คุยกันก่อน.........
สวัสดีค่ะ ^^ เพื่อนๆที่รักทุกคน อาทิตย์ทีแล้วต้องขอโทษจริงๆนะค่ะที่ไม่ได้มาอัพ
เดี๋ยวทรายจะอัพชดเชยให้ใหม่ในเดือนกันยานะค่ะ
ตอนนี้ก็ตอนที่ 8 แล้ว ชื่อตอนว่า "คนที่รอคอย" หรือที่เต็มๆก็คือ "คนที่คนเขียนรอคอย" นั้นเอง
ขอบอกไว้เลยนะค่ะว่า คนๆนี้มีความสำคัญมากๆถึงมากที่สุดในเรื่องค่ะ
เอาล่ะทรายไม่กวนแระ แล้วเจอกันอาทิตย์หน้านะค่ะ (น่าจะตอนบ่ายๆ)
**********************************
>>Chapter 8 คนที่รอคอย<<
วันนี้รู้สึกว่าอากาศตอนเช้าจะสดใสเป็นพิเศษ ฮ่าๆก็วันนี้วันเสาร์นี่นา วันหยุด วันหยุด^O^
ป้าช้อย มีอะไรให้ทานบ้างค่ะ
วางอยู่บนโต๊ะแหละค่ะ คุณหนู ทานได้เลยเลย
แล้วคนอื่นหายไปไหนกันหมดเหรอค่ะ ฉันนั่งบนโต๊ะอาหารอย่างอารมณ์ดี
คุณผู้ชายกับคุณผู้หญิงออกไปทำงานแล้วค่ะ คุณหนูเมย์ออกไปมหาวิทยาลัย ส่วนคุณฟรอสเห็นบอกว่าจะออกไปทำธุระข้างนอก แต่ป้าไม่ค่อยทราบนะค่ะวางคุณ เธอจะไปไหน แต่เห็นได้ยินแว่วๆว่าจะไปที่โรงเรียนน่ะค่ะ
=_=; นี่ขนาดไม่ค่อยทราบนะเนี่ย บอกซะละเอียดยิบเลย
งั้นเดี๋ยว พอทานข้าวเสร็จ หนูก็ขอออกไปโรงเรียนนะค่ะ คงกลับตอนเย็นๆ ฝากบอกคุณพ่อกับคุณแม่ด้วยนะค่ะ
มีเรื่องให้จัดการอีกแล้วเหรอค่ะ ป้าช้อยหันมามองฉันที่นั่งทานข้าวอย่างเนื่องๆ
ค่ะ ก็มีเรื่องนิดหน่อย
ระวังตัวด้วยนะค่ะคุณหนู
แหม~ ป้าก็พูดอย่างกับว่าหนูจะไปทำเรื่องคอขาดบาดตายอย่างนั้นแหละค่ะ แหะๆ ฉันหัวเราะกลบเกลื่อน นี่!ถ้าป้ารู้เรื่องที่โกดังหลังโรงเรียนเมื่อวันก่อนจะเป็นยังไงนะ ไม่อยากจะคิดเลย -_-;
กึกๆ...
เฮอ~ ทำไมตึกเก็บเอกสารถึงมีแต่ฝุ่นอย่างนี้เนี่ย ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อเห็นสภาพตึกเก็บเอกสารของโรงเรียน
วันไหนคงต้องรวมพลมาทำความสะอาดซะแล้ว
ฉันคิดพลางสอดส่ายสายตาไปรอบๆ ก่อนที่จะเดินตรงเข้าไปในตึก ทำไมบรรยากาศข้างในนี้ถึงวังเวงชอบกลนะ
กึก!
จู่ๆฉันก็รู้สึกเย็นสันหลังวาบ อย่าผิดปกติ จึงพยายามเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
หมับ!
เอ้า!มิ้นท์กำลังจะไปไหนเหรอ ฉันสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีเสียงหนึ่งเรียกฉันจากข้างหลัง
เออ...พี่ไวน์เองเหรอค่ะ มาเงียบๆตกใจหมดเลย ฉันยิ้มแห้งเมื่อพบว่าคนที่เรียกคือ พี่ไวน์
โล่งอก~ นึกว่า....
