แหะๆ ^^ เป็นไงบ้างค่ะ ใช้ได้หรือเปล่า ทรายอุตส่าห์นั่งทำตั้งนาน

เอ่อ! บ้างคนจะไม่ค่อยตรงนะค่ะ อย่างเช่น พี่เรนเป็นต้น จะให้ทรายจับคิบอมมาย้อมหัวเป็นสีชมพูก็กระไรอยู่ =_=;; เกรงใจเขานะค่ะ

ส่วนคุณอลิซ ยังจำกันได้หรือเปล่าค่ะ ถ้าจำไม่ได้ ไม่เป็นไร เพราะอีกไม่นานเธอจะกลับมา

ตอนนี้ขอบอกว่ายาวหน่อยนะค่ะ ดังนั้นทรายขอยกประโยชน์ให้คนอ่าน

งั้นทรายไม่กวนแล้วค่ะ เชิญอ่านต่อได้เลย >>>>>

**************************************

>>Chapter 9 ฉันไว้ใจเธอได้มากแค่ไหน<<

“พ...พี่เรน” O_O! ฉันพูดออกมาอย่าตกตะลึง ทำให้คนที่เพิ่งลงมาจากรถมองมาอย่างงงๆ

“เอ๋? ยูรู้จักไอด้วยเหรอ” เขาตอบกลับมาด้วยสำเนียงแปลกๆ

“พี่เรนจริงๆด้วย นี่มิ้นท์ไงมิ้นท์”

“มิ้นท์” -_-?

“ใช่ค่ะ มิ้นท์ที่เคยเรียนอยู่โซระไง”

“มิ้นท์...โซระ....อ๋อ! ถึงว่าทำไมไอถึงคุ้นหน้ายู ที่แท้ก็ใบมิ้นท์นี่เอง”  พี่เรนพูดพลางเอามือมาขยี้หัวฉัน

พี่เรน...คือรุ่นพี่ของฉันที่เคยเรียนอยู่ที่นี่ เขาเป็นหนึ่งในสภาลับแอนนาเรียทำให้ฉันเคยสนิทกับเขา และเขาก็เป็นเพื่อนสนิทมากๆของพี่ไวน์ แต่เมื่อสามปีก่อนพี่เขาได้ย้ายไปเรียนที่อิตาลี และไม่ได้กลับมาอีกเลย จนถึงตอนนี้ ตอนนี้ที่เขากำลังยืนอยู่ตรงหน้าฉัน

“แล้วนี่ใบมิ้นท์ มาทำอะไรที่โรงเรียน วันนี้วันหยุดไม่ใช่เหรอ”

“อ๋อ! คือ..ว่ามีเรื่อง...ต้องจัดการนิดหน่อยนะค่ะ” ฉันพูดอย่างตะกุกตะกัก

“แล้วพี่กลับมาจากอิตาลีตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่เห็นพี่ไวน์พูดถึงเลยค่ะ” ฉันพยายามเปลี่ยนเรื่อง เพราะไม่อยากจะพูดเรื่องที่ต้องจัดการเท่าไหร่นัก ถึงพี่เรนจะเคยเป็นหนึ่งในสภาก็เถอะ

“ไอกลับมาได้สักอาทิตย์แล้วล่ะ ก็เลยคิดว่าจะกลับมาเยี่ยมโรงเรียนเก่าสักหน่อย”

“เหรอ...งั้นมิ้นท์ไม่กวนแล้ว กำลังจะกลับบ้านพอดี” ฉันยิ้มให้พี่เรนก่อนที่จะเดินผละออมา

“เดี๋ยว! ใบมิ้นท์ ให้ไอไปส่งมั้ย”

“แต่...” ฉันทำท่าจะปฏิเสธแต่พี่เรนพูดขึ้นมาเสียก่อน

“ไม่เป็นไร ยังไงไอก็ต้องกลับมาที่นี่อยู่แล้ว” เขาพูดอย่างอารมณ์ดี พร้อมกับลากฉันขึ้นรถสปร์อตสีแดง ก่อนที่จะออกรถด้วยความเร็วที่ฉันไม่อาจคาดคิด

นี่!ฉันคิดถูกใช่มั้นเนี่ย T^T

เอี๊ยดดดดด!!!!!

เสียงเบรกของรถสปร์อตคันสวยดังสนั่นหวั่นไหวหน้าบ้านของฉัน ก่อนที่ฉันจะถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก

“ขอบคุณมาค่ะ” ฉันรีบกระโดดลงจากรถทันที ขืนอยู่นานกว่านี้ฉันได้หัวใจวายตายเป็นแน่

“ไม่เป็นไรหรอก ไอเต็มใจ” เขายิ้มตาหยีก่อนที่ฉันจะปิดประตูรถ และเดินเข้าบ้าน

“แล้วไว้เจอกันนะครับ ใบมั้นท์”

ก๊อกๆๆ

“ฟรอส! ออกมาเปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ” ตอนนี้ฉันกำลังยืนอย่างไม่สบอารมณ์อยู่หน้าห้องของนายฟรอส

นี่ฉันเคาะประตูห้องเขามาเกือบ 5 นาทีแล้วนะ แต่เจ้าของห้องยังไม่มีทีท่าว่าจะออกมาเปิดประตูให้เลยสักนิด

“ฟรอส นี่ถ้านายไม่ออกมาเปิด ฉันจะไขประตูเขาไปแล้วนะ”

“.........”

