คุยกันก่อน...

ดีค่ะ ก่อนอื่นทรายต้องขอโทษทุกๆคนก่อนเลยนะค่ะ บอกว่าจะมาอัพวันที่ 24 แต่ดัน ติดเรียนพิเศษเลยมาอัพไม่ได้ >.<

ยังไงทรายของแก้ตัวใหม่ค่ะ ครั้งหน้า 28 นะค่ะ

วันเกิดทรายพอดีด้วย ^O^

เอาล่ะ! วันนี้ทรายก็ขอพูดสั้นๆแล้วกันค่ะ

อย่าลืมเม้นลืมโหวตให้ด้วยนะค่ะ

***************************************

>>Chapter 12  จังหวะหัวใจ<<

“…และเรื่องที่ไอ้พวกนั้นต้องมาตามล่ายู...”

ฉันรู้สึกเหมือนหายใจติดขัดไปหลายนาที เมื่อได้ฟังคำพูดของพี่เรน

เกิดความเงียบขึ้นครอบคลุมทั่วบริเวณซอยแคบๆ ก่อนที่ฉันจะตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมด

“ใบมิ้นท์! เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมยูไม่ยอมบอกใคร!!!” พี่เรนมองฉันอย่างตำหนิ เมื่อได้ฟังเรื่องทุกอย่าง

 “แล้วจะให้มิ้นท์บอกใครล่ะ ตำรวจเหรอ หึ! มีแต่ลมปากไม่มีหลักฐานอะไรไปยืนยันสักอย่าง แล้วเขาจะเชื่อหรือค่ะ...  บอกมาสเตอร์ พวกมาสเตอร์จะไปทำอะไรได้ บอกไปดีไม่ดีจะถูกกล่าวหาว่าเรียกร้องความสนใจซะเปล่าๆ... บอกพี่ไวท์ เดี๋ยวก็ได้ถูกฆ่าตายกันพอดี แล้วทีนี้จะทำยังไง” ฉันพูดโดยไม่หยุดหายใจ

เฮ้ย! เหนื่อยโว้ย =_=;;;

ฉันจองมองพี่เรนอย่างต้องการคำตอบ แต่กลับไม่มีคำพูดใดๆออกมาจากริมฝีปากนั้นเลย

“เฮ้อ~ โอเคๆ... ไอยอมแพ้ยูจริงๆ” พี่เรนยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัว คล้ายกับจะยอมแพ้ “งั้นเอาอย่างนี้ ไอจะเป็นคนช่วยยูเอง”

“ไปไหนมา” นายฟรอสพูดขึ้นเมื่อฉันก้าวเท้าเข้ามาในบ้าน “นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วห๊ะ! ทำไมเพิ่งจะกลับมา”

“แหะๆ ไปกินข้าวกับเพื่อนมา  แล้วนายยังไม่นอนอีกเหรอ เดี๋ยวก็ไม่สบายอีกหรอก” >.<

“ก็ฉันรอเธอเนี่ยแหละ”

“แล้วนายจะรอฉันทำไมเล่า” ฉันถามอย่างใคร่รู้ อะไรๆ อย่าบอกนะว่านายเกิดคิดถึงฉันขึ้นมา เพราะฉันจะบอกว่า ‘ไม่เชื่อ’ =_=;

“ก็...ก็...” -////- 

“ก็อะไรล่ะอ้ำๆอึ้งๆอยู่ได้”

“ก็แค่อยากจะขอบคุณเธอที่ช่วยดูแลฉันตอนไม่สบายน่ะ” เขาพูดอย่างอายก่อนที่จะทำท่าหันไปสนใจอย่างอื่นแทน

“ฟรอสฉันว่านายไม่สบายจนเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ”

อย่างนายเนี่ยนะขอบคุณฉัน เป็นไปไม่ได๊!!! >O<

ฉันเข้าไปใกล้นายนั้นก่อนที่จะเอาเมื่อทาบลงไปที่หน้าผากของเขา

“เธอทำอะไรของเธอเนี่ย” -////-

“ก็วัดไข้นายน่ะสิ” - O -? ฉันตอบก่อนจะเงยหน้ามองนายฟรอสที่สูงกว่าฉันติ๊ดนึง (มั่งแระ -_- สูงมากต่างหาก) ทำให้ฉันตระหนักได้ว่าได้ทำสิ่งที่ผิดพลาดลงไปแล้ว

ลมหายใจอุ่นๆของฟรอสเป่ารดลงมาที่หน้าฉันจนรู้สึกได้

นี่ฉันอยู่ใกล้เขาขนาดรู้สึกถึงลมหายใจเลยเหรอเนี่ย >///<

นัยน์ตาสีควันมองมาที่ฉันอย่างอ่านไม่ออก ก่อนที่ฉันจะเห็นของนายฟรอสเลื่อนเข้ามาใกล้หน้าของฉัน(ที่ยังอึ้งอยู่)

อ้ายยยย!!!!!!!!!! นี่มันชักจะเหมือนนิยายรักน้ำเน่าเข้าไปทุกทีแล้วนะ >O< (ก็นี่มันนิยาย -_-)

“เอ่อ...ขอโทษนะ ไม่ทราบว่าฉันเข้ามาขัดจังหวะหรือเปล่า” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังมจากหน้าประตูบ้านที่เปิดทิ้งไว้

ทำให้ฉันลืมตาโพลงอย่างตกใจ และปฏิกิริยารีเฟ็กชั่นก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว (รีเฟ็กชั่น = ปฏิกิริยาอัตโนมัติของร่างกายที่เกิดจากการสั่งงานของไขสันหลัง) ไม่รู้จะศัพท์ยากไปทำไม -_-;

“อูย! เธอผลักฉันทำไมเนี่ย” 

ฉันหันไปมองนายฟรอสแวบหนึ่งก่อนจะไปจ้องที่คนมาใหม่

“มะ...เมย์” 

“อ่า...ขอบใจนะที่ยังจำพี่สาวเธอได้ เอาล่ะฉันไม่ขัดจังหวะแล้วจะทำอะไรก็ทำต่อกันได้เลยจ้ะ” เมย์พี่สาวฉันพูดพลางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

อ๊ากกก!!!! ฉันจะบ้าตาย TOT

“นี่!”

ฉันหันหน้าไปมองนายฟรอสอย่างเคืองๆ

“อะไร”

“จะต่อมั้ย”

กรี๊ดดด!!!! ไอ้ฟรอสบ้าแกพูดอะไรออกม๊า! ต่อม้งต่อมั้ย >O<

“ต่ออะไรพูดให้มันดีๆนะ ฉันจะขึ้นห้องแล้ว” 

เมื่อฉันพูดจบก็เดินหนีออกไปดื้อๆ แต่ก่อนที่ฉันจะเดินออกจากห้องนั้น คำถามที่นายฟรอสเคยถามฉันเมื่อคืนก่อนก็พุดเข้ามาในใจอีกครั้ง

“ฟรอส” ฉันเรียนเขาทั้งที่ยังหันหลังอยู่

“อะไร ท่ว่าเธอเปลี่ยนใจอยากต่อจากเมื่อกี้นี้”

“จะบ้าเหรอ! แค่จะบอกว่าคำถามที่นายเคยถามฉันน่ะ....”

“...............”

“ฉันก็ไม่รู้หรอกนะ ว่านายจะไว้ใจฉันได้มาแค่ไหน ฉันมันก็แค่ฉันธรรมดา เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้มีอะไรดีไปกว่าคนอื่นๆ ถ้าจะมีก็แค่ความเป็นเพื่อนและความริงใจเท่านั้นแหละที่จะให้นายได้ ดังนั้นนายก็ตัดสินใจเอาเองก็แล้วกัน ว่านายจะไว้ใจฉันได้มาแค่ไหน”

ปัง!

เสียงปิดประตูห้องเสียงดัง ตามมาด้วยร่างบางที่ยืนพิงประตูอยู่ค่อยๆนั่งลงกับพื้น มือบางถูกยกขึ้นมาจับที่หน้าอกด้านซ้าย

นี่! มันชักจะมาเกินไปแล้วนะ ที่นายมาทำให้จังหวะหัวใจของฉันเต้นผิดปกติขนาดนี้  .....ฟรอส

“มิ้นท์ๆ ตื่นได้แล้ว”

“อือ....” ฉันสะลึมสะลือลืมตาขึ้นมามองยัยน้ำฟ้าที่นั่งอยู่ข้างๆ “ก็รียนแล้วเหรอ”

“ก็เอ่อ! น่ะสิ ถ้ายังไม่เลิกจะมีใครกล้าปลุกแกอ่ะ ฉันล่ะไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมมาสเตอร์ไม่เคยที่จะดุแกเลยสักครั้ง” >O<

ยัยน้ำเน่า.... เดี๋ยวนี้แกยอกย้อนแกใช่เลย สงสัยไปแอบฝึกวิชามารจากพี่บอสล่ะสิท่า -_-;

“คนอื่นๆล่ะ”

“คนๆอื่นก็กลับบ้านของเขาน่ะสิ”

เอ่อ... โทษนะน้ำฟ้าคนอื่นๆของฉัน หมายถึงยัยออมกับนายฟรอสต่างหากเล่า -_-

“อ๋อ! ถ้าเธอหมายถึงยัยออมกับฟรอสล่ะก็นะเห็นออกไปตั้งแต่ออดแล้ว แถมก่อนไปยัยออมยังเอาแต่พูดพึมพำๆเหมือนกับคนบ้าแล้วก็หอบถุงใบใหญ่ออกไปด้วย”

“เหรอ...”

“เอ่อนี่!แล้วแกจะกลับยังอ่ะ”

“คงอีกพักอ่ะ ทำไมแกจะรีบไปไหน” - O –

“จะไปซื้อของขวัญน่ะสิ พรุ่งนี้วันวาเลนไทน์แล้วน้า~” ยัยน้ำฟ้าทำท่าบิดตัวไปมา

โอเวอร์จริงๆเพื่อนใครวะ =O=

“วันวาเลนไทน์แล้วไงล่ะ มันไม่เห็นเกี่ยวกับฉันสักหน่อย”

ช่าย!!!! วันวาเลนไทน์มันต่างจากวันอื่นๆตรงหนาย >O< มีวันวาเลนไทน์ก็เหมือนตอกย้ำคนโสดสนิทศิษย์ส่ายก้นอย่างฉัน TOT

“ชิ! แกไม่มีความรักจะไปรู้ได้ไงล่ะ ฉันไปดีกว่า” =3= พอพูดจบยัยน้ำฟ้าก็เดินดุ่มๆออกจากห้องไปหน้าตาเฉย

ไรว้า~ ทำไมพักนี้ฉันถึงถูกเพื่อนทิ้งบ่อยจังเลย T^T ไม่สนๆ =_=++ ชิ้งๆ หาไรกินดีกว่า.......

ฉันเอามือล้วงเข้าไปในช่องใต้โต๊ะ ที่มันควรจะมีถุงขนมนานาชนิดอยู่เต็ม (ที่จริงมันต้องเป็นหนังสือไม่ใช่เหรอ =_=) แต่ปรากฏว่ามันกลับว่างเปล่า

ดะ...เดี๋ยวนะ ฉันรีบมุดหัวลงไปใต้โต๊ะทันที

ไม่มีๆ >O< เป็นไปได้ยังไง ขนมของช้านนนน!!!! ฉันจัดการรีเพลย์คำพูดของยัยน้ำฟ้าทันที

‘อ๋อ! ถ้าเธอหมายถึงยัยออมกับฟรอสล่ะก็นะเห็นออกไปตั้งแต่ออดแล้ว แถมก่อนไปยัยออมยังเอาแต่พูดพึมพำๆเหมือนกับคนบ้าแล้วก็หอบถุงใบใหญ่ออกไปด้วย’

ถะ...ถุงใบใหญ่ หรือว่า....  ไม่จริง >O< ไอ้ออม แกต้องตาย!!!!

ฮือๆ ขนมที่รักของช้านนน!!! TOT ขนมของช้านนน!!!! <<<<< นางเอกของช้านนนน!!!! (ร้องบ้าง  -_-;)

*********************************

เม้นไว้เถิดจะเกิดผล

****

**

*

เม้นวันละนิดจิตแจ่มใสนะค่ะ >O<