ได้ไปดูคอนเสริตเหมือนพวกฉันน่ะสิ"  ตัวประกอบ 2 ถาม

"อ่าฮะ  มือหงิกเลยทีเดียว  อ๊า  ตายล่ะหว่า  มันจะบ่ายโมงแล้ว  ฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะ  บ๊ายบายทุกคน"

ฉันรีบเอาจานไปเก็บพร้อมกับสะพายกระเป๋าโน๊ตบุ๊คไปอย่างอนาถ  โถๆๆ  สภาพฉันคงเหมือนผีมากเลยสินะเนี่ย....

ปึกก! 

"เฮ้ย!!!"

โน๊ตบุ๊ค  โน๊ดบุ๊คของช้านนนน!

"นี่ไอ้เซ่อ  นายมาชนฉันทำไมเนี่ย  โน๊ตบุ๊คฉันหล่นเลยเห็นมั๊ย...โอ๋ๆๆ  อย่าเป็นอะไรนะลูกสมหมาย"

"หา  ว่าไงนะ  แป๊ปนะจ๊ะพอลล่า...(เปลี่ยนโหมด)...อะไรของเธอ  ฉันคุยโทรศัพท์อยู่ดีๆเดินมาชนฉันเองยังจะมาโทษกันอีกเหรอไง"  คะน้าโวย

"โน๊ตบุ๊คฉันพังเพราะนายนั่นแหละ!!"  ฮือๆๆ  เปิดไม่ติดเลยอ่ะ  น้องสมหมายจ๋า(สมหมายคือชื่อโน๊ตบุ๊คประจำตัวของเจ๊ซากุอ่ะนะ) 

"โถ่เว้ย  งั้นเอาตังค์ไปซ่อมไป  รำคาญจริง"

พูดจบมันก็ควักกระเป๋าตังค์หนังกิ้งก่า  เอ๊ย!  จระเข้มาแล้วดึงแบงค์พันออกจากกระเป๋า 1 ใบ

"นาย...นายนั่นแหละที่เป็นต้นเหตุ  มายืนอะไรตรงนี้เล่า(เริ่มรู้ตัวว่าผิดเอง)  ทีหน้าทีหลังก็ไปนั่งคุยเดะวะ  โถ่เอ๊ย  เดี๋ยวปั๊ดด....."  หลังจากได้รับแบงค์พัน  สำเนียงการพูดเริ่มเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ(เจ๊เห็นแก่เงินนั่นแหละ)

"อะไร  อะไรของเธอ..."

"เดี๋ยวปั๊ด  เดี๋ยวนายจะเจ็บ  เอ่อ  หกล้มตาเขียวปั๊ดไง  มันเป็นคำย่อน่ะ  แฮ่ๆ" 

"จ๋า  อ๋อ  ผมคุยกับเด็กเร่ร่อนอยู่น่ะครับ  ครับๆ  เค้ามาขอเงินกินขนมน่ะ  ผมเลยให้ไปพันนึง(หันไปคุยโทรศัพท์ต่อ)"

"เด็กเร่ร่อนงั้นเหรอ?............เฮ้ย!  นายว่าฉันเป็นขอทานนี่นา!!!"

"อย่ามายุ่งน่า  ให้เงินแล้วก็ไปซะสิ"  โอ้ว  ดูดู๊ดู  ดูมันทำ...ทำไมถึงทำกับเจ๊ได้

"ไอ้ผักขมปี๋!!!"  ฉันตะโกนแหกปากลั่น  "นายตายแน่!!!"

ไอ้ผักคะน้าหันมามองต้นเสียงอย่างฉันที่กำลังชี้หน้ามันจากระยะสองร้อยเมตร(ต้องไปไกลมันก่อนถึงกล้าด่ามันน่ะ)อย่างสงสัย  เฮอะ  เล่นกับใครไม่เล่น  มาเล่นกับเจ๊.....ไอ้ผักขมปี๋(คะน้า)  นายตายแน่!!!

ติดตามตอนต่อปายยย......................

..........................................................................................................................................................................

รับสมัครตัวละครมาตั้งนานแล้ว  มีผู้มาสมัครเพียงหนึ่งคนเอง....เอ่อ  หรือว่าเรามันแต่งไม่ได้เรื่องหว่า    (TOT).....................................