“ไม่เปิดใช่มั้ย” ในที่สุดฉันก็หมดความอดทนก่อนที่จะวิ่งลงไปเอากุญแจห้องมาไขห้องนายฟรอส อย่างถือวิสาสะ

“ฟรอส” 

ภายในห้องเปิดเครื่องปรับอากาศจนเย็นฉ่ำ เจ้าของห้องที่ตอนนี้นอนขดตัวนิ่งอยู่บนเตียงไม่มีทีท่าว่าจะตื่นมาแม้แต่น้อย

ฉันเดินเข้าไปข้างเตียงของเขาก่อนที่จะจับตัวเขาเขย่าเบาๆ ไอความร้อนจากตัวหมอนั้นทำให้ฉันรู้ได้ทันทีว่าเขากำลังไม่สบายแน่นอน

“ตัวร้อนจี๋เลย!!!” ฉันพูดอย่างตกใจก่อนที่จะวิ่งไปหาป้าช้อยที่อยู่ในครัว “ป้าค่ะ ป้าช้อย”

ฉันตะโกนเรียกแม่บ้านเสียงดัง แต่กลับไม่มีเสียงตอบกลับ ฉันมองไปรอบๆห้องครัวก่อนที่จะสะดุดตากับแผ่นกระดาษแผ่นหนึ่งที่แปะไว้ที่ตู้เย็น

ถึงคุณหนูมิ้นท์

       ป้าออกไปทำธุระจะกลับค่ำๆนะค่ะ ฝากดูแลบ้านด้วยค่ะ

                                                                 จาก ป้าช้อย

เมื่อฉันอ่านข้อความในแผ่นกระดาษจบก็ได้แต่ยืนนิ่ง

อ๊ากกกก!!!!!!แล้วนี่จะทำยังไงกับนายฟรอสดีเนี่ย ฉันดูแลคนป่วยไม่เป็นนะเฟ้ย! 

“ฟรอส ตื่นขึ้นมากินยาก่อน”>O< ฉันดึงแขนฟรอสให้ลุขึ้นนั่ง ทั้งๆที่หมอนั้นยังหลับอยู่ ตื่นสิๆ แล้วอย่างนี้นายจะกินยาได้ยังๆไง

“ฟรอสของร้องล่ะ ลืมตาขึ้นมากินยาก่อน”

“อือ....”

เมื่อใช้คำพูดไม่ได้ผล ฉันจึงจัดการยัดยาแก้ไข้สองเม็ดสุดท้ายที่ฉันไปขุดออกมาจากตู้ยาใส่ปาก นายฟรอสอย่างทุลักทุเล

“กินน้ำเข้าไปด้วย” ฉันว่าอย่างตกใจเมื่อนายฟรอสทำท่าจะล้มลงไปนอนต่อ >O<

กรี๊ดดดด!!!! เขาล้มตัวลงนอนต่อ ทั้งที่ยังอมยาอยู่ในปากเนี่ยนะ

“ฟรอส >.< กินน้ำ”

เงียบ...

นายนั้นคิดจะอมยาอยู่ในปากเนี่ยนะ =_=;; แล้วอย่าได้คิดเลย ว่าฉันจะทำตัวเป็นนางเอกนิยายผู้แสนดี ที่จะเอาน้ำกรอกใส่ปากตัวเอง แล้วเม้าท์ทูเม้าท์กับพระเอกเพื่อป้อนน้ำ

ไม่มีทางซะล่ะ....

อยากอมให้ยามันขมอยู่ในปากก็ตามใจ เอ๊ะ! เดี๋ยวก่อนนะ รู้สึกว่าฉันจะข้ามขั้นตอนอะไรไปหรือเปล่า? ก่อนกินยาก็ต้องกินข้าวก่อนไม่ใช่เหรอ

ฮือๆ TOT นายฟรอสบ้าตื่นขึ้นมาก่อนข้าวก่อนนนนนน

“เฮอ~” ฉันถอนหายใจอย่างหมดแรง พลางฟุบลงข้างๆเตียงอย่างเหนื่อยอ่อน

กว่าฉันจะป้อนข้าว ป้อนน้ำนายฟรอสได้ เล่นฉันเกือบตาย  นี่ถ้าไม่ติดว่าอีตาบ้านั้นป่วยอยู่ฉันคงส่งเขาไปลงนรกเรียบร้อย โทษฐานที่ทำให้คนสวยอย่างคุณหนูใบมิ้นท์ลำบาก (เริ่มติดคำว่าใบมิ้นท์มาจากพี่เรน)

แต่จะว่าไปทำไมเขาถึงได้ไม่สบายขนาดนี้ล่ะเนี่ย อ่อนแอจริงเลยนะ -_-

และด้วยความเหนื่อยล้า ทำให้ฉันฟุบหลับลงไปที่ข้างๆเตียงของนายฟรอส  ก่อนที่ฉันจะสะดุ้งตื่นด้วยเสียงของคนข้างๆ

“ไม่! ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมขอโทษ ผมขอโทษ” จู่ๆนายฟรอสก็ละเมอออกมาเสียงดัง ทั้งๆที่ยังหลับอยู่ ที่ขอบตามีน้ำใสๆปลือออกมา

“ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมขอโทษ”

“ฟรอส! เป็นอะไรไป” ฉันเขย่าตัวเขาเบาๆหวังให้คนบนเตียงรู้สึกตัว

“ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมขอโทษ ผมขอโทษ” เขาพูดเสียงดังก่อนที่จะดึงฉันเข้าไปกอด ทำให้ฉันสียงหลักล้มลงบนเตียง

“ฟรอส” ฉันพูดออกมาเบา เขาเป็นอะไรไปนะ แล้วทำไมฉันต้องรู้สึกแปลกๆอย่างนี้ด้วย

“ผมขอโทษ” 

ฉันรู้สึกถึงแรงกอดที่เพิ่มขึ้น ก่อนที่จะได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ

คนที่กอดฉันอยู่ก็ได้แต่พึมพำขอโทษใครสักคนครั้งแล้วครั้งเล่าซ้ำไปซ้ำมา

เขาขอโทษใครกันนะ..........

ฉันสะดุ้งตื่นอีกครั้งพร้อมมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าสีดำสนิทบ่งบอกถึงเวลาที่ล่วงเลยมามากแล้ว

จะว่าไปนี่มันห้องของนายฟรอสนี่นา แล้วนายฟรอสหายไปไหนแล้วล่ะ ฉันมองไปรอบๆห้องอีกครั้งแต่ไม่เห็นร่องรอยของคนป่วยเลยแม้แต่น้อย ฉันจึงตัดสินใจก้าวลงจากเตียงและจัดการย้ายตัวเองลงไปชั้นล่างของตัวบ้าน

“ฟรอส นายอยู่ที่นี่หรือเปล่า” บ้านตกอยู่ในความมืดอันเงียบสงัด เพราะทุกชีวิตในบ้านบัดนี้ได้เข้าสู่ห้วงนิทรากันไปหมดแล้ว เหลือก็แต่ฉันเนี่ยแหละที่ลงมาเดินดุ่มๆอยู่ในความมืดคนเดี๋ยว =_=

“เฮลโล~ ฟรอสนายอยู่ไหน” ฉันเดินเข้ามาในห้องรับแขกก็เห็นเงาของคนๆหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟา

ฉันเอียงหูฟังเสียงของคนๆนั้น ก็ได้ยินแต่เสียงหายใจที่ดังมาอย่างสม่ำเสมอ ฉันจึงตัดสินเดินเข้าไปใกล้ก่อนที่จะเรียกเขาอีกครั้ง

“ฟรอส นายไม่น่ามานั่งอยู่คนเดียวอย่างนี้นะ นายยังไม่สบายอยู่เลย”

“.........”

“ฟรอส นายเป็นอะไรหรือเปล่า” ฉันถามเขาในความมืด

“เปล่า” ในที่สุดเขาก็ตอบฉันด้วยเสียงที่แหบพร่า

ฉันเดินเข้าไปก่อนจะเอามือทาบที่หน้าผากของเขา แต่ยังไม่ทันที่มือของฉันจะแตะต้องตัวเขา ฉันก็ถูกมือหนาดึงทำให้เสียงหลักลงไปนั่งที่ตักของเขา

จึงทำให้ฉันอยู่ในท่าโดนกอดจากด้านหลัง ทั้งๆที่รู้ว่ากำลังโดนกอดจากคนข้างหลังแต่ฉันกลับไม่คิดอยากที่จะผลักไสเขาออกไป อาจจะเป็นเพราะความรู้สึกโดดเดียวของเขาตอนนี้ที่ทำให้ฉันไม่กล้าที่จะผลักเขาออกไปก็ได้มั้ย

ฟรอสนี่นายเป็นคนยังไงกันแน่นนะ ฉันงงไปหมดแล้ว

“ฉันถามอะไรเธอหน่อยได้มั้ย” เสียงอู้อี้ดังมาจากข้างหลังฉัน

“อ...อืม ถามมาสิ” ฉันตอบอย่างงงๆ เพราะน้ำเสียงของเขาดูจริงจังเป็นพิเศษ

“ฉันไว้ใจเธอได้มากแค่ไหน"

****************************************

เม้นวันละนิด เพื่อจิตของทั้งผู้แต่งและผู้อ่าน ^..^