3
จริงๆเราเขียนเสร็จแล้วแต่บังเอิญเกิดเหตุสุดวิสัยอ่ะ ฮือๆๆ(TOT) ต้องเขียนใหม่ทั้งหมดเลย แงๆ เน็ตหลุดไป 5 นาที ไม่เปนไร สู้ๆ:ผู้แต่ง
(ซากุจัง:say)
หวัดดีค่ะ เรามีตัวตนในเรื่องนี้จนได้ ดีใจจัง เอ่อ ตอนนี้เราคุยด้วยมากไม่ได้ เพราะเดี๋ยวต้นฉบับนิยายออนไลน์งานเราจะไม่เสร็จ ตอนนี้พี่ซานต้า(ประธานชมรมนักเขียนมือทอง)กำลังสั่งๆแล้วก็สั่งทุกคนในชมรมให้ทำงานโดยด่วน นั่นก็คือ...ปรับปรุงเว็บไซด์โรงเรียน
"อ้าวๆซากุ นั่งอู้อีกแล้ว เขียนไปตอนไหนแล้วฮะเนี่ย"
นั่นไง พูดไม่ทันขาดคำ พี่ซานต้าก็โผล่มาพอดี (*--*) ก็ถ้าตอนปิดเทอมพวกเราไม่อู้งานไปเที่ยวโน่นนี่กันล่ะก็เว็บโรงเรียนก็เสร็จแล้วล่ะ ฮึ้ย ไม่น่าห่วงเที่ยวเลยเรา
ก๊อกๆๆ!
เสียงเคาะประตูห้องชมรมดังขึ้นพร้อมใบหน้าหญิงสาวตาแป๋วผมแดงคนนึง...พี่ต้นหอมแฟนพี่ซานต้านั่นเอง
"เที่ยงแล้วไม่ไปกินข้าวรึไง?" เอ่อ พี่ต้นหอมคะ นี่คือประโยคแรกที่พี่ถามแฟนพี่เหรอเนี่ย โหดเกิ๊น
"เที่ยงตอนไหนวะ...เออๆๆ ไปๆ ไปกินข้าวแล้วค่อยมาทำต่อ แต่ถ้าวันนี้ทำไม่เสร็จล่ะก็ ผอ.ฝ่ายกิจกรรมยุบชมรมเราแน่ๆ เข้าใจมั๊ย" พี่ซานต้าพูดเสียงขรึมแล้วเดินออกจากห้องไป
"ไงซา มือหงิกเลยสิเรา พี่บอกแล้วว่าให้ไปอยู่ชมรมอาสากับพี่ก็ไม่เชื่อ" พี่ต้นหอมเดินมาคุยกับฉันอย่างยิ้มแย้ม
"โห่พี่ ฉันชอบของฉันแบบนี้นี่นา พี่น่ะตามพี่ซานแกไปกินข้าวได้แล้ว เดี๋ยวแกจะเดินมาตะคอกไม่รู้ด้วยน๊า" ฉันบอกพร้อมกดคีย์บอร์ดมือหงิกตามเคย
"จ้าๆๆ ไม่กวนแล้ว งั้นพี่ไปล่ะ อย่าลืมไปกินข้าวล่ะ เดี๋ยวเป็นลมตาย"
เข้าใจบอกนะพี่ ข้าวไม่กินก็ตาย งานไม่เสร็จก็ถูกยุบชมรม โอ้ววววว แต่ว่าไปกินข้าวเพื่อความอยู่รอดก่อนดีกว่า 555+
ณ โรงอาหารสุดไฮโซ(แต่คนมากินนี่สิ...โลโซ)
"ป้า ข้าวผัดอเมริกันจานนึง"
"หนู นี่จานละร้อยนะ มีตังค์จ่ายเหรอ"
ยัยป้าหน้าหมู ป้าพูดอย่างงี๊หมายความว่าป้าเห็นหนูจนงั้นเหรอ ฮึ้ย! ยอมไม่ได้(><)
"หนูพูดผิดค่ะป้า ข้าวผัดไข่ธรรมดาจานละยี่สิบต่างหากที่หนูจะสั่งน่ะ"
(-- --)บอกแล้วว่าเราน่ะกินแกลบ แง่ววววว
หลังจากได้จานข้าวแล้ว ฉันก็มานั่งกินข้าวอยู่คนเดียวหลบมุมอยู่ข้างกระถามต้นไม้(อนาถาสุดๆ แกมาเรียนที่รร.นี้ได้ไงเนี่ย:จ๊ะจ๋า) อ้าว ก็ป้าฉันถูกหวยเลยมีกะตังค์ส่งเรียนที่นี่ได้ไงล่ะ:ฉันเอง(ผู้แต่งเฟ้ย)
พรึบบ!!
