วันที่ : 11 มีนาคม 2553
ชื่อเรื่อง :
Love_You_Perpetual : บอดี้การ์ดหัวใจของนายสุดฮอต
ชื่อตอน (chapter) : Chapter 21: บอดี้การ์ดหัวใจของนายสุดฮอต
Chapter 21: บอดี้การ์ดหัวใจของนายสุดฮอต
ด้านจองซูก็ตามใจซองยอนทุกอย่าง เพราะกลัวถ้าขัดใจขึ้นมา ซองยอนอาจจะทำร้ายจองซูเอาได้ หลังจากเวลาอาหารค่ำทั้งสองคนก็นั่งดูทีวีด้วยกัน
"ฉันมีความสุขมากๆเลยค่ะ" ซองยอนพูดขึ้น
"แต่ผมไม่มีความสุขเลย"
"ทำไมล่ะค่ะ จะทำยังไงคุณถงจะมีความสุข"
"ความสุขของผมคือการได้ร้องเพลงกับเพื่อนๆ ผมอยากกลับไปทำงาน"
"ไม่จริงคุณอยากกลับไปหานังยูนมินมากกว่า"
"ไม่ใช่นะ ผมอยากกลับไปทำงานจริงๆ ถ้าคุณรักผมจริง แค่นี้คุณก็ต้องทำให้ผมได้สิ"
"แล้วคุณสัญญากับฉันได้ไหมล่ะว่า กลับไปคุณจะไล่นังยูนมินออกจากการเป็นบอดี้การ์ดของคุณ" จองซูหยุดคิดไปนาน
"ทำไม่ได้ล่ะสิ"
"ไม่ๆๆ ผมทำได้"
จองซูพูดออกไปไม่ค่อยเต็มปาก ที่จองซูพูดไป จองซูคิดว่าเมื่อกลับไปอะไรๆก็คงจะดีขึ้น
ยูนมินผล็อยหลับไปประมาณตีหนึ่งกว่าๆ ตอนนี้ก็ประมาณตีสาม เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ยูนมินรู้สึกตัวเป็นคนแรก และรีบรับสาย แล้วทุกคนก็ค่อยๆตื่นตามมา ตำรวจโทรมารายงานว่า สายตรวจพบรถของซองยอนขับออกไปนอกเมือง ขึ้นเขาไป
"แล้วคุณซองยอนเนี่ยมีบ้านบนเขารึเปล่าครับ" ตำรวจถาม
"ดิฉันก็ไม่ทราบเหมือนกันนะค่ะว่าคุณซองยอนเขามีบ้านบนเขารึเปล่า"
"บ้านหลังเขาเหรอ....!!!" คังมินพูดออกมา
"อะไรคังมินนายรู้เหรอ" ซีซอนถาม
"ฉันเหมือนเคยได้ยิน ผู้จัดการชวนจองซูไปเที่ยวนะ.....อืมชื่อเขาอะไรนะ" คังมินคิดสุดชีวิต
"คิดเร็วๆสิว่ะ" โฮชอลเร่ง
"อย่าเร่งสิครับพี่....อืม....เขาชงจู......ใช่เขาชงจู!!!" คังมินพูดออกมา
แล้วทุกคนก็รีบเดินทางไปที่เขาชงจูทันที แล้วตำรวจก็ตามมาทีหลัง
เมื่อถึงบ้านหลังเขาของซองยอน ทุกคนพบรถของซองยอน และก็เริ่มปรึกษาว่าจะทำอย่างไรกันดี
"บุกเข้าไปเลย"จูฮยอกบอก
"จะบ้ารึไง เจ้จิ๊กอาการกำเริบขึ้นมาจับมีดขึ้นมาก็ซวยซิว่ะ พวกเรายิ่งไม่มีอาวุธกันซะด้วย" เรียวอินบอก
"ทำไงดีล่ะ" จูฮยอกถาม
"เอางี้ไหมครับ เราส่งคนไปสำรวจแถวบ้านก่อนนะครับ เผื่อจะมีหนทางช่วยพี่จองซูได้นะครับ" ดงฮีเสนอ
"ฉันเห็นด้วยกับดงฮี....แล้วใครจะไปล่ะ" คังมินพูด
