Chapter 18: บอดี้การ์ดหัวใจของนายสุดฮอต

เมื่อถึงเวลากลางคืน จองซูคิดว่าทุกคนคงจะหลับหมดแล้ว จองซูจึงลุกจากที่นั่ง และเดินไปยังที่นั่งของยูนมิน แต่ยูนมินยังไม่หลับ ยูนมินหันมามอง

"อ้าว...จองซูจะไปไหนค่ะ"

"อ๋อ...ไปห้องน้ำ เธอยังไม่นอนเหรอ"

"ยูนมินอยากเห็นวิวตอนกลางคืนหนะค่ะ อยากเห็นดวงดาวใกล้ๆ"

"เหรอ...แล้วเธอหายเมาเครื่องแล้วเหรอ"

"ค่ะ"

จองซูพยักหน้าแล้วก็เดินไปเข้าห้องน้ำ ส่วนยูนมินก็มองท้องฟ้าต่อไป แต่ไม่นานทุกคนก็หลับ เครื่องบินก็บินไปเรื่อยๆ จนเข้าเขตประเทศไทย กัปตันก็ประกาศ ยูนมินตื่นเต้นที่จะได้สัมผัสเมืองไทย เครื่องบินค่อยๆแล่นลงช้าที่สนามบิน เมื่อ SL เดินเข้าสนามบิน แฟนๆชาวไทยก็มาต้อนรับ และส่งเสียงกรี๊ดดังคับสนามบิน ยูนมินตกใจมาก ไม่คิดว่า SL จะมีชื่อเสียงมากขนาดนี้ แฟนคลับชาวไทยให้การตอบรับ SL ดีมาก SL จึงมาเปิดคอนเสิร์ตขอบคุณแฟนๆ
SL โบกมือให้กับแฟนๆ แล้วก็ไหว้แฟนๆทุกคนดูน่ารักมาก แล้วทุกคนก็ขึ้นรถตู้ไปที่พัก SL ได้มาลองฝึกซ้อมก่อนถึงวันจริง บอดี้การ์ดก็นั่งอยู่ที่นั่งคนดู ขณะที่ SL ประชุมกัน ที่จริงประชุมเรื่องเซอร์ไพรส์ยูนมิน จิงซูได้คุยกับล่ามและทุกอย่างก็พร้อม

เมื่อวันจริงมาถึงแฟน SL ก็มาเต็มฮอลล์ภายในไม่กี่วินาที ทุกคนตื่นเต้นและดีใจที่ได้พบกับนักร้องที่พวกเขาชอบ ด้านหลังเวที...

"ยูนมิน" จองซูเรียก ยูนมินที่กำลังมองดูผู้คนก็รีบวิ่งไปหาจองซู

"เธอไปยืนดูอยู่หน้าเวทีนะ จะได้เห็นพวกฉันชัดๆไง ซ่อนป้านสตาฟไว้นะ" จองซูบอก

"ทำไมค่ะ"

"ก็อยากให้เธอเห็นชัดๆไง ไปสิ"

ยูนมินพยักหน้า แล้วก็แทรกตัวเข้าไปกับผู้คน คอนเสิร์ตดำเนินไปเรื่อยๆ เช่นเดียวกับเสียงกรี๊ดที่มีไม่ขาดสาย ยูนมินยืนดู SL อย่างมีความสุข และรู้สึกปลื้มจที่มีแฟนๆให้การตอบรับ SL ดีขนาดนี้

 เมื่อถึงเวลาเซอร์ไพรส์ SL ได้หายตัวไปจากเวที ไฟก็มีแค่สลัวๆเกือบมืด แฟนคลับส่งเสียงฮือฮา ยูนมินเองก็งง เพราะในสคริปไม่มีแบบนี้ แล้วก็มีเสียงจองซูดังขึ้น พร้อมซับที่วิ่งที่วีทีอาร์

"วันนี้เป็นวันพิเศษของใครคนหนึ่ง ซึ่งเธอคนนี้เป็นเพื่อนของพวกเรา ผมอยากจะบอกกับทุกคนที่นี้ว่า ถ้าไม่มีเธอคนนี้ ผมก็อาจจะไม่ได้มายืนตรงนี้ มาที่ประเทศไทย ได้พบกับแฟนๆที่น่ารักเช่นพวกคุณ พวกเราต้องขอบคุณเธอคนนี้ และวันนี้ก็เป็นวันเกิดของเธอ ผมอยากให้ทุกคนร้องเพลงสุขสันต์วันเกิดเพื่อนเธอ และเธอก็อยู่กับเราที่นี้ ขอให้ทุกคนร้องดังๆครับ"