ผู้ชายประมาณ 5 คนนั่งร่วมโต๊ะกับฉันอย่างกับไม่เห็นสิ่งมีชีวิตอย่างฉันที่กำลังนั่งจ้องหน้าทีละคนๆ
"ทำไมอากาศเมืองไทยมันร้อนมากขนาดนี้วะเนี่ย!" หนึ่งในนั้นเอ่ย "เฮ้ย!ผี!"
(T--T) ผีอะไรจะหน้าตาสวยงามขนาดฉันยะ ฮึ้ย! เดี๋ยวปั๊ดตบจูบเลยนิ(คิดล่ะสิว่ายัยนี่ซาดิสส์น่าดู จริงๆไม่ใช่นะค๊า แค่ชอบความรุนแรงมากไปนิด อ่ะ ล้อเล่นน่า~)
"กรี๊ด พี่คิบอมรึเปล่าคะ(><)"
ว่าแล้วฉันก็เอานิ้วไปจิ้มหน้าผู้ชายที่นั่งตรงข้ามกับฉันพอดีดู ทำไมหน้าตาเหมือนพี่คิบอมsj แบบนี้นะ โอยๆ อย่านอกเรื่องเดะ
"ไม่ใช่ ฉันชื่อคะน้า!! แล้วเธอมานั่งตรงนี้เมื่อไหร่เนี่ยยัยผีเกาหลี"
ไอ้หล่อนี่มีนามว่าคะน้างั้นเหรอ?...บลาๆๆ~ชื่อนี้คุ้นๆแฮะ เหมือนเคยได้ยินที่ไหน...ช่างเหอะ ขี้เกียจนึก(-- --)
"เฮ้! เธอคงไม่ใช่วิญญาณเด็กเร่ร่อนหรอกนะ...ใช่มั๊ย?"
"พูดจาแบบนี้...อยากปากแตกเหรอไอ้น้อง" โอ้ว ทายซิครายพูด......ปิ๊ง! ฉันนี่แหละพูด เวง ปากเสียจริงๆเลยกรู มันมากัน 5 คนนะเฟ้ย(TT)
"อ้าว มาด่าพวกผมทำไมครับเนี่ย..."ตัวประกอบเพื่อนนายคะน้าพูดขึ้น(โทษน๊า นายยังไม่มีตัวตนเลยเรียกตัวประกอบไปก่อน:ผู้แต่ง)
"อ่ะ จำได้แล้ว เธอเป็นเพื่อนยัยซีนซีนนี่นา" คนที่หน้าเหมือนดงแฮพูดขึ้น
"เมิงรู้จักยัยผีเกาหลีนี่ด้วยเหรอวะนัท?" นายคะน้าถามเพื่อน
"เออ นี่เพื่อนของซีนซีน อยู่ห้องเดียวกับซีนซีน....เอ่อ เธอชื่อ...ซา ซาๆอะไรน๊า~"
"ซากุ ซากุระมิสะ" ฉันบอกหน่ายๆ
"คนอะไรชื่อประหลาดดีแท้ ซากุเนี่ยนะ" นายคะน้าบอก
"เออ...ไม่ทราบว่าชื่อฉันมันไปหนักกส่วนไหนของนายไม่ทราบ" ชักเคืองๆแล้วนะ มาว่าชื่อฉันประหลาดได้ไงเล่า!