ทุกคนมองมาทางคังมิน คังมินยอมต่อสายตาอันกดดันของทุกคน แต่คังมินก็ได้ลากดงฮีผู้เสนอความคิดนี้ไปด้วย ภายในบ้านมีแสงไฟอยู่ ทั้งสองคนค่อยเดินเข้าไป ทั้งสองคนแอบมองอยู่นอกหน้าต่างก็พบซองยอนนั่งหลับอยู่ที่โซฟาห้องรับแขกที่เปิดไฟอยู่ ทั้งสองคนไม่เห็นจองซูจึงได้เดินสำรวจไปรอบๆบ้าน ก็พบห้องที่จองซูนอนอยู่ คังมินจึงเคาะหน้าต่าง จองซูได้สติ จึงมองไปที่หน้าต่างก็พบคังมินกับดงฮี จองซูดีใจมากๆ แต่หน้าต่างก็เปิดไม่ได้เพราะซองยอนได้ปิดตายหน้าต่างไว้แล้ว ซองยอนได้เดินมาที่ห้องของจองซูเพราะได้ยินเสียงเคาะ จองซูรู้ว่าซองยอนกำลังมาจึงบอกให้คังมินและดงฮีหลบ ส่วนจองซูก็ทำท่านอน พอดีกับซองยอนเดินเข้ามา ซองยอนเปิดไฟ จองซูแกล้งแสบตา
"เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงเคาะ มีอะไรรึเปล่าค่ะจองซู"
"อ๋อ....หัวผมโดนขอบเตียงอ่ะครับ รู้สึกเจ็บๆเหมือนกัน"
"ฮ่าๆๆๆๆ นอนนิ่งๆหน่อยสิค่ะ ฉันกลับไปนอนก่อนนะ"
แล้วซองยอนก็เดินออกไปโดนไม่ได้เอ๊ะใจ แล้วคังมินกับดงฮีก็โผล่าหน้าขึ้นมา
"ช่วยฉันทีสิ"
"แล้วจะให้เราช่วยไง พวกเรารออยู่ด้วนล่าง" คังมินบอก
"ไม่ได้เอาเดี๋ยวนี้เลย...ตามแผนนี้นะ"
แล้วจองซูก็เล่าแผน คือ จองซูจะแกล้งทำเป็นปวดหัว และจะบอกให้ซองยอนลองหาที่รถถึงงเวลานั้นซองยอนก็คงจะลืมล๊อคประตูบ้าน คังมินและดงฮีก็จะเข้ามาช่วย เมื่อทุกคนเข้าใจ แผนการก็ได้เริ่มขึ้น
เวลา 05.50 น. ฟ้ายังคงมืดอยู่
"โอ้ย~~~~~~" จองซูเริ่มร้อง ซองยอนรีบวิ่งเข้าไปดู
"เป็นอะไรค่ะจองซู"
"ปวดหัว ปวดมากๆๆ ช่วยผมที"
"ทำไงดีค่ะ ยา ๆ ๆ ๆ อยู่ที่ไหน"
"อยู่บนรถรึเปล่า โอ้ย รีบไปหาเร็วสิซองยอน"
"ค่ะ"
แล้วซองยอนก็วิ่งไปที่รถตามแผนและซองยอนก็ลืมล๊อคประตูจริงๆ เมื่อซองยอนวิ่งไปที่รถ คังมินและดงฮีก็วิ่งเข้าไปช่วยจองซู จองซูก็ออกมายื่นรอที่หน้าห้อง แต่แผนการก็ไม่สำดร็จอย่างที่คิดไว้ เพราะซองยอนกลับมาเร็วกว่าที่ทุกคนคาดไว้ เมื่อซองยอนเข้ามาเห็นก็ต้องตกใจกับภาพที่เห็น แล้วอาการโรคจิตของเธอก็ค่อยๆกำเริบ
"นี่มันอะไรค่ะจองซู"
"เอ่อ~~~~" จองซุไม่รู้จะอธิบายอย่างไร
"นี้คุณแอบติดต่อกับพวกนั้นเหรอ"
"เปล่าหรอกนะพวกเรามากันเอง คุณปล่อยเพื่อนเราไปเถอะ" คังมินพูด
"ไม่จองซูบอกว่าจะอยู่กับฉันที่นี่"
ตอนนี้ซองยอนเริ่มน่ากลัว แล้วทุกคนที่รออยู่ก็วิ่งเข้ามาในบ้าน เพราะรอไม่ไหว และเมื่อซองยอนเห็นยูนมินอาการก็ยิ่งกำเริบหน้าตาของซองยอนเหมือนคนไร้สติ
"มาทำไม" ซองยอนถามยูนมิน
"คุณซองยอนใจเย็นๆนะค่ะ คุณทำแบบนี้ไม่ถูกนะค่ะ ปล่อยจองซูไปเถอะค่ะ คุณทำให้ทุกคนเขาเดือดร้อนนะค่ะ ถ้าไม่มีจองซู SL ก็เป็น SL ที่สมบูรณ์ไม่ได้หรอกนะค่ะ"
"จองซูบอกว่าจะอยู่กับฉัน แล้วเขาก็จะไล่เธอไป ฮ่าๆๆๆๆ" ทุกคนมองไปที่จองซู
"ว่าไงจองซู พี่พูดมันจริงๆเหรอ" ฮโยยองถาม