เมื่อจองซูพูดจบ เสียงเพลงสุขสันต์วันเกิดก็ดังกระหึ่มฮอลล์ ยูนมินอยากจะวิ่งหนีออกจากตรงนั้น แต่ไฟสปอตไลท์ก็ได้ฉายมาที่เธอ ทำให้ยูนมินพบว่า ด้านหลังของยูนมินกลายเป็นทางโล่งๆ แล้ว SL ก็เดินมาตามทางนั้นพร้อมเค้กวันเกิดของยูนมินที่ถือโดยจองซู ยูนมินน้ำตาซึมออกมา และในที่สุดยูนมินก็ร้องไห้ออกมาด้วยความตื้นตันใจเป็นที่สุด เสียงเพลงวันเกิดยังดังอยู่เรื่อยๆ จนเค้กมาหยุดอยู่ตรงหน้ายูนมิน

"อธิษฐานสิครับยูนมิน" ดงฮีบอก

ยูนมินมองหน้าจองซู จองซูยิ้มและพยักหน้า ยูนมินหลับตาและอธิษฐาน แล้วก็เป่าเทียน แล้ว SL ทุกคนก็เข้ามากอดและล้อมยูนมิน เสียงกรี๊ดและเสียงปรบมือก็ดังลั่นฮอลล์ แล้วทุกคนก็เข้าด้านหลังเวที SL ก็ขึ้นแสดงต่อ ด้านยูนมิน ทีมงานและเพื่อนๆทุกคนก็มาอวยพรให้ ยูนมินดีใจมากๆ ยูนมินขอบคุณทุกคนจนตาลายและเวียนหัว

"เล่นเอาซะฉันใจหายเลยหนุ่มๆเนี่ย" ซองยอนพูดกับยูนมิน ยูนมินหันไปหาซองยอน

"สงสัยวันนี้คงจะเป็นวันดีมากๆเลยนะ ยังไงก็ Happy Birthday นะ" ซองยอนพูด ยูนมินยิ้มอย่างดีใจ

"ขอบคุณค่ะ" ยูนมินดีใจมากที่ซองยอนพูดดีกับยูนมินด้วย หลังจากคอนเสิร์ตของ SL จบลง SL ก็มีสัมภาษณ์บ้างก่อนกลับ เมื่อกลับถึงเกาหลี SL ก็ลุยงานต่อ

ในบ่ายวันหนึ่ง ที่ลมหนาวพัดเบาๆแต่มันก็มำให้สะท้านไปถึงข้างใน ยูนมินนั่งถักผ้าพันคออยู่ ซึ่งยูนมินจะทำให้จองซู เมื่อจองซูว่างจากการซ้อมก็ออกมานั่งคุยกับยูนมิน

"อดเที่ยวเมืองไทยเลยนะ"

"ค่ะ เห็นว่าที่นั้นมีที่เที่ยวที่สวยๆเยอะมากเลยนะค่ะ"

"เธออยากไปไหม"

"ค่ะ"

"เดี๋ยวฉันจะพาไปนะ" ยูนมินหัวเราะออกมาเบาๆ

"จองซูคงไม่มีเวลามากขนาดนั้นหรอกค่ะ"

"ต้องมีสิ ฉันสัญญานะว่าจะพาเธอไปให้ได้" ยูนมินยิ้มให้กับจองซู

"แล้วนั้นเธอทำอะไรเหรอ ตั้งหน้าตั้งตาทำจริงๆนะ"

"ยูนมินกำลังถักผ้าพันคอให้จองซูไงค่ะ"

"ห๊า!!จริงเหรอ แหมอยากใส่ไวไวจังเลย"

"ค่ะพรุ่งนี้ คงเสร็จมั้ง^^"

"ทำให้ผมด้วยสิครับยูนมิน" เรียวอินที่ผ่านมาได้ยินเข้าทัก

"ได้สิค่ะ"

"ยุ่งจริงๆนะนาย" จองซูว่าเรียวอิน

"ยังไงยูนมินก็คงไม่ใจร้ายทำให้พี่จองซูคนเดียวหรอกน้า ใช่ไหมครับ" ยูนมินยิ้มแห้งๆและพยักหน้าเบาๆ

"งั้นก็ทำให้พวกเราทั้ง 13 คนเลยนะครับ ยูนมิน"

"เห้ย...เรียมอิน" จองซูตกใจ ยูนมินทำตาโต

"คนอื่นๆจะได้ไม่น้อยใจไง นะยูนมิน"จองซูมองหน้ายูนมินที่กำลังคิดหนัก เพราะรู้ว่ายูนมินปฏิเสธใครไม่เป็น

"คะ...ค่ะ ก็ได้ค่ะ"

"เย้!!เดี๋ยวฉันไปบอกทุกคนนะ"

แล้วเรียวอินก็เดินไปอย่างสบายใจ เมื่อเรียวอินเอาไปบอกเพื่อนๆ ทุกคนรีบมาหายูนมินและบอกสีที่ตัวเองชอบ ยูนมินรีบจดหย่างวุ่ยวาย จองซูรู้สึกหนักใจและเหนื่อยแทนยูนมิน

เมื่อถึงบ้านยูนมินไม่ลงมากินข้าว จองซูจึงเรียกป้าจางมาถาม

"คุณยูนมินบอกว่า เธอของทางข้างบนห้องหนะค่ะ เธอขยันถักไหมพรมมากเลยนะค่ะ"

"เหรอครับ ขอบคุณครับ"

เมื่อจองซูกินข้างเสร็จก็ขึ้นไปหายูนมิน แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปรบกวน จึงกลับเข้าห้องตัวเองและพักผ่อน พอเวลากลางดึกจองซูรู้สึกหิว จึงจะลงไปหาอะไรรองท้อง ขณะที่เดินผ่านห้องยูนมินก็พบแสงไฟส่องออกมา

"อะไรกัน นี้ยังไม่นอนอีกเหรอ" จองซูบ่นเบาๆ

จองซูเคาะประตูและเรียกยูนมิน แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมา จองซูบิดลูกบิดก็พบว่าไม่ได้ล๊อค จองซูยื่นชั่งใจก่อนว่าจะเข้าดีไหม ในที่สุดจองซูก็ตัดสินใจเดินเข้าไป และจองซูก็พบว่ายูนมินนอนหลับไปทั้งๆที่มือยังถือเฟรมถักผ้าพันคอ
ไหมพรมวางเต็มเตียง และจองซูก็พบว่าผ้าพันคอผืนหนึ่งถักเสร็จแล้ว 1 ผืน และอันนั้นก็คือของจองซู เพราะยูนมินได้ปักชืjอพร้อมหัวใจดวงเล็กๆลงไปด้วย  จองซูยิ้มอย่างพอใจก่อนจะหยิบ ผ้าพันคอผืนนั้นขึ้นมาพันคอ และเก็บไหมพรมพร้อมเฟรมถัก และห่มผ้าให้ยูนมิน เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยจองซูยืนมองยูนมินซักแปบ แล้วจึงเดินไปปิดไฟ และกลับไปนอน

เมื่อเช้าวันใหม่มาถึงยูนมินเคาะประตูห้องจองซูซะลั่นบ้าน จองซูออกมาเปิดประตูทั้งที่ยังงัวเงียอยู่ และมีผ้าพันคอที่ยูนมินทำให้พันคออยู่

"มีอะไร" จองซูถาม

ผะ..ผ้า" ยูนมินกำลังจะพูด แต่เมื่อเห็นผ้าพันคอที่อยู่กับจองซู...

"อ๋อ...ผ้าพันคอเหรอ ฉันเอามาเองแหละ อุ่นดี สวยด้วย ขอบใจนะ" จองซูพูดอย่างัวเงีย

"ค่ะ" ยูนมินตอบกลับอย่างงง

แล้วจองซูก็ใส่ไปทำงานด้วย SL ทุกคนเห็นก็อิจฉากันถ้วนหน้า มีเวลาว่างเมื่อไหร่ ทุกคนก็จะเห็นยูนมินนั่งถักผ้าพันคอ ยูนมินทำไปเรื่อยๆ 2 อาทิตย์ก็เสร็จ 12 ผืน และเมื่อยูนมินนำมาให้ทุกคน

"ว้าว...สวยจังเลยยูนมิน ขอบใจนะ" คังมินกล่าว

"ฉันใส่แล้วดูดีจังแหะ" ฮโยยองพูดทำเอาทุกคนหัวเราะ

"เราคงหายหนาวกันแล้วล่ะนะ" คยูฮยอนบอกพร้อมกับจับผ้าพันคอสีเขียวไม่ยอมวาง

เมื่อซองยอนเข้ามาก็ต้องแปลกใจที่ทุกคนพันผ้าพันคอ ซองยอนยิ้มเล็กๆ

"วันนี้เกิดอะไรขึ้นเนี่ย เล่นพันผ้าพันคอกันซะทุกคนเลย สปอนเซอร์ให้มาเหรอ"

"เปล่าครับ ยูนมินเขาทำมาให้พวกเราทุกคนครับ" วอนมินบอก พร้อมกับชื่นชมผ้าพันคอสีชมพูของตัวเองซะยกใหญ่

"เหรอ" ซองยอนมองไปที่ยูนมิน  ยูนมินยิ้มให้

"ก็สวยดี"

"อะไรว่ะ ของพี่จองซุมีหัวใจด้วย ของพวกเราไม่เห็นมีเลย" ยูซองพูด

"แน่~~~~~~~~"

ทุกคนส่งเสียงแซวจองซูกับยูนมิน ทั้งคู่อายจนหน้าแดง ซองยอนบอกให้ทุกคนเลิกแซว แล้วทุกคนก็กลับไปทำงาน

โปรดติดตามตอนต่อไป