“รู้แล้ว~ค่ะป้า”

“งั้นก็รีบลงไปเร็วๆสิค่ะ”

“ค่า~”

ฉันเดินลงมาข้างล่างก็เจอกับคุณผู้ชายและคุณผู้หญิงของบ้าน (ซึ่งนั้นก็คือพ่อกับแม่ของฉันนั้นเอง^.^) กำลังคุยกันไปพลางหัวเราะไปพลาง

“คุยอะไรกันอยู่เหรอค่ะน่าสนุกจัง”

ฉันเดินเข้าไปกอดคุณพ่อ และคุณแม่ก่อนที่จะไปประจำที่

“ไม่มีอะไรหรอก พ่อกับแม่ก็คุยกันไปตามภาษาคนแก่เท่านั้นแหละ”

“โธ่~คุณพ่อกับคุณแม่ยังไม่แก่ซะหน่อย”

ฉันพูดเสียงออดอ้อน

“เรานี่ช่างอ้อนจริงๆ”

ฉันหัวเราะเบาๆก่อนจะลงมือกินข้าว

“พี่ไปแล้วเหรอค่ะแม่”

“อ๋อ! ใช่จ้ะเห็นเขาบอกว่าต้องรีบไป ที่โรงเรียนมีกิจกรรม”

เปิดเรียนวันแรกเนี่ยนะ มีกิจกรรมแล้ว -_-

ครอบครัวฉันนอกจากฉัน คุณพ่อ คุณแม่ แล้วฉันยังมีพี่สาวอีกคนชื่อเมย์ ตอนนี่พี่เมย์เรียนอยู่ปีสองคณะบริหารธุรกิจ

“เหรอค่ะ”

ฉันทำหน้าครุ่นคิด  มันต้องมีอะไรแน่ๆเลยกลับมาต้องคาดคั้นเอาคำตอบมาให้ได้

“เอ่อ...มิ้นท์จ๊ะ คือว่าลูกจำคุณน้าริสาเพื่อนแม่ได้รึเปล่า”

น้าริสา  -_-; ใครอีกล่ะจามม่ายด้าย เหมือนแม่รู้ว่าฉันกำลังคิดอะไรจึงพูดขึ้นว่า

“ก็คนที่มีลูกชายอายุเท่าลูกแล้วลูกสาวอายุน้อยกว่าลูกปีนึงไง”

แม่มองที่ฉันอย่างคาดหวัง

“จำไม่ได้อ่ะค่ะแม่”

“โธ่~ทำไมจำไม่ได้ล่ะจ๊ะ ก็เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ พูดเก่งๆที่ชอบมาเล่นกับลูกตอนเด็กๆไง”

ตัวเล็กๆ ชอบเล่นกับฉันตอนเด็กๆ -_-?

อ๋อ...จำได้แล้ว

“ไอ้เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ เตี้ยๆ ขี้แยคนนั้นน่ะเหรอคะ”

“ลูกอย่าไปว่าเขาสิจ๊ะ แต่ก็...คนนั้นแหละ”

“จำได้ค่ะทำไมเหรอคะ”

“คือลูกของคุณน้าริสาเขาจะกลับมาเรียนที่ไทยน่ะ เขาก็เลยจะมาอยู่บ้านเราสักพัก พอได้ที่พักแล้วเขาก็จะย้ายออกไป”

“แล้วไงค่ะ”

ฉันยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม

“คือลูกชายของเขาจะเข้าโรงเรียนเดียวกับลูกแม่อยากให้ลูกช่วยดูแลให้หน่อยน่ะ” ^^

อะไรวะ ดูแลตัวเองไม่ได้รึไงถึงต้องให้ฉันไปดูแล  ถึงคิดอย่างนั้น แต่ก็ตอบออกไปว่า

“ได้ค่ะ แล้วเขาอยู่ห้องไหนล่ะค่ะ”

แม่ยิ้มก่อนตอบว่า

“อยู่ห้องเดียวกับลูกนั้นแหละ”

“แฮ่กๆ”