"ใช่ ฉันพูดจริงๆ แต่ยังไงยูนมินก็สำคัญกับฉันมาก"
ทุกคนอึ้งกับคำพูดของจองซูโดยเฉพาะซองยอน ซองยอนรู้สึกโกรธและเกลียดยูนมินมากๆ ซองยอนหยิบแจกันที่อยู่ใกล้มือที่สุด ทุกคนตกใจมากต่างพากันทำไรไม่ถูก
"ไปตายซะเถอะนังยูนมิน"
ซองยอนกำลังจะเอาแจกันฟาดลงไปที่ยูนมิน แต่จองซูได้วิ่งเข้ามากอดยูนมินและรับแจกันแทน ยูนมินได้แต่อึ้ง อ้าปากค้าง ซองยอนเองก็ตกใจมากเช่นเดียวกัน แล้วซองยอนก็เป็นลมไป จองซูที่พึ่งหายจากอาการบาดเจ็บที่โดนลูกดอก ก็ต้องมาโดนแจกันซ้ำที่แผลเก่า ทำให้เลือดออกมาก
"จองซูค่ะ" ยูนมินพูดปนน้ำเสียงสะอึกสะอื้น
"ฉันพอเป็นบอดี้การ์ดได้ไหม" จองซูพูดเล่นกับยูนมินทั้งที่ตัวเองบาดเจ็บไม่ใช่น้อย
"จองซูผมว่าพี่หยุดพูดเถอะ ไปโรงพยาบาลกัน" ยูซองบอก
ทุกคนพาทั้งจองซูแล้วซองยอนส่งโรงพยาบาล แล้วเรื่องราวทั้งหมดก็จบลงด้วยดี ซองยอนได้ถูกส่งตัวเข้าโรงพยาบาลเพื่อบำบัดด้านจิตใจ
Editor say
ปิดเทอมแล้วรับรองว่าเรื่องนี้ได้จบแน่ๆค่ะ อีก 4 chapter เท่านั้น
ยังไงก็ติดตามด้วยนะค่ะ
ปิดเทอมแล้วรับรองว่าเรื่องนี้ได้จบแน่ๆค่ะ อีก 4 chapter เท่านั้น
ยังไงก็ติดตามด้วยนะค่ะ
tags :
หวาน,น่ารัก
เขียนโดย
meenizz
: 2010-03-11 11:09:46
(0)
add comment +
วันที่ : 22 สิงหาคม 2552
ชื่อเรื่อง :
Love_You_Perpetual : บอดี้การ์ดหัวใจของนายสุดฮอต
ชื่อตอน (chapter) : Chapter 20: บอดี้การ์ดหัวใจของนายสุดฮอต
Chapter 20: บอดี้การ์ดหัวใจของนายสุดฮอต
เมื่อถึงเวลาอาหารเช้า จองซูกับยูนมินต่างแข่งกันไอซะยกใหญ่ ก็เล่นนั่งตากหมอกตากน้ำค้างทั้งคืนซะขนาดนั้น เช้านี้ก็เลยโดนไข้หวัดเล่นงานนะสิ ผ้าจางได้บอกให้ทั้งคู่หยุดพัก แต่ทั้งคู่ยังดื้อจะไป เมื่อเดินเข้าที่บริษัท ทุกสายตาก็ต่างมองมาที่ทั้งคู่ ทำเอาทั้งคู่อายกันใหญ่ เมื่อถึงห้องซ้อมเพลง
"โห้...พี่จองซูไม่สบาย ทำไมไม่หยุดพัก" ซีซอนถาม
"กลัวซองยอนเค้าโกรธเอานะสิ หยุดบ่อยแล้ว"
"แคร์ความรู้สึกผู้จัดการจริงๆเลยนะ" โฮชอลบอก
"สงสัยยูนมินจะไม่สบายหนักเลยนะเนี่ย ไอไม่หยุดเลย....อ้าวพี่จองซูด้วยเหรอครับ" จูฮยอกพูด
"ไปทำอะไรกันมาถึงได้ไม่สบายกันขนาดนี้ ห๊า..."เรียวอินถาม ทุกคนใช้สายตากดดันจองซ
"พวกนายเลิกมองอย่างนั้นซักทีเถอะ"
"ก็บอกพวกเราสิครับว่าไปทำอะไรกันครับ ถึงได้ไม่สบายกันนะครับ" ดงฮีถาม
"ก็แค่ดูดาวด้วยกันเฉยๆ" แล้วเสียงฮือฮาก็ดังขึ้นจองซูหน้าแดงทันที
"โรแมนติกจังเลยนะนั่งดูดาวกันสองคน" คังมินแซว
"ดูดาวอะไรกันเหรอหนุ่มๆ" ซองยอนเข้ามากล่าวทักทาย
"ตายแล้ว...."
