คุยกันก่อน.....
ฮันยองฮาเซโย ^^ แหมวันนี้ทักทายซะอินเตอร์เลย ฮิๆ ทรายกลัวว่าถ้าทักทายแบบธรรมดาเพื่อนๆจะเบื่อกันซะก่อนน่ะค่ะ
ตอนนี้ตอนที่ 11 แว้ว ~ เย้ๆ^O^ ดีจาย~ แต่ทรายว่าเรื่องนี้บางครั้งก็ดำเนินเร็วบ้างช้าบ้างจนหน้าตกใจเนอะ!
ทรายจะรีบปรับปรุงให้นะค่ะ (-_-) (_ _) (-_-)
เฮ้อ~ เมื่อไหร่จะถึงจุดครายแม็คของเรื่องสักที >O< อดใจรออีกแป๊ปเนอะ
โฮะๆ ^O^ อย่าลืมเป็นกำลังใจให้ทราย ด้วยนะค่ะ
เม้น
*****************
********
***
*
โหวตค่ะ
**********************************
>>Chapter 11 จับให้ได้ ถ้าพวกนายไล่ทัน (ลิง)<<
วัน...ทรู...ทรี...วิ่ง!
หยุดก่อน พวกแก!
ฉันรู้สึกเหมือนถูกกระชากให้วิ่ง ด้วยแรงของผู้ชายที่จับมือฉันอยู่ โดยมีผู้ชายอีกกลุ่มหนึ่งวิ่งตาม
หยุดเดี๋ยวนี้นะ ผู้ชายที่วิ่งตามฉันมาตะโกนเสียงดัง
ใครจะหยุดให้โง่วะ =_=;
พี่เรนพาฉันวิ่งไปตามซอยแคบๆ จนในที่สุดก็มาเจอทางออก ปลายทางออกเป็นแหล่งช็อปปิ้ง ที่มีคนมาจับจ่ายซื้อของเป็นจำนวนมาก มีเหล่านักเรียนจากหลากหลายโรงเรียนเดินพลุกพล่านเต็มไปหมด พี่เรนพาฉันวิ่งเข้าไปในฝูงชนเพื่ออำพลางตัวจากไอ้พวกนั้น
ใบมิ้นท์ ค่อยๆเดินอย่าให้มีพิรุธล่ะ เขาก้มหน้ามากระซิบที่หูฉัน ก่อนที่ฉันจะพยักหน้ารับเบาๆ
พวกมันหายไปไหนแล้ววะ หนึ่งในพวกที่ไล่ตามฉันพูดขึ้น พวกมันพยายามมองหาฉันกับพี่เรน ในกลุ่มผู้คน
มันใส่ชุดนักเรียนคงหาไม่ยากหรอก อีกคนหนึ่งตอบ
เฮ้ย! มันอยู่นั้น พวกมันคนใดคนหนึ่งชี้มาที่ฉัน
ใบมิ้นท์ วิ่ง! พี่เรนฉุดแขนให้ฉันวิ่งอีกครั้ง
แฮ่กๆ ฉันก็เหนื่อยเหมือนกันนะ TOT แล้วไอ้พวกนี้มันคือใครกันฟ่ะ
พี่เรนลากฉันเข้าไปในร้านเสื้อผ้าร้านหนึ่ง พร้อมๆกับหยิบเสื้อยืด กางเกงขาสั้นส่งให้ฉัน
เอ่อ... พี่เรากำลังหนีคนร้ายอยู่ไม่ใช่เหรอค่ะ
เอาไปเปลี่ยนเร็ว มันจะได้จำยูไม่ได้ พี่เรนพูดขึ้นพร้อมกับดันฉันเข้าในห้องลองเสื้อผ้า
ฉันใช้เวลาเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะออกมาพบกับพี่เรนที่ยืนรออยู่หน้าห้องลองเสื้อผ้า
แต่เอ๊ะ! ทำไมพี่เรนมีผมสีดำล่ะ O_O!