พี่ขอโทษด้วยแล้วกัน แล้วนี้มิ้นท์มีอะไรหรือเปล่า ถึงเข้ามาตึกเก็บเอกสารเนี่ย
เอ่อ...คือมิ้นท์จะเข้ามาหาเอกสารนิดหน่อยอ่ะค่ะ
เหรองั้นก็ระวังหน่อยแล้วกันนะ ที่นีมันรกน่ะ
อ่าค่ะ แล้วพี่ไวน์มาทำอะไรที่นี่เหรอค่ะ ฉันมองพี่ไวน์ที่ถือแฟ้มสีแดงอยู่อย่างงงๆ เอ๊ะ! แฟ้มสีแดงนี่มันแฟ้มคดีลับภายในโรงเรียนนี่นา
พี่มาตรวจสอบประวัติของคดียาเสพติดน่ะ กำลังจะกลับพอดี พี่ไวน์พูดพร้อมกับเอาแฟ้มหลบไว้ข้างหลัง พี่ไปก่อนนะมิ้นท์
จากนั้นพี่ไวน์ก็รีบสาวเท้าเดินออกไปโดยมีฉันมองตามอย่างสงสัย
แฟ้มคดีลับ มันเกี่ยวอะไรกับยาเสพติดนะ ถ้าจำไม่ผิดแฟ้มเรื่องยาเสพติดถูกแยกออกจากคดีอื่นๆ และใช้แฟ้มสีม่วงนี่
มันช่างน่าสงสัยเกินไปแล้ว หรือว่าพี่ไวน์จะเป็นคนร้าย... บ้า! แล้วพี่เขาจะเอาแฟ้มคดีลับไปทำไมล่ะ อีกอย่าง พี่ไวน์ก็เป็นถึงคนที่พี่เมฆฝนประธาน S.C.A คนก่อนไว้ใจให้เป็นประธานต่อ คงไม่ใช่คนร้ายหรอก
ฉันรีบสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆ ออกจากสมอง ก่อนเดินตรงไปที่ห้องๆหนึ่ง ที่มีป้ายติดไว้หน้าประตูว่า บุคคลภายนอกห้ามเข้า และผลักประตูเข้าไปอย่างไม่สะทกสะท้าน
ภายในห้องมีเพียงแสงสลัวๆเท่านั้น ฉันรีบเดินเข้าไปที่ตู้เก็บเอกสารทันที ตาก็ไล่ไปที่แฟ้มประวัติคดีต่างๆ
อยู่ไหนนะแฟ้มรวบรวมคดีที่มีคนเสียชีวิตเมื่อ 3 ปีก่อน
ฉันไล่รายชื่อแฟ้มต่างๆจนไปสะดุดตาที่แฟ้มสีเหลือง ก่อนที่จะหยิบมันออกมาอ่าน แฟ้มรายชื่อนักเรียนที่เสียชีวิตในภายในโรงเรียน
ฉันรีบเปิดแฟ้มอย่างรวดเร็ว พร้อมกับหาคดีที่มีเด็กโดดตึกฆ่าตัวตายเมื่อ 3 ปีก่อน
ไม่มี ฉันพึมพำออกมาเบาๆ ก่อนที่จะพลิกแฟ้มกลับไปดูอีกครั้ง ไม่มี...ทำไมล่ะ
ฉันนั่งลงกับพื้นอย่างครุ่นคิด ก่อนที่จะเปิดแฟ้มอย่างช้าๆอีกครั้ง แล้วก็ต้องชะงักเมื่อพบว่าหน้าหนึ่งของเอกสารถูกฉีกขาด เหลือเพียงเศษกระดาษชิ้นเล็กตรงหัวกระดาษเท่านั้น
นายนัฐ ไตรรัฐรุ่งเรืองกิจ ข้างๆคือรูปของเด็กผู้ชายอายุประมาณ 13 14 ปี ตัดผมทรงกะลาครอบ แถมยังใส่แว่นหนาเตอะ ข้างล่างชื่อระบุสาเหตุการเสียชีวิต กระโดดตึกฆ่าตัวตาย
ส่วนรายละเอียดของคดีถูกฉีกไปดังที่กล่าวไว้ในข้างต้น =_= แล้วอย่างนี้ฉันจะรู้ได้ยังไงละ ว่าคนนี่คือคนเดียวกับที่นายฟรอสถามยัยแอมที่ร้านคาราโอเกะนั้น วัน เดือน ปี ที่เสียชีวิตก็ไม่มี -_-?
เรื่องนี้มันชักจะยังไงๆ แล้วนะ ฉันได้กลิ่นตุๆมาแต่ไกลแล้วล่ะ สงสัยวันนี้คงต้องไปถามนายฟรอสให้รู้เรื่องซะแล้ว
ฉันเก็บกระดาษที่ดึงออกมาจากแฟ้มพับใส่กระเป๋ากางเกง ก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องเก็บเอกสาร โดยที่ไม่รู้เลยว่า ทุกการกระทำถูกจับจ้องจากสายตาคู่หนึ่ง
เอี๊ยดดด!!!!!
เฮ้ย! รถสปอร์ตสีแดง ขับมาจอดลงตรงหน้าฉัน เมื่อฉันเดินมาถึงหน้าประตูโรงเรียน
ผู้ชายผมสีชมพูก้าวลงมาจากฝั่งคนขับอย่างมาดมั่น เสื้อเชิ้ตสีขาวสวมทับด้วยเสื้อคลุมสีชมพูหวานแวว และเมื่อผู้ชายคนนั้นหันมา ทำเอาฉันถึงกับตะลึงอึ้งพูดไม่ออก
พ...พี่เรน O_O!
*****************************************