 ฉันสำลักน้ำ ดีนะที่ปิดปากทันไม่อย่างนั้นแม่ที่นั่งอยู่ตรงข้ามฉันคงต้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ซะแล้ว -_-

“อยู่ห้องเดียวกับหนูเหรอค่ะ”

“จ้ะ...ฝากด้วยนะ”

แม่ลุกออกจากโต๊ะแล้วเดินขึ้นห้องหน้าตาเฉย

“มิ้นท์จะไปกันรึยังลูก พ่อกินเสร็จแล้ว” 

“ค่ะพ่อ”

อืม...อยู่ห้องเดียวกับฉัน อยากรู้จังว่าเป็นคนยังไง

ก้าวแรกที่ฉันก้าวเข้ามาในตึกเกรด 11 ทุกคนหันหน้ามามองฉันแบบแปลกๆด้วยสายตาที่บอกไม่ถูก

ฉันส่งสายตาแบบว่า ‘มองกันทำไม’ ออกไปทำให้คนที่มองฉันในตอนแรกทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วรีบเดินหายไปซะอย่างนั้น

มีเรื่องอะไรรึเปล่านะ  -_-หรือไอ้ออมเพื่อนเลิฟไปก่อเรื่องอีกแล้ว

ฉันยังคิดไม่ทันจบก็ได้ยินเสียงโวยวายลงมาจากข้างบน

“ไอ้บ้าเอ้ยยย! อย่าคิดนะว่าฉันเดี้ยงอย่างนี้แล้วจะสู้นายไม่ได้น่ะ”

ไม่ต้องเดาหรอกค่ะว่าเสียงใคร จะมีใครอีกล่ะค่ะก็คุณเพื่อนรักนั่นแหละคะ

ฉันรีบวิ่งขึ้นบันไดเพื่อไปดูเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นในขณะนี้  และภาพที่ปรากฏอยู่ข้างหน้าฉันในตอนนี้คือ  ออมกับลังยืนด่าผู้ชายคนหนึ่งที่เป็นยืนเฉยทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ขาข้างหนึ่งของออมถูกใส่เผือกและต้องถือไม่เท้าเพื่อช่วยพยุงร่างของตัวเองไว้

เดี้ยง!แล้วไม่เจียมตัวอีกเพื่อนฉัน -_-

“ออมเกิดอะไรขึ้นอ่ะ”

ฉันเดินเข้าไปสะกิดออมจากด้านหลัง

“ก็ไอ้บ้านี่น่ะสิมันเดินชนฉันแล้วไม่ยอมขอโทษ”

ออมพูดอย่างโมโห

ไอ้ออมเอ้ย!  แล้วทีแกเดินชนใครแกเคยขอโทษเขาบ้างมั้ยวะ

ฉันละสายตาจากออมขึ้นไปมองดูไอ้ผู้ชายใจกล้าคนนั้น

โอ้โห~หล่อไม่ใช่เล่นเลยนะเนี่ย OoO ออมมันกล้าไปมีเรื่องกับคนหล่ออย่างนี้ได้ยังไงวะ

ผู้ชายคนนั้นมีดวงตาสีควันสวยมาก ใบหน้าขาวกลมรีได้รูป จมูกโด่งริมฝีปากเรียวบางอมชมพูผมสีดำยาวปะบ่า ถึงใบหน้าเขาจะบึ้งตึงแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ทำให้ความหล่อที่เขามีลดน้อยลงได้เลย

“ฉันไม่ขอโทษเพราะฉันไม่ผิด”

เขาเถียงกลับ

“นายจะไม่ผิดได้ยังไง ก็นายเดินชนฉันใครๆก็เห็น”

“ฉันไม่ได้ชน เธอต่างหากที่เซมาชนฉัน”

“จริงเหรอออม”

ฉันหันไปมองออมอีกครั้ง

“ก็...อ่ะนะ”

ออมยักไหล่ให้ฉัน

“แต่ฉันขาเจ็บนี่นา แล้วนายมายืนขวางทางฉันทำไมล่ะ”

“นี่เธอทำผิดแล้วยังมากวนประสาทอีก” - O -

ผู้ชายคนนั้นเดินย่างสามขุมเข้ามาหาฉันกับออม ส่วนเพื่อนคนอื่นๆได้แต่ถอยกรู ไอ้พวกขี้ขลาดเอ้ยยย!