ไม่ๆๆ  อย่าท้อ  จะบอกต่อไปว่ายังรับอยู่  แค่ส่งรูปและบอกประวัติสั้นๆมา(ดูตัวอย่างที่แนะนำตัวละคร)แล้วเม้นไว้ นะค๊า  เออ...อีกอย่าง  เราจะเปิดเทอมวันศุกร์นี้แล้ว  คงไม่มีเวลาเขียนอีกนาน(ยันปิดเทอมอีกรอบ)  แต่ไม่ต้องห่วงนะว่าส่งรูปกับประวัติมาแล้วเราจะลมเลิกไป  ปิดเทอมหน้ายังมีนะ...สัญญาว่าจะเขียนจนกว่าจะจบ...รอหน่อยนะ

ตอนนี้ถ้าว่างก็ไปอ่านอีกเรื่องนึงได้  เรื่องปิ๊งรักนายอัจฉรียะจอมเนี๊ยบ  เราแต่งไปได้เยอะแล้วล่ะ(7ตอนเนี่ยนะเยอะ)  อันนี้คือภาค1ค่ะ  ต่อไปจะมีภาค2อีก  เพราะชีวิตเรายังดำเนินอยู่  หุหุ  เราแต่งตามชีวิตตัวเองนี่นา...ช่างเถอะ  อาจจะขี้เกียจอ่านกันก็ไม่เป็นไรนะ  เข้าใจ(^^)  แต่ว่าถ้าอ่านแล้วติดใจก็เม้นๆๆๆๆและโหวดดดดดดด้วนนะค๊า~~~

จาก:sakuramisa(ผู้แต่งและนักแสดง)

แนะนำตัวละครเพิ่มเติมอ่ะค่ะ(จากที่แนะนำไปแล้ว 1 รอบ)

ชื่อ:น้ำค้าง(เด็กสร้างของเรา  อิอิ  ขอบใจนะที่มาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของนิยายเรา  เราเพิ่มประวัติเล็กน้อยเพื่อสร้างบุคลิกให้ตัวละครชัดเจนที่สุด คงไม่ว่ากันนะคะ-ขอบคุณจริงๆ^^)

สมาชิกชมรม...โฟโต้อาร์ต

ขี้เล่น ฮาเฮ สนุกสนาน แต่ติดตรงที่เป็นคนออกจะซุ่มซ่ามไปนิดส์นึง เป็นคุณหนูที่ไม่ถือตัวเท่าไหร่ บ้าบอคอแตกไปทุกที่  ชอบหัวหน้าชมรม(โดนัทไง)แต่โดนัทไม่รู้(ก็แอบชอบนั่นแหละ) ทุกๆวันจะชอบทำข้าวกล่องมาให้โดนัทกินเพราะโดนัทมันชอบกินข้าวกล่องมาก หนุ่มๆติดตรึมแต่ไม่สนใจ(อ้าวก็บอกแล้วไงว่าเธอชอบไอ้โดนัทน่ะ) บ้านเปิดร้านจิลเวอรี่(โว้ว รวยอีกละ) เพลงที่ชอบร้อง...ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ในความคุ้นเคยกันอยู่ มันแฝงอะไรบางอย่างที่มากกว่านั้น.....บลา~~พอละ  เดี๋ยวยาว

สีที่ชอบ: สีส้ม

ปัจจุบัน:เรียนอยู่มัธยมปลายปีที่ 2 ห้อง 1 โรงเรียนคริสตัลอินเตอร์เนชั่นแนล

ชื่อ:โกกิ(แป้งทอด)

สมาชิกชมรม...เทนนิส

ศัตรูตูตัวฉกาจของจ๊ะจ๋า  เคยมีเรื่องกับจ๊ะจ๋าตอนม.1จากนั้นก็ไม่ถูกกันอีกเลยยันปัจจุบัน  บ้านฐานะรวย(รวยอีกละ) อ้าวก็พ่อเป็นนักการเมืองนี่นา  ส่วนแม่เป็นแม่บ้าน  เวลาไปไหนมาไหนจะทำตัวเริ่ดเสมอ เธอคือสโลแกนของประโยคที่ว่า "สวยใส แต่ไร้สติ"  โฮะๆๆๆ  อ้อ  เธอก็ชอบนายเต็งหนึ่งนะ

สีที่ชอบ:สีเหลือง

ปัจจุบัน:เรียนอยู่มัธยมปลายปีที่ 2 ห้อง 2 โรงเรียนคริสตัลอินเตอร์เนชั่นแนล

ชื่อ:คะน้า

ประธานชมรม...โสดคลับ(คลับนี้มีแต่คนโสด)