"เอ๊ายัยนี่ ฉันพูดอะไรผิดหมดเลยหรือไงนะ...อ่ะ! น้องจินนี่โทรมา เงียบๆกันหน่อย"
นายคะน้าคว้ามือถือรุ่นใหม่ล่าสุดขึ้นมารับแล้วคุยซะหวานอย่างไม่เกรงใจผู้คนรอบข้างอย่างฉันและเพื่อนๆสักนิด
"เพื่อนนายบ้าป่ะเนี่ย แทนที่จะเดินไปคุยที่อื่น ดันมาสั่งคนอื่นให้เงียบ" ฉันโวยให้คนที่รู้จักซีนซีนฟัง "เอ่อ ว่าแต่ นายชื่ออะไรนะ" จำชื่อตัวละครไม่ได้บ้าป่ะแก:ซีนซีน
"555 นี่เธอจำชื่อฉันไม่ได้เหรอ เราเคยเจอกันหลายครั้งแล้วนะ"
"ทีนายยังจำชื่อฉันไม่ได้เลย อย่ามาพูดมากน่า เอ้า บอกมาดิว่าชื่ออะไร"
"นัท"
"นัทตี้เหรอ?"
"โดนัท เฮ้อ เธอสบายดีมั๊ยเนี่ยวันเนี๊ย"
"อ้อ สบายมากมาย"
"เนี่ยนะสบาย สภาพเหมือนผีอย่างที่ไอ้คะน้าบอกนั่นแหละ...เอ้อ วันนี้เจอซีนซีนรึยัง?"
"โน ยังไม่เจอใครสักคน ฉันทำงานอยู่ในห้องชมรมตั้งแต่เจ็ดโมงแล้ว นี่ก็ปาไปเที่ยงแล้ว มนุษย์ที่คุยกับฉันนอกจากพวกชมรมเดียวกันก็เป็นพวกนายนี่แหละ" ระบายซะเลย
"โห น่าสงสารจัง งั้นเมื่อเช้าเธอก็ไม่ได้ไปดูคอนเสริตเหมือนพวกฉันน่ะสิ" ตัวประกอบ 2 ถาม
"อ่าฮะ มือหงิกเลยทีเดียว อ๊า ตายล่ะหว่า มันจะบ่ายโมงแล้ว ฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะ บ๊ายบายทุกคน"
ฉันรีบเอาจานไปเก็บพร้อมกับสะพายกระเป๋าโน๊ตบุ๊คไปอย่างอนาถ โถๆๆ สภาพฉันคงเหมือนผีมากเลยสินะเนี่ย....
ปึกก!
"เฮ้ย!!!"
โน๊ตบุ๊ค โน๊ดบุ๊คของช้านนนน!
"นี่ไอ้เซ่อ นายมาชนฉันทำไมเนี่ย โน๊ตบุ๊คฉันหล่นเลยเห็นมั๊ย...โอ๋ๆๆ อย่าเป็นอะไรนะลูกสมหมาย"
"หา ว่าไงนะ แป๊ปนะจ๊ะพอลล่า...(เปลี่ยนโหมด)...อะไรของเธอ ฉันคุยโทรศัพท์อยู่ดีๆเดินมาชนฉันเองยังจะมาโทษกันอีกเหรอไง" คะน้าโวย
"โน๊ตบุ๊คฉันพังเพราะนายนั่นแหละ!!" ฮือๆๆ เปิดไม่ติดเลยอ่ะ น้องสมหมายจ๋า(สมหมายคือชื่อโน๊ตบุ๊คประจำตัวของเจ๊ซากุอ่ะนะ)
"โถ่เว้ย งั้นเอาตังค์ไปซ่อมไป รำคาญจริง"
พูดจบมันก็ควักกระเป๋าตังค์หนังกิ้งก่า เอ๊ย! จระเข้มาแล้วดึงแบงค์พันออกจากกระเป๋า 1 ใบ
"นาย...นายนั่นแหละที่เป็นต้นเหตุ มายืนอะไรตรงนี้เล่า(เริ่มรู้ตัวว่าผิดเอง) ทีหน้าทีหลังก็ไปนั่งคุยเดะวะ โถ่เอ๊ย เดี๋ยวปั๊ดด....." หลังจากได้รับแบงค์พัน สำเนียงการพูดเริ่มเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ(เจ๊เห็นแก่เงินนั่นแหละ)
"อะไร อะไรของเธอ..."