“ถ้าเพื่อนฉันทำผิดจริง ฉันก็ขอโทษด้วยแล้วกัน”

ฉันพูดขึ้น ทำให้เขาคนนั้นถึงกับชะงัก

“มิ้นท์ทำไมแกพูดงั้นล่ะ”

ออมตะโกนใส่หูฉัน

อยู่ใกล้แค่นี้จะตะโกนทำไมน้า~เพื่อนฉัน

“ก็ดี! เธอชื่อมิ้นท์เหรอ”

เขาถามขึ้นดวงตาจับจ้องมาที่ฉัน

“ใช่! แล้วนายจะทำไม”

ฉันมองไปที่เขาอีกครั้ง

“แล้วเจอกันนะ”

มุมปากของเขากระตุกขึ้นเล็กน้อยก่อนที่จะหันหลังเดินออกไป

งงอ่ะ -_-? เจอกันหมายความว่าไง

“มิ้นท์! ไปขอโทษไอ้หมอนั้นทำไมเสียฟอร์มหมด”

“ถ้าไม่ขอโทษแล้วเรื่องมันจะจบมั้ย”

เฮ้ย~เพื่อนฉันแค่ขอโทษมันจะเสียฟอร์มอะไรนักหนา=_=

“แค่ขอโทษ ใครๆก็ทำกันทั้งนั้น”

“คนอื่นทำ แต่หัวหน้าเเก็งค์Pink ladyไม่มีวัน”

Pink ladyเป็นแก็งค์ที่ถ้าพูดถึงไม่มีใครไม่รู้จัก เว้นหนึ่งคนคือ....

“เพื่อนๆเป็นไงกันบ้างคิดถึงจางงงง~”

น้ำฟ้าเพื่อนสนิทของฉันอีกคนนอกจากออม น้ำฟ้านี่แหละที่ไม่รู้จักแก็งค์Pink ladyไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงไม่รู้จักทั้งๆที่ฉันกับออมซึ่งเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเธอก็เป็นถึงหัวหน้ากับรองหัวหน้าแก็งค์

“ไม่คิดถึง!!!” 

ฉันกับออมประสานเสียงกัน

แหม~ตั้งแต่มันไปมีแฟนล่ะไม่เคยเห็นหัวเพื่อน

“ง่ะ” – o -

“เอ่อ! ออมไอ้นั้นเด็กใหม่เหรอวะ มันถึงกล้ามามีเรื่องกับแกอ่ะ”

ฉันถามขณะออมหยิบนิยายเล่มใหม่ขึ้นมาอ่าน

“ก็คงงั้นแหละ”

“ใครเหรอเด็กใหม่”

น้ำฟ้าแทรกขึ้น

“แต่ฉันต้องเอาคืนมันให้ได้”

“จะเอาอะไรคืนเหรอ”

ไอ้ฟ้าไม่มีใครพูดด้วยมันก็ยังไม่ละความพยายาม =_=

“ออมช่างมันเถอะถือว่าฉันขอนะ”

ไม่อยากมีเรื่องกับคนหล่ออ่ะว่าง่ายๆ ฮิ...ฮิ ^.,^

“ขออะไรเหรอ”

สงสารน้ำฟ้าอ่ะ ไม่มีใครพูดด้วย T^T

“ไอ้ฟ้าแกไม่ต้องรู้หรอก ไม่ใช่เรื่องของแก”

ฉันหันไปพูดกับมัน  ก็อย่างว่าอ่ะนะคนสวยก็ต้องใจดีอย่างนี้แหละ (อาการหลงตัวเองชักกำเริบ=_=)

“ไม่ได้วะมิ้นท์ โทษที” ออมเงยหน้าจากนิยายเพื่อคุยกับฉันก่อนที่จะกลับไปอ่านนิยายอย่างตั้งใจ

********************************

เม้นไว้เถิดจะเกิดผล ^o^