รูปหล่อ พ่อรวย เรียนดี สาวๆปลื้ม(อะไรจะขนาดน๊าน)  มีกิ๊กในสังกัดเป็นร้อย ไร้ซึ่งฟ.แฟน(อ้าว ถ้ามีแฟนก็ไม่ได้อยู่ชมรมโสดดิ)  ชอบกินผักเป็นชีวิตจิตใจ บ้านทำธุรกิจส่วนตัวเกี่ยวกับไกด์นำเที่ยว  มีพี่สาว 1 คน รักชีวิตโสดสุดๆ

สีที่ชอบ: สีฟ้าคราม

ปัจจุบัน:เรียนอยู่มัธยมปลายปีที่ 2 ห้อง 1 โรงเรียนคริสตัลอินเตอร์เนชั่นแนล

ชื่อ:ต้นหอม

ประธานชมรม.....ค่ายอาสาพัฒนาฯ

เป็นพี่สาวของคะน้า  สวยและเก่ง เพรียบพร้อมไปซะหมดทุกอย่าง พูดได้สามภาษาคือ  ไทย-อังกฤษ-ญี่ปุ่น(เก่งเน๊อะ) รักการท่องต่างจังหวัดออกค่ายมากที่สุด มักจะหาวิธีรวบรวมเงินบริจาคแบบแปลกๆเสมอ  ใจดีกับทุกคนยกเว้นน้องชายตัวเองและฟ.แฟน

สีที่ชอบ-เขียว

ปัจจุบัน:เรียนอยู่มัธยมปลายปีที่ 3 ห้อง 1 โรงเรียนคริสตัลอินเตอร์เนชั่นแนล

ชื่อ:ซานต้า(ชื่อเต็มๆ  ซานตาคอส)

ประธานชมรม.....นักเขียนมือทอง

นิ่ง สงบ สยบความเคลื่อนไหวคือสโลแกนของพี่คนนี้เลย  เป็นประธานชมรมที่รุ่นน้องต่างเกรงกลัวเป็นพิเศษเนื่องจากมาดที่ขรึมซะขนาดนี้  ชอบอ่านนิยายประวัติศาสตร์มาก  เป็นแฟนของต้นหอม  บ้านฐานะปานกลาง(แหม นึกว่าจะรวยทั้งเรื่องซะอีก) เปิดร้านขายกิ๊ฟช็อปลายซานตาคอส

ปัจจุบัน:เรียนอยู่มัธยมปลายปีที่ 3 ห้อง 1 โรงเรียนคริสตัลอินเตอร์เนชั่นแนล

ชื่อ: ซากุระมิสะหรือซากุจัง(โฮะๆๆ  ในที่สุดผู้แต่งก็สามารถเอาตัวเองลงเรื่องนี้จนได้)

รองประธานชมรม...นักเขียนมือทอง(เพิ่งได้ตำแหน่ง เพราะรองประธานคนเดิมย้ายโรงเรียน)

เพิ่งย้ายมาเรียนที่โรงเรียนนี้  ตอนม.ปลาย(ย้ายมา 2 ปีละ) นิสัยโก๊ะๆ  เป็นนักเขียนนิยายออนไลน์ประจำเว็บบอร์ดโรงเรียน(พี่ซานต้าแกสั่ง)  ไม่ชอบกินผัก(มันขมนี่หว่า)  ชอบกินทุกอย่างที่เป็นช็อคโกแล็ต  เวลาว่างของเจ๊นอกจากแต่งนิยายคือ...นอน  จะอารมณ์ไม่ดีทุกครั้งเมื่อไม่มีคนเม้นและโหวดนิยาย  โฮะๆๆ  เพราะฉะนั้น  เม้นและโหวดมาซะดีๆ(-- --) บ้านฐานะยากไร้  แทบจะกินแกลบ(เว่อร์เกิ๊นน)...ประโยคที่ติดปากเจ๊-เออ/ใจอ่ะเปล่า เมื่อก่อนมีตัวตนเป็นการ์ตูนแต่กลัวผู้อ่านมองว่าประหลาดจึงแปลงร่างเป็นหญิงสาวผมเปียแทน

ปัจจุบัน:เรียนอยู่มัธยมปลายปีที่ 2 ห้อง 12 โรงเรียนคริสตัลอินเตอร์เนชั่นแนล

อ่ะ....จบลงที่ตัวละครอย่างผู้แต่ง  หุหุ  บอกแล้วว่ามันสนุกนะที่มีตัวเองอยู่ในนิยายแบบเนี๊ย  ไม่เชื่อส่งรูปกับประวัติมาดูดิ  เดี๋ยวเจ๊จัดให้^^  โฮะๆๆๆๆ(ผู้แต่งบ้าไปแล้ว)

ประกาศ รับสมัครตัวละครค่า  ........  มาสมัครกันซะดีๆ  หึหึ!