คุยกันก่อน....

สวัสดีคร้า~ แป๊ปๆ ก็ผ่านไปอาทิตย์นึงแว้ว >O<

ทรายก็มาอัพตามสัญญา อย่างลืมเม้นนะค่ะ (จะได้มีกำลังใจเขียนต่อ)

ตอนนี้ทรายสอบเสร็จแล้วค่ะ แล้วเพื่อนๆล่ะค่ะสอบกันวันที่เท่าไหร่ บอกกันบ้างจิ>.<

เดี๋ยวประมาณปลายเดือนกันยา ทรายจะมาอัพถี่ๆแล้วนะค่ะ

อย่าลืมโหวตให้ด้วยน้า~ จุ๊บๆ =3= ฮิๆ

แล้วเมื่อครั้งที่แล้วอิเมจเป็นไงบ้างค่ะ ติชมกันหน่อย

เอาล่ะ >.,< ทรายไม่กวนแระ อย่าลืมเม้น+โหวต ด้วยนะค่ะ

*************************************

>>Chapter 10 ตามล่า<<

“มิ้นท์!” เสียงน้ำฟ้าตะโกนขึ้นข้างๆหูฉัน

“อะไรของแก ยัยน้ำฟ้า” ฉันหันไปมองยัยน้ำฟ้าด้วยสีหน้าเคืองๆ

“คิดอะไรอยู่อ่ะ  ฉันกับเธอพูดตั้งหลายครั้งแล้วนะ แต่เธอไม่ตอบฉันสักครั้ง” น้ำฟ้าทำแก้มป่องอย่างงอนๆ

“เอ่อ...โทษทีๆ พอดีฉันคิดอะไรเพลินไปหน่อยแค่นั้นเอง” ฉันพูดเป็นเชิงขอโทษขอโพยยัยน้ำฟ้า

ตั้งแต่เมื่อคืนที่คำพูดของนายฟรอสยังคงก้องอยู่ในหูของฉัน

‘ฉันไว้ใจเธอได้มากแค่ไหน’

ฮุ้ย! แล้วฉันจะรู้ได้ไงวะ ว่านายไว้ใจฉันได้มากแค่ไหน -_-;;

“มิ์นท์ เธอไม่ได้ฟังฉันอีกแล้วเหรอ” >O< 

“ห๊ะ! อะไรนะ”

“ฉันถามว่าวันวาเลนไทน์นี้ เธอจะไหนหรือเปล่า”

“อ๋อ... คงไม่หรอก ก็คงนอนอยู่บ้านเหมือนเดิม” ฉันตอบอย่างไม่ใส่ใจ

ก่อนที่จะหันไปมองรอบๆ อะไรเนี่ยจะถึงเทศกาลแห่งความรักแล้วเหรอ ถึงว่ามีแต่คู่รักเดินเต็มโรงเรียนไปหมด น่าอิจฉาจริงวุ้ย!

“โอ้ย!!!!! อะไรของไอ้พวกบ้านั้นนักหนานะ” เสียงของยัยออมดังมาแต่ไกล

“เป็นอะไรของแกวะ ออม” ฉันหันไปมองออมอย่างแปลกใจ

ก็จะไม่ให้แปลกใจได้ยังไงกันล่ะ ก็ยัยออมเล่นถือช็อกโกแล็ตมาเต็มไม้เต็มมือขนาดนั้น และหน้าอย่างไอ้ออม มันไม่มีทางซื้อมาเองแน่

“ก็ไอ้พวกบ้าที่ไหนไม่รู้อ่ะดิ มันดันเอาช็อกโกแล็ตมากองไว้หน้าบ้านฉัน” ออมพูดก่อนที่จะนั่งลงบนเก้าอี้อย่างอารมณ์ไม่ดี

“แล้วแกไม่ชอบหรือไงวะ ของฟรีอ่ะ”

เมื่อก่อนเห็นชอบออกจะตายไป =_=

“ของฟรีอ่ะชอบ แต่อย่ามากองไว้หน้าบ้านได้มั้ย เมื่อเช้าฉันโดนแม่บ่นหูเกือบชา หาว่าทำบ้านรก” 

จะว่าไปพอใกล้ถึงวันวาเลนไทน์ทีไรยัยออมต้องบ่นเป็นหมีกินผึ้งทุกที เมื่อปีที่แล้วก็มีช่อดอกไม้หลายสิบช่อมาวางไว้บนโต๊ะเรียนของมัน พอยัยออมเข้ามาเห็นเท่านั้นแหละ ดอกไม้ทุกช่อถูกยัดลงถังขยะทันที เพราะมันแพ้เกสรดอกไม้

ฉันล่ะเสียดายแทนจริงๆ

แต่คิดไปคิดมาฉันไม่เคยได้ช็อกโกแล็ตเลยสักอัน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ทั้งๆที่ฉันก็ออกจะน่ารักขนาดนี้ =3=

“น้ำฟ้า ปีนี้แกไม่ได้อะไรเลยเหรอ” ฉันหันไปถามน้ำฟ้าที่นั่งกินช็อกโกแล็ตของออมอย่างเอร็ดอร่อย

“ไม่ได้อ่ะ ก็วันวาเลนไทน์อีกตั้งสองวันนี่นา”

“อืม....”