"ยังไม่ตายครับผู้จัดการ" ฮโยยองเล่นมุข ซองยอนมองหน้าฮโยยอง
"จองซูทำไมหน้าซีดอย่างนี้(ซองยอนจับหน้าผากจองซู)ห๊า..ตัวร้อนด้วย ทำไมไม่พักผ่อนล่ะ"
"ผมไหวครับ"
"ไม่ได้มาๆเดี๋ยวฉันพาไปหาหมอ" พูดจบซองยอนก็ลากจองซูไป โดยที่จองซูไม่ทันตั้งตัว ทุกคนไม่พูดอะไรได้แต่มองดู
"คราวนี้พี่จองซูตายของจริงๆแน่ๆครับ" ลีคยูบอก
ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย ซองยอนรีบพาจองซูไปอย่างรีบร้อน ยูนมินมองตามอย่างงงๆ
ซองยอนพาจองซูขับรถออกไปนอกเมืองซึ่งไม่ใช้ทางที่จะไปโรงพยาบาลเลย พอจองซูถามซองยอนก็เงียบ ตลอดทางจองซูมองข้างทางซึ่งมุ่งหน้าเข้าสู่ป่า จองซูเริ่มร้อนใจ แต่ซองยอนก็ยังขัยรถไปเรื่อยๆ จนมาถึงบ้านกลางป่าหลังหนึ่ง ซึ่งดูโทรมๆ ซองยอนได้จูงมือจองซูเพื่อจะเข้าไปข้างใน แต่จองซูพยายามขัดขืนเพราะไม่อยากเข้าไปข้างใน ซองยอนจึงตัดสินใจชกไปที่หน้าของจองซู(โอ้..หน่าสวยๆ)จองซูสลบไป ซองยอนจึงค่อยๆพยุงจองซูเข้าไปในบ้าน จองซูสลบไป 2-3 ชม. เมื่อฟื้นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองถูกมัดอยู่บนเตียง
"ปล่อยนะ..ฮึ้ยๆ (ซองยอนเดินเข้ามา) ปล่อยผมนะซองยอน คุณทำแบบนี้ทำไม"
"ก็ฉันชอบคุณไงค่ะจองซู ชอบคุณมากๆ"
แล้วซองยอนก็ชี้ไปรอบๆห้อง เพื่อให้จองซูมองดู เมื่อจองซูกวาดสายตาไปรอบๆห้อง ก็ต้องตะลึงกับภาพที่เห็น เพราะมันคือรูปจองซูที่ติดเต็มห้อง ทุกตารางนิ้ว แม้กระทั่งเพดานห้อง ตัวจริงของซองยอนคือซองยอนที่เป็นโรคจิต ขาดยาเมื่อไหร่อาการก็จะกำเริบ ในช่วงที่อยู่กับ SL ก็ดูเหมือนเธอเป็นคนปกตืเพราะเธอทานยาไว้ ซองยอนนั่งอยู่ข้างๆจองซู จองซูเริ่มกลัวๆซองยอนเล็กน้อย ซองยอนลูบไปที่หน้าของจองซูเบาๆ
"ฉันรักคุณนะค่ะ"
"ถ้ารักผมจริง ทำไมคุณทำอย่างนี้ล่ะ" จองซุพยายามเล่นไปตามบท
"ก็ฉันไม่อยากเสียคุณไปหนิค่ะ ฉันปล่อยคุณ คุณก็หนีฉันไป ฉันอยากจะอยู่กับคุณ"
"เอางี้นะ ถ้าคุณปล่อยผม ผมสัญญาว่าผมจะไม่หนีคุณ"
"คุณพูดจริงนะค่ะ" จองซูพยักหน้า
ซองยอนเริ่มใจอ่อน แต่เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าจองซูก็ได้ดังขึ้นมา ซองยอนหยิบโทรศัพท์มาดู ยูนมินนั้นเอง ซองยอนโกรธมากและขว้างโทรศัพท์ทิ้ง
"ไม่ๆๆ ถ้าปล่อยคุณไป คุณก็จะไปหานังยูนมิน ฉันไม่ให้คุณพบมันหรอก ฉันเกลียดมัน"
"ยูนมินเขาทำอะไรให้คุณโกรธ"
"มันชอบพรากคุณไปากฉัน"
"ซองยอนฟังผมนะ ตอนนี้ผมอยู่กับคุณ ไม่มีใครมาพรากผมไปจากคุณ ถ้าคุณปล่อยผม"
"คุณแน่ใจนะว่าจะไม่ไปหามัน"
"ผมสัญญาก็ตอนนี้ ผมอยู่กับคุณทั้งคน" จองซูพยายามพูดเอาใจซองยอน จนในที่สุดซองยอนยอมปล่อยจองซู แล้วจองซูก็เล่นละครกับซองยอนไปเรื่อยๆเพื่อหาทางหนี