"เดี๋ยวปั๊ด เดี๋ยวนายจะเจ็บ เอ่อ หกล้มตาเขียวปั๊ดไง มันเป็นคำย่อน่ะ แฮ่ๆ"
"จ๋า อ๋อ ผมคุยกับเด็กเร่ร่อนอยู่น่ะครับ ครับๆ เค้ามาขอเงินกินขนมน่ะ ผมเลยให้ไปพันนึง(หันไปคุยโทรศัพท์ต่อ)"
"เด็กเร่ร่อนงั้นเหรอ?............เฮ้ย! นายว่าฉันเป็นขอทานนี่นา!!!"
"อย่ามายุ่งน่า ให้เงินแล้วก็ไปซะสิ" โอ้ว ดูดู๊ดู ดูมันทำ...ทำไมถึงทำกับเจ๊ได้
"ไอ้ผักขมปี๋!!!" ฉันตะโกนแหกปากลั่น "นายตายแน่!!!"
ไอ้ผักคะน้าหันมามองต้นเสียงอย่างฉันที่กำลังชี้หน้ามันจากระยะสองร้อยเมตร(ต้องไปไกลมันก่อนถึงกล้าด่ามันน่ะ)อย่างสงสัย เฮอะ เล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับเจ๊.....ไอ้ผักขมปี๋(คะน้า) นายตายแน่!!!
ติดตามตอนต่อปายยย......................
..........................................................................................................................................................................
รับสมัครตัวละครมาตั้งนานแล้ว มีผู้มาสมัครเพียงหนึ่งคนเอง....เอ่อ หรือว่าเรามันแต่งไม่ได้เรื่องหว่า (TOT).....................................
ไม่ๆๆ อย่าท้อ จะบอกต่อไปว่ายังรับอยู่ แค่ส่งรูปและบอกประวัติสั้นๆมา(ดูตัวอย่างที่แนะนำตัวละคร)แล้วเม้นไว้ นะค๊า เออ...อีกอย่าง เราจะเปิดเทอมวันศุกร์นี้แล้ว คงไม่มีเวลาเขียนอีกนาน(ยันปิดเทอมอีกรอบ) แต่ไม่ต้องห่วงนะว่าส่งรูปกับประวัติมาแล้วเราจะลมเลิกไป ปิดเทอมหน้ายังมีนะ...สัญญาว่าจะเขียนจนกว่าจะจบ...รอหน่อยนะ
ตอนนี้ถ้าว่างก็ไปอ่านอีกเรื่องนึงได้ เรื่องปิ๊งรักนายอัจฉรียะจอมเนี๊ยบ เราแต่งไปได้เยอะแล้วล่ะ(7ตอนเนี่ยนะเยอะ) อันนี้คือภาค1ค่ะ ต่อไปจะมีภาค2อีก เพราะชีวิตเรายังดำเนินอยู่ หุหุ เราแต่งตามชีวิตตัวเองนี่นา...ช่างเถอะ อาจจะขี้เกียจอ่านกันก็ไม่เป็นไรนะ เข้าใจ(^^) แต่ว่าถ้าอ่านแล้วติดใจก็เม้นๆๆๆๆและโหวดดดดดดด้วนนะค๊า~~~
จาก:sakuramisa(ผู้แต่งและนักแสดง)