คุยกันก่อน...........

สวัสดีค่ะ  ช่วงนี้ทรายรู้สึกขี้เกียจเป็นพิเศษทั้งๆที่ใกล้สอบเต็มที หนังสือยังไม่ได้เริ่มอ่านเลยสักตัว =_=

รู้สึกช่วงนี้งานที่ต้องทำต้องเยอะเป็นพิเศษเลย เบื่อๆ

แต่ยังไงก็ยังหาเวลาว่างมาอัพนิยายแน่นอนค่ะ

ตอนนี้จะยาวหน่อยนะค่ะ

ยังไงก็ฝากนิยายเรื่องนี้ด้วยนะ เป็นกำลังใจให้หน่อยนะค่ะ

ฝากเม้นฝากโหวตด้วยค่ะ รู้สึกว่านิยายช่วงนี้คนอ่านจะหาไปหมด TOT

ช่วยกันมาแสดงตัวหน่อยนะค่ะ มันเหงา

มีอะไรก็ยังติชมได้เหมือนเดิม อยากแนะนำอะไรก็บอกกันได้เลยนะค่ะ

แล้วไว้พบกันสัปดาห์หน้าค่ะ บาย~

********************************

>>Chapter 7 promise (สัญญา)<<

หลังจากที่ฉันกับออมเข้าไปแอบหลังโซฟาไม่ถึงห้านาทียัยแอมก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับนั่งลงที่โซฟาแล้วสั่งเครื่องดื่มมาสองแก้ว

“เฮ้ย! มาถึงก็สั่งเครื่องดื่มเลยอ่ะ” ออมกระซิบบอกฉันอย่างขำๆ

และก็เป็นไปตามแผนฉันกะแล้วว่าคนอย่างยัยแอมต้องวางยานอนหลับอีตาฟรอสชัวร์ ผงยานอนหลับบดละเอียดสีขาวถูกบรรจงเทลงในแก้วเครื่องดื่มอย่างเบามือ

ฉันอยากจะเห็นหน้ายัยแอมตอนที่แผนของหล่อนล่มเพราะมี คนน่ารัก(ตรงไหน -_-?)อย่างฉันไปขัดขวางจริงๆ โฮะๆ^O^ (หัวเราะอย่างชั่วร้าย -_-)

หลังจากนั้นไม่ถึงสิบห้านาทีนายฟรอสก็เดินเข้ามาด้วยหน้าตาเบิกบานใจ

อะไร๊! อะไรกันดีใจนักหรือไงนะที่ได้เจอยัยแอมเนี่ย เห็นแล้วหงุดหงิดชอบกล =_=

“ฟรอสมาแล้วเหรอค่ะ” ยัยแอมรีบทำหน้าบานเป็นจานบินพร้อมกับวิ่งไปหานายฟรอส “เรามาร้องเพลงกันนะค่ะ”

“เอ่อ...ครับ แอมอยากร้องเพลงอะไรล่ะครับ” ฟรอสพูดเสียงอ่อนเสียงหวานทำเอาฉันขนลุก

“แอม อยากร้องเพลงคู่กับฟรอสอ่ะค่ะ”

“ก็ได้ครับ เอาเพลงอะไรดี”

“ขอเพลง Destiny ได้มั้ยค่ะ”

เฮ้ย!เพลงโปรดฉันเลยนะนั้นน่ะ =O=

“ได้ครับแอมเลือกเลย”

จากนั้นยัยแอมก็จัดแจงเลือกเพลงเสร็จสรรพ

“รักเธอ รักเธอ รู้เพียงเท่านั้น~” ทั้งสองคนแหกปากร้องเพลงอย่างเมามัน เหมือนแกล้งฉันกับออมที่แอบอยู่หลังโฟซา และอยู่ข้างลำโพง

“แม่ง! พวกมันรู้หรือป่าววะ เหมือนแกล้งกันยังไงไม่รู้” ออมบ่นอย่างหัวเสีย ก็จะไม่ให้คุณเธอหัวเสียได้ยังไงล่ะ ก็เล่นแอบอยู่ติดลำโพงซะขนาดนั้น แถมขาก็เดี้ยงอีกต่างหาก

“เมื่อไหร่ยัยแอมจะให้นายฟรอสกินๆน้ำบ้านั้นซะทีนะ จะได้เสร็จๆเรื่องไป”

“ก็เออน่ะสิ อยู่ตรงเนี่ยเซ็งโคตร ฝุ่นก็เยอะแถมยังเสียงดังอีก”

แล้วใครเป็นคนคิดแผนล่ะจ๊ะ =_=;

ในที่สุดทั้งสองคนก็หยุดแหกปากร้องเพลง และกลับมานั่งที่โซฟา

“ฟรอสดื่มน้ำก่อนสิ” ยัยแอมยื่นแก้วน้ำที่ใส่ยานอนหลับให้ฟรอสดื่ม

“ขอบคุณครับ” ฟรอสรับแก้วน้ำมาอย่างว่าง่าย แต่ไม่ยอมดื่ม

“ฟรอสไม่หิวน้ำเหรอ แอมอุตสาห์รินเองกับมือเลยนะ”

“หิวสิหิว” ฟรอสพูดยิ้มๆก่อนที่จะจรดขอบแก้วกับริมฝีปาก

“แอม!นั้นหมาบินได้” นายฟรอสพูดพร้อมกับชี้ไปที่ประตูด้วยสีหน้า

“ไหนๆ ไหนหมาบินได้” แอมหันไปทางที่ฟรอสชี้ พร้อมกับที่ฉันและออมพยายามชะโงกหน้าออกไปดู

“ซู่!” น้ำแดงประมาณครึ่งแก้วถูกเทลงมาที่หัวของฉันเต็มๆ ด้วยฝีมือของนายฟรอส

“ไหนอ่ะ ฟรอสแอมไม่เห็นๆหมาบินเลย” ยัยแอมหันมาทำหน้าผิดหวัง (มันซื่อหรือมันโง่กันแน่=_=)

“สงสัยผมคงมองผิดไปเองมั้ง น้ำอร่อยมากเลยแอม” นายฟรอสเริ่มเปลี่ยนเรื่องพูดทันที ก่อนที่จะว่างแก้วน้ำลงที่โตะเล็กๆ

หัวช้าน!!!!TOT

“แอมเรียนที่ St.Annaria มากี่ปีแล้วเหรอ”

“ฟรอสจะถามทำไมเหรอ” ?

“ป่าวหรอก ผมก็แค่อยากรู้น่ะ”

“แอมอยู่ที่นี่มาก็ หนึ่ง สอง สาม สี่...ก็ห้าปีแล้วล่ะ” ยัยแอมทำท่านับนิ้ว

นึกว่าน่ารักตายล่ะ =_+

“งั้นแอมก็คงจะรู้เรื่องที่มีคนกระโดดตึกฆ่าตัวตายเมื่อสามปีก่อนน่ะสิ”

กระโดดตึกฆ่าตัวตาย?

ฉันหันไปมองหน้าออมอย่างไม่เข้าใจ ออมส่ายหน้าเป็นสัญญาณบอกว่าไม่รู้เรื่องเหมือนกัน

St.Annaria เคยมีคนกระโดดตึกฆ่าตัวตายด้วยเหรอ? ทำไมพวกฉันไม่เคยได้ยินข่าวเลยล่ะ ทั้งที่ฉันก็เคยอ่านแฟ้มประวัติคดีที่เคยเกิดขึ้นในโรงเรียนมาหมดแล้ว แต่ไม่เคยเห็นเรื่องคนกระโดดตึกฆ่าตัวตายเลยสักครั้ง

เรื่องนี้มันชักจะน่าสนใจขึ้นมาซะแล้วสิ!

“ฟรอสจะอยากรู้เรื่องนั้นไปทำไม” แอมพูดขึ้น น้ำเสียงผิดปกติเล็กน้อย ก่อนที่จะยกแก้วน้ำของตัวเองขึ้นมาดื่ม

“คือ เคยอ่านเจอในเว็บเพสน่ะ ก็เลยอยากรู้ว่าจริงหรือเปล่า”

“ถูกแล้วล่ะ มันเป็นเรื่องจริง แต่ตั้งแต่แอมอยู่เกรดแปดแล้ว ฟรอสอย่าไปสนใจเลยมันไม่สำคัญหรอก” 

“อืม ก็ได้ครับ”

“ฟรอสแอมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” จากนั้นยัยแอมก็รีบเดินออกไป ฟรอสนั่งเหม่ออยู่สักพักก่อนที่จะทำท่าเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้

จึงรีบจัดแจงสลับแก้วเขากับแก้วของยัยแอม

“ออมหรือฟรอสจะรู้ว่าในแก้วนั้นมียานอนหลับผสมอยู่” ฉันหันไปกระซิบกระซาบกับออม

“ก็คงงั้นมั้ง” ออมย่นจมูกอย่างหัวเสีย เพราะแผนที่วางมาดันล่มไม่เป็นท่า

“อย่างนี้ที่เราทำไปก็หมดความหมายอ่ะดิ” 

“ก็ เอออ่ะดิ”

ฮือๆTOT แล้วที่ฉันทำมาทั้งหมด เพื่อมานั่งให้อีตาฟรอสเอาน้ำลาดหัวใช่มั้ยเนี่ย

“ฟรอส!!!แอมกลับมาแล้ว” ยัยแอมเดินเข้ามาสีหน้าระรื่นดังเดิมหลังจากไปเข้าห้องน้ำ พร้อมกับเดินมานั่งข้างๆนายฟรอส

ฟรอสยิ้มให้แอมนิดๆ

“แอมดื่มน้ำหน่อยสิครับ” ฟรอสว่าก่อนที่จะส่งแก้วนน้ำให้แอมแล้วหยิบแก้วที่เขาเพิ่งจะเปลี่ยนกับแก้วของยัยแอมขึ้นมาดื่ม

ผ่านไปสักพักยัยแอมเริ่มนั่งไม่อยู่ก่อนที่จะล้มลงไปนอนที่โซฟา

“ออกมาได้แล้วล่ะ” อยู่ๆนายฟรอสก็พูดขึ้น ทำเอาฉันกับออมหน้าเหวอ

“ฉันบอกให้ออกมาไง” นายฟรอสว่าอีกครั้ง

ดังนั้นฉันกับออมจึงค่อยๆคลานออกมาจากข้างหลังโซฟา

“นาย...รู้ตั้งแต่ตอนไหน” ฉันถาม

“รู้ตั้งแต่เดินเข้ามาในห้องนี้แล้วล่ะ”

“หึ! ฉันคงประเมินนายต่ำไปจริงๆ” ฉันว่าพลางยิ้มเยาะให้กับตัวเอง

“งั้นเราจะกลับบ้านกันได้รึยังล่ะ” ฟรอสพูดพร้อมมองหน้าฉันเป็นเชิงคำถาม

“อืม”

ออมที่ยืนอยู่ระหว่างฉันกับฟรอสมองอย่างงงๆ อย่าว่าแต่ออมเลยขนาดฉันยังงงกับตัวเองว่ากำลังอะไรอยู่เลย

ระหว่างทางที่นั่งรถกลับบ้าน เกิดความเงียบที่น่าอึดอัดขึ้นระหว่างฉันกับนายฟรอส และฉันก็เป็นคนไม่ชอบความรู้สึกนี้ซะด้วยสิ

“นายไม่คิดจะพูดอะไรสักหน่อยเลยเหรอ” ในที่สุดฉันก็หมดความอดทนต้องเป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อน

“แล้วจะให้ฉันพูดอะไรล่ะ”

“นี่นายโกรธฉันอยู่รึป่าวน่ะ” ฉันพูดเสียงอ่อย เหมือนเด็กที่ทำผิดแล้วโดนจับได้

“ป่าว” 

“ตอบห้วนๆอย่างนี้แสดง ว่าโกรธล่ะสิ”

“.............”

“โธ่! อย่าโกรธเลยนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะแกล้งนายสักหน่อย ฉันแค่อยากจะสั่งสอนยัยแอมก็แค่นั้นเอง”

“............”

เอ๊ะ! ทำไมงอนได้งอนดีอย่างนี้ล่ะ  ฉันชักจะมีน้ำโหแล้วนะ

“นายฟรอส เอาอย่างนี้แล้วกันฉันขอเสนอข้อแลกเปลี่ยน” จู่ๆฉันก็พูดขึ้น เรียกความสนใจของคนข้างๆได้เป็นอย่างดี

“ฉันจะให้นายขออะไรก็ได้จากฉันหนึ่งอย่าง แลกกับนายหายโกรธฉัน  ตกลงมั้ย” ฉันมองนายฟรอสด้วยสายตาเว้าวอน

“อืม ตกลง” 

“แล้วนายจะขออะไรล่ะ” ฉันหรี่ตาถามเขาอย่างสงสัย

“อือ...” ฟรอสมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างครุ่นคิด ก่อนที่จะพูดขึ้นว่า “ฉันขอคิดไปเรื่อยๆก่อนแล้วกัน เมื่อไหร่ที่ฉันรู้ แล้วจะบอก”

“อืม” เย้! ในที่สุดวันนี้ก็จบลงด้วยดี ไม่เรื่องให้ฉันกลับไปคิดให้รกสมองแล้ว แหะๆ ^^///

***********************************

เม้นไว้เถิดจะเกิดผล \(^O^)/