“อี่! อัยอิ้นเอื่องออดเอ็นไออ้าง”

“ออมแกอย่ากินไปพูดไปได้ป่ะ ฉันฟังไม่รู้เรื่อง”

“โอเคๆ ฉันถามว่าเรื่องฟรอสเป็นไงบ้าง”

“ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย เมื่อวานนายฟรอสไม่สบายน่ะ”

“เหรอ... แล้วเป็นไงบ้างล่ะ” ออมพูดก่อนที่มันจะยัดช็อกโกแล็ตใส่ปาก

“ไม่เป็นไรมากหรอก พรุ่งนี้คงมาเรียนได้เหมือนเดิม”

“อือ”

“เอ่อ! ออมเมื่อวานฉันเจอพี่เรนด้วยล่ะ” ฉันพูดอย่างนึกขึ้นได้

“เรน? เรนไหนอ่ะ” ออมหันมามองอย่างแปลกใจ

“ก็พี่เรน ที่เป็นเพื่อนพี่ไวน์ ที่แกบอกฉันว่าเขาย้ายไปเรียนที่อิตาลี เมื่อสามปีก่อนไง” 

อะไรว้า~ ไอ้ออมแค่นี้ทำมาเป็นจำไม่ได้

“ร...เรนที่ไปอิตลีเมื่อสามปีก่อนเนี่ยนะ” O o O

“ก็เอ่ออ่ะดิ แล้วทำไมแกต้องตกใจขนาดนั้นด้วยล่ะ”

“นี่แกอำฉันเล่นใช่มั้ยเนี่ย”

“จริงๆ ฉันจะอำแกทำไมวะ”

“ไม่จริงอ่ะ เป็นไปไม่ได้” ยัยสั่นหัวอย่างไม่เชื่อ (O_O  )

(  O_O)(O_O  )

“ออมแกเป็นไรไปเนี่ย”

“เป็นไม่ได้ ห...หรือว่า” จู่ๆยัยออมก็ลุกขึ้นจากโต๊ะอย่างรวดเร็ว “ฉันต้องไปคุยกับพี่ไวน์หน่อยแล้ว”

“เฮ้ย! ออมเดี๋ยว!” ฉันตะโกนเรียกยัยออมที่เดินดุ่มๆ ออกไปอย่างรวดเร็ว

อะไรของมันวะเนี่ย  ฉันงงไปหมดแล้วนะ -_-;

“มิ้นท์  ฉันขอกลับก่อนแล้วกันนะ” เมื่อออมเดินออกไปยัยน้ำฟ้าก็รีบลุกขึ้นจากโต๊ะทันที พลางเก็บช็อกโกแล็ตที่ยัยออมทิ้งไว้ใส่กระเป๋า

เฮ้ๆ ยัยน้ำเน่า ฉันได้ข่าวว่าช็อกโกแล็ตนั้นมันไม่ใช่ของแกไม่ใช่เหรอ >O< 

แล้วยัยน้ำฟ้าก็เดินออกไปอีกคน พร้อมกับช็อกโกแล็ตกองโต ทิ้งให้ฉันนั่งจ่องอยู่คนเดียวในห้อง

แหะๆ ฉันว่าฉันไปบ้างดีกว่า อยู่คนเดียวนานๆ รู้สึกโหวงเหวงชอบกล =_=

“เฮ้! ใบมิ้นท์”

ขณะที่ฉันเดินออกมาหน้าโรงเรียน ก็มีเสียงใครคนหนึ่งเรียกฉันไว้

“อ้าว...พี่เรนเองเหรอ เจอกันอีกแล้วนะ”

“อือ วันนี้ไอมาหายูโดยเฉพาะเลยนะเนี่ย”

“เอ๋? มาหามิ้นท์เนี่ยนะ” ฉันมองหน้าพี่เรนอย่างไม่เข้าใจ จะมาหาฉันทำไมกัน-_-

“เยส! ไอกะว่าจะมาชวนยูไปกินข้าวน่ะ ไอเพิ่งกลับมา เลยไม่รู้ว่าร้านไหนอร่อยบ้าง” เขาเอามือขึ้นมาเกาหัวอย่างเขินๆ

“แล้วทำไมพี่ไม่ไปชวนพี่ไวน์ล่ะ”

“ยูก็รู้ว่าไวน์ งานยุ่งจะตาย”

เอ่อ... ก็ใช่อ่ะ พี่ไวน์งานยุ่งโคตรๆ แถมพักนี้ยังชอบทำหน้าเครียดๆด้วย เกิดเป็นพี่ไวน์เนี่ยโชคร้ายชะมัดเลย

“ตกลงว่ายูจะไปกับไอมั้ย”

“ก็ได้ค่ะ”

“เราจะไปไหนกันเหรอ ใบมิ้นท์” พี่เรนถามขึ้นเมื่อฉันพาเขาเดินลัดเลาะมาทางซอยแคบๆแห่งหนึ่ง

“เอ่อ นี่มันทางลัดไปร้านลุงของมิ้นท์ค่ะ”

“อืม... แล้วคุณลุงมิ้นท์ขายอะไรล่ะ”

“อ๋อ ขายข้าวไข่เจียวค่ะ  อร่อยมากๆเลย” ฉันพูดอย่าภาคภูมิใจ ไม่อยากจะบอกว่าฉันกับยัยออมมานั่งกินด้วยกันประจำ >.<

“ใบมินท์” จู่ๆพี่เรนก็พูดด้วยสีหน้าจริงจัง

“ท...ทำไมเหรอค่ะ” 

“รู้สึกว่าจะมีใครบ้างคน ตามเราอยู่ เดี๋ยวพอไอนับวัน ทรู ทรี เราออกวิ่งกันนะ”

“อ...อืม” 

“วัน...ทรู...ทรี...วิ่ง!

 “หยุดก่อน พวกแก!”

********************************

เม้นไว้เถิดจะเกิดผล

****

**

*

เม้นวันละนิดเพื่อจิตของคนแต่ง และผู้อ่านค่ะ