ผ...ผม ฉันชี้ไปที่ผมอย่างงงๆ
อ๊ากกกก!!!! คนอะไรฟ่ะ เปลี่ยนสีผมได้ในเวลาไม่กี่นาที OoO
วิกน่ะ ไปเร็ว พี่เรนว่าก่อนที่จะพาฉันออกจากร้านขายเสื้อผ้า
เอ่อ...แล้วไม่ต้องจ่ายเงินเหรอ =_=
เมื่อฉันและพี่เรนก้าวเท้าออกมาจากร้าน ก็เจอกับพวกมัน สองถึงสามคนกำลังชะเง้อคอมองเข้าไปในฝูงชน
ไปทางนี้เถอะ ฉันดึงพี่เรนไปอีกทางที่ไม่มีพวกมัน แต่....
ตุ้บ!
ขอโทษค่ะ ฉันเงยหน้ามองคนที่ฉันชนก่อนที่จะต้องอ้าปากค้าง
O [ ] O
เฮ้ย! พวกแก! ผู้ชายที่ฉันเดินคนพูดขึ้นเสียงดัง ทำให้คนที่ยืนอยู่บริเวณรอบๆหันมามองอย่างแปลกใจ
เอาแล้วไง ความซวยบังเกิดแล้ว ~ TOT
ใบมิ้นท์ วิ่ง! ฉันถูกแรงกระชากของพี่เรน ให้วิ่งไปอีกทาง
พี่เรนพาฉันวิ่งลัดเลาะไปตามหน้าร้านขายของต่างๆ โดยมีพวกมันตามมาติดๆ ก่อนที่เขาจะพาฉันวิ่งเข้าซอยๆหนึ่ง
หยุดเดี๋ยวนี้นะ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว มันคนใดคนหนึ่งตะโกนบอก
ใครจะหยุดให้โง่วะ >O<
โอ้~ ซวยแล้วซิใบมิ้น ไอว่าเราเจอทางตัวแล้วล่ะ
ท...ทางตัน >O<
ฉันหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับพวกมันที่ยิ้มอย่างชั่วร้าย หึๆ เจอทางตันจนได้สินะ
พวกยูต้องการอะไร พี่เรนพูดขึ้นอย่างหยั่งเชิง
ไม่เกี่ยวกับแก เรามีธุระกับนังนี่ มันตวาดพลางชี้มาที่ฉัน
เฮ้ยๆ หน้าพวกแกฉันยังไม่เคยเห็นแล้วแกจะมามีธุระกับฉันไงวะ อย่ามาขี้จุ๊ เบ่เบ๋ >_<
ถอยไป! มันย่างสามขุมเข้ามาหาฉันก่อนที่จะผลักพี่เรนออก จนพี่เรนลงไปนั่งจุมปุกอยู่ที่พื้น
ปล่อยฉันนะ ฉันดิ้นสุดแรงเมื่อพวกมันสองคนเดินเข้ามาจับแขนทั้งสองข้างของฉัน บอกให้ปล่อยไง!
หึๆ เสียงหัวเราะของพี่เรนที่นั่งก้มหน้าอยู่ที่พื้นเรียกความสนใจทั้งหมดของของสิ่งมีชีวิตในละแวกนั้นให้หันไปสนใจเขารวมทั้งฉันด้วย
เขาค่อยๆถอดวิกผมสีดำที่ใส่มาออก ทำให้เห็นผมสีชมพูหวานแหว่วได้อย่างชัดเจน พี่เรนสะบัดผมให้เข้าทรงก่อนที่จะเงยหน้าขึ้น
หึๆ พวกยูคิดว่าที่ไอวิ่งหนียูเนี่ย เป็นเพราะอะไรล่ะ เขาพูดก่อนที่จะค่อยๆลุกขึ้นปัดกางเกงทั้งๆที่มันไม่ได้เลอะอะไรเลยสักนิด
...................
เพราะไอกลัวยูเหรอ โนๆ นั้นเป็นคำตอบที่ผิด พี่เรนกระตุกมุมปากขึ้นอย่างพอใจในคำพูดของตัวเอง แต่เป็นเพราะ...ไอไม่อยากฆ่าคนต่างหากล่ะ
สิ้นคำพูดนั้นพี่เรนจัดการชกเข้าที่หน้าของพวกมันคนหนึ่งเต็มๆก่อนที่จะจัดการเตะที่ท้องจนคนๆนั้นลงไปนอนกองอยู่ที่พื้น ก่อนที่จะหันกลับไปจัดการกับอีกสองคนที่เหลือ
ฉันที่ถูกจับอยู่จึงถือโอกาสเยียบเท้าของมันเต็มๆแรง
โอ้ย!
แกรู้จักฉันน้อยไปซะแล้ว! ฉันพูดก่อนที่จะบิดแขนตัวเองให้หลุดออกจากการเกาะกุม ตายซะเถอะ!!!!!!
ฉันจัดการต่อยที่หน้าของพวกมันอย่างจัง แล้วพลิกตัวกลับกระแทกศอกเข้าที่คางของมัน ก่อนที่จะถีบมันทำให้มันเสียงหลักล้มลงไปที่พื้น
พี่เรน! ฉันหันไปมองพี่เรนที่ตอนนี้จัดการกับพวกมันจนสลบคามือ เขาหันมายิ้มให้ฉันนิดๆก่อนที่จะหันไปกระชากคอเสื้อคนสุดท้าย
ใครส่งยยูมา! เสียงตวาดของพี่เรนดังลั่น ทำเอาฉันสะดุ้งอย่างไม่มีสาเหตุ นัยน์ตาคมกริบมองที่ไปที่มันคนสุดท้ายอย่างไม่มีความปราณี
ฉันถามว่าใครส่งยูมา! ใบหน้าขาวเคล้นเสียงถามอีกครั้ง ถึงแม้เรียวปากบางจะพูดทั้งๆที่ยิ้มอยู่ก็ตาม แต่ทว่ากลับดูมีอำนาจและน่ากลัวอย่างประหลาด
ค...คุณ..อ...อลิซ มันพูดตะกุกตะกักอย่างหวาดกลัว
เมื่อได้คำตอบที่ตัวเองต้องการ พี่เรนยิ้มอย่างพอใจ ก่อนที่จะจับหัวมันกระแทกกำแพงอย่างแรงจนมันสลบลงไปนอนกองอยู่ที่พื้น
ฉันมองภาพนั้นอย่างอึ้งๆ
แต่เดี๋ยวก่อน นี่!มันไม่ใช่เวลาที่จะอึงนะ>_< เมื่อกี้มันบอกว่าใครส่งพวกมันมานะ ชื่ออลิซใช่หรือเปล่า?
ภาพความทรงจำเมื่อสองสามอาทิตย์ก่อนย้อนกลับมาในหัวของฉันอีกครั้ง หรือว่าจะเป็นคนๆเดียวกับที่เอาปืนไล่ยิงฉันที่โกดังหลังโรงเรียน แต่ยัยนั้นรู้ได้ไงว่าเป็นฉัน ทั้งที่วันนั้นหล่อนไม่ได้เห็นหน้าฉันด้วยซ้ำ
โอ้ย! ปวดหัวโว้ย! >O< ทำไมมันมีแต่เรื่องบ้าๆ ที่ไม่รู้ทั้งนั้นเลยวะ
ใบมิ้นท์ เป็นอะไรไป พี่เรนพูดอย่างตกใจเมื่อเห็นฉันทึ้งหัวตัวเองอย่างบ้าคลั่ง
เอ่อ...ก็แค่อากาศร้อนนิดหน่อยน่ะค่ะ ก็เลยทำให้คนเป็นบ้า <<<<<<< ว่าตัวเองซะงั้น -_-^^
ยูมีอะไรจะบอกไอมั้ยจู่ๆพี่เรนก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง เรื่องที่เกิดขึ้นใน St. Annaria ในตอนนี้
เรื่อง.....อะไรเหรอ....ค่ะ ฉันถามอย่างกล้าๆกลัวๆ เหมือนเวลาที่เด็กโกหกแล้วกำลังจะถูกจับได้
เรื่องยาเสพติดที่ระบาดอยู่ในโรงเรียนตอนนี้.... เรื่องที่ทำให้ยูต้องเข้าไปค้นประวัตินักเรียนที่เสียชีวิตเมื่อสามปีก่อน... และเรื่องที่ไอ้พวกนี้ต้องมาตามล่ายู....
*********************************
เม้นไว้เถิดจะเกิดผลน่ะค่ะ...
ปล. ลืมบอกไปค่ะ อีก 7 วันหลังจากนี้ (นับไป) จะเป็นวันเกิดทรายแล้วคร้า ^^ 28 ก.ย. ค่ะ
อย่าลืมเข้ามาอวยพรนะค่ะ
แล้วครั้งหน้าทรายจะมาอัพวันที่ 24 กันยานะค่ะ (ปล. ยาวจัง)