ด้านยูนมินก็เป็นห่วงจองซูเพราะหายไปนานมาก แล้วยังไม่รับโทรศัพท์ยูนมินอีก โทรไปเครื่องซองยอนก็ไม่ติด ยูนมินเดินไปเดินมา เพราะยูนมินไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้ดีกว่านี้ วอนมินเห็นยูนมินเดินไปเดินมาเลยเข้าไปทัก
"ยูนมินเป็นอะไรรึเปล่า"
"ก็จองซูกับคุณซองยอนไปข้างนอกนานแล้วนะค่ะ"
"อ๋อไปโรงพยาบาลกัน"
"แต่นี้มันก็เกือบจะหกโมงเย็นแล้วนะค่ะ มันแปลกนะค่ะ"
"งั้นลองโทรเช๊คกับโรงพยาบาลดูสิ"
แล้วยูนมินกับวอนมินก็ช่วยกันโทรถามตามโรงพยาบาลต่างๆ โรงพยาบาลก็ต่างไม่พบคนไข้ที่ชื่อจองซูเข้ามารักษาเลยในวันนี้ ทั้งสองคนเริ่มคิดหนัก จึงนำเรื่องนี้ไปปรึกษา SL
"เห็นไหมฉันบอกแล้วว่าเธอดูแปลกๆ" ยูซองบอก
"พี่บอกตอนไหน" ยองเฮถาม
"บอกตอนไปกินข้าวด้วยกันกับพี่โฮชอล ลีคยู แล้วก็พี่จองซูไงเล่า"
"ผมสังเกตว่าผู้จัดการดูจะสนใจพี่จองซูมากกว่าคนอื่นๆมานานแล้วนะครับ" ลีคยูบอก
"อืม..ใช่ๆก็ที่จองซูเล่าให้ฟังว่าผู้จัดการโทรหาทุกวันไง" ซีซอนพูด ยูนมินถึงกับตาโต โฮชอลที่นั่งข้างๆซีซอน จึงเหยียบเท้าซีซอนเข้า 1 ที ซีซอนเก็บอาการเจ็บไว้
"แล้วนี้ซองยอนพา พี่จองซูไปไหนเนี่ย" จูฮยอกพูด ฮโยยองเข้ามาพร้อมประวัตส่วนตัวของซองยอน
"ไปเอามาจากไหนนะครับ" ดงฮีถาม
"จากที่โต๊ะทำงานของผู้จัดการ มีเรื่องไม่ค่อยดีเท่าไหร่"
"ทำไมเหรอ อย่าบอกนะว่าเจ้จิ๊กแกเป็นโรคจิต" เรียวอินพูดเล่นๆ
"ใช่!!" ฮโยยองบอก
ทำเอาเรียวอินหัวเราะต่อไม่ออก และถึงกับอ้าปากค้าง เช่นเดียวกับทุกๆคนที่อึ้งไปตามๆกัน แล้วฮโยยองก็เล่ารายละเอียดให้ทุกคนฟัง
"แย่แล้วพี่จองซู แล้วเราจะไปตามหาสองคนนั้นได้ที่ไหน ยังไงดี" คังมินพูด
"พี่จองซูอยู่กับพวกโรคจิต โอ้ย...แล้วพี่จองซูจะเป็นโรคจิตด้วยไหมเนี่ย" วอนมินพูด
ทันใดนั้นเองยูซองก็ตีหัววอนมินเข้าให้ทีหนึ่ง
"พูดอะไรไม่เป็นมงคลเลยนะนาย จะเล่นอะไรหัดดูกาลเทศะซะบ้าง" ยูซองบอก
"แจ้งตำรวจกันเถอะครับ" ลีคยูบอกและทุกคนก็เห็นด้วย
ตอนนี้ก็เกือบสามทุ่มแล้ว ตำรวจได้มาคุยกับทุกคน
"ถ้ามีอะไรคืบหน้าเราจะรีบแจ้งนะครับ"
เมื่อตำรวจกลับไป ทุกคนได้มองมาที่ยูนมิน ที่ตอนนี้กำลังนั่งเหมอออกไปนอกหน้าต่าง และน้ำตาก็ค่อยๆร่วงออกมาจากตาโตๆ ทุกคนเดินเข้าไปปลอบยูนมิน
"พี่จองซูต้องไม่เป็นอะไรนะยูนมิน" ยองเฮบอก
"พวกเราจะอยู่กับเธอที่นี้นะ"ซีซอนบอก
ทุกคนพยักหน้า ยูนมินจึงยิ้มออก เวลาสำหรับยูนมินตอนนี้รู้สึกมันจะเดินช้าเสียเหลือเกิน ยูนมินนั่งๆเดินๆ SL ก็กึ่งหลับกึ่งตื่น แต่ไม่นานทุกคนก็หลับไป มีเพียงยูนมินที่ยังไม่หลับ ยูนมินยังคงนั่งเฝ้าโทรศัพท์ เผื่อตำรวจติดต่อกลับมา แต่ก็ไร้ซึ่งวี่แวว
โปรดติดตามตอนต่อไป
Editor say :
กลับมาแล้วค่ะกลับมาแล้ว
คิดว่าทุกคนคงยังไม่ลืม Story เรื่องนี้นะค่ะ
ยังไงก็ช่วยเป็นกำลังใจให้ด้วยนะค่ะ
แล้วจะมาอัฟบ่อยๆนะค่ะ
Editor say :
กลับมาแล้วค่ะกลับมาแล้ว
คิดว่าทุกคนคงยังไม่ลืม Story เรื่องนี้นะค่ะ
ยังไงก็ช่วยเป็นกำลังใจให้ด้วยนะค่ะ
แล้วจะมาอัฟบ่อยๆนะค่ะ
tags :
หวาน,น่ารัก
เขียนโดย
meenizz
: 2009-08-22 13:04:39
(0)
add comment +
วันที่ : 24 พฤษภาคม 2552
ชื่อเรื่อง :
Love_You_Perpetual : บอดี้การ์ดหัวใจของนายสุดฮอต
ชื่อตอน (chapter) : Chapter 19: บอดี้การ์ดหัวใจของนายสุดฮอต
Chapter 19: บอดี้การ์ดหัวใจของนายสุดฮอต
ตอนนี้ SL ก็กำลังอัดรายการเพื่อจะออกอากาศในวันวาเลนไทน์ ทุกคนก็ถูกถามเรื่องความรักของแต่ล่ะคน
"ก็มาถึงหัวหน้าวงแล้วนะค่ะ จองซูได้เตรียมของขวัญวาเลนไทน์ให้ใครหรือยังค่ะ"
"ผมก็คงไม่มีอะไรมากมายหรอกครับ ผมก็คงทำอะไรดีเพื่อคนที่ผมรักหนะครับ ทำดีเพื่อในหลวงครับ ^_______^"
"- -" ว่าแต่เกี่ยวไหมค่ะเนี่ย อืม..ถ้าจะให้เลือกของขวัญซักอันสำหรับวาเลนไทน์ จองซูจะเลือกอะไรค่ะ"
"ก็ต้องเป็นอัลบั้มใหม่ของเรานะสิครับ" แล้วเสียงกรี๊ดในสตูก็ดังขึ้น
"เป็นคำตอบที่โดนใจแฟนๆน่าดูเลยนะค่ะ แล้วทุกคนอยากๆได้ไหมค่ะ"
แล้วทุกคนก็ตอบว่าอยากได้เป็นเสียงเดียวกัน แล้วพิธีกรก็ดำเนินรายการต่อไปเรื่อยๆเมื่อถ่ายทำเสร็จทุกคนก็แยกย้ายไปทำงานของตัวเอง
จองซู คิมบอม และยองเฮ ก็จะไปถ่ายทำรายการที่สวนสนุกเอเวอร์แลนด์ กับแฟนๆคลับผู้โชคดี เมื่อไปถึงทุกคนก็ฟังการถ่ายทำจากสตาฟ การถ่ายทำเป็นไปอย่างสนุกสนาน เพราะได้เล่นเครื่องเล่นแข่งกัน ซึ่งสุดท้ายทีมยองเฮก็ชนะ และเมื่อถ่ายทำเสร็จ
"อยากให้ยูนมินไปเล่นด้วยกันจัง" คิมบอมพูด
"ยูนมินไม่ค่อยชอบเครื่องเล่นหมุนๆหนะค่ะ เวียนหัว เดี๋ยวอ้วก แหะๆๆ^^""
"ไปเล่นบ้านผีสิงกันไหม" ยองเฮชวน
"เราต้องไปทำงานอีกนะคะ"
"ยังมีเวลาอีกน้า แอบๆเหอะนะๆ น่าสนุกดีออก" คิมบอมชวน
"แต่ว่า..."
"ไปเหอะยูนมิน นานๆที" จองซูบอก
ยูนมินเถียงเสียงส่วนมากไม่ได้ ยูนมินแค่อยากจะบอกทุกคนว่า ยูนมินกลัวความมืดมากๆ กลัวมากกว่าแมลงสาปซะอีก แถมยูนมินยังเป็นคนขวัญอ่อนมากๆ ยูนมินมาเที่ยวสวนสนุกกี่ครั้งก็ไม่เคยเข้าบ้านผีสิงเลย เมื่อทุกคนเข้าสู่บ้านผีสิงเรียบร้อย คิมบอมและยองเฮนำหน้าไปแล้ว
"จองซูค่ะ" ยูนมินพูดสั่นๆ
"อะไรเหรอ"
"ยูนมินขอเกาะแขนได้ไหมค่ะ"
"กลัวเหรอ"
"ค่ะ" ยูนมินไม่ปฏิเสธ จองซูจับมือยูนมินไว้
"จับมือฉันไว้แล้วกันนะ"
"จองซูอย่าปล่อยนะค่ะ"
"ครับ~~~~ผม" จองซูตอบกลับ พร้อมกับหัวเราะเบาๆในท่าทีของยูนมิน
ขณะที่เดินไปเรื่อยๆแน่นอนว่ายูนมินต้องหลับตาเดินตลอด ยูนมินถึงไม่ยอมให้จองซูปล่อยมือ ยูนมินเดินแบบหลับตื่นๆ(เอ๊ะยังไง)หลับตาลืมตาสลับกัน แต่ยูนมินไม่กล้ากรี๊ดเสียงดัง ยูนมินจับมือจองซูไว้ซะแน่น แต่อยู่ดีๆจองซูก็ร้องออกมา
"โอ้ย!!!!"
"อะไรค่ะจองซู จองซูเป็นอะไร"
"อะไรไม่รู้แทงข้างหลังฉัน...โอ้ย" ยูนมินมองดูถึงกับตกใจเพราะว่าลูกดอกปักอยู่แถวๆบ่าของจองซู
"คิมบอมค่ะ ยองเฮค่ะ จองซูบาดเจ็บค่ะ"
เมื่อทั้งสองคนได้ยินเสียงยูนมินเรียกก็วิ่งมาดูอย่างเร็วและช่วยพาจองซูไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด
ขณะที่จองซูทำแผล ยูนมิน คิมบอม ยองเฮก็นั่งคุยกัน
"นี่มันอะไรกัน สองครั้งแล้วนะ ที่ลอบทำร้ายพี่จองซูแบบนี้" คิมบอมบอก
"มันเริ่มรุนแรงมากขึ้นแล้วนะ" ยองเฮพูด
"ทำไมต้องพี่จองซูด้วย ถ้าจะบอกว่าเป็ฯพวกแอนตี้ ป่านี้เราก็น่าจะโดนกันทุกคน แต่ทำไม...."
"พอเถอะค่ะ พูดไปก็จับคนร้ายไม่ได้อยู่ดี ยูนมินผิดเองค่ะพี่ปกป้องจองซูไม่ได้"
"ยูนมินเธออย่าโทษแต่ตัวเองดิ ในนั้นมันมืด ยังไงก็ไม่มีทางรู้หรอก"
"แต่อย่างน้อยเราก็รู้ว่า ไอ้คนร้ายมันติดตามฉันตลอดเวลา" จองซูออกมา
"จองซูไม่นอนพักหน่อยเหรอค่ะ"
"หมอให้ยาแล้ว เดี๋ยวกลับบ้านเลย"
"ให้พวกผมไปส่งนะ"
เมื่อจองซูกับยูนมินเข้าบ้าน ป้าจางที่เดินออกมาต้อนรับก็ต้องตกใจ
"คุณชายเป็นอะไรไปค่ะ"ป้าจางพูดอย่างเป็นห่วง
"โดนคนลอบทำร้ายนิดหน่อยหนะ"
"ป้าช่วยค่ะ" แล้วป้าจางก็มาช่วยจองซู
ส่วนยูนมินก็เข้าครัวทำข้าวต้มให้จองซู และนำไปเสิร์ฟให้ถึงห้อง เมื่อเข้าไปจองซูก็กำลังนั่งฟังเพลงอยู่
"ข้าวต้มค่ะ แหมจองซูยังมีอารมณ์มานั่งฟังเพลงอีกนะค่ะ"
"อารมณ์ดีเข้าไว้จะได้หายไวไวไง นี่ทำเองเหรอ"
"ค่ะ จองชิมดูสิค่ะ" จองซูกำลังจะหยิบช้อน แต่เหมือนคิดอะไรขึ้นได้
"ป้อนหน่อยสิ"
"ห๊า..." ยูนมินตกใจเล็กน้อย
"ตกใจอะไรล่ะ ก็ฉันเจ็บอยู่นะ กืนเองไม่ได้หรอก อ้า~~~~~" จองซูอ้าปากรอ ยูนมินออกจะอายเล็กน้อย ยูนมินตักข้าวต้มป้อนจองซู จองซูกินอย่างสบายใจ
"อืมอร่อย คราวหลังทำให้กินอีกนะ" ยูนมินป้อนไปเรื่อยๆ ขณะที่ป้อนก็คุยกันไปเรื่อยๆ
"คราวหลังยูนมินจะปกป้องจองซูให้ดีกว่านี้นะค่ะ"
"เธอทำดีที่สุดแล้วนะยูนมิน"
"แต่ว่า...."
"ช่างมันเถอะนะ อย่างน้อยฉันก็ยังไม่ตาย ฉันยังไงก็ไม่ตายง่ายๆหรอก จยกว่าฉันจะพาเธอไปเที่ยวเมืองไทยเนาะ^^" จองซูพูดแล้วก็ยิ้มให้ยูนมิน ยูนมินยิ้มตอบ
จองซูต้องพักรักษาตัวเกือบสองอาทิตย์จนกว่าแผลจะหายดี จึงจะกลับไปทำงานได้เพราะ MV ในอัลบั้มใหม่ต้องเต้นเป็นส่วนมาก เมื่อแฟนคลับรู้ข่าวต่างก็แสดงความเป็นห่วง จองซูได้โพสใน minihome page เพื่อให้แฟนๆหายคิดถึง ในสองอาทิตย์ ยูนมินและจองซูได้ใช้เวลาร่วมกัน และทำกิจกรรมต่างๆด้วยกันเช่น.....
...ทำขนม...
"จองซูค่ะหยิบแป้งให้ยูนมินหน่อย" จองซูหยิบแป้งให้
เมื่อยูนมินเทลงหม้อ จองซูก็จับๆแป้งแล้วเอามาทาหน้ายูนมิน และศึกแป้งขนมก็เริ่มขึ้น ทั้งคู่เล่นแป้งกันอย่างสนุกสนาน ขนมที่ออกมาแทนที่จะได้ชิ้นใหญ่กลับได้ชิ้นนิดเดียว ทั้งคู่แบ่งกันกินอย่างมีความสุข
...อาบน้ำให้เจ้าซารัง...
"ซารังเด็กดีนิ่งๆนะ" ยูนมินบอก
"เชื่อฟังแม่เขานะลูกนะ เดี๋ยวพอถูตัวให้" จองซูพูด ยูนมินมองหน้าจองซูทีหนึ่ง จองซูยิ้มหวานให้ แล้วเจ้าซารังก็สลัดขน ทำเอายูนมินและจองซูเปียกกันหมด ทั้งคู่หัวเราะอย่างมีความสุข
...ดูหนัง(ผี)...
"ทำไมต้องหนังผีด้วยค่ะ"
"ก็ฉันชอบเรื่องนี้อ่ะ" ที่จริงลองซูก็แกล้งยูนมินเล่นๆ ก็รู้อยู่แล้วว่ายูนมินกลัวผี ยูนมินเอาหมอนผิดตา เกือบทั้งเรื่อง(ทุกตอนที่มีผีโผล่ออกมา) จองซูก็นั่งหัวเราะยูนมินเบาๆ
...นั่งดูดาว...
"วันนี้ดวงดาวสวยจังเลยนะค่ะ"
"อืมสงสัยมันรู้ว่าเรากำลังมองมันด้วยกันมั้ง มันเลยพากันเปล่งแสงแข่งกันเพื่ออวดเราไง"
"โห้...พูดเป็นนิยายเลยนะค่ะ"
"หนิยูนมิเธอรู้ไหม เขาเล่ากันว่าแต่ก่อนดวงจันทร์มีสองดวงนะ"
"จริงเหรอค่ะ" แล้วจองซูก็ฌริ่มเล่าเรื่องดวงจันทร์ให้ยูนมินฟัง
"แต่ก่อนนะมีดวงจันทน์สองดวง คือ ดวงจันทร์ผู้ชายกับดวงจันทร์ผู้หญิง ไม่ว่าจะเป็นกลางวันหรือกลางคืนก็จะไปด้วยกันตลอด แต่วันหนึ่งเกิดอะไรไม่รู้ดวงจันทร์ผู้หญิงได้หนีดวงจันทร์ผู้ชายไป ดวงจันทร์ผู้ชายออกตามหา แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่พบ สุดท้ายดวงจันทร์ผู้ชายก็ได้ระเบิดตัวเองเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เพื่อจะได้ตามหาดวงจันทร์ผู้หญิงได้เร็วขึ้น แต่เมื่อดวงจันทร์ผู้หญิงกลับมา ก็ได้พบว่าดวงจันทร์ผู้ชาย กลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เป็นดวงดาวไปซะแล้ว ดวงจันทร์ผู้หญิงรู้สึกเสียใจ จึงอยู่คู่กับดวงดาวมาตลอด เลยเป็นดวงจันทร์คู่กับดวงดาวตราบเท่าทุกวันนี้"
"น่าสงสารดวงจันทร์ผู้ชายจังเลยนะค่ะ"
"อืม..ใช่ แต่ฉันไม่ต้องระเบิดตัวเองก็เจอคนที่ใช่แล้วนะ"
"ใครค่ะ"
"ไม่บอกคิดเอาเองสิ ง่วงแล้วนอนดีกว่า" แล้วจองซูก็นอนลงที่ตักของยูนมิน
"อ่ะ...จองซูค่ะ ^^" แต่จองซูไม่พูดอะไร และนอนตักกยูนมินต่อไป ยูนมินกำลังจะเอามือลูบหัวจองซู แต่ก็หยุดและเอามืออกเปลี่ยนเป็นมองแทน
"ยูนมินสัญญานะค่ะ ยูนมินจะปกป้องจองซูด้วยชีวิตของยูนมิน" ยูนมินพูดออกมาเบาๆ
โปรดติดตามตอนต่อไป
tags :
หวาน
เขียนโดย
meenizz
: 2009-05-24 13:46:55
(1)
add comment +
/19
