ฉันเงยหน้าขึ้นมองโกดังสีแดงหลังเก่าที่รอบๆบริเวณมีหญ้าขึ้นรก

“หาที่ซ้อนเร็วเดี๋ยวพวกมันมาก่อน”     

“ออมแกไม่ได้เอาพวกมาเลยเหรอ” ฉันหันไปถามออมที่นั่งอยู่กับฉันข้างหลังลังไม้เก่าๆที่ตั้งอยู่ในโกดัง

“ก็อ่ะนะ แต่ยังไงพวกเราก็มาแค่สอดแนมเท่านั้นแหละยังไม่บุกจับหรอกน่า”

ไอ้เพื่อนบ้า แกคิดตื้นๆงี้ได้ไง พลาดคือตายเลยนะเว้ย!

“ดีเหมือนกันนะที่นายฟรอสซิสไม่ตามติดแกมาด้วยอ่ะ” อยู่ๆออมก็พูดขึ้น

“ดีกับผีน่ะสิ ดันไปกับยัยแอมซะได้” ยิ่งนึกถึงก็ยิ่งหงุดหงิดเว้ย!!!

“แกหึงอ่ะดิ” ออมเอาข้อศอกกระทุ้งที่สีข้างฉันเบาๆ

“หึงกับหมาสิ ฉันจะไปหึงนายนั้นทำไม”

“แหม~หึงก็บอกมาเถอะน่า หน้าแกแดงแจ๋~เลย”

อ้ายยยยย!!!!!! หน้าฉันแดงจริงอ่ะ อายเว้ย!อาย >///< เอ๊ะ! แล้วฉันจะไปบ้าตามยัยออมมันทำไมเนี่ย-_-

“พอเหอะพวกมันมาแล้ว” ฉันได้โอกาสเปลี่ยนเรื่องทันทีที่เห็นพวกมันเดินเข้ามา

พวกมันเดินเข้ามาสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งเป็นผู้หญิงส่วนอีกกลุ่มหนึ่งเป็นผู้ชาย

“ไหนของล่ะ” ผู้ชายคนหนึ่งที่ใส่หมวกสีดำแว่นตาดำพูดขึ้น

ใครว่ะ มองไม่เห็นหน้าเลย

“เอามาแล้ว” ผู้หญิงที่ยืนอยู่อีกฝั่งพูดขึ้น

ผู้หญิงคนนี้ออกลูกครึ่งนิดๆ มีผมสีบลอนทองยาวลงมาถึงกลางหลัง แถมยังพูดภาษาไทยก็ไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ ส่งกระเป๋าให้ผู้หญิงคนข้างๆ ผู้หญิงคนนั้นที่รับกระเป๋ามาเปิดให้เห็นข้างในที่มีห่อสีขาวขุ่นอยู่เต็มไปหมด ส่วนฝ่ายชายพยักหน้าเบาๆก่อนที่จะแลกกระเป๋ากับทางฝ่ายหญิง

“พ่อของผมดีใจจริงๆที่ได้ทำธุรกิจร่วมกับพ่อของคุณ คุณอลิซา” ผู้ชายคนเดิมพูดขึ้นทำลายความเงียบ

“พ่อของฉันก็เช่นกัน แล้วเรียกฉันว่าอลิซเฉยๆก็ได้ค่ะมิสเตอร์วาเลน”

อืม...อลิซ่ากับมิสเตอร์วาเลน ดีๆรู้ชื่อค่อยง่ายแก่การตามหาตัวหน่อย

จึกๆ

“ออมอย่าเพิ่งสะกิดสิ” ฉันกระซิบบอกออม

“คือ...”

“เงียบๆก่อน”

“คือวะ...ว่า”

“บอกว่าอย่าสะ...”

“งูโว้ย!!! งู” ออมพูดเสียงดังจนพวกมันหันมามอง

“ ซวยแล้ว!!!” ไอ้ออมแกจะพูดเสียงดังทำไม O_O

“ เผ่นดิมิ้นท์ แกจะยืนเอ๋อทำไม” ออมพูดพร้อมกับกระชากแขนฉันให้วิ่ง

“เฮ้ย!!!ออมไปไหนดีอ่ะ” 

“ จะไปรู้เหรอ”

เอ้า!ที่แกพาฉันวิ่งมาเนี่ย ยังไม่รู้ว่าจะไปไหนเหรอ TOT พ่อขา~แม่ขา ช่วยด้วย~

จากตอนแรกที่ออมเป็นลากฉันต้องกลับกลายมาเป็นฉันลากออมแทน เพราะไอ้ขาของออมที่ยังใส่เฝือกอยู่นี่สิ ทำให้ออมวิ่งอย่างยากลำบาก (ไม่เจียมบอดี้อีกแล้วเพื่อนฉัน -_-)

“ไอ้มิ้นท์ถ้าขาฉันหักซ้ำฉันจะฆ่าแก” ออมมองฉันอย่างอาฆาตแค้น TOT

โธ่! ยัยออมก่อนแกจะฆ่าฉัน แกเอาตัวแกให้รอดก่อนไม่ดีกว่ารึ

เปี้ยง!

“เฮ้ย!ใช้ปืนกับเด็กผู้หญิงได้ไงวะ” ออมตะโกนเสียงดัง ก่อนหลบลูกกระสุนเป็นพัลวัน

เปี้ยง! เปี้ยง!

“ว้าย!!!” ฉันร้องเมื่อลูกกระสุนเฉียดไหล่ฉันไปนิดเดียว

“มินท์!!ไปหลบที่พุ้มไม้นั้นก่อน” ออมชี้ไปที่พุ้มไม่พุ้มหนึ่งก่อนที่กระสุนอีก 2 นัดจะถูกส่งมา

เปี้ยง! เปี้ยง!

ฉันรีบลากออมไปที่พุ้มไม้ก่อนเราสองฉันจะมอบลงต่ำหลังพุ้มไม้

พวกมันเดินมาถึงก่อนหันหน้าเลิกลั่ก

“หายไปไหนวะ” ชายคนหนึ่งพูดขึ้นก่อนชายชุดดำที่ชื่อมิสเตอร์วาเลนกับผู้หญิงที่ชื่ออลิชจะเดินมา

“จับได้มั้ย” เจ้าหล่อนถามลูกน้องด้วยสำเนียงที่ฟังดูแปลกๆ

“มันหายไปแล้วครับ”

เธอแสยะยิ้มก่อนที่จะพูดขึ้นว่า “ออกตามหามัน สภาพอย่างนั้นคงจะยังไปได้ไม่ไกลหรอก”

“ครับ”

“เดี๋ยว คุณอลิช เรื่องทางนี้ขอผมจัดการเองก็แล้วกันครับ คุณมีงานต่อไม่ใช่เหรอ ” ชายชุดดำที่ชื่อวาเลนพูด

“เอางั้นเหรอค่ะ ” เธอดูลังเลเล็กน้อย

“ครับ”

“งั้นก็ได้ค่ะ” เธอตอบตกลงก่อนหันไปสั่งลูกน้องให้กลับ

เมื่อหญิงสาวเดินออกไปชายชุดดำก็หันไปหาลูกน้อง และสั่งให้กลับ

“เฮ้ย!มันไม่หาเราต่อแล้วเหรอ” ออมกระซิบที่ข้างหูฉัน

“จะไปรู้เหรอ” ฉันตอกกลับ

แต่ก่นที่ชายชุดดำจะเดินออกไปฉันเห็นเขามองมาที่พุ้มไม้ที่ฉันกับออมอยู่แวบหนึ่ง ก่อนที่จะพูดขึ้นลอยๆว่า “แถวนี้หมามุ้ยเยอะเป็นบ้า” และเดินออกไป

แล้วมันจะพูดทำไมนะว่าแถวนี้หมามุ้ยเยอะ-_- เฮ้ย!หรือว่า...

“หมามุ้ย!!!” ฉันกับออมพูดพร้อมกันก่อนที่จะกระโดดออกมาจากพุ้มไม้

“ถึงว่าทำไมมันคันนัก” ออมว่าก่อนที่จะเกาตัวเองอย่างบ้าคลั่ง

“บ้าน ไอ้ฟ้าอยู่แถวนี้รึป่าว” ฉันพูดขึ้นจำได้ว่าบ้านน้ำฟ้าอยู่แถวๆนี้

“งั้นไปที่นั้นแล้วกัน ฉันอยากอาบน้ำจะแย่อยู่แล้ว” ออมพูดพร้อมออกเดินกระโผกกระเผก

ติ้ง~ต่อง

“ค่า~มาแล้วค่ะ” น้ำฟ้าวิ่งออกมาเปิดประตู แต่พอเห็นสภาพเพื่อนเธอแล้วต้องช็อกค้าง

จะไม่ให้ช็อกได้ยังไงก็เพื่อนเธอแต่ละคนสภาพดูไม่ได้เลยน่ะสิ คนหนึ่งยื่นเกาหัวแกรกๆ ผมที่เคยถักเป็นเปียสองข้างยุ่งเหยิง แถมขายังใส่เฝือกดูสถาพแล้วอย่างกับคนบ้า ส่วนอีกคนยืนเกาแขนจนเป็นรอยแดงผมที่มัดรวบเป็นหางม้าหลุดลุยยุ่งเหยิง ดูแล้วพูดได้คำเดียวว่า ‘สะถุน’

ฉันกับออมรีบวิ่งเข้าบ้านน้ำฟ้าก่อนที่จะแย้งกันเข้าห้องน้ำ

“ฉันเข้าก่อน” ออมพูด

“ไม่ได้!ฉันต้องเข้าก่อน” ฉันว่า

และเรื่องก็จบลงเมื่อน้ำฟ้าบอกว่าบ้านมันมีห้องน้ำสองห้อง

แล้วทำไมแกไม่บอกให้เร็วกว่านี้ -_- ปล่อยให้พวกฉันทะเลาะกันอยู่ได้ตั้งนาน

หลังจากอาบน้ำเสร็จฉันก็เดินออกมาสมทบกับน้ำฟ้าและออม

“มิ้นท์ทายา” ออมโยนกระปุกยาให้ฉันก่อนที่จะนั่งดูทีวีต่อ

ออมและฉันใส่ชุดน้ำฟ้ากลับบ้านเพราะชุดนักเรียนมันเลอะมากทั้งเปื้อนดินและฝุ่น

“กลับมาแล้วค่ะ” ฉันพูดเสียงดัง

“คุณหนูกลับมาแล้วเหรอค่ะ ป้าเป็นห่วงแทบแย่” ป้าช้อยวิ่งมาหาฉัน “ว้าย!แล้วทำไมคุณหนูมีรอยช้ำเต็มตัวอย่างนี้ละค่ะ”

“ป้าค่ะหนูไม่เป็นไรหรอกค่ะ” ฉันบอกปัดก่อนที่จะเดินขึ้นห้อง โดยผ่านฟรอสที่ยืนอยู่หัวบันไดโดยไม่มองเขา

*****************************

เม้นไว้เถิดจะเกิดผล \(